Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού ν. Ρ.Α. Pambos Hotels Ltd κ.α., Αρ. Υπόθεσης :10891/06, 28.5.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2009:B39 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου - Παπαδήμα, Ε. Δ. Αρ. Υπόθεσης :10891/06 Μεταξύ: Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού Κατηγορούσας Αρχής εναντίον
- Ρ.Α. Pambos Hotels Ltd
- Tάκη Πέτρου
- Ανδρέα Πέτρου
- Κατερίνας Πέτρου
- Έλλης Πέτρου Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 28.5.2009 Εμφανίσεις: Για τη Κατηγορούσα Αρχή : κα. Δ. Ανδρέου ( κ. Μ. Μιτίδης, για να ακούσει απόφαση) Για το Κατηγορούμενους 1 & 2 : κ. Ν. Νικολάου Κατηγορούμενος 2 ׃ παρών --------------------------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Η υπόθεση αυτή καταχωρήθηκε αρχικά εναντίον και των πέντε κατηγορούμενων, προχώρησε όμως σε ακρόαση μόνο για τη κατηγορούμενη εταιρεία 1 και το κατηγορούμενο 2, αφού εναντίον των λοιπών, η 2η κατηγορία, η οποία και τους αφορούσε, αποσύρθηκε σε προηγούμενο στάδιο και έτσι οι κατηγορούμενοι 3, 4 και 5 απαλλάγηκαν. Με το κατηγορητήριο, αποδίδονται στους κατηγορούμενους 1 και 2, οι κατηγορίες της χρησιμοποίησης μη αδειούχου καταλύματος για τοποθέτηση πελατών του ξενοδοχείου (1η Κατηγ.) και της παράλειψης εκπλήρωσης υποχρέωσης μίσθωσης δωματίου (3η Κατηγ.). Ο κατηγορούμενος 2, αντιμετωπίζει επιπρόσθετα, ακόμα μία κατηγορία, για την παροχή συνδρομής στο αδίκημα της χρησιμοποίησης μη αδειούχου καταλύματος για τοποθέτηση πελατών του ξενοδοχείου ( 2η κατηγ.). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 1ης κατηγορίας, ενώ η κατηγορούμενη εταιρεία 1 ήταν ιδιοκτήτρια και/ή επιχειρηματίας και ο κατηγορούμενος 2, διευθυντής και/ή υπεύθυνος για τη λειτουργία του ξενοδοχείου Tylos Beach στο Κ. Πύργο, στις 10/6/2006, μετέφεραν πελάτες στα μη αδειουχα διαμερίσματα με την ονομασία Χριστάκης Σάββα Furnished Aps and Rooms, που βρίσκονται στην οδό Νικολάου Παπαγεωργίου 69, στο Κ. Πύργο, ενώ σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 3ης κατηγορίας, οι ίδιοι κατηγορούμενοι, με την ίδια ιδιότητα και την ίδια ημερομηνία, παρόλο ότι μίσθωσαν δωμάτιο σε πελάτες, όταν, κατά την άφιξη των πελατών, διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε διαθέσιμο δωμάτιο, παρέλειψαν να τους εξασφαλίσουν δωμάτιο σε άλλο ξενοδοχείο της ίδιας τάξης και τους μετέφεραν στα μη αδειούχα διαμερίσματα, με την ονομασία Χριστάκης Σάββα Furnished Aps and Rooms, που βρίσκονται στην οδό Νικολάου Παπαγεωργίου 69, στο Κ.Πύργο. Σύμφωνα δε με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 2ης κατηγορίας, ο κατηγορούμενος 2, ως διευθυντής της κατηγορούμενης εταιρείας 1, η οποία ήταν ιδιοκτήτρια και/ή νόμιμος κάτοχος και διαχειριστής του ξενοδοχείου Tylos Beach στο Κ. Πύργο, στις 10/6/2006, συνέδραμε στη μεταφορά πελατών στα μη αδειούχα διαμερίσματα, με την ονομασία Χριστάκης Σάββα Furnished Aps and Rooms, που βρίσκονται στην οδό Νικολάου Παπαγεωργίου 69, στο Κ. Πύργο. Μαρτυρία προς υποστήριξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής, έδωσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, ο Ολύμπιος Ιωαννίδης (Μ.Κ.1), ο Κώστας Κωνσταντίνου (Μ.Κ.2), ο αστυφ. 2955 Διογένης Σπύρου (Μ.Κ.3), ο Χριστάκης Σάββα (Μ.Κ.4) και η Κατερίνα Καφεράκη (Μ.Κ.5). Μετά δε τη κλήση των κατηγορουμένων 1 και 2 σε απολογία, ο κατηγορούμενος 2, επέλεξε και κατέθεσε ενόρκως και στη συνέχεια κάλεσε ως μοναδικό μάρτυρα υπεράσπισης, την Έλλη Πέτρου (Μ.Υ.1). Η μαρτυρία όλων όσων παρήλασαν απο το εδώλιο του μάρτυρα, είναι καταγραμμένη στα πρακτικά, γι' αυτό και δεν θα την επαναλάβω, αλλά θα προχωρήσω αμέσως σε αξιολόγηση της. Μ.Κ.1, ήταν ο Ολύμπιος Ιωαννίδης, επιθεωρητής στο γραφείο επιθεωρητών του Κ.Ο.Τ, στην Πόλη Χρυσοχούς. Αυτός, μαρτύρησε με σταθερό και θετικό τρόπο τα όσα προέκυψαν κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, όταν διερεύνησε το παράπονο που υπέβαλε ο Μ.Κ. 2, εναντίον των κατηγορούμενων, χωρίς σε καμία περίπτωση να διακρίνω ότι προσπαθούσε να υπεκφύγει να απαντήσει ή να αλοιώσει την αλήθεια ή οτιδήποτε άλλο που να κλονίζει την αξιοπιστία του. Η όλη εντύπωση που σχημάτισα γι' αυτόν, παρακολουθώντας τον να καταθέτει απο το εδώλιο του μάρτυρα, ο τρόπος και το ύφος που απαντούσε και τα οποία χαρακτηρίζονταν απο ευθύτητα, σταθερότητα και αμεσότητα, με έπεισαν για την ειλικρίνεια του και ότι μαρτύρησε μόνο την αλήθεια. Προσήχθη απο το μάρτυρα, εξ' ακοής μαρτυρία, η οποία αφορούσε δήλωση την οποία ο κατηγορούμενος 2 του έκαμε και με την οποία του παραδέχθηκε ότι, όντως υπήρξε η συγκεκριμένη κράτηση για το δωμάτιο, ότι γι' αυτήν δεν ζήτησε να καταβληθεί οποιαδήποτε ποσό προκαταβολής και ότι επίσης έστειλε τους πελάτες στα διαμερίσματα Χριστάκης Σάββα Furnished Apts and Rooms, στο Κ. Πύργο. Προσήχθη περαιτέρω απο τον ίδιο μάρτυρα και εξ' ακοής μαρτυρία που αφορούσε δηλώσεις που έκαμε προς τον ίδιο, ο Χρ. Σάββα (Μ.Κ.4) κατά τη διερεύνηση του παραπόνου, εναντίον του ξενοδοχείου. Αυτές αφορούσαν δηλώσεις του Μ.Κ.4, σύμφωνα με τις οποίες, το ξενοδοχείο έκαμε κράτηση δωματίου στα διαμερίσματα του τελευταίου, απο τις 4.00 το απόγευμα, καθώς επίσης και ότι η συμφωνία που έλαβε χώρα για τη κράτηση του δωματίου, ήταν συμφωνία που έκαμε με το ξενοδοχείο και γι' αυτό όταν έφυγαν οι πελάτες τους είπε «να πάτε στο καλό, εγώ θα πληρωθώ απο το Τάκη». Μετά τη τελευταία τροποποίηση του Περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ.9 με το Νόμο 32
(1)/04, η εξ' ακοής μαρτυρία, αποτελεί πλέον αποδεκτή μαρτυρία. Η βαρύτητα όμως που θα της προσδοθεί, εναπόκειται στο Δικαστήριο το οποίο κατά τη κρίση του, μπορεί να λάβει υπόψη του διάφορους παράγοντες οι οποίοι ενδεικτικά και μόνο εκτίθενται στο Νόμο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση και σε σχέση με την εξ' ακοής μαρτυρία που αφορά τις δηλώσεις που ο κατηγορούμενος 2, έκαμε προς το μάρτυρα, κρίνεται ότι θα πρέπει να προσδοθεί σε αυτή, πλήρης βαρύτητα. Και αυτό λόγω της καλής εντύπωσης που σχημάτισα για το μάρτυρα, αλλά και γιατί η δήλωση αυτή που ο κατηγορούμενος 2, έκαμε προς αυτόν, συνάδει και με τα όσα οι υπόλοιποι μάρτυρες κατηγορίας κατέθεσαν στο Δικαστήριο και προπάντων συνάδει με τα όσα ο ίδιος ο κατηγορούμενος 2, κατέγραψε στην απαντητική επιστολή που απέστειλε προς το μάρτυρα (Τεκμήριο 2). Επιπρόσθετο στοιχείο το οποίο λαμβάνεται υπόψη στην απόδοση πλήρους βαρύτητας στο μέρος αυτό της μαρτυρίας του Μ.Κ.1, είναι ότι, η δήλωση αυτή του κατηγορούμενου 2, προς αυτόν, αποτελεί δυσμενή δήλωση για τον ίδιο το κατηγορούμενο 2. Για το λόγο αυτό, εύλογα προκύπτει το ερώτημα, εάν δεν ήταν αληθινή, τότε ποιός ο λόγος ο κατηγορούμενος 2, να τη κάμει στο άτομο που διερευνούσε τη καταγγελία που έγινε εναντίον του. Η δήλωση αυτή έγινε στο μάρτυρα, όταν μέσα στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων του, διερευνούσε το θέμα, το οποίο είχε αποτελέσει, αντικείμενο καταγγελίας εναντίον του. Στην Αγγλική υπόθεση Statterie v. Pooley,
(1840)6 M.& W. 664, το Δικαστήριο για να γίνει αντιληπτή η αρχή στην οποία βασιζόταν η αποδοχή παραδοχών, ως εξαίρεση τότε, στον αποκλειστικό κανόνα της εξ' ακοής μαρτυρίας εναντίον σε αυτούς που τις κάνουν, αναφέρθηκε ότι, όταν ένας διάδικος μόνος του, παραδέχεται ότι κάτι, είναι αλήθεια, τότε εύλογα μπορεί να θεωρηθεί, ότι αυτό που παραδέχεται είναι και κάτι αληθινό. Για τους πιο πάνω λόγους, κρίνεται ότι, η παραδοχή του κατηγορούμενου 2, προς το Μ.Κ. 1 ότι, έγινε η κράτηση και ότι έστειλε τους πελάτες στα εν λόγω διαμερίσματα, θα πρέπει να γίνει δεχτή, ως απόδειξη των πιο πάνω γεγονότων. Σε σχέση δε, με τις δηλώσεις που ο Μ.Κ. 4 έκαμε προς το μάρτυρα, κρίνεται ότι και σε αυτές θα πρέπει να προσδοθεί πλήρης βαρύτητα. Και αυτό ενόψει της καλής εντύπωσης που σχημάτισα για το Μ.Κ.1 αλλά και γιατί αυτή συνάδει και με τη μαρτυρία των Μ.Κ. 2 και 5, των οποίων η αξιολόγηση της μαρτυρίας τους γίνεται πιο κάτω. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, αποδέχομαι τη μαρτυρία του στο σύνολο της. Οι Μ.Κ. 2 και 5, ήταν το ζεύγος το οποίο έκαμε κράτηση δωματίου στο ξενοδοχείο Tylos Beach, στο Κ. Πύργο για το τριήμερο του κατακλυσμού, το
- Και οι δύο, περιέγραψαν τα όσα έλαβαν χώρα πρίν και μετά την άφιξη τους στο ξενοδοχείο, χωρίς σε κανένα σημείο της μαρτυρίας τους να διακρίνω οτιδήποτε στη στάση και συμπεριφορά τους που να κλονίζει τη καλή εντύπωση, που σχημάτισα γ' αυτούς. Αντίθετα παρακολουθώντας τους να καταθέτουν απο το εδώλιο του μάρτυρα, πείστηκα ότι τα όσα ανέφεραν, ήταν μόνο η αλήθεια. Και αυτό, γιατί απαντούσαν με αμεσότητα και ευθύτητα στις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, χωρίς δισταγμούς και υπεκφυγές. Προέβαλαν με σταθερότητα τη δική τους εκδοχή, χωρίς σε καμία στιγμή, να κλονισθεί η άριστη εντύπωση που σχημάτισα γι' αυτούς, ως μάρτυρες της αλήθειας, γι' αυτό και αποδέχομαι πλήρως τη μαρτυρία τους. Προσήχθη απο το Μ.Κ.2, εξ' ακοής μαρτυρία σε σχέση με αυτά που του ανάφερε κάποιος λοχίας Αλέξης Νικολάου. Σύμφωνα και με τις αρχές που εκτίθενται πιο πάνω κρίνεται ότι και στο μέρος αυτό της μαρτυρίας του, θα πρέπει να αποδοθεί πλήρης βαρύτητα. Και αυτό κύρια γιατί, τα όσα ανάφερε ο μάρτυρας ότι του είπε ο Α. Νικολάου ταυτίζονται και με όσα ο ίδιος ο κατηγορούμενος 2, προέβαλε στην επιστολή που απέστειλε στον επιθεωρητή του Κ.Ο.Τ., Τεκμήριο
- Μ.Κ.3, ήταν ο αστυφ. 2955 Διογένης Σπύρου, ο οποίος έλαβε τηλεφωνικά καταγγελία απο το Κ. Κωνσταντίνου σε σχέση με το ζήτημα και τη διερεύνησε. Αυτός μαρτύρησε τα όσα περιήλθαν σε γνώση του, μέσα στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων του με σταθερό και θετικό τρόπο, γι' αυτό και αποδέχομαι πλήρως τη μαρτυρία του. Ο Χριστάκης Σάββα, κατάθεσε ως Μ.Κ.
- Αυτός ήταν το άτομο που διαχειρίζεται τα διαμερίσματα με την ονομασία Χριστάκης Σάββα Furnished Apts and Rooms και τα οποία βρίσκονται στην οδό Νικολάου Παπαγεωργίου 69, στο Κ. Πύργο. Παρακολουθώντας τον να καταθέτει απο το εδώλιο του μάρτυρα, διέκρινα μέσα απο την όλη στάση και συμπεριφορά του, την προσπάθεια του, να βοηθήσει τους κατηγορούμενους στην υπόθεση που αντιμετωπίζουν. Παρά το γεγονός αυτό, θεωρώ ότι σε γενικές γραμμές μαρτύρησε την αλήθεια, γι' αυτό και σύμφωνα με τη δυνατότητα που παρέχεται απο τη νομολογία, αποδέχομαι τη μαρτυρία του, όχι όμως στο σύνολο της. Δεν αποδέχομαι συγκεκριμένα, ότι ήταν ειλικρινής, λέγοντας ότι, ποτέ, δεν ανάφερε στους Μ.Κ. 2 και 5 όταν έφευγαν απο το διαμέρισμα του ότι θα πληρωθεί απο το Τάκη, ούτε ότι οι τελευταίοι έμειναν στο διαμέρισμα μία ώρα περίπου, πριν του ανακοινώσουν την απόφαση τους να εγκαταλείψουν το διαμέρισμα. Και αυτό γιατί επί των σημείων αυτών, η μαρτυρία του έρχεται σε αντίθεση με τη μαρτυρία των Μ.Κ. 2 και 5, οι οποίοι μου έκαμαν άριστη εντύπωση ως μάρτυρες της αλήθειας και των οποίων ήδη, έχω αποδεχθεί τη μαρτυρία. Δεν αποδέχομαι επίσης ότι ήταν ειλικρινής λέγοντας ότι, ποτέ δεν πληρώθηκε απο το κατηγορούμενο 2, για τη κράτηση που έγινε για τους Μ.Κ. 2 και 5, αφού ήταν φανερό ότι ο λόγος που ρωτήθηκε και απάντησε τη συγκεκριμένη ερώτηση κατά το στάδιο της αντεξέτασης, ήταν μόνο για να βοηθήσει τους κατηγορούμενους. Τόσο ο κατηγορούμενος 2, όσο και η Μ.Υ. 1, δεν μου έκαμαν καλή εντύπωση ως μάρτυρες της αλήθειας και δεν με έπεισαν για τη γνησιότητα της εκδοχής τους. Η εκδοχή που προέβαλαν, η γενικότερη στάση και συμπεριφορά τους ήταν τέτοια που με έκαμαν να σχηματίσω την εντύπωση ότι αυτοί δεν είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο. Η γνώμη που σχημάτισα γι΄αυτούς, ήταν ότι, προσπάθησαν να παρουσιάσουν στο Δικαστήριο, μια προκατασκευασμένη ιστορία, απλώς και μόνο, για να απαλλαγούν οι κατηγορούμενοι 1 και 2, των κατηγοριών που αντιμετωπίζουν. Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος δεν έδωσαν καμία σαφή και προπάντων λογική εξήγηση, γιατί ως ξενοδοχείο ανέμεναν τους πελάτες μετά τις 6.00 μ.μ. και όπως ισχυρίσθηκαν μέχρι τις 7.15 μ.μ., ώρα κατά την οποία αποδέσμευσαν όπως ισχυρίσθηκαν το δωμάτιο, αφού οι τελευταίοι δεν πλήρωσαν σύμφωνα με την εκδοχή τους, την προκαταβολή που τους είχε ζητηθεί και συνεπώς δεν τήρησαν τον ένα και βασικότερο, σύμφωνα με τη λογική ενός μέσου ανθρώπου, απο τους όρους που ως ξενοδοχείο τους είχαν θέσει. Η εκδοχή αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ως γνήσια και ειλικρινής, αφού το λογικό και αναμενόμενο θα ήταν, εάν πράγματι ζητούσαν απο τους πελάτες προκαταβολή και αυτοί δεν την κατέβαλλαν, να αποδεσμεύσουν το δωμάτιο και όχι να αναμένουν την άφιξη τους μέχρι αργά το απόγευμα. Εάν δηλαδή οι πελάτες δεν συμμορφώνονταν με τον όρο της προκαταβολής, γιατί να τους αναμένουν να συμμορφωθούν με το δεύτερο όρο, πριν αποδεσμεύσουν το δωμάτιο; Και ειδικότερα λαμβανομένου υπόψη, ότι η κράτηση δεν ήταν όπως υποστήριξαν έγκυρη και δεσμευτική για τους λόγους που ανέπτυξαν και ενόσω ήταν περίοδος που υπήρχε μεγάλη ζήτηση; Εκτός του ότι η εκδοχή που προέβαλαν δεν ήταν λογική και πειστική, θα πρέπει να λεχθεί ότι η γενικότερη στάση και συμπεριφορά τους απο το εδώλιο του μάρτυρα ήταν τέτοια που σχημάτισα την εντύπωση, ότι, κανένας απο αυτούς δεν ήταν μάρτυρας της αλήθειας. Σε σχέση δε, με το καθένα από αυτούς, θα πρέπει να σημειωθούν τα ακόλουθα. Ο κατηγορούμενος 2, παρά το ότι στην επιστολή που απέστειλε στον επιθεωρητή του Κ.Ο.Τ. που διερεύνησε τη καταγγελία που υποβλήθηκε εναντίον τους, (Τεκμήριο 2), δέχεται ότι το ζευγάρι έκαμε κράτηση στο ξενοδοχείο τους, καταθέτοντας ενόρκως, υποστήριξε, ότι η κράτηση αυτή δεν ήταν δεσμευτική, γιατί τέθηκαν απο το ξενοδοχείο, δύο όροι, τους οποίους δεν τήρησε ο πελάτης. Ενώ στην ίδια επιστολή, δέχεται ότι εξασφάλισαν θέση και έστειλαν το πελάτη σε άλλο τουριστικό κατάλυμα πλησίον του ξενοδοχείου, εν τούτοις στην ένορκο του μαρτυρία, αρνήθηκε κάτι τέτοιο και προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο για το αντίθετο. Κατά τη διάρκεια της ένορκης κατάθεσης του, χειρονομούσε αχρείαστα, ενώ συστηματικά απέφευγε να κοιτάζει προς το Δικαστήριο και καθυστερούσε να απαντήσει στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν, ειδικότερα κατά το στάδιο της αντεξέτασης. Όταν απαντούσε, έδειχνε να σκέφτεται και να υπολογίζει τι θα πεί και σε πολλές περιπτώσεις, δεν απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα, αλλά δίδοντας γενικόλογες και αόριστες απαντήσεις. Σε πολλές δε περιπτώσεις απαντούσε με τρόπο υπεροπτικό και εγωιστικό. Μια τέτοια, χαρακτηριστική, περίπτωση ήταν αυτή, στην οποία απάντησε ότι ούτε ο ΚΟΤ, ούτε και ο ΠΑΣΥΞΕ, μπορούν να του πούν πως θα κάνει τις κρατήσεις στο ξενοδοχείο του. Ενώ επέμενε ότι η κράτηση του δωματίου απο το ξενοδοχείο, θα ήταν δεσμευτική, μόνο εάν επληρούντο δύο όροι που τέθηκαν απο το ξενοδοχείο προς τους πελάτες, ότι δηλαδή, θα καταβαλλόταν απο τους πελάτες η προκαταβολή που τους ζητήθηκε και εφόσον οι τελευταίοι έφθαναν στο ξενοδοχείο, πριν τις 6.00 η ώρα το απόγευμα, σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του δεν ανάφερε ποιό ήταν το συγκεκριμένο ποσό της προκαταβολής, που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, ζητήθηκε απο τους πελάτες ότι θα έπρεπε να καταβάλουν. Ενώ επέμενε ότι ο ίδιος ποτέ δεν μίλησε μαζί με τη Μ.Κ. 5 σε σχέση με τη κράτηση, αλλά η τελευταία συνομίλησε και τις δύο φορές με τη Μ.Υ.1, εν τούτοις σε μία απάντηση που έδωσε και προφανώς παρασυρόμενος απο τα όσα πραγματικά έγιναν, είπε ότι η Μ.Κ. 5, ουδέποτε του ανάφερε ότι θα καθυστερούσαν, διορθώνοντας ευθύς αμέσως, λέγοντας ότι ποτέ η τελευταία, δεν είπε κάτι τέτοιο στη Μ.Υ.
- Ενώ προέβαλε τη θέση ότι, ποτέ δεν θα έστελλε πελάτη σε διαμερίσματα που είναι «συναγωνιστές» τους και τους «κλέβουν» καθημερινά πελάτες, δέχθηκε ότι έδωσαν το τηλέφωνο των συγκεκριμένων διαμερισμάτων εκτός απο τους Μ.Κ.2 και 5 και σε μία άλλη οικογένεια με σκοπό να κάμουν κράτηση. Ο κατηγορούμενος 2, δεν ήταν καθόλου σταθερός στις απαντήσεις που έδιδε σε σχέση με το πρόσωπο που βοήθησε το ζευγάρι, να μεταβεί απο το ξενοδοχείο στα διαμερίσματα του Χρ. Σάββα. Παρά το ότι προσπάθησε με επιμονή να πείσει ότι κανένας απο το ξενοδοχείο, δεν βοήθησε το ζεύγος, προφανώς βέβαια για να αποποιηθεί οποιασδήποτε τυχόν ευθύνης, δεν ήταν καθόλου πειστικός στην προσπάθεια του αυτή, αλλά προέβαλε διάφορες και διαφορετικές απαντήσεις. Παρά το ότι σε κάποιο σημείο της αντεξέτασης, ανάφερε ότι δεν γνώριζε ποιός μετέφερε το ζευγάρι στα διαμερίσματα του Χρ. Σάββα και ότι κανένας υπάλληλος του ξενοδοχείου δεν το έπραξε, ούτε και τους υπέδειξε το συγκεκριμένο διαμέρισμα, στη συνέχεια, δέχθηκε ότι κάποιος κύριος, που όπως είπε, άκουσε τη συζήτηση που γινόταν, προσφέρθηκε να τους δείξει τα διαμερίσματα. Όταν του υποβλήθηκε ότι αυτός που τους μετέφερε ήταν ο γαμπρός του και σύζυγος της Μ.Υ.1, προσπάθησε να αποφύγει να απαντήσει ευθέως, λέγοντας ότι, εκείνη τη στιγμή, ο ίδιος δεν ήταν παρών γιατί βρισκόταν στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και για το λόγο αυτό δεν γνώριζε ποιός τους πήρε στα διαμερίσματα. Περαιτέρω η μαρτυρία του, έρχεται σε αντίθεση και με τη μαρτυρία του Μ.Κ. 4, Χρ. Σάββα και η οποία έγινε ήδη αποδεκτή. Ενώ ο Μ.Κ.4 δήλωσε ξεκάθαρα στο Δικαστήριο, ότι γνωρίζει το κατηγορούμενο και ότι του στέλλει πελάτες, ο ίδιος ο κατηγορούμενος 2, αρνήθηκε όχι μόνο το δεύτερο, αλλά και ότι καν τον γνωρίζει. Για τους πιο πάνω λόγους αποδέχομαι ως αληθή, τα όσα αναφέρει στην επιστολή του, Τεκμήριο
- Και αυτό λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που πιο πάνω εκτίθενται κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Κ.1 και σε σχέση με την αποδοχή δυσμενών δηλώσεων και γιατί, τα όσα εκεί αναφέρονται, αποτελούν την πρώτη αντίδραση του κατηγορούμενου 2, στην εναντίον τους καταγγελία και γι' αυτό θεωρώ ότι είναι η αλήθεια. Απο την προφορική του μαρτυρία και σύμφωνα με τη δυνατότητα που παρέχεται απο τη νομολογία, αποδέχομαι μόνο τα ακόλουθα σημεία. Ότι αυτός ήταν το 2006 και απο πολλά χρόνια προηγουμένως, διευθυντής και υπεύθυνος του ξενοδοχείου και ότι η κατηγορούμενη εταιρεία 1, ενεγράφη ως εταιρεία περί το
- Ότι το ξενοδοχείο, αποτελεί οικογενειακή επιχείρηση και ότι ήταν πλήρες για το τριήμερο του κατακλυσμού. Ούτε η Μ.Υ.1, με έπεισε για την ειλικρίνεια των όσων προέβαλε. Και αυτή κατάθεσε στο Δικαστήριο με τρόπο υπεροπτικό. Σε πολλές δε περιπτώσεις, όχι μόνο κατά το στάδιο της αντεξέτασης, αλλά ακόμα και κατά το στάδιο της κύριας εξέτασης, απαντούσε με ύφος πολύ έντονο και θυμωμένο. Ούτε και αυτή κατάφερε να προβάλει λογικούς και πειστικούς λόγους, ικανούς να πείσουν για τη γνησιότητα της εκδοχής τους. Παρόλο που όπως ισχυρίσθηκε ζήτησε από τη Μ.Κ. 5 να τους καταβάλει κάποιο είδος προκαταβολής και αυτή δεν το έπραξε και παρόλο που για το λόγο αυτό στις 8/6/06 τηλεφώνησε στη τελευταία για να της το αναφέρει και παρά το ότι η τελευταία της είπε ότι «δεν υπήρχε περίπτωση να της δώσει τον αριθμό της πιστωτικής της κάρτας, ούτε και να κάμει έμβασμα» και παρά το ότι «τα λόγια της (Μ.Κ.5) ήταν μισόλογα», όπως χαρακτηριστικά η Μ.Υ.1 ανάφερε, εν τούτοις, τη διαβεβαίωσε ότι θα τους περίμεναν να φθάσουν στο ξενοδοχείο μέχρι τις 6.00 το απόγευμα της ημερομηνίας για την οποία είχε γίνει η κράτηση. Είναι πράγματι άξιο απορίας, πως είναι δυνατό, ένας υπάλληλος ξενοδοχείου, ο οποίος ζητά απο κάποιο άγνωστο του πελάτη, να του καταβάλει κάποια προκαταβολή για μια κράτηση και ο πελάτης δεν το πράττει, να εξακολουθεί να αναμένει τον πελάτη μέχρι την ημέρα για την οποία είχε γίνει η κράτηση και μάλιστα μέχρι αργά το απόγευμα. Και αυτό παρά το ότι οι κρατήσεις στο ξενοδοχείο είχαν ήδη συμπληρωθεί και η συγκεκριμένη περίοδος, ήταν ιδιαίτερης αιχμής, κάτι που συμβαίνει όπως η μάρτυρας ισχυρίσθηκε, πολύ λίγες φορές το χρόνο και παρά το ότι ήταν βέβαιοι, όπως προέβαλε ότι, η κράτηση ήταν μόνο μία «φάρσα». Ενώ και αυτή, όπως και ο κατηγορούμενος 2, επέμενε, ότι η κράτηση του δωματίου απο το ξενοδοχείο, θα ήταν δεσμευτική, μόνο εάν επληρούντο δύο όροι που τέθηκαν απο το ξενοδοχείο προς τους πελάτες και οι οποίοι αναφέρονται πιο πάνω, δεν προσδιόρισε ποιό ήταν το ποσό αυτό της προκαταβολής. Σε ερώτηση που της υποβλήθηκε κατά το στάδιο της κύριας εξέτασης εάν γνώριζε κατά πόσο ο Χρ. Σάββα, ζήτησε να πληρωθεί οποιοδήποτε ποσό από το ξενοδοχείο τους, έσπευσε με εκπληκτική ταχύτητα να απαντήσει ότι, αυτός ποτέ, δεν ζήτησε την πληρωμή οποιουδήποτε ποσού από το ξενοδοχείο, χωρίς καν να διερωτηθεί για ποιό πράγμα πιθανό αυτός να είχε ζητήσει πληρωμή. Σε ερώτηση που της υποβλήθηκε κατά το στάδιο της κύριας εξέτασης, εάν στις 10/6/06 είδε το Κωνσταντίνου να φεύγει από το ξενοδοχείο τους με κάποιο πρόσωπο, απάντησε λέγοντας ότι, από την υποδοχή του ξενοδοχείου στην οποία βρισκόταν, βλέπει προς το εστιατόριο του ξενοδοχείου και γι' αυτό δεν γνωρίζει τι μπορεί να έγινε μετά. Πρόσθεσε στη συνέχεια ότι η ίδια δεν ζήτησε από κανένα υπάλληλο του ξενοδοχείου να συνοδεύσει τον Κωνσταντίνου. Σε κάποιο όμως στάδιο της αντεξέτασης δέχθηκε ότι ο σύζυγος της συνόδευσε τον Κωνσταντίνου και τη σύζυγο του στα διαμερίσματα του Χρ. Σάββα, δείχνοντας τους, που βρίσκονται. Εκτός των πιο πάνω, κάποιες διαφορές που παρατηρούνται στη μεταξύ τους μαρτυρία, ενίσχυσαν την εντύπωση μου αυτή. Σε ορισμένα σημεία, ο κατηγορούμενος 2 και η Μ.Υ.1 και παρά την προσπάθεια που κατέβαλαν, δεν κατάφεραν να παρουσιάσουν την εκδοχή τους με τον ίδιο τρόπο, κάτι, που θα ήταν εύλογα αναμενόμενο, αν έλεγαν την αλήθεια. Ένα τέτοιο σημείο είναι αυτό, στο οποίο περιέγραψαν τις ενέργειες που έκαμαν ως ξενοδοχείο για να βρούν στο ζεύγος Κωνσταντίνου δωμάτιο για να διαμείνουν, μετά την άφιξη τους στο Κ. Πύργο. Οι απαντήσεις που έδωσαν ήταν συγκεχυμένες και εν πάση περιπτώσει καθόλου ξεκάθαρες για το ποιός από τους δύο, έψαξε για να εντοπίσει άδειο δωμάτιο για να μείνει το ζεύγος. Ο κατηγορούμενος 2 ή η Μ.Υ.1; Ή και οι δύο αυτοί μαζί; Ενώ ο κατηγορούμενος 2, είπε αρχικά ότι τα στοιχεία των διαμερισμάτων του Χρ. Σάββα τα «βρήκαν» στο Χρυσό Οδηγό και του «τηλεφώνησαν» αν είχε δωμάτιο διαθέσιμο, μιλώντας σε πληθυντικό αριθμό, στη συνέχεια ισχυρίσθηκε ότι ο ίδιος «πήρε» το Χρυσό Οδηγό και έψαξε. Τις ίδιες ενέργειες ανάφερε ότι έκαμε και η Μ.Υ 1, η οποία ανάφερε ότι «άνοιξα το Χρυσό Οδηγό, διάβασα για κάποια τουριστικά διαμερίσματα, επιπλωμένα, κ.λ.π., τηλεφώνησα κάπου και έδωσα το τηλέφωνο στους Κ. Κωνσταντίνου και Καφεράκη για να μπορούν να επικοινωνήσουν με τα επιπλωμένα διαμερίσματα και να περάσουν το βράδυ τους», επαναλαμβάνοντας στη συνέχεια ότι, «το τηλέφωνο (εννοώντας αυτό των διαμερισμάτων του Χρ. Σάββα), το βρήκα στο Χρυσό Οδηγό», λέγοντας τέλος ότι και οι δύο, εννοώντας το κατηγορούμενο 2 και τον ευατό της, έκαναν τηλεφωνήματα σε διάφορα μέρη. Ένα άλλο τέτοιο σημείο, είναι αυτό στο οποίο ενώ ο κατηγορούμενος 2, προσπάθησε να παρουσιάσει τον ευατό του να κατοικεί κύρια στη Λευκωσία και στο ξενοδοχείο που βρίσκεται στο Πύργο Τυλληρίας, να μεταβαίνει μόνο τα Σαββατοκυρίακα και τους δύο καλοκαιρινούς μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, η Μ.Υ.1 ανάφερε ότι ο αδελφός της όπως και η ίδια και σε άλλες περιόδου του χρόνου, μπορεί να μεταβούν στο ξενοδοχείο, δίδοντας ως παραδείγματα, περιόδους που οι γονείς τους δυνατό να είναι άρρωστοι ή υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα. Θα πρέπει στο σημείο εδώ να λεχθεί ότι, σε κάποιο σημείο της αντεξέτασης, ο κατηγορούμενος 2, αναγκάσθηκε να αλλάξει τη στάση του, λέγοντας ότι σε περίπτωση που στο ξενοδοχείο υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα, αναγκάζεται να μεταβαίνει εκεί. Σε σχέση επίσης με το κατά πόσο έτυχε και άλλες φορές να στείλουν πελάτες στο Χρ. Σάββα, δεν προέβαλαν την ίδια θέση. Ενώ η Μ.Υ.1, δέχθηκε ότι και άλλες φορές έτυχε να του «στείλουν πελάτες», ο κατηγορούμενος 2, ισχυρίσθηκε σε κάποιο στάδιο της μαρτυρίας του, ότι, ούτε καν γνώριζε το Χρ. Σάββα και ότι τα στοιχεία του, τα βρήκε απο το Χρυσό Οδηγό. Σε ξεκάθαρη δε ερώτηση που του τέθηκε κατά το στάδιο της αντεξέτασης, προσπάθησε υπεκφεύγοντας να αποφύγει να απαντήσει ευθέως, λέγοντας μεταξύ άλλων ότι οι ίδιοι, ενοικιάζουν δωμάτια και όχι διαμερίσματα. Ενώ η Μ.Υ.1 δέχθηκε τελικά, έστω και μετά απο προσπάθεια υπεκφυγής, ότι ο σύζυγος της συνόδευσε το ζεύγος Κωνσταντίνου, απο το ξενοδοχείο στα διαμερίσματα του Χρ. Σάββα, ο κατηγορούμενος 2, απέφυγε με επιμέλεια να το αναφέρει, λέγοντας μόνο ότι «κάποιος κύριος που άκουσε τη συζήτηση προσφέρθηκε να τους δείξει τα εν λόγω διαμερίσματα, καλοσύνη του», ως εάν και δεν γνώριζε ποιός ήταν ο κύριος αυτός. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία της, εκτός μόνο απο τα ακόλουθα σημεία. Ότι ο αδελφός της, κατηγορούμενος 2, είναι διευθυντής του ξενοδοχείου Τylos στο Κ. Πύργο και το οποίο αποτελεί οικογενειακή επιχείρηση και ότι το τριήμερο του κατακλυσμού το ξενοδοχείο ήταν υπερπλήρες. Κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας δηλώθηκαν ως παραδεκτά και ως τέτοια εγκρίθηκαν απο το Δικαστήριο, τα ακόλουθα γεγονότα. Ότι η κατηγορούμενη εταιρεία 1, είναι εγγεγραμμένη εταιρεία και ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου Τylos Beach Hotel, που βρίσκεται στη οδό Νικολάου Παπαγεωργίου, στο Κ. Πύργο και ότι στις 10/6/2006, ο κατηγορούμενος 2, ήταν διευθυντής και υπεύθυνος λειτουργίας του ξενοδοχείου. Ένα στοιχείο που με έχει απασχολήσει, είναι κατά πόσον έχει αποδειχθεί με την απαιτούμενη επάρκεια, που είναι, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι, η κατηγορούμενη εταιρεία 1, ήταν στις 10/6/2006, η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου. Αφού έλαβα υπόψη μου όλο το υλικό που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και κύρια, ότι το στοιχείο αυτό δεν αμφισβητήθηκε απο την υπεράσπιση κατά την ακροαματική διαδικασία (βλ. Νίκη Ηλία v. Αστυνομίας, 1999
(2)ΑΑΔ 454), καθώς επίσης τα γεγονότα που έχουν γίνει παραδεκτά και τη μαρτυρία που έγινε αποδεκτή κρίνεται ότι το στοιχείο τούτο, έχει αποδειχθεί. Πιο συγκεκριμένα έλαβα υπόψη μου ότι η κατηγορούμενη εταιρεία 1, είναι εγγεγραμμένη εταιρεία και ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου Τylos Beach Hotel, ότι ενεγράφη ως εταιρεία περί το 1992, ότι στις 10/6/2006 και απο πολλά χρόνια προηγουμένως, ο κατηγορούμενος 2, ήταν διευθυντής και υπεύθυνος λειτουργίας του ξενοδοχείου και της επιχείρησης και ότι το ξενοδοχείο αποτελεί οικογενειακή επιχείρηση εδώ και πάρα πολλά χρόνια, καθώς και όσα λέχθηκαν κατά το στάδιο των αγορεύσεων απο τον ευπαίδευτο συνήγορο των κατηγορουμένων 1 και 2, θεωρώ ότι, σε κανένα άλλο συμπέρασμα το Δικαστήριο δεν μπορεί να οδηγηθεί και γι' αυτό βρίσκω ότι και το στοιχείο αυτό, έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης και των γεγονότων που έχουν γίνει παραδεκτά, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα. Η κατηγορούμενη εταιρεία 1, ήταν στις 10/6/2006 και εξακολουθεί να είναι εγγεγραμμένη εταιρεία και ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου Τylos Beach Hotel, που βρίσκεται στη οδό Νικολάου Παπαγεωργίου, στο Κ. Πύργο. Το ξενοδοχείο αυτό, είναι αδειούχο ξενοδοχείο, στη κατηγορία του ενός αστέρος. Ο κατηγορούμενος 2, ήταν στις 10/6/2006, διευθυντής και υπεύθυνος λειτουργίας του ξενοδοχείου. Τη Δευτέρα πριν το τριήμερο του κατακλυσμού, η Μ.Κ. 5 συνομίλησε τηλεφωνικά με το κατηγορούμενο 2 και προέβη σε κράτηση ενός δωματίου για δύο άτομα για το τριήμερο του κατακλυσμού που ήταν στις 10/6/2006, στο όνομα Κωνσταντίνου. Συγκεκριμένα η κράτηση ήταν για τις 10 και 11/6/2006 και στις 12 του ίδιου μήνα θα γινόταν η αναχώρηση. Η κράτηση αυτή, επιβεβαιώθηκε με νέα τηλεφωνική επικοινωνία που είχε η Μ.Κ. 5 με το κατηγορούμενο 2, χωρίς κανένας απολύτως όρος να τεθεί εκ μέρους του ξενοδοχείου, σε καμία απο τις δύο αυτές τηλεφωνικές επαφές. Στις 10/6/2006, περί τις 4.00 μ.μ., έγινε απο το ξενοδοχείο Τylos, κράτηση στα διαμερίσματα του Χρ. Σάββα. Την ίδια μέρα και γύρω στις 8.00 μ.μ., οι Μ.Κ. 2 και 5 έφθασαν στο ξενοδοχείο. Όταν έφθασαν εκεί και συνάντησαν το κατηγορούμενο 2, ο τελευταίος και μετά απο αρκετή ώρα, τους πληροφόρησε, ότι δεν υπήρχε διαθέσιμο δωμάτιο να τους παραχωρήσει, προβάλλοντας διάφορους λόγους και δικαιολογίες. Τους πρότεινε να τους τακτοποιήσει για το βράδυ σε κάποιο άλλο χώρο και συγκεκριμένα σε κάποια διαμερίσματα, στα οποία διευθέτησε και τους εξασφάλισε δωμάτιο, υποσχόμενος τους παράλληλα, ότι, την επόμενη μέρα το πρωί θα τους προσέφερε δωρεάν πρόγευμα και ότι θα προσπαθούσε να τους παραχωρήσει δωμάτιο στο ξενοδοχείο. Οι Μ.Κ. 2 και 5, συγκατάνευσαν στην πιο πάνω διευθέτηση και συνοδευόμενοι απο το γαμπρό του κατηγορούμενου 2, σύζυγο της αδελφής του, μετέβησαν στα διαμερίσματα με την ονομασία, Χριστάκης Σάββα Furnished Apts and Rooms που βρίσκονται στο Κ. Πύργο, στην οδό Νικολάου Παπαγεωργίου, 69, όπου λίγο προηγουμένως η Μ.Υ. 1 είχε τηλεφωνήσει και κάμει κράτηση για ένα δωμάτιο. Εκεί τους ανέμενε ο Χρ. Σάββα (Μ.Κ.4), ο οποίος ήταν το άτομο που τα διαχειριζόταν. Αυτός συνομίλησε με το πρόσωπο που συνόδευσε το ζεύγος στα διαμερίσματα και στη συνέχεια, υπέδειξε στους τελευταίους, ένα δωμάτιο για να διανυκτερεύσουν. Η εικόνα που παρουσίαζε το δωμάτιο, δεν ικανοποίησε το ζεύγος Κωνσταντίνου, γι' αυτό και αποφάσισαν να μην διαμείνουν εκεί. Η απάντηση του Χρ. Σάββα, όταν τον πληροφόρησαν ότι θα αναχωρούσαν, ήταν ότι, θα πληρωθεί απο το κατηγορούμενο 2. Το ζεύγος Κωνσταντίνου, επέστρεψε στη συνέχεια στο ξενοδοχείο Τylos και ο Μ.Κ. 2 ζήτησε απο το κατηγορούμενο 2 να του δώσει αντίγραφο της κράτησης που είχαν κάμει, αλλά ο τελευταίος αρνήθηκε. Τα διαμερίσματα Χριστάκης Σάββα Furnished Apts and Rooms, δεν ήταν στις 10/6/2006 οργανωμένα διαμερίσματα και δεν είχαν άδεια λειτουργίας απο το Κ.Ο.Τ. Σε πολλές περιπτώσεις που το ξενοδοχείο Τylos ήταν υπερπλήρες και δεν είχε διαθέσιμα δωμάτια, διοχέτευε πελάτες στα εν λόγω διαμερίσματα. Στην παρούσα υπόθεση, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση, το βάρος για απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, βαρύνει εξ' ολοκλήρου τη κατηγορούσα αρχή (βλ. Λοίζου v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Γενικός Εισαγγελέας v. Σαζός
(2001)2 Α.Α.Δ. 18). Το αδίκημα της 1ης κατηγορίας, προκύπτει κύρια απο το Κανονισμό 74
(5), των Περί Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων (Γενικών) Κανονισμών, του 1995-2005, σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται, η χρησιμοποίηση μη αδειούχων καταλυμάτων για τοποθέτηση πελατών του ξενοδοχείου, απο το κύριο ή το διευθυντή της ξενοδοχειακής επιχείρησης. Το αδίκημα αυτό, καταλογίζεται σύμφωνα με το κατηγορητήριο, τόσο στη κατηγορούμενη εταιρεία 1, όσο και στο κατηγορούμενο 2, οι οποίοι και σύμφωνα με τα γεγονότα που δηλώθηκαν ως παραδεκτά και αποτέλεσαν και ευρήματα του Δικαστηρίου, ήταν η μεν πρώτη στις 10/6/06, εγγεγραμμένη εταιρεία και ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου Τylos Beach Hotel και ο κατηγορούμενος 2, ήταν κατά την ίδια ημερομηνία, διευθυντής και υπεύθυνος λειτουργίας του. Όπως προκύπτει απο το κανονισμό, η απαγόρευση αυτή ισχύει τόσο για το κύριο, όσο και για το διευθυντή ξενοδοχείου. Εκτός δηλαδή απο τη γενικότερη ευθύνη κάποιου διευθυντή ξενοδοχείου, την οποία καθιερώνει το άρθρο 11 του Νόμου, σύμφωνα με το οποίο ο διευθυντής είναι υπεύθυνος όπως το ξενοδοχείο λειτουργεί, σύμφωνα με το Νόμο και τους Κανονισμούς, για τη διάπραξη του συγκεκριμένου αυτού αδικήματος, θεσμοθετείται με ειδική πρόνοια, το Κανον. 74
(5), η ειδικότερη ευθύνη του διευθυντή για το συγκεκριμένο αδίκημα. Συνεπώς, για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα, θα πρέπει να αποδειχθεί μεταξύ άλλων, ότι, η τοποθέτηση πελατών του ξενοδοχείου σε μη αδειούχα καταλύματα, έγινε απο το κύριο ή το διευθυντή της ξενοδοχειακής επιχείρησης. Ότι ο κατηγορούμενος 2, ήταν κατά το χρόνο διάπραξης των αδικημάτων διευθυντής και υπεύθυνος λειτουργίας του ξενοδοχείου, προκύπτει ξεκάθαρα, απο τα γεγονότα που έγιναν παραδεκτά. Απομένει λοιπόν να εξετασθεί, εάν η κατηγορούμενη εταιρεία 1, ήταν κατά το χρόνο της κατηγορίας, ο «κύριος» της συγκεκριμένης ξενοδοχειακής επιχείρησης, όπως καθορίζεται στο κανονισμό. Μεταξύ των ερμηνειών που δίδονται στο λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, στη λέξη «κύριος», είναι και η ακόλουθη ׃ «ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, μιας επιχείρησης κ.λ.π.». Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου, ότι η κατηγορούμενη εταιρεία 1, ήταν στις 10/6/2006, ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου, το οποίο σύμφωνα και με τη μαρτυρία του ίδιου του κατηγορούμενου 2, αποτελεί μία οικογενειακή επιχείρηση. Κρίνεται λοιπόν ότι η κατηγορούμενη εταιρεία 1, ήταν «κύριος» της ξενοδοχειακής επιχείρησης, όπως καθορίζεται στο κανονισμό. Εν πάση περιπτώσει, θα πρέπει να επαναληφθεί στο σημείο αυτό, ότι, το στοιχείο τούτο, δεν αμφισβητήθηκε απο την υπεράσπιση, κατά την ακροαματική διαδικασία, ενώ προκύπτει επίσης και απο την αγόρευση του ευπαίδευτου συνήγορου των κατηγορούμενων 1 και
- Άλλα συστατικά στοιχεία του αδικήματος τα οποία αμφισβητήθηκαν έντονα στη διαδικασία αυτή, ήταν εάν οι κατηγορούμενοι 1 και 2, ήταν «πελάτες» του ξενοδοχείου και αν οι πρώτοι «τοποθέτησαν» το ζεύγος Κωνσταντίνου, στα μη αδειούχα διαμερίσματα. Εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος των κατηγορούμενων κατά το στάδιο της αγόρευσης του, ότι το ζεύγος Κωνσταντίνου, δεν ήταν «πελάτες» του ξενοδοχείου, παραπέμποντας το Δικαστήριο, στην ερμηνεία του όρου, όπως δίδεται στο Ν. 52/70, καθώς και στο λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη. Δεν θα συμφωνήσω με την εισήγηση αυτή, του ευπαίδευτου συνήγορου. Και αυτό γιατί η ερμηνεία του όρου «πελάτης», τίθεται απευθείας από τους ίδιους τους Περί Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων Κανονισμούς και συγκεκριμένα στο άρθρο 48 του Mέρους IV, ως ακολούθως. ««πελάτης» σημαίνει τον μισθωτήν δωματίου ξενοδοχείου και τα συνοδεύοντα αυτόν πρόσωπα». Ο ορισμός δε της λέξης μισθωτής, δίδεται στο λεξικό που πιο πάνω αναφέρεται, ως ακολούθως «
- το πρόσωπο που ενοικιάζει κινητή ή ακίνητη ιδιοκτησία
- ή πρόσωπο που μισθώνει την εργασία άλλων προσώπων». Και στη συγκεκριμένη περίπτωση και σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, το ζευγάρι έκαμε τηλεφωνικά κράτηση στο ξενοδοχείο, (Kαν. 56
(1)), χωρίς να τους τεθεί κανένας απολύτως όρος και κράτησε ένα δωμάτιο για δύο άτομα. Απο τη στιγμή που η Μ.Κ.5, αποτάθηκε στο ξενοδοχείο και προέβη σε κράτηση δωματίου για δύο άτομα και για συγκεκριμένες ημερομηνίες, θεωρώ ότι αυτή και ο σύζυγος της, τίποτε άλλο δεν θα μπορούσαν να είναι στη σχέση τους με το ξενοδοχείο, παρά μόνο πελάτες. ΄Οταν μετά την άφιξη τους σε αυτό, πληροφορήθηκαν απο το κατηγορούμενο 2, ότι, δεν υπήρχε διαθέσιμο δωμάτιο, ο τελευταίος, έκαμε διευθετήσεις και τους βρήκε ένα δωμάτιο για να διανυκτερεύσουν. Το δωμάτιο αυτό, βρισκόταν στα μη αδειούχα διαμερίσματα του Χρ. Σάββα. Παράλληλα τους υποσχέθηκε ότι, την επόμενη μέρα, θα προσπαθούσε να τους παραχωρήσει δωμάτιο στο ξενοδοχείο, ενώ επίσης όπως τους ανάφερε, θα τους προσέφερε και δωρεάν πρόγευμα, για το επόμενο πρωί. Στη συνέχεια, ο γαμπρός του κατηγορούμενου 2 και σύζυγος της Μ.Υ.1, τους συνόδευσε στα διαμερίσματα. Εκεί τους ανέμενε, ο Χρ. Σάββα, ο οποίος ήταν το άτομο που τα διαχειριζόταν και ο οποίος τους υπέδειξε ένα δωμάτιο για να διανυκτερεύσουν. Όταν δε το ζεύγος Κωνσταντίνου, δεν έμεινε ευχαριστημένο απο τη κατάσταση του δωματίου των διαμερισμάτων, το οποίο τους υποδείχθηκε απο το Χρ. Σάββα, ο τελευταίος τους ανάφερε ότι, θα πληρωθεί απο το Τάκη, δηλαδή το κατηγορούμενο
- Θεωρώ ότι η συμπεριφορά που επέδειξε τόσο ο ίδιος ο κατηγορούμενος 2 όσο και ο Χρ. Σάββα, αλλά και όπως προκύπτει από το σύνολο των γεγονότων, τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου, καταδεικνύουν ότι αυτό που έγινε, ήταν η «τοποθέτηση» του ζεύγους στα μη αδειούχα τουριστικά διαμερίσματα. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 2, ως υπεύθυνος του ξενοδοχείου, ανέλαβε μετά το πρόβλημα που δημιουργήθηκε, να εξεύρει στο ζεύγος Κωνσταντίνου δωμάτιο για να διαμείνουν το συγκεκριμένο βράδυ, ότι τελικά διευθέτησε και τους βρήκε τέτοιο δωμάτιο, μετά από τηλεφωνική συνεννόηση με το διαχειριστή των διαμερισμάτων, ότι ο γαμπρός του και σύζυγος της Μ.Υ.1 τους συνόδευσε στα διαμερίσματα αυτά για να τους δείξει που ακριβώς βρίσκονται, ότι τους υποσχέθηκε ότι την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε να τους εξεύρει δωμάτιο στο ξενοδοχείο, ότι τους προσέφερε και δωρεάν πρόγευμα για την επόμενη μέρα το πρωί, δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε άλλο συμπέρασμα. Το συμπέρασμα τούτο, ενισχύεται περαιτέρω και από τα υπόλοιπα γεγονότα που έλαβαν χώρα. Ενδεικτικά αναφέρω ότι, τίποτε απολύτως δεν είχε αναφερθεί στο ζεύγος Κωνσταντίνου από το κατηγορούμενο 2, για οποιοδήποτε ποσό το οποίο οι ίδιοι θα έπρεπε να καταβάλουν στο Χρ. Σάββα, ούτε και για το ύψος τέτοιου ποσού, κάτι το οποίο εύλογα θα έπραττε εάν, το ζεύγος θα έπρεπε να πληρώσει το Χρ. Σάββα. Ούτε και ο ίδιος ο Χρ. Σάββα έκαμε στο ζεύγος, οποιαδήποτε αναφορά για το ποσό της διανυκτεύρεσης το οποίο θα έπρεπε να καταβάλουν, κάτι που και πάλι θα ήταν εύλογα αναμενόμενο, εάν ανέμενε να πληρωθεί από αυτούς. Το γεγονός επίσης ότι, τους παρέλαβε από το γαμπρό του κατηγορούμενου 2, ο οποίος τους συνόδευσε και τους υπέδειξε τα διαμερίσματα και μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που προηγήθηκε με το ξενοδοχείο και στη συνέχεια τους οδήγησε στο δωμάτιο που θα διανυκτεύρευαν, δεν αφήνει αμφιβολία για την πρόθεση τοποθέτησης του ζεύγους σε αυτά. Δεν πρέπει τέλος να παραγνωριστεί και η μαρτυρία που έγινε αποδεκτή και σύμφωνα με την οποία ο Χρ. Σάββα δήλωσε στο ζεύγος όταν αυτοί τον πληροφόρησαν ότι θα αναχωρούσαν από το ξενοδοχείο, ότι θα πληρωνόταν από το κατηγορούμενο
- Εκτός της 1ης κατηγορίας, ο κατηγορούμενος 2, αντιμετωπίζει επιπρόσθετα, τη κατηγορία για παροχή συνδρομής στο ίδιο αδίκημα, με αυτό της 1ης κατηγορίας (2η Κατηγ.). Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Πάμπος Ηροδότου v. Δήμου Λευκωσίας, 2003
(2)ΑΑΔ 244, που αφορούσε βέβαια άλλα αδικήματα, αλλά της οποίας ο λόγος θεωρώ ότι βρίσκει εφαρμογή και στην παρούσα περίπτωση, «οι δύο κατηγορίες είναι υπαλλακτικές και δεν θα ήταν δυνατό το ίδιο πρόσωπο να είναι ταυτόχρονα ένοχος και της μετατροπής και της ανοχής για τη μετατροπή». Έτσι και στην παρούσα περίπτωση, απο τη στιγμή που έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος 2, ήταν αυτός που προέβη στη τοποθέτηση των πελατών του ξενοδοχείου, σε μη αδειούχα τουριστικά διαμερίσματα, δεν θα ήταν δυνατό την ίδια στιγμή να πετύχει εναντίον του και η 2η κατηγορία. Και αυτό, γιατί δεν είναι δυνατό κάποιο πρόσωπο, να διαπράττει το ίδιο, κάποιο αδίκημα και ταυτόχρονα να συνεργεί για τη διάπραξη του. Η 3η κατηγορία που οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αντιμετωπίζουν, αφορά παράλειψη εκπλήρωσης μίσθωσης δωματίου και προκύπτει από το συνδυασμό των Καν. 56
(5)και 76. Ο Καν 56
(5), είναι αυτός που καθορίζει την υποχρέωση του ξενοδόχου και προνοεί τα ακόλουθα׃ «Σε περίπτωση που συμφωνηθεί μίσθωση δωματίων σε ομάδα ή άτομο και κατά την ημέρα άφιξης των πελατών ο ξενοδόχος δεν μπορεί να διαθέσει τον αριθμό των κλινών που μισθώθηκαν ένεκα εξαιρετικών και δικαιολογημένων περιστάσεων ή ένεκα ειδικών συνθηκών, αυτός θεωρείται ότι εκπλήρωσε την υποχρέωση του, μόνο εφόσον θα έχει εξασφαλίσει πριν από την άφιξη των πελατών ίσο αριθμό όμοιων δωματίων στο κατά το δυνατόν πλησιέστερο ξενοδοχείο της ίδιας τάξης που βρίσκεται στην ίδια περιοχή, διαθέτει οπωσδήποτε τις ίδιες ανέσεις και προσφέρει τους ίδιους όρους διαμονής όπως προσφέρονται και διαφημίζονται για το δικό του ξενοδοχείο..................................................» Στη συγκεκριμένη περίπτωση, έχει αποδειχθεί ότι συμφωνήθηκε μίσθωση δωματίου. Το ζεύγος Κωνσταντίνου, είχε προβεί σε κράτηση δωματίου, όμως κατά την άφιξη τους εκεί, αυτό δεν τους παραχωρήθηκε. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να εξετασθεί, κατά πόσον οι κατηγορούμενοι 1 και 2, μπορούν να θεωρηθούν ξενοδόχοι, όπως ο όρος τίθεται στο Κανονισμό. Η ερμηνεία του όρου «ξενοδόχος», τίθεται επίσης στο Mέρος IV των Κανονισμών και συγκεκριμένα, στο άρθρο 48, ως ακολούθως. ««ξενοδόχος», σημαίνει τον Διευθυντήν του ξενοδοχείου ή τον διευθύνοντα τούτο κύριον της επιχειρήσεως και περιλαμβάνει πάντα υπάλληλον εντεταλμένον παρ' αυτού». Όπως έχει προκύψει απο τη μαρτυρία, διευθυντής του ξενοδοχείου και το υπεύθυνο πρόσωπο για τη λειτουργία του, ήταν ο κατηγορούμενος
- Απο τη στιγμή που αυτός ήταν όπως αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου διευθυντής, η ποινική του ευθύνη, έχει θεμελιωθεί. Σε σχέση με τη κατηγορούμενη εταιρεία 1, διαφάνηκε μεν, απο την προσκομισθείσα μαρτυρία ότι ήταν ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου, όμως για να θεωρηθεί ένα πρόσωπο «ξενοδόχος», θα πρέπει το πρόσωπο αυτό να είναι είτε διευθυντής είτε ο κύριος της επιχείρησης που διευθύνει το ξενοδοχείο, κάτι που δεν έχει καταδειχθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση. Παρά το ότι διαφάνηκε ότι η κατηγορούμενη εταιρεία 1, ήταν ο κύριος του ξενοδοχείου στις 10/6/2006, δεν προέκυψε, ότι αυτή, διηύθυνε το ξενοδοχείο, με αποτέλεσμα η κατηγορούμενη εταιρεία 1, να μην μπορεί να θεωρηθεί ξενοδόχος, όπως ορίζεται στο κανονισμό. Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι, το ζεύγος Κωνσταντίνου, προέβη σε μίσθωση δωματίου αλλά κατά την ημέρα άφιξης τους στο ξενοδοχείο, δεν τους παραχωρήθηκε το δωμάτιο που είχαν κρατήσει. Όχι μόνο αυτό, αλλά ούτε τους εξασφαλίσθηκε πριν από την άφιξη τους, δωμάτιο σε άλλο και κατά το δυνατό ξενοδοχείο της ίδιας τάξης και στην ίδια περιοχή, με τις ίδιες ανέσεις. Αντίθετα, αντί σε αυτούς να παραχωρηθεί δωμάτιο στο ξενοδοχείο που είχαν κάμει κράτηση και το οποίο ήταν αδειούχο ξενοδοχείο, στη κατηγορία του ενός αστέρος, στάλησαν για να διαμείνουν σε διαμερίσματα, τα οποία δεν είχαν ούτε καν άδειας λειτουργίας απο το Κ.Ο.Τ. Κρίνεται λοιπόν ότι ο κατηγορούμενος 2, δεν εκπλήρωσε την υποχρέωση αυτή, που είχε ως διευθυντής του ξενοδοχείου. Τα αδικήματα που οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν, προκύπτουν απο τον Περί Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων Νόμο, Ν. 40/69και απο τους δυνάμει αυτούς, εκδοθέντες κανονισμούς, δηλαδή τους Περί Ξενοδοχείων και Τουριστικών Καταλυμάτων (Γενικούς) Κανονισμούς, του 1995-
- Διαφωνία υπήρξε απο τους ευπαίδευτους συνηγόρους, εάν τα αδικήματα της 1ης και της 2ης κατηγορίας, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν, ως αδικήματα αυστηρής ποινικής ευθύνης ή όχι. Υποστήριξε ο ευπαίδευτος συνήγορος των κατηγορούμενων, ότι σε σχέση με τα αδικήματα αυτά, δεν έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος 2, γνώριζε ότι τα διαμερίσματα Χριστάκης Σάββα Furnished Aps and Rooms, δεν ήταν αδειούχα διαμερίσματα και γι' αυτό δεν μπορεί να στοιχειοθετηθούν οι κατηγορίες. Βοηθητική για το ζήτημα, είναι η απόφαση στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο η κα Ανδρέου, η Sea Island & Tours Ltd κ.α. v. Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού, 1995
(2)ΑΑΔ 196, στην οποία, αναλύθηκαν οι αρχές ως προς το τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ερμηνευτικά μία ποινική διάταξη, προκειμένου να διαγνωσθεί κατά πόσο επιβάλλει ή όχι αυστηρή ευθύνη. Λέχθηκαν συγκεκριμένα τα ακόλουθα׃ «Το πως προσεγγίζεται ερμηνευτικά μια ποινική διάταξη προκειμένου να διαγνωστεί το κατά πόσο επιβάλλει ή όχι αυστηρή ευθύνη, εξετάσθηκε απο το Εφετείο, με αναφορά σε Αγγλική νομολογία, στην υπόθεση Hallis v. The Police
(1982)2 C.L.R. 99 όπου, τέθηκαν οι ακόλουθες γενικές κατευθυντήριες γραμμές τις οποίες συνοψίζουμε, προσθέτοντας και κάποιες επεξηγήσεις. Το θέμα κρίνεται κατ' αρχήν απο το λεκτικό της διάταξης και έπειτα, εν αμφιβολία, απο τη φύση του νομοθετήματος - ρυθμιστικής ή αυστηρώς ποινικής - όπως και απο το πρόβλημα προς το οποίο το νομοθέτημα απευθύνεται για επίλυση - αν π.χ. ανάγεται σε τομέα που αφορά, γενικά θα λέγαμε, την κοινή ευημερία׃ βλ. σχετικά την πολύ σημαντική απόφαση της Νομικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Alpacell Ltd v. Woodward
(1972)2 All E.R. 475, απόφαση που επιβεβαιώθηκε πρόσφατα στην National Rivers Authority v. Yorkshire Water Services Ltd
(1995)1 All E.R. 225. Το ζήτημα εδώ δεν απαιτεί εκτενή συζήτηση δεδομένου ότι, κατά τη γνώμη μας, το λεκτικό της διάταξης, ερμηνευόμενο απο μόνο του χωρίς αναφορά προς οτιδήποτε άλλο, καταδείχνει τη δημιουργία αδικήματος αυστηρής ευθύνης. Αναδύεται ευκρινώς πως με την εκδήλωση της προσδιορισθείσας ενέργειας, εφόσον προκύπτει η παράβαση, τελείται το αδίκημα. Στο αυτό κατατείνουν ενισχυτικά και οι λοιποί παράγοντες που αναφέραμε. Πρόκειται έκδηλα για ρυθμιστικής φύσης αδίκημα η δημιουργία του οποίου αποβλέπει στη διασφάλιση της απρόσκοπτης επικράτησης του Νόμου σε ένα ιδιαίτερο νευραλγικό τομέα, όπως είναι ο τουριστικός, με προεκτάσεις στα γενικότερα συμφέροντα του τόπου. Η συμπερίληψη υποκειμενικής υπόστασης ως προυπόθεσης για την ύπαρξη αδικήματος οριζομένου στο άρθρο 9 του Νόμου, θα καθιστούσε ασπίδα την αδιαφορία και την αδράνεια στη λήψη μέτρων προς «εκπλήρωση» τεθείσας υποχρέωσης και θα αποτελούσε αδικαιολόγητο περιορισμό στην εμβέλεια του Νόμου». Και στην παρούσα περίπτωση και σε σχέση με το αδίκημα της 1ης κατηγορίας το οποίο έχει αποδειχθεί, το λεκτικό του κανονισμού 74
(5), καταδεικνύει απο μόνο του, τη δημιουργία αδικήματος αυστηρής ευθύνης. Όπως προκύπτει απο το λεκτικό, το αδίκημα συντελείται με τη χρησιμοποίηση μη αδειούχων καταλυμάτων για τοποθέτηση πελατών του ξενοδοχείου. Τα όσα αναφέρθηκαν στην απόφαση Sea Islands and Tours, πιο πάνω, για τους υπόλοιπους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για να αποφασισθεί το ζήτημα, βρίσκουν απόλυτη εφαρμογή και στην παρούσα περίπτωση. Όπως σε εκείνη έτσι και στην παρούσα, πρόκειται για αδίκημα ρυθμιστικής φύσης, που αποβλέπει στην απρόσκοπτη εφαρμογή του νόμου, σε ένα νευραλγικό τομέα όπως είναι ο τουριστικός. Κρίνεται συνεπώς για τους πιο πάνω λόγους ότι το αδίκημα της 1ης κατηγορίας, είναι αδίκημα αυστηρής ευθύνης. Με βάση όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω βρίσκω ότι, η κατηγορούσα αρχή πέτυχε και απέδειξε εναντίον της κατηγορούμενης εταιρείας 1 και του κατηγορούμενου 2, τη 1η κατηγορία, ενώ απέδειξε επίσης τη 3η κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου 2. Η 2η κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου 2, δεν έχει αποδειχθεί, όπως δεν αποδείχθηκε επίσης η 3η κατηγορία εναντίον της κατηγορούμενης εταιρείας 1. Συνακόλουθα η κατηγορούμενη εταιρεία 1, κρίνεται ένοχη στη 1η κατηγορία και αθωώνεται στη 3η κατηγορία. Ο κατηγορούμενος 2, κρίνεται ένοχος στη 1η και 3η κατηγορία και αθωώνεται στη 2η κατηγορία. (Υπ.) ................... Μ. Λάρμου - Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο