Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Αντώνης Αζίνας, Aρ. Υπόθεσης: 13640/2006, 10 Μαρτίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2009:B12 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου, Ε.Δ Aρ. Υπόθεσης: 13640/2006 Μεταξύ: Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου Κατηγορούσας Αρχής - και - Αντώνης Αζίνας Κατηγορούμενου ----------------------------- Ημερομηνία: 10 Μαρτίου 2009 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Ε. Σάββα Για κατηγορούμενο: κ. Χ. Φωτίου Κατηγορούμενος: παρών ----------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της κλεπταποδοχής κατά παράβαση του άρθρου 306(α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Σύμφωνα με τις σχετικές λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος την 21ην Οκτωβρίου 2005 στη Πάφο της Επαρχίας Πάφου κατακρατούσε έξι σκύλους, περιουσία του Αντώνη Γαβριήλ και Σίμου Παρούτη από την Πάφο, γνωρίζοντας ότι οι πιο πάνω σκύλοι αποτελούσαν προϊόν κλοπής. Προς υποστήριξη της υπόθεσης της, η Κατηγορούσα Αρχή, κάλεσε και κατέθεσαν ενόρκως έξι μάρτυρες κατηγορίας, ενώ κατατέθηκαν επίσης ως τεκμήρια, η γραπτή κατηγορία του κατηγορούμενου (Τεκμήριο Α), Φωτογραφίες (Τεκμήρια 2 και 3), η ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 5) και οι γραπτές καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας, οι οποίες αποτέλεσαν μέρος της κυρίως εξέταση τους (Τεκμήρια 1,4,6 μέχρι και 11). Ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε σε απολογία, επέλεξε ως ήταν δικαίωμα του, τη σιωπή και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Τα γεγονότα της υπόθεσης, στο βαθμό που αυτά δεν αμφισβητούνται μεταξύ των δύο πλευρών ή αποτελούν ισχυρισμούς και θέσεις που παρέμειναν αναντίλεκτοι, είναι τα ακόλουθα: Ο κατηγορούμενος είναι κάτοχος ακινήτου περιουσίας, χωραφιού, που ανήκει στον πατέρα του, η οποία βρίσκεται στην περιοχή Ζύλικο στο χωρίο Τάλα στη Πάφο. Το πιο πάνω χωράφι είναι περιφραγμένο με τέλλι, ενώ σε κάποια σημεία του υπήρχε τσίγκος, η πόρτα εισόδου στο χωράφι ήταν από λαμαρίνα και είχε ύψους και πλάτος περίπου 2 μέτρα. Στο κάτω μέρος της πόρτας υπήρχε τέλλι από το οποίο κάποιος μπορούσε να δει τι είχε μέσα στο χωράφι. Στο εν λόγω χωράφι ο κατηγορούμενος διατηρούσε σκύλους. Ο Αντώνης Γαβριήλ (Μ.Κ.5) μαζί με τον Σίμο Παρούτη (Μ.Κ.6) πριν από τις 18/10/2005 διατηρούσαν στην παραλιακή περιοχή Γεροσκήπου, σε χωράφι του πατέρα του Σίμου Παρούτη, κλούβες με 11 σκύλους. Στις 18/10/2005 ο Αντώνης Γαβριήλ διαπίστωσε ότι τα κλουβιά των σκύλων τους είχαν παραβιαστεί και από αυτά έλειπαν όλα τα σκυλιά. Στις 21.10.2005, ο Μ.Κ.6 αφού ρώτησε και έμαθε ότι ο κατηγορούμενος διατηρεί μάντρα με σκύλους στην Τάλα, μαζί με δύο φίλους του μετάβηκαν στην μάντρα του κατηγορούμενου στην Τάλα και εκεί ο Μ.Κ. 6 είδε και αναγνώρισε έξι μικρά σκυλάκια από αυτά που έλειπαν από την δική του μάντρα. Μετά την πιο πάνω διαπίστωση ειδοποιήθηκε η αστυνομία η οποία επισκέφθηκε το μέρος για εξετάσεις. Τα σκυλάκια παραλήφθηκαν από την αστυνομία και αφού μεταφέρθηκαν στην αστυνομική διεύθυνση Πάφου παραδόθηκαν στους παραπονούμενους. Αποτελεί θέση της Κατηγορούσας Αρχής, ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα της κλεπταποδοχής, καθότι 6 από τους σκύλους που είχαν κλαπεί από τους παραπονούμενους στις 18.10.2005 ανευρεθήκαν στις 21.10.2005 στο χωράφι του κατηγορούμενου και είναι η θέση της ότι εφόσον πρόκειται πρόσφατα κλαπείσα περιουσία έχει αποδειχτεί και η γνώση που προϋποθέτει το άρθρο 306(α) του Ποινικού Κώδικα. Η θέση της υπεράσπισης, όπως αυτή διαγράφεται μέσα από τις διάφορες θέσεις που προώθησε τόσο κατά την διάρκεια της αντεξέτασης των μαρτύρων κατηγορίας αλλά και με την αγόρευση του ο συνήγορος του κατηγορούμενου είναι ότι, ο κατηγορούμενος δεν γνώριζε ότι οι σκύλοι ήταν στο χωράφι του, αφού αυτοί θα μπορούσαν να μπουν ή να τους τοποθετήσει κάποιος από σημείο το οποίο δεν ήταν περιφραγμένο και βρισκόταν δίπλα από την πόρτα του χωραφιού. Τα όσα οι μάρτυρες κατηγορίας έχουν αναφέρει στο Δικαστήριο καταγράφηκαν στα πρακτικά που τηρήθηκαν, έχουν ληφθεί υπόψη μαζί με τα κατατεθέντα τεκμήρια και δεν θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω ολόκληρη την μαρτυρία στα πλαίσια της παρούσας απόφασης, παρά τα σημεία, τα οποία θα κρίνω ακολούθως ότι είναι σημαντικά σε σχέση με την κρίση του δικαστηρίου ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Είχα την ευκαιρία κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας να παρακολουθήσω με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενόρκως. Παρακολούθησα τον τρόπο που αυτοί έδιδαν μαρτυρία, τις απαντήσεις που έδιναν, την συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους και αξιολόγησα αυτή αντιπαραβάλλοντας την επίσης και με σύνολο της μαρτυρίας που προσκομίστηκε, και με επίγνωση της διάκρισης μεταξύ ευρημάτων αξιοπιστίας και βάρους απόδειξης. Παράγοντες που δύναται να ληφθούν υπόψη, χωρίς να είναι εξαντλητικού χαρακτήρα, τους οποίους και έλαβα υπόψη μου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι η αμεσότητα των απαντήσεων, η σαφήνεια που αυτές περιείχαν, ο τρόπος με τον οποίο δίδονταν οι απαντήσεις από τους μάρτυρες, οι αντιφάσεις που υπήρξαν στις απαντήσεις, τα όσα γνώριζε ο κάθε ένας για τα διαδραματισθέντα κατά τον ουσιώδη χρόνο και περίοδο. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του εκάστοτε μάρτυρα είχα παράλληλα κατά νου την μαρτυρία των υπολοίπων μαρτύρων, ιδιαίτερα την αλληλουχία των λεχθέντων του υπό αξιολόγηση μάρτυρα και των υπολοίπων μαρτύρων. Όλοι οι μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής με έχουν κάνει καλή εντύπωση και αποδέχομαι την μαρτυρία τους. Δεν αποδέχομαι όμως, όπως ανέφερε ο Μ.Κ.4, που ήταν ο πρώτος αστυνομικός που έφτασε στο μέρος, ότι το ξύλο που φαίνεται στην φωτογραφία 2 του Τεκμηρίου 3 κατά την άφιξη του στο μέρος ήταν στην ίδια θέση που φαίνεται στην πιο πάνω φωτογραφία. Ο Μ.Κ. 6 ήταν ο πρώτος που έφτασε στο μέρος ο οποίος και ειδοποίησε την αστυνομία, μετά τον Μ.Κ.6 και πριν την άφιξη της αστυνομίας, ήτοι του Μ.Κ.4 αρχικά, πήγε ο Μ.Κ.5, και οι δύο πιο πάνω μάρτυρες (M.K.5 και 6), σε αντίθεση με τους αστυνομικούς μάρτυρες, επιβεβαίωσαν με την μαρτυρία τους ότι κατά την άφιξη τους, το ξύλο που φαίνεται στην Φωτογραφία 2 του Τεκμηρίου 3 αριστερά και δίπλα ακριβώς από την σιδερένια πόρτα δεν υπήρχε και ότι από εκείνο το σημείο που υπήρχε άνοιγμα, προσπαθούσε ένα σκυλάκι να βγει έξω. Συνεπακόλουθα αυτό το οποίο προκύπτει από την μαρτυρία των Μ.Κ.5 και 6 είναι ότι το ξύλο τοποθετήθηκε σε μεταγενέστερο χρόνο από την άφιξη τους στο χωράφι του κατηγορούμενου και πως προηγουμένως σε εκείνο το σημείο υπήρχε άνοιγμα, έστω και μικρό με πρόσβαση στο χωράφι. Από ποιόν όμως τοποθετήθηκε το ξύλο, τόσο ο Μ.Κ. 5 όσο και ο Μ.Κ.6 δεν ήταν σε θέση να αναφέρουν και ενώπιον μου δεν υπάρχει μαρτυρία που να καταδεικνύει τούτο το γεγονός. Βάρος απόδειξης Στην παρούσα υπόθεση ως ποινική υπόθεση τοιαύτη, το βάρος απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όπως έχει αποφασιστεί στην υπόθεση Χαρίτωνος κ.α ν. Δημοκρατίας
(1971)2 C.L.R 40. Αποτελεί νομική αρχή ότι έργο της κατηγορούσας αρχής είναι να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν αυτές είναι (βλ. Λοίζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου
(2002)2 AAΔ 71). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Ευριπίδου
(2002)2 ΑΑΔ 246, επισημάνθηκαν τα εξής: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικαστεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής». O κ. Φωτίου κατά την αγόρευση του ανάφερε ότι δεν έχει αποδειχτεί η κλοπή των σκύλων και τα όσα ανάφεραν οι Μ.Κ. 5 και 6 σχετικά με την κλοπή αποτελούν ισχυρισμούς οι οποίοι και παρέμειναν ως τέτοιοι, επίσης εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχτηκε η κατοχή των σκύλων αφού δεν αποδείχτηκε η γνώση που αποτελεί προϋπόθεση της απόδειξης της κατοχής. Σύμφωνα με το άρθρο 306 (α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 οποιοσδήποτε δέχεται ή διατηρεί οποιαδήποτε περιουσία γνωρίζοντας ότι αυτή έχει κλαπεί ή αποκτήθηκε με οποιοδήποτε τρόπο υπό περιστάσεις οι οποίες συνιστούν κακούργημα ή πλημμέλημα είναι ένοχος αδικήματος του ιδίου βαθμού. Επομένως, τα ουσιαστικά και απαραίτητα συστατικά στοιχεία του επίδικου αδικήματος ως προς τις ίδιες τις ενέργειες ενός οποιουδήποτε κατηγορούμενου είναι: (α) η λήψη ή διατήρηση περιουσίας (β) η περιουσία να αποτελεί αντικείμενο κλοπής και (γ) να υπάρχει γνώση ότι η περιουσία αυτή έχει κλαπεί. Η πιο πάνω γνώση αποτελεί και την κατάσταση σκέψης ενός κατηγορούμενου καθώς αυτός εκτελεί τις προαναφερόμενες ενέργειες λήψης ή διατήρησης στη κατοχή της περιουσίας. Δηλαδή θα πρέπει ένας κατηγορούμενος να γνωρίζει, καθώς δέχεται ή κατά το χρονικό σημείο στο οποίο διατηρεί στη κατοχή του ότι αυτή έχει κλαπεί είτε αποκτηθεί με οποιοδήποτε τρόπο υπό περιστάσεις, οι οποίες να συνιστούν κακούργημα ή πλημμέλημα. Στη παρούσα περίπτωση δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι σύμφωνα και με την πληροφόρηση την οποία έτυχε ο κατηγορούμενος, δια μέσω των λεπτομερειών του αδικήματος επί του κατηγορητηρίου, δηλαδή ως προς τον τρόπο διάπραξης του επίδικου αδικήματος, ότι ο ίδιος είχε παράνομα στην κατοχή του (δηλαδή, κατακρατούσε) τους έξι σκύλους, γνωρίζοντας ότι αυτοί οι σκύλοι αποτελούσαν προϊόν κλοπής. Σε ότι αφορά την γνώση που είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος δεν είναι κάτι που συνήθως αποδεικνύεται με άμεση μαρτυρία. Κατά κανόνα συμπεραίνεται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Ως προς το ζήτημα της κλοπής των σκύλων, εξηγήσω γιατί αποδέχομαι ότι αυτό το στοιχείο έχει ικανοποιηθεί. Δεν έχει αμφισβητηθεί, από την υπεράσπιση, ότι πράγματι οι σκύλοι έχουν κλαπεί, αυτή ήταν η κύρια εκδοχή των παραπονουμένων κατά την μαρτυρία τους, αυτό επίσης καταδεικνύεται από τον τρόπο με τον οποίο ανοίχτηκαν τα κλουβία που οι σκύλοι σε προηγούμενο στάδιο της διαπίστωσης ότι έλειπαν, βρίσκονταν, καθώς και από το γεγονός ότι ουδέποτε οι παραπονούμενοι έδωσαν την συγκατάθεση τους σε οποιοδήποτε να λάβει την κατοχή των σκύλων τους. Στην προκειμένη περίπτωση είναι παραδεχτό ότι στο τεμάχιο που διατηρούσε την κατοχή ο κατηγορούμενος, ανεβρέθηκαν οι σκύλοι των παραπονούμενων, οι οποίοι με βάση την αξιόπιστη μαρτυρία των παραπονούμενων, αποδέχομαι ότι ήταν 6 και όχι πέντε, που ήταν η θέση της υπεράσπισης. Αυτό το οποίο εισηγήθηκε ο συνήγορος του κατηγορούμενου είναι πως η κατοχή του χώρου που βρέθηκαν οι σκύλοι, ήτοι του χωραφιού, ορθά κατά την άποψη μου, δεν μπορεί να σημαίνει και την κατοχή των ιδίων των σκύλων αφού αναφορικά με το τελευταίο απαιτείται γνώση, που σύμφωνα με την εισήγηση του, η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει. Αλληλένδετο στοιχείο της κατοχής είναι το στοιχείο της γνώσης (βλ. Ιακώβου ν. Δημοκρατίας
(1991)2 ΑΑΔ 211,218 - 219 και Κυριάκος Καιμης ν. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 662). Θα πρέπει δηλαδή να προσκομισθεί μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι ο φερόμενος κάτοχος είχε γνώση της κατοχής αλλά και γνώση του είδους του αντικειμένου. Στην υπόθεση Ιακώβου (πιο πάνω) λέχθηκε ότι η ύπαρξη της απαραίτητης γνώσης δεν είναι κάτι που συνήθως αποδεικνύεται με άμεση μαρτυρία. Κατά κανόνα συμπεραίνεται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Σύμφωνα με την νομολογία δεν μπορεί άτομο να θεωρηθεί ότι έχει κατοχή κάποιου αντικειμένου αν δεν γνωρίζει ότι το έχει, ή τουλάχιστον αν δεν μπορεί να αποδοθεί σε αυτόν τέτοια γνώση. Ένα πρόσωπο θεωρείται ότι έχει κάτι στην κατοχή του όταν αυτό βρίσκεται υπό τη φύλαξη ή υπό τον έλεγχο του (βλ. D.P.P. v. Brooks
(1974)2 All E.R. 840 A.C 862, P.C). Φυσική φύλαξη πρέπει να θεωρείται η περίπτωση όπου το πρόσωπο κρατεί στα χέρια του το αντικείμενο ή ακόμα όταν φυλάσσει σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος του. Στην υπόθεση Παναγιώτης Ιωάννου ν. Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ 301, ο κατηγορούμενος θεάθηκε να προσεγγίζει ερημική περιοχή όπου υπήρχε φυτεία με 97 φυτά κάνναβης, να παίρνει ένα φυτό και να κατευθύνεται προς το αυτοκίνητο του. Τα γεγονότα αυτά μετά την απόρριψη της δικαιολογίας που έδωσε, συνιστούν ικανοποιητική περιστατική μαρτυρία για το αδίκημα της κατοχής των φυτών. Σύμφωνα με την αγγλική νομολογία κατοχή εξυπακούει φυσικό έλεγχο του αντικειμένου, μαζί με γνώση του κατηγορούμενου ότι το έχει στη κατοχή του ή υπό τον έλεγχο του. Δυνατόν κάποιος να κατέχει κάποιο αντικείμενο χωρίς να γνωρίζει ή να αντιλαμβάνεται τη φύση του, αλλά δεν το κατέχει υπό τη νομική έννοια, εκτός κι αν γνωρίζει ότι το έχει. Στην Κύπρο το θέμα της κατοχής εξετάστηκε στην υπόθεση Ιακώβου (πιο πάνω), όπου τονίστηκε ότι η λέξη «κατοχή» εξυπακούει φυσικό έλεγχο με ταυτόχρονη γνώση της φύσης του αντικειμένου. Η γνώση ότι έχει υπό τη φύλαξη ή τον έλεγχο του το αντικείμενο για το οποίο κατηγορείται, συνιστά απαραίτητο νοητικό στοιχείο της υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος. Η ύπαρξη της γνώσης μπορεί να αποδειχθεί με έμμεση μαρτυρά (π.χ. παραδοχή) ή με περιστατική μαρτυρία (π.χ. γεγονότα που οδηγούν σε συμπέρασμα που δεν επιδέχεται συμβιβασμούς με άλλες λογικές εξηγήσεις). Συνεπακόλουθα η γνώση ως στοιχείο της κατοχής, μπορεί να συναχθεί από τις περιβάλλουσες συνθήκες της κάθε υπόθεσης. Στην προκειμένη περίπτωση πέραν του ότι οι σκύλοι ανευρέθηκαν στην μάντρα του κατηγορούμενου, δεν υπάρχει κανένα άλλο στοιχείο ή στοιχεία, τα οποία θα μπορούσαν να αποτιμηθούν και αθροιστικά ιδωμένα να οδηγήσουν το δικαστήριο στην διαπίστωση ότι υπήρχε γνώση του κατηγορούμενου για την ύπαρξη των σκύλων των παραποπονούμενων στο χωράφι του και ως εκ τούτου της στοιχειοθέτησης της κατοχή αυτών. Καμιά συμπεριφορά του κατηγορούμενου δεν αποκαλύπτεται μέσα από την μαρτυρία είτε σε προηγούμενο στάδιο της ανεύρεσης των σκύλων ή σε μεταγενέστερο η οποία θα μπορούσε να αξιολογηθεί από το Δικαστήριο και ούτε έχουν αποκαλυφθεί οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι σκύλοι βρέθηκαν, μεταφέρθηκαν ή τοποθετήθηκαν στο χωράφι του και από ποιον. Σε ότι αφορά το αυτοκίνητο, το οποίο θεάθηκε από τον Σίμο Παρούτη Μ.Κ. 6, στις 21.10.2005 να πλησιάζει το χωράφι σε απόσταση 50 - 60 μέτρων και ακολούθως ο οδηγός του αντιλαμβανόμενος την αστυνομία στο μέρος, να διενεργεί επαναστροφή και να φεύγει, αυτό δεν συνδέθηκε με οποιοδήποτε τρόπο με τον κατηγορούμενο και ούτε ο οδηγός του αναγνωρίστηκε ως ο κατηγορούμενος από οποιοδήποτε μάρτυρα κατηγορίας. Από την άλλη η διαπίστωση της ύπαρξη κενού χώρου, έστω και μικρού, δίπλα από την πόρτα της εισόδου του χωραφιού, οδηγεί στην δημιουργία αμφιβολιών είτε δηλαδή οι σκύλοι να είχαν τοποθετηθεί από εκείνο το σημείο από οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο ή ακόμα και να εισήλθαν μόνοι τους. Συνεπώς, η αποτυχία της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει την γνώση και κατ΄ επέκταση την κατοχή των σκύλων οδηγεί στην αποτυχία απόδειξης της υπόθεσης της και για αυτό ο κατηγορούμενος αθωώνεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Τα έξοδα εκ. 110.- ευρώ να καταβληθούν από την Δημοκρατία. ........... (Υπ) Κ. Κουνίδου Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο