Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Πανίκου Επαμεινώνδα, Αρ. Υπόθεσης: 3048/08, 28.5.2009

(7)μάρτυρες κατηγορίας και κατατέθηκαν συνολικά 12 τεκμήρια το περιεχόμενο των οποίων βρίσκεται στο φάκελο της δικογραφίας και θα ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο στην έκδοση της παρούσας απόφασης. Όλα όσα έχουν πει οι μάρτυρες κατηγορίας έχουν καταγραφεί αυτολεξεί στα πρακτικά της παρούσας υπόθεσης, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους από το Δικαστήριο και δεν θεωρείται απαραίτητο να επαναληφθούν στο σύνολό τους στην παρούσα απόφαση. Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέπεια η αποδοχή ή απόρριψή της. Είχα την ευκαιρία να ακούσω με μεγάλη προσοχή όλους όσους έδωσαν ένορκη μαρτυρία, τόσο τους μάρτυρες κατηγορίας, όσο και τον ίδιο τον κατηγορούμενο, τους οποίους και παρακολούθησα επισταμένα να καταθέτουν δια ζώσης ενώπιόν μου και έχω πλήρη αντίληψη για τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Στο άρθρο 231 του Κεφ. 154 προνοείται ότι «όποιος προκαλεί παράνομα βαριά σωματική βλάβη είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων ή σε χρηματική ποινή ή και στις δυο αυτές ποινές». Η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, όπως αυτή παρουσιάστηκε από το Μ.Κ. 1 και παραπονούμενο Αντρέα Γεωργίου Συρίμη και τον εγγονό του Ανδρέα Ιωαννίδη (Μ.Κ. 2) είναι, ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ο κατηγορούμενος επιτέθηκε στον παραπονούμενο και τον χτύπησε με γροθιά στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να του προκαλέσει κάταγμα ρινός, για την οποία ο παραπονούμενος αρχικά νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο Πάφου από τις 27.10.2007 μέχρι τις 29.10.07, οπότε και πήρε εξιτήριο. Στη συνέχεια, σύμφωνα πάντα με την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, ο Μ.Κ.1 επισκέφθηκε το Δρ. Γεώργιο Παπαγεωργίου, ωτορινολαρυγγολόγο (Μ.Κ.7), ο οποίος διέγνωσε το κάταγμα και προέβηκε σε ανάταξή του. Το κύριο ερώτημα, που προκύπτει από πλευράς αξιολόγησης, είναι αν από τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ανωτέρω εκδοχή ή αν δημιουργούνται οποιαδήποτε ερωτηματικά και κενά, τα οποία πλήττουν την αξιοπιστία της και καθιστούν ακροσφαλή την αποδοχή της. Θα ξεκινήσω από το ζήτημα της βαριάς σωματικής βλάβης, επί της ουσίας του κατάγματος ρινός, το οποίο σύμφωνα με την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής προκάλεσε ο κατηγορούμενος στις 27.10.2009 στο Μ.Κ.

1. Είναι αδιαμφισβήτητο, άλλωστε προκύπτει και από τη νομολογία, ότι ένας τραυματισμός αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας με επιστημονική και δη ιατρική μαρτυρία. Στην προκειμένη περίπτωση προσκομίσθηκε ιατρική μαρτυρία για απόδειξη της βαριάς σωματικής βλάβης. Πιο συγκεκριμένα προσήλθαν στο Δικαστήριο, η Δρ. Άντρη Χ΄ Μιτσή των Α΄ Βοηθειών του Νοσοκομείου Πάφου (Μ.Κ.5), ο Δρ. Φυλακτής Κωνσταντινίδης, Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου Πάφου και Διευθυντής του Νοσοκομείου Πάφου (Μ.Κ.6) και όπως προανέφερα ο ωτορινολαρυγγολόγος Δρ. Γιώργος Παπαγεωργίου (Μ.Κ.7). Παρενθετικά οφείλω να καταγράψω ότι για την κλήση του τελευταίου μάρτυρα (Μ.Κ.7) έγινε μακρά συζήτηση και αντιπαράθεση μεταξύ των δυο πλευρών ενώπιον του Δικαστηρίου, διότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν ήταν μάρτυρας κατηγορίας στο κατηγορητήριο και για το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού του (Τεκ.12) δεν είχε ενημερωθεί η πλευρά της υπεράσπισης, παρόλο που από ότι φάνηκε ήταν στο φάκελο της Κατηγορούσας Αρχής. Μάλιστα κατά την ημέρα που κλήθηκε ο συγκεκριμένος μάρτυρας για να καταθέσει, η υπόθεση είχε αναβληθεί προκειμένου να κληθεί στο Δικαστήριο ακτινολόγος του Νοσοκομείου Πάφου για να προσκομίσει τις ακτινογραφίες στις οποίες είχε υποβληθεί ο παραπονούμενος στις 27.10.2007, ενόψει του ότι η ύπαρξη των ακτινογραφιών και συνακόλουθα η διαπίστωση του κατάγματος ρινός είχε αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση, κατά την αντεξέταση των Μ.Κ.5 και
2. Το Δικαστήριο επέτρεψε, σε προηγούμενη δικάσιμο, για τους λόγους που έχω εξηγήσει με σχετική απόφασή μου, παρά την ένσταση της υπεράσπισης, να δώσει ένορκη μαρτυρία ο Μ.Κ.
3. Το δυστύχημα για την Κατηγορούσα Αρχή είναι ότι ο μάρτυρας αυτός, κατά την ταπεινή μου πάντοτε άποψη και κρίση, δεν βοήθησε σε τίποτα την υπόθεσή της, αντίθετα δημιούργησε σοβαρότατα ερωτηματικά και αμφιβολίες, σε σχέση με την απόδειξη της βαριάς σωματικής βλάβης. Ο λόγος θα διαφανεί στη συνέχεια της απόφασης. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μ.Κ. 7, η οποία δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση κατά την αντεξέτασή του, εξέτασε τον παραπονούμενο την 31.10.07 δηλαδή τέσσερις ημέρες μετά την ισχυριζόμενη πρόκληση του κατάγματος, διέγνωσε το κάταγμα και το ανέταξε. Το σημαντικό στοιχείο, που προκύπτει από τη μαρτυρία του Μ.Κ.7, είναι ότι ο ίδιος ήταν ξεκάθαρος και απόλυτος θα τολμούσα να πω, ότι το συγκεκριμένο κάταγμα, το οποίο ο ίδιος ανέταξε στις 31.10.07 και το οποίο, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 του προκάλεσε ο Κατηγορούμενος στις 27.10.07, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να προκλήθηκε πριν από τις 29.10.07, καθώς όπως εξήγησε σε μια τέτοια περίπτωση, δηλαδή αν είχε προκληθεί σε προγενέστερη ημερομηνία, δεν θα μπορούσε να το ανατάξει με τον τρόπο που το έκανε, αλλά θα έπρεπε να υπέβαλε τον παραπονούμενο σε ολική αναισθησία και σε χειρουργική επέμβαση διότι το κάταγμα θα είχε θρέψει, κατά την έκφρασή του. Αυτή η μαρτυρία αναμφίβολα δημιουργεί σοβαρότατο πλήγμα στην υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, διότι αποσυνδέει τον τραυματισμό (κάταγμα ρινός) που είχε ο παραπονούμενος στις 31.10.2007, όταν επισκέφθηκε το Μ.Κ.7, από τον τραυματισμό, που του προκάλεσε, κατ' ισχυρισμό, ο κατηγορούμενος στις 27.10.
4. Σε καμία περίπτωση, με βάση αυτή τη μαρτυρία, δεν μπορούμε να καταλήξουμε σε εύρημα ότι πρόκειται για το ίδιο κάταγμα. Ο κ. Σαββίδης, όταν κλήθηκε στην αγόρευσή του από το Δικαστήριο να τοποθετηθεί για το συγκεκριμένο ζήτημα, ακριβώς λόγω της σημασίας του εισηγήθηκε, ότι θα μπορούσε το Δικαστήριο να μην λάβει υπόψη του τη μαρτυρία του κ Παπαγεωργίου, να παραμείνει στην μαρτυρία των ιατρών Χ΄ Μιτσή και Κωνσταντινίδη και να καταλήξει, με βάση τη μαρτυρία αυτών των δυο μαρτύρων σε εύρημα για την ύπαρξη του κατάγματος. Κατά την ταπεινή μου άποψη αυτό δεν μπορεί να γίνει και θα εξηγήσω το γιατί. Η εκδοχή του ίδιου του παραπονούμενου, όπως προκύπτει από την ένορκη μαρτυρία του, είναι ότι υπέστη το κάταγμα στις 27.10.
5. Για το κάταγμα αυτό επισκέφθηκε το νοσοκομείο Πάφου και για το συγκεκριμένο τραυματισμό, αλλά και επειδή πονούσε στον αυχένα και ένοιωθε ζάλη, παρέμεινε εκεί για νοσηλεία. Λόγω δε του ότι, μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο, εξακολουθούσε να πονά στο συγκεκριμένο κάταγμα, επισκέφθηκε το Μ.Κ.7 για να τον εξετάσει και να τον περιθάλψει. Συνεπώς είναι η μαρτυρία του ίδιου του παραπονούμενου που έχει καταστήσει αλληλένδετες τις μαρτυρίες των Μ.Κ. 5, 6 και 7 και δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο, πάντα κατά την κρίση μου, να ακολουθήσει τον τρόπο αξιολόγησης που έχει εισηγηθεί ο ευπαίδευτος δημόσιος κατήγορος. Ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης έχει θέσει ένα εξίσου σημαντικό ζήτημα, που έχει σχέση με την απόδειξη του κατάγματος, το οποίο αφορά το αν θα πρέπει να γίνει αποδεκτή η μαρτυρία των Μ.Κ. 5 και 6, σε σχέση με τη διάγνωση του κατάγματος, ενόψει του ότι δεν προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο οι ακτινογραφίες στις οποίες υποβλήθηκε ο παραπονούμενος στο νοσοκομείο Πάφου. Να ξεκαθαρίσουμε, ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, η μαρτυρία οποιουδήποτε εμπειρογνώμονα προσκομίζεται στο Δικαστήριο, προκειμένου το ίδιο το Δικαστήριο, στη βάση αυτής της μαρτυρίας, να λάβει γνώση για εξειδικευμένα επιστημονικά ζητήματα, για τα οποία το Δικαστήριο δεν έχει ίδια γνώση και ότι το Δικαστήριο έχει ευχέρεια και ανάλογη υποχρέωση να αξιολογήσει αυτή τη μαρτυρία, με βάση τα αποδεικτικά στοιχεία, που τη συνοδεύουν και την υποθεμελιώνουν και όχι να την αποδέχεται άκριτα απλά και μόνο επειδή πρόκειται για μαρτυρία εμπειρογνώμονα. Τι συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση; Η Μ.Κ.5, τόσο στην έκθεσή της (Τεκ. 5), όσο και κατά τη διάρκεια της κυρίως εξέτασής της, ανέφερε ότι κατά την εξέταση του παραπονούμενου στις 27.10.2007 διέγνωσε, από τον ακτινολογικό έλεγχο, το κάταγμα ρινός. Οταν, κατά την αντεξέταση, κλήθηκε να παρουσιάσει τις ακτινογραφίες, ανέφερε ότι δεν τις έχει, υποστηρίζοντας ότι για να γράψει για κάταγμα στην έκθεσή της πρέπει να το διαπίστωσε. Παρενθετικά στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρω ότι, στην αντεξέτασή της, η Μ.Κ.5 διευκρίνισε ότι το μόνο αντικειμενικό εύρημα στο Τεκ. 5 είναι το κάταγμα, καθώς και ότι η κάκωση αυχένα και η ζάλη ήταν υποκειμενικά ευρήματα. Από την άλλη ο Μ.Κ.6 κατέθεσε ότι εξέδωσε το δικό του ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκ. 10) με βάση το περιεχόμενο του Τεκ. 11, που, εξ' όσων αντιλήφθηκα, είναι αντίγραφο εντύπου της χειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου Πάφου, στο οποίο καταγράφηκαν όλα όσα συνέβησαν κατά το διάστημα της παραμονής του παραπονούμενου εκεί. Από τη μαρτυρία του Μ.Κ.6 συγκρατώ τρία στοιχεία και ένα συμπέρασμα. Το πρώτο στοιχείο είναι ότι όπως επισήμανε ο Μ.Κ.6 σε κανένα φάκελο της χειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου Πάφου δεν υπάρχουν ακτινογραφίες. Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι ο Μ.Κ.6 δεν είδε καμιά ακτινογραφία του παραπονούμενου. Το τρίτο στοιχείο είναι ότι στο Τεκ. 11 δεν αναφέρεται πουθενά η υποβολή του παραπονούμενου σε ακτινολογικό έλεγχο. Το συμπέρασμα είναι ότι, αφ' ης στιγμής ο Μ.Κ.6 δεν είδε καμιά ακτινογραφία, στο Τεκ. 11 δεν αναφέρεται η υποβολή του παραπονούμενου σε ακτινολογικό έλεγχο και το Τεκ. 10 εκδόθηκε με βάση το περιεχόμενο του Τεκ. 11, η αναφορά του Μ.Κ.6 στο Τεκ. 10 ότι ο ακτινολογικός έλεγχος παρουσίαζε κάταγμα ρινός είναι τουλάχιστον αυθαίρετη. Πέραν των ανωτέρω παρατηρήσεων η μη προσκόμιση των ακτινογραφιών στο Δικαστήριο, στις οποίες θα φαινόταν το κάταγμα ρινός, ως αντικειμενικό γεγονός, όχι μόνο δεν έδωσε την ευκαιρία στην υπεράσπιση να αντεξετάσει τους Μ.Κ. 5 και 6 επί του συγκεκριμένου ζητήματος, λαμβανομένης υπόψη και της έντονης αμφισβήτησης της ύπαρξής τους, αλλά οπωσδήποτε επιτείνει, σε συνάρτηση με το περιεχόμενο της μαρτυρίας των Μ.Κ. 5, 6 και 7, τα ερωτηματικά του Δικαστηρίου για το αν πράγματι ο παραπονούμενος υποβλήθηκε σε ακτινογραφίες στο νοσοκομείο και αν πράγματι αυτές οι ακτινογραφίες έδειχναν το κάταγμα ρινός το οποίο κατ' ισχυρισμό υπέστη. Πέραν τούτου η μόνη μαρτυρία που έχει το Δικαστήριο σε σχέση με την πρόκληση της βαριάς σωματικής βλάβης από τον κατηγορούμενο είναι η μαρτυρία του ίδιου του παραπονούμενου και του εγγονού του (Μ.Κ.2). Ο ίδιος ο παραπονούμενος επικαλέστηκε στη μαρτυρία του την ύπαρξη άλλων αυτοπτών μαρτύρων. Δεν μπορούσε να προσδιορίσει επακριβώς ποιοι ήταν εκεί και βεβαίως δεν μπορούσε να πει, το θεωρώ λογικό αυτό, και αν είχαν δει τον κατηγορούμενο να τον κτυπά. Το ζήτημα που δημιουργείται σε σχέση την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής είναι ότι, από τις καταθέσεις αυτών των προσώπων, διότι οι ίδιοι δεν κλήθηκαν στο Δικαστήριο ώστε να δώσουν ένορκη μαρτυρία και να αντεξεταστούν, κανείς από αυτούς δεν επιβεβαιώνει την εκδοχή του παραπονούμενου και του εγγονού του. Αναφέρομαι στις καταθέσεις του Ανδρέα Σάββα (Τεκμήριο 3), του Γεώργιου Μαυρόσαββα (Τεκμήριο 4) και του Χριστάκη Αντωνίου «Μίτζιης», ιδιοκτήτη του καφενείου (Τεκ. 5). Μάλιστα ο Ανδρέας Σάββα αναφέρει στην κατάθεσή του ότι δεν είδε τον κατηγορούμενο να κτυπά τον παραπονούμενο. Άρα στις μόνες μαρτυρίες που θεωρητικά θα μπορούσε να βασιστεί το Δικαστήριο για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο και όχι για το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, ενόψει της προηγηθείσας αξιολόγησης της μαρτυρίας των Μ.Κ.5, 6 και 7, είναι οι μαρτυρίες των Μ.Κ. 1 και
6. Καμία άλλη μαρτυρία δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου που να ενοχοποιεί τον Κατηγορούμενο. Άρα θα πρέπει να δούμε τι εντύπωση έχουν προκαλέσει στο Δικαστήριο αυτοί οι δυο μάρτυρες. Ο Μ.Κ. 1 ήταν φανερό ότι, κατά την ένορκη μαρτυρία του, είχε δυσκολία να εκφράσει τα όσα ήθελε να πει. Βεβαίως καμία μαρτυρία δεν κρίνεται από τον τρόπο με τον οποίο μιλάει ο μάρτυρας και την ενδεχόμενη δυσκολία να εκφράσει τη σκέψη του, όμως δεν μπορώ να επισημάνω κάποια ζητήματα που έχουν σχέση με την ουσία της μαρτυρίας του Μ.Κ.1 και τα οποία, κατά την κρίση μου, δημιουργούν ερωτηματικά σε σχέση με την πειστικότητα της εκδοχής του. Καταρχήν δεν αναγνώρισε την υπογραφή του στην κατάθεσή του (Τεκμήριο Α για αναγνώριση), παρόλο που δεν υπήρχε κανείς εμφανής λόγος να κάμει κάτι τέτοιο, με αποτέλεσμα το συγκεκριμένο τεκμήριο να παραμείνει Τεκμήριο για αναγνώριση και να μην δύναται να ληφθεί υπόψη το περιεχόμενό του από το Δικαστήριο. Περαιτέρω υπήρξε θα έλεγα τουλάχιστον υπερβολικός σε σχέση με τις συνέπειες των τραυματισμών του, καθώς ισχυρίσθηκε, αναφερόμενος όπως τουλάχιστον αντιλήφθηκα στην κάκωση αυχένα, ότι υπέφερε για 6 μήνες, κατά τους οποίους, ζαλιζόταν και δεν μπορούσε να δουλέψει. Εφθασε μάλιστα να ισχυρισθεί ότι ακόμη και σήμερα, δυο περίπου χρόνια μετά, πονά, αλλά δεν το λαμβάνει υπόψη. Περιττεύει νομίζω να επαναλάβω ότι η κάκωση του αυχένα, σύμφωνα με τη Μ.Κ. 5 ήταν υποκειμενικό εύρημα και όχι αντικειμενικό και ότι αυτό σημαίνει ότι η Μ.Κ. 5 δεν είχε διαπιστώσει με κλινικό έλεγχο την ύπαρξη κακώσεως, απλώς κατέγραψε το παράπονο του Μ.Κ.
7. Οφείλω όμως να επισημάνω ότι οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί του παραπονούμενου, πέραν του ότι είναι υπερβολικοί, έχουν παραμείνει και αστήριχτοι, καθώς κανείς από τους Μ.Κ.5, 6 και 7 δεν τους επιβεβαίωσε. Περαιτέρω, κατά την αντεξέτασή του, ο Μ.Κ. 1 ρωτήθηκε και αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι απεκάλεσε τον κατηγορούμενο «πιόνι του Μήρου». Απλά θα παραπέμψω όλες τις πλευρές στο περιεχόμενο της κατάθεσης του Ανδρέα Σάββα (Τεκ. 3), το οποίο είναι ενώπιον του Δικαστηρίου, καθώς κατατέθηκε χωρίς ένσταση, όπου διαψεύδεται η ανωτέρω θέση του παραπονούμενου. Και να ήταν μόνο αυτό. Ο παραπονούμενος δεν ήταν σε θέση ή δεν ήταν διατεθειμένος να διευκρινίσει στο Δικαστήριο με ποιο χέρι τον κτύπησε ο κατηγορούμενος και αν είναι με το αριστερό ή με το δεξί. Ισχυρίστηκε ότι δε θυμόταν και βεβαίως δεν έχει απαίτηση το Δικαστήριο από ένα άνθρωπο της ηλικίας του παραπονουμένου να θυμάται με ποιο χέρι του επιτέθηκε κάποιος. Το ζήτημα σε αυτή την περίπτωση είναι άλλο, ότι άλλος μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχής διαψεύδει τον παραπονούμενο και σε αυτό τον ισχυρισμό τους. Πρόκειται για τον Αστυφ. 2760 Λιασίδη, του Αστυνομικού Σταθμού Στρουμπιού (Μ.Κ.4), ο οποίος, τόσο στην κατάθεσή του (Τεκ. 6), την οποία υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του, όσο και στο Δικαστήριο, επέμεινε ότι, όταν τον επισκέφθηκε ο παραπονούμενος, του ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος τον κτύπησε και με τα δυο του χέρια στο πρόσωπο και όχι μόνο το ένα. Άρα για ποιο λόγο και στη βάση ποιας λογικής θα μπορούσε το Δικαστήριο να δεχτεί την τωρινή εκδοχή του παραπονούμενου ότι κτυπήθηκε με το ένα χέρι, χωρίς να διευκρινίζεται με ποιο, διότι ο παραπονούμενος δεν θυμάται, τη στιγμή που αμέσως μετά το επεισόδιο το παράπονό του στο Μ.Κ.4 ήταν ότι ο παραπονούμενος τον είχε χτυπήσει και με τα δυο χέρια. Ποια ήταν η θέση του παραπονούμενου όταν του υποδείχθηκε το συγκεκριμένο μέρος της κατάθεσης του Μ.Κ.
8. Αρνήθηκε, με μεγάλη ευκολία θα έλεγα, ότι είπε στο Μ.Κ.4 ότι ο παραπονούμενος τον χτύπησε και με τα δυο χέρια, ισχυριζόμενος ότι του είπε ότι τον χτύπησε με το ένα χέρι και έφυγε. Περαιτέρω ο παραπονούμενος ισχυρίστηκε ότι όταν τον χτύπησε ο κατηγορούμενος ζαλίστηκε, έτρεχε αίμα και είδε το Γεώργιο Μαυρόσαββα να φέρνει νερό για να του πλύνει το αίμα, χωρίς ο παραπονούμενος να δεχθεί κάτι τέτοιο. Ο Γεώργιος Μαυρόσαββας έχει δώσει, όπως προανέφερα, κατάθεση στην Αστυνομία (Τεκ. 4), η οποία επίσης κατατέθηκε χωρίς ένσταση, στην οποία αναφέρει όχι μόνο ότι δεν ήταν παρών, αλλά και ότι δεν είδε κανένα να είναι τραυματισμένος ή να έχει αίματα, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του παραπονούμενου. Αλλος ισχυρισμός του παραπονούμενου, ο οποίος φαίνεται ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, είναι ότι ο ίδιος ήταν ήρεμος, δεν συζητούσε με τον κατηγορούμενο και ουσιαστικά δεν είχαν καμία προστριβή ή ουσιαστική συνομιλία μεταξύ τους, απλά ο κατηγορούμενος σε κάποια στιγμή σηκώθηκε, πήγε προς το μέρος του και τον χτύπησε με γροθιά, χωρίς ο παραπονούμενος να προβάλει οποιαδήποτε αντίσταση ή να ανταποδώσει το χτύπημα του κατηγορούμενου. Πέραν του ότι ο Ανδρέας Σάββα, στην κατάθεσή του (Τεκ. 3) περιγράφει διαφορετικά τα γεγονότα και ο ίδιος ο εγγονός του παραπονούμενου (Μ.Κ.2), δεν επιβεβαιώνει τη συγκεκριμένη εκδοχή του παππού του. Παρόλο που και ο ίδιος, κατά σύμπτωση, ισχυρίζεται ότι δεν θυμάται με ποιο χέρι χτύπησε τον παραπονούμενο ο κατηγορούμενος, διότι σοκαρίσθηκε, η δική του αρχική εκδοχή, όπως φαίνεται από την κατάθεσή του (Τεκ. 1), την οποία υιοθέτησε στο Δικαστήριο ως μέρος της κυρίως εξέτασής του, ότι στο επεισόδιο ήταν παρόντες και άλλοι χωριανοί που «τους χώρισαν», σύμφωνα με την έκφρασή του, η οποία δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι είχαν ήρθαν στα χέρια ή ότι είχαν συμπλακεί, διαφορετικά για ποιο λόγο θα τους χώριζαν οι παρευρισκόμενοι. Αναμφίβολα η εκδοχή του Μ.Κ.2, παρόλο που σε πολλά σημεία μοιάζει με την εκδοχή του παραπονούμενου, σε αυτό το ουσιώδες, κατά την κρίση μου, ζήτημα διαφοροποιείται, αποδυναμώνοντας έτι περαιτέρω την αξιοπιστία του Μ.Κ.
9. Σε σχέση με την εκδοχή του Μ.Κ.2, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι είναι εγγονός του Μ.Κ.1 και ο μόνος μάρτυρας που είχε προφανή λόγο να ευθυγραμμιστεί με την εκδοχή του παραπονούμενου και να την επιβεβαιώσει. Αυτό είναι ένα στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη στην προσέγγιση της μαρτυρίας του Μ.Κ.
10. Πέραν τούτου το ουσιαστικό ερώτημα είναι εάν η εκδοχή έστω του Μ.Κ.2 ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Πρώτο στοιχείο που πρέπει να συνυπολογίσουμε σε αυτή την εκτίμηση είναι τις αντιφάσεις του ιδίου του παραπονούμενου στη μαρτυρία του σε σχέση με τους υπόλοιπους μάρτυρες κατηγορίας, που αναμφίβολα πρέπει να ληφθούν υπόψη και σε σχέση με την αξιολόγηση της παρόμοιας εκδοχής του Μ.Κ.2 Δεύτερο στοιχείο είναι ότι ο ίδιος ο Μ.Κ. 2 επέμεινε ότι από την πρώτη στιγμή ήθελε να καταθέσει αλλά ο Μ.Κ. 4 του έλεγε μετά και μετά και δεν είναι βία και θα δώσεις μετά κατάθεση και τελικά πήγε και έδωσε κατάθεση την 31.10.2007 και ότι είναι για αυτό το λόγο που άργησε να δώσει κατάθεση. Ο Μ.Κ.4 διέψευσε αυτούς τους ισχυρισμούς του Μ.Κ.
11. και δεν έχω κανένα λόγο να μην τον πιστέψω και σε αυτό το ζήτημα. Ουσιαστικά σε αυτή την υπόθεση η εκδοχή του Μ.Κ.1, είτε βρίσκεται σε αντίθεση, είτε δεν υποστηρίζεται από τη μαρτυρία της συντριπτικής πλειοψηφίας των υπολοίπων μαρτύρων κατηγορίας. Κατά την ταπεινή μου άποψη η μαρτυρία αυτή και νομίζω αυτό να έχει γίνει κατανοητό δεν μπορεί να αποτελεί ασφαλή βάση για την καταδίκη του κατηγορουμένου για το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται. Από την άλλη βεβαίως υπάρχει και η εκδοχή του ιδίου του κατηγορούμενου (περιεχόμενο κατάθεσής του Τεκ. 7 και ένορκη μαρτυρία του) την οποία, ενόψει των όσων έχω αναφέρει, δεν μπορεί παρά να την αποδειχθώ ως αποδίδουσα τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης. Άλλωστε μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής για τους λόγους που έχω προσπαθήσει να εξηγήσω, δεν υπάρχει και άλλη επιλογή στο Δικαστήριο απόρριψη της υπόθεσης, ανεξάρτητα από την αποδοχή της εκδοχής του κατηγορουμένου. Με το πιο πάνω σκεπτικό η υπόθεση απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος αθωώνεται. Τα έξοδα της Κατηγορούσας Αρχής ύψους €240 θα πληρωθούν από τη Δημοκρατία. . (Υπ.) ............. Κ. Σατολιάς, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο