Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Κώστα Παναγιώτου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 8559/07, 22.01.2009

(18)τεκμήρια, τα οποία έκτοτε βρίσκονται στο φάκελο της υπόθεσης και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του μαρτυρικού υλικού της. Από τα προαναφερόμενα τεκμήρια το περιεχόμενο των Τεκ. 8,9,10,11 και 12 αποτελεί, με σχετική δήλωση αμφοτέρων των πλευρών και την έγκριση του Δικαστηρίου, κοινά αποδεκτό γεγονός για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον των Κατηγορουμένων στις κατηγορίες που τους αφορούν και αφού τους εξηγήθηκαν τα δικαιώματά τους, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτοί επέλεξαν να κάνουν την ακόλουθη ανώμοτη δήλωση, και δεν κάλεσαν οποιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. «Είμαστε αθώοι και δεν έχουμε καμιά ανάμειξη». Τα όσα ανέφεραν οι μάρτυρες κατηγορίας έχουν καταγραφεί αυτολεξεί στα πρακτικά της παρούσας υπόθεσης, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους από το Δικαστήριο και δεν θεωρείται απαραίτητο να επαναληφθούν στο σύνολό τους στην παρούσα απόφαση. Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέπεια η αποδοχή ή απόρριψή της. Αμφότεροι οι συνήγοροι στις αγορεύσεις τους, οι οποίες αποτελούν επίσης μέρος της δικογραφίας, προσπάθησαν με σχετική επιχειρηματολογία να πείσουν για την ορθότητα των εκατέρωθεν εισηγήσεών τους. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία να ακούσω με μεγάλη προσοχή όλους όσους έδωσαν ένορκη μαρτυρία, ως μάρτυρες κατηγορίας, τους οποίους και παρακολούθησα επισταμένα να καταθέτουν δια ζώσης ενώπιόν μου και έχω πλήρη αντίληψη για τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Η ουσιαστική βάση της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής είναι οι αναμφίβολα οι μαρτυρίες των παραπονούμενων Μ.Κ.2, 3 και

1. Η ενδελεχής μελέτη αυτού του μαρτυρικού υλικού, σε σύγκριση και συνάρτηση, με τα Τεκμήρια 1-7 και 13-16, που κατατέθηκαν από τους μάρτυρες κατηγορίες, τα κοινά αποδεκτά γεγονότα (περιεχόμενο Τεκ. 8-12) και το περιεχόμενο των Τεκ. 17 και 18, που κατατέθηκαν χωρίς ένσταση, οδηγεί στις ακόλουθες παρατηρήσεις: 1) Και οι τρεις παραπονούμενοι (Μ.Κ. 2, 3 και 4) προσήλθαν και έδωσαν τις καταθέσεις τους στην Αστυνομία το απόγευμα της 23.03.2007, δηλ. δυο ημέρες μετά το επίδικο επεισόδιο. Λαμβανομένης υπόψη της στενής συγγενικής τους σχέσης (οι Μ.Κ. 2 και 3 είναι αδέλφια και ο Μ.Κ.4 αδελφότεκνός τους) αναμφίβολα δημιουργούνται εύλογες υπόνοιες για το εάν και κατά πόσο αυτοί προσυνεννοήθηκαν. 2) Ο Μ.Κ.2 ισχυρίσθηκε στο Δικαστήριο και σε σχετική ερώτηση, κατά την αντεξέταση, ότι δεν θυμόταν πότε έγινε το επίδικο επεισόδιο, επικαλούμενος, ως δικαιολογία, την παρέλευση ενός χρόνου από αυτό, ο δε Μ.Κ.3 ισχυρίσθηκε, σε σχέση με το ίδιο ζήτημα, ότι το επεισόδιο έλαβε χώρα μόλις άρχισε ο χειμώνας. Το εύλογο ερώτημα που δημιουργείται είναι γιατί οι συγκεκριμένοι μάρτυρες δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να προσδιορίσουν το χρόνο που επεσυνέβη το επίδικο επεισόδιο, όταν αυτό κατ' ισχυρισμό επεσυνέβη στις 21.03.2007, δηλ. σε χρόνο σχετικά πρόσφατο με την ένορκη μαρτυρία τους στο Δικαστήριο; 3) Ο Μ.Κ.2 ισχυρίσθηκε για πρώτη φορά, κατά την αντεξέτασή του, ότι ο Κατηγορούμενος 1 τον χτυπούσε, όταν έφθασαν στο διαμέρισμα οι δυο πρώτοι αστυνομικοί. Πέραν του ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν περιλαμβάνεται στην γραπτή του κατάθεση, που έδωσε στις 23.03.2007 (Τεκ. 3), ο ίδιος ο Κατηγορούμενος 1 τον αναίρεσε σε επόμενο στάδιο της αντεξέτασής του. 4) Ο Μ.Κ.2 ισχυρίστηκε, τόσο στην κατάθεση, όσο και στην αντεξέτασή του, ότι ο ένας από τους δυο αστυνομικούς, που έφθασαν πρώτοι στο συμβάν χτύπησε τον αδελφότεκνό του (Μ.Κ.4). Στην κατάθεση του ο ίδιος ο Μ.Κ.4 (Τεκ. 7) ισχυρίζεται ότι εκτός του αστυνομικού, ο οποίος αναφέρει ότι είναι ο Αστυφ. 7060, τον χτύπησε ταυτόχρονα και ο Κατηγορούμενος
2. Στην αντεξέταση του Μ.Κ.4 η εκδοχή πλέον είναι ότι ο συγκεκριμένος αστυνομικός χτύπησε όλους τους παραπονούμενους και όχι μόνο τον ίδιο. Πέραν του ότι είναι εμφανής η διάσταση των ισχυρισμών των Μ.Κ. 2 και 4, σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα, οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί τους διαψεύδονται, τόσο από τις καταθέσεις του Αστυφ. 2908 Πολυδώρου (Τεκ. 17) και Ε/Αστυφ. 7060 Μιχαηλίδη (Τεκ. 18) της άμεσης επέμβασης, που κατατέθηκαν εκ συμφώνου και είναι οι δυο πρώτοι αστυνομικοί που έφθασαν στο διαμέρισμα, όσο και από την κατάθεση του Μ.Κ.1 (Τεκ. 1), στην οποία αυτός αναφέρει ότι όταν έφθασε στο διαμέρισμα κανείς από τους αλλοδαπούς δεν του έκανε παράπονο ότι είχε δεχθεί επίθεση από οποιονδήποτε, είτε από τους Κατηγορούμενους, είτε από τους προαναφερόμενους αστυνομικούς. 5) Ο Μ.Κ.3 ισχυρίσθηκε ότι κατά τη διάρκεια του επεισοδίου έχασε τις αισθήσεις του και ξύπνησε στο Νοσοκομείο Πάφου. Ο συγκεκριμένος ισχυρισμός δεν επιβεβαιώθηκε, ούτε από τους Μ.Κ.1, 2, 4 και 5, ούτε από το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό της υπόθεσης. Αντίθετα στην κατάθεση του Μ.Κ.1 (Τεκ. 1, την οποία αυτός υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του) αναφέρεται ότι ο Μ.Κ.3 ήταν πεσμένος στο έδαφος μπρούμυτα και όταν ο Μ.Κ.1 του μίλησε αυτός κινήθηκε αλλά δεν μίλησε. Το συμπέρασμά μου από τα προαναφερόμενα είναι ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός του Μ.Κ.3 δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. 6) Οι ισχυρισμοί των Μ.Κ.2, 3 και 4 ότι χτυπήθηκαν ανηλεώς, είτε από κάποιον, είτε από όλους τους Κατηγορούμενους, δεν φαίνεται επίσης να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, καθώς, σύμφωνα με τα όσα είπε στο Δικαστήριο ο Μ.Κ.5 και προκύπτουν από το περιεχόμενο των Τεκ. 13-16, αυτοί, όταν εξετάσθηκαν στις Πρώτες Βοήθειες του Νοσοκομείου Πάφου, αμέσως μετά το επεισόδιο, δεν έφεραν οποιεσδήποτε εμφανείς εξωτερικές κακώσεις. Πέραν τούτου η μη διαπίστωση οποιωνδήποτε εξωτερικών κακώσεων στο Μ.Κ.2, ως αποτέλεσμα της εξέτασης στην οποία υποβλήθηκε στις Πρώτες Βοήθειες του Νοσοκομείου Πάφου, δημιουργεί, στην απουσία σχετικής ιατροδικαστικής εξέτασής του, σοβαρότατες αμφιβολίες για το εάν και κατά πόσο το κάταγμα ακανθώδους απόφυσης του έβδομου αυχενικού σπονδύλου του, οφείλεται στον ισχυριζόμενο ξυλοδαρμό του από τον Κατηγορούμενο 1 ή σε οποιαδήποτε άλλη αιτία. Κατά την κρίση μου η απουσία ιατρικής ή ιατροδικαστικής μαρτυρίας σε σχέση με την αιτία ή τις αιτίες πρόκλησης του συγκεκριμένου κατάγματος διακόπτει την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της ισχυριζόμενης παράνομης επίθεσης του Κατηγορούμενου 1, έστω και εάν δεχόμασταν ότι η επί του ζητήματος αυτού εκδοχή του Μ.Κ.2 ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, και του συγκεκριμένου αποτελέσματος. 7) Η γενική μου εντύπωση και για τους τρεις παραπονούμενους είναι οι μαρτυρίες τους διαπνέονταν από υπερβολές και ότι προσπάθησαν να διογκώσουν τα πραγματικά γεγονότα, προκειμένου να επιτύχουν την καταδίκη των κατηγορουμένων. 8) Πιστεύω ότι κατά πάσα πιθανότητα αυτό το οποίο στην πραγματικότητα συνέβη είναι αυτό το οποίο περιγράφουν στις καταθέσεις τους, τόσο ο Αστυφ. 2908 Πολυδώρου (Τεκ. 17), όσο και ο Ε/Αστυφ. 7060 Μιχαηλίδης (Τεκ. 18) της Αμεσης Επέμβασης, που, όπως προαναφέρθηκε ήταν οι δυο αστυνομικοί που έφθασαν πρώτοι στο χώρο του επεισοδίου, ότι δηλ. τόσο οι παραπονούμενοι, όσο και οι Κατηγορούμενοι ήταν στη βεράντα του διαμερίσματος και φώναζαν, επί της ουσίας διαπληκτιζόμενοι μεταξύ τους. 9) Φαίνεται δε, ότι, τόσο οι παραπονούμενοι, όσο και οι Κατηγορούμενοι, αμέσως μετά την άφιξη των δυο αστυνομικών, προκειμένου να επιρρίψουν την ευθύνη για το επεισόδιο οι μεν στους δε, όλοι ανεξαιρέτως ισχυρίσθηκαν ότι χτυπήθηκαν. Εχοντας κατά νου όλες τις πιο πάνω παρατηρήσεις, στο μυαλό μου δημιουργούνται σοβαρότατα ερωτηματικά και αμφιβολίες σε σχέση με την αξιοπιστία των Μ.Κ. 2, 3 και 4 και κρίνω ότι είναι ακροσφαλές και επικίνδυνο να στηριχθώ στις μαρτυρίες τους για να καταδικάσω τους Κατηγορούμενους 1, 2 και 3 στις κατηγορίες που τους αφορούν. Οπως επισημαίνεται άλλωστε και στην Μάνος Τεβλετιάν και Νίκος Παναγιώτου V Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 512, το τελικό κριτήριο, πέραν όλων των άλλων, για την αξιολόγηση ενός μάρτυρα είναι η προσήλωσή του στην αλήθεια. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, με βάση όλα τα προαναφερθέντα, δημιουργούνται σοβαρότατες αμφιβολίες, τόσο για την προσήλωση των συγκεκριμένων μαρτύρων στην αλήθεια, όσο και για την πειστικότητα της εκδοχής τους. Οσον αφορά τους Μ.Κ.1 και 5 δεν διατηρώ καμιά αμφιβολία ότι είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ηταν σαφείς και συγκεκριμένοι στα όσα ανέφεραν στο Δικαστήριο και δεν υπέπεσαν σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις κατά την αντεξέτασή τους από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης. Ιδιαίτερα θα σταθώ στη μαρτυρία του Μ.Κ.1, την οποία αποδέχομαι, χωρίς κανένα δισταγμό, στο σύνολό της ως πλήρως αξιόπιστη, όχι μόνο για τους προαναφερόμενους λόγους, αλλά και διότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε επί της ουσίας από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης, παραμένοντας ουσιαστικά αναντίλεκτη. Ο λόγος είναι ότι από την κυρίως εξέταση του συγκεκριμένου μάρτυρα (Τεκ. 1) προκύπτει η ενοχή του Κατηγορούμενου 1 στην 5η Κατηγορία. Και αυτό διότι στην υπ' αναφορά κατάθεσή του, την οποία ο Μ.Κ.1 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του, αναφέρονται επί λέξει τα ακόλουθα, που συνέβησαν πριν από την αποχώρησή του από το επίδικο διαμέρισμα μετά τη λήξη του επεισοδίου: «Το σπίτι κλειδώθηκε στην παρουσία του ιδιοκτήτη Νικήτα Παναγιώτου και προτού αναχωρήσουμε από το μέρος τόσο ο Κώστας Παναγιώτου όσο και οι δυο γιοί του μου ανέφεραν, ότι την ίδια ημέρα και ενώ συμφωνήθηκε προφορικά από τα δυο εμπλεκόμενα μέρη να ενοικιάζουν το σπίτι στην πιο πάνω οδό στους Σύριους τελικά την τελευταία στιγμή ακυρώθηκε η συμφωνία λόγω των Κύπριων και τότε ο Κώστας Παναγιώτου τους είπε να φύγουν από το σπίτι και ότι ήταν αστυνομικός ..........................» (Η υπογράμμιση είναι δική μου). Από το σύνολο της ενώπιόν μου μαρτυρίας προκύπτει ότι ο Κατηγορούμενος 1, κατά τον επίδικο χρόνο, δεν ήταν εν ενεργεία, αλλά συνταξιούχος αστυνομικός. Από δε το προαναφερόμενο απόσπασμα της μαρτυρίας του Μ.Κ.1 προκύπτει ότι ο Κατηγορούμενος 1 προσποιήθηκε ότι ήταν αστυνομικός, προκειμένου να εγκαταλείψουν οι παραπονούμενοι το επίδικο διαμέρισμα και να παραιτηθούν από οποιαδήποτε δικαιώματα ενδεχόμενα είχαν από τη συμφωνία ενοικίασής του. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Καταληκτικά και με βάση όλα όσα έχω αναφέρει ανωτέρω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπόθεσή της στις Κατηγορίες 1 και 3 και εν μέρει στην 5η Κατηγορία. Συναφώς ο Κατηγορούμενος 1 αθωώνεται στην 1η Κατηγορία, οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 αθωώνονται στην 3η Κατηγορία και ο Κατηγορούμενος 3 αθωώνεται στην 5η Κατηγορία. Ο Κατηγορούμενος 1 κρίνεται ένοχος στην 5η Κατηγορία. (Υπ.) ...................................... Κ. Σατολιάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: General/ Criminal//Final (Αναφορά: επίθεση με πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης-κοινή επίθεση-πλαστοπροσωπία μέλους της αστυνομίας-αξιολόγηση μαρτυρίας ) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο