← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Maher Ahmet, Αρ. Yπόθεσης: 15993/06, 6/11/2009

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Maher Ahmet, Αρ. Yπόθεσης: 15993/06, 6/11/2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2009:B63 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Μαυρονικόλας, Α.Ε.Δ. Αρ. Yπόθεσης: 15993/06 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου - ν - Maher Ahmet Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 6/11/2009 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Νεοκλέους Για τον κατηγορούμενο : κα. A. Σαββίδου Κατηγορούμενος : Παρών Ε Ν Δ Ι Α M Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει τρεις κατηγορίες, αυτές της αρπαγής ανηλίκων προσώπων από νόμιμη κηδεμονία (Άρθρα 246 και 248 του Ποινικού Κώδικα), συγκεκριμένα κατηγορείται ότι τις 11/11/2006 στην Πάφο της Επαρχίας Πάφου παρέσυρε σε διαφυγή τα ανήλικα παιδιά του Susana Maher 6 χρονών και Hose Raphael Ahmet 2,5 χρονών από την νόμιμη κηδεμόνα τους Σοφία Δημητρίου από το Αναβαργός. Της αρπαγής προσώπου με σκοπό τον κρυφό και άδικο περιορισμό του (άρθρο 250 του Ποινικού Κώδικα), συγκεκριμένα ότι κατά τον ίδιο χρόνο παράνομα απήγαγε τα ανήλικα παιδιά του Susana Maher 6 χρονών και Hose Raphael Ahmet 2,5 χρονών με σκοπό να τους προκαλέσει τον κρυφό και άδικο περιορισμό. Και της απείθεια κατά νομίμων διαταγών (Άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα), συγκεκριμένα ότι κατά τον ίδιο χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία παρέλειψε να υπακούσει στο διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Πάφου ημερ. 26/10/2006 στην υπόθεση με αριθμό 98/06 στο οποίο διατασσόταν να παραλαμβάνει για σκοπούς επικοινωνίας τα ανήλικα παιδιά του από τις 16:00 μέχρι τις 19:00 κάθε Σάββατο και στις 11/11/2006 παρέλειψε να τα επιστρέψει πίσω. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε έξι μάρτυρες. Ως ΜΚ1 κατέθεσε ο αστυφύλακας 3059 Αλέξανδρος Γιόκας ο οποίος αφού υιοθέτησε την κατάθεση του ημ. 14/11/2006 την κατέθεσε σαν μέρος της κυρίως εξέτασης του (Τεκμήριο 1). Αναφέρει ότι τις 11/11/2006 και περί ώρα 21:00 προσήλθε στο σταθμό η Σοφία Δημητρίου και του υπέβαλε παράπονο ότι ο σύζυγος της Maher Ahmen από τη Συρία έκανε παρακοή του διατάγματος επικοινωνίας δηλαδή με βάση διάταγμα θα έπαιρνε τα παιδιά τους Susana Maher 6 χρονών και Hose Raphael Ahmet 2,5 χρονών η ώρα 16:00 και έπρεπε να τα επιστρέψει η ώρα 19:00 πράγμα που δεν έπραξε. Ο δικηγόρος της Σοφίας Δημητρίου που τη συνόδευε του παρέδωσε προσωρινό διάταγμα του οικογενειακού δικαστηρίου με αρ. αίτησης 98/06 ημ. 13/10/

  1. Στην κατάθεση της ανέφερε την πιθανότητα ο εν διαστάσει σύζυγος της να φύγει από την Κύπρο με τα παιδιά γιατί την είχε απειλήσει στο παρελθόν ότι θα το έπραττε. Ο ίδιος ενημέρωσε τον αξιωματικό υπηρεσίας ο οποίος με τη σειρά του ενημέρωσε τα αεροδρόμια, λιμάνια και οδοφράγματα μέσω του Αρχηγείου Αστυνομίας για να αποτραπεί τυχόν απόπειρα του Maher Ahmet να διαφύγει με τα παιδιά του εκτός της επικράτειας της Δημοκρατίας. Κατόπιν οδηγιών άρχισε να διερευνά υπόθεση παρακοής διατάγματος και ενημέρωσε το Γραφείο Ευημερίας. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας κατέθεσε αντίγραφο του διατάγματος ως Τεκμήριο
  2. Ως ΜΚ2 κατέθεσε ο Αστ. 3281 Χαράλαμπος Ιωάννου ο οποίος αφού υιοθέτησε την γραπτή κατάθεση του την κατέθεσε σαν μέρος της κυρίως εξέτασης του και σημειώθηκε Τεκμήριο
  3. Στην κατάθεση του αναφέρει ότι στις 12/12/06 πληροφορήθηκε από τον Υπαστυνόμο Φ. Φιλίππου του ΤΑΕ Πάφου ότι τα δύο παιδιά της Σοφίας Δημητρίου είχαν εντοπιστεί στις κατεχόμενες περιοχές και έλαβε οδηγίες να τη μεταφέρει μέχρι το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας στη Λευκωσία για να τα παραλάβει. Η ώρα 15:30 αναχώρησε μαζί της για το οδόφραγμα. Εκεί άνδρες των Ηνωμένων Εθνών μετέφεραν τη Δημητρίου στο μέρος όπου βρίσκονταν τα παιδιά της ακολούθως αυτή επέστρεψε στο οδόφραγμα μαζί με τα παιδιά της τα οποία μετέφερε μαζί της στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου όπου έτυχαν ιατρικής εξέτασης. Διαπιστώθηκε ότι η υγεία τους ήταν καλή. Ακολούθως τους μετέφερε στην οικία της. Στις 20/12/06 κατηγόρησε τον Maher Ahmet και αφού του επέστησε την προσοχή του στο νόμο αυτός απάντησε «δεν θέλω να πω τίποτε». Γραπτή κατηγορία και απάντηση καταχωρήθηκαν ως Τεκμήριο
  4. Ως ΜΚ3 κατέθεσε ο Αστ. 2348 Χριστάκης Χριστοφή ο οποίος αφού υιοθέτησε την κατάθεση του ημ. 12/11/06 καταχωρίστηκε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του και σημειώθηκε Τεκμήριο
  5. Στην κατάθεση του αναφέρει ότι υπηρετεί στην ΥΑΜ Πάφου και στις 12/11/06 κλήθηκε από μέλη του ΤΑΕ Πάφου για να ελέγξει κατά πόσο τα διαβατηριακά στοιχεία του Maher Ahmet και των παιδιών του βρίσκοντον τοποθετημένα στον κατάλογο Stop List. Ως ΜΚ4 κατέθεσε ο Μανθαίος Αταλιώτης, Πρωτοκολλητής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου ο οποίος έχει στην κατοχή του το φάκελο 98/06 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Πάφου όπου διάδικοι είναι η Σοφία Δημητρίου και o Maher Ahmet. Στην εν λόγω υπόθεση η Σοφία Δημητρίου σαν αιτήτρια ζητούσε διάφορες θεραπείες σε σχέση με τα παιδιά τους. Η αίτηση στις 3/4/07 απορρίφθηκε ως αποσυρθείσα. Στις 13/10/06 καταχωρίστηκε μονομερής αίτηση και την ίδια ημερομηνία εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα ως το Τεκμήριο 2, όπως το αναγνώρισε. Στις 26/10/06 το εν λόγω διάταγμα τροποποιήθηκε ως το Τεκμήριο
  6. Από έλεγχο στο φάκελο της υπόθεσης ο μάρτυρας δεν διαπίστωσε επίδοση των διαταγμάτων στον καθ' ου. Επίσης αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν υπάρχει οπισθογράφηση επί του σώματος του Τεκμηρίου
  7. Στις 2/4/09 εγκρίθηκε από το Δικαστήριο σαν παραδεκτό γεγονός ότι το διάταγμα ημ. 13/10/06, Τεκμήριο 2 επιδόθηκε στον κατηγορούμενο στις 13/10/
  8. Σαν δέσμη κατατέθηκε ως Τεκμήριο 7 η ένορκη δήλωση επίδοσης του διατάγματος ημ. 13/10/06, η μονομερής αίτηση με αριθμό 98/06, ημ. 13/10/06 με επισυνημμένη την ένορκη δήλωση και η αίτηση δια κλήσεως 98/06 ημ. 13/10/06 με επισυνημμένη την ένορκη δήλωση. Ως ΜΚ5 κατέθεσε η Σοφία Δημητρίου. Σαν μέρος της κυρίως εξέτασης της κατατέθηκαν οι καταθέσεις που έδωσε στην Αστυνομία στις 11/11/06 και 12/11/06 σαν Τεκμήρια 8 και 9 αντίστοιχα όπου αναφέρει ότι έχει δύο παιδιά την Susana Maher 6 χρονών και Hose Raphael Ahmet 2,5 χρονών τα οποία έχει αποκτήσει με τον Maher Ahmet από τη Συρία με τον οποίο παντρεύτηκε το
  9. Με το σύζυγο της βρίσκεται σε διάσταση εδώ και ένα μήνα και έχει εξασφαλίσει διάταγμα από το Δικαστήριο για να μένουν μαζί της τα παιδιά. Ο σύζυγος της τα βλέπει κάθε Τετάρτη μεταξύ των ωρών 15:00 -18:00 και Σαββατοκυρίακο 16:00-19:
  10. Ο Ahmet σήμερα (11/11/06) γύρω στις 14:40 πήγε στην οικία της και πήρε τα παιδιά. Δεν τα επέστρεψε η ώρα 19:00 και φοβήθηκε ότι θα τα έπαιρνε εκτός Κύπρου διότι στο παρελθόν της είπε ότι θα τα πάρει εκτός Κύπρου. Στις 13/10/06 στην αίτηση 98/06 εξασφάλισε δικαστικό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται η αναχώρηση των παιδιών από την Κύπρο. Στην κατάθεση της Τεκμήριο 9 αναφέρει ότι επικοινώνησε με το σύζυγο της ο οποίος της υποσχέθηκε ότι θα επέστρεφε τα παιδιά αλλά μέχρι εκείνη την ώρα δεν το έπραξε. Στη συνέχεια προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του, το κινητό του όμως ήταν κλειστό. Στη συνέχεια περιγράφει το αυτοκίνητο με το οποίο ο σύζυγος της πήρε τα παιδιά όπως και την όψη των παιδιών της. Επίσης έδωσε φωτογραφίες του συζύγου της και των παιδιών της με την συγκατάθεση της να δημοσιευτούν στον τύπο. Στην προφορική της κατάθεση ανέφερε επίσης ότι τα δύο παιδιά της τα είδε στα κατεχόμενα μετά από ένα μήνα. Εκεί της είπαν ότι είχε συλληφθεί ο πατέρας τους και τα παιδιά βρίσκονταν υπό την επίβλεψη των Αρχών. Στα κατεχόμενα πέρασε με την βοήθεια των Ηνωμένων Εθνών. Στο διάστημα του ενός μηνός δεν είχε καμία επαφή ή επικοινωνία με τον κατηγορούμενο και τα παιδιά της. Μετά από διάστημα 1-2 μηνών ξαναείδε τον κατηγορούμενο ο οποίος την επισκέφθηκε για να δει τα παιδιά του. Αυτό έγινε μέσω του Γραφείου Ευημερίας. Όπως της είπε ο προορισμός τους ήταν η Συρία για να την αναγκάσει και εκείνη να πάει εκεί. Η ίδια δεν είχε δώσει την συγκατάθεση της να πάνε τα παιδιά της στη Συρία. Αντεξεταζόμενη συμφώνησε ότι στη συνέχεια συμφιλιώθηκαν και συζούσαν για ένα χρόνο. Διευκρίνισε όμως ότι δεν το έκανε με την καρδιά της, δεν ήταν με την πραγματική θέληση της, ανέχτηκε τον κατηγορούμενο όχι από αγάπη αλλά από φόβο. Ως ΜΚ6 κατέθεσε ο Αστ. 4860 Ιωάννης Χατζηφιλίππου ο οποίος ανέφερε ότι τις 14/12/06 η ώρα 20:50 ο κατηγορούμενος που καταζητείτο ως ύποπτος για τα αδικήματα που αναφέρονται στο κατηγορητήριο προσήλθε από μόνος του στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου και συνελήφθηκε δυνάμει εντάλματος σύλληψης που εκκρεμούσε εναντίον του. Την ίδια μέρα έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο
  11. Συμπληρωματική κατάθεση του κατηγορουμένου ημ. 15/12/06 κατατέθηκε ως Τεκμήριο 11 και δύο πιστοποιητικά γεννήσεως των παιδιών του κατηγορουμένου Susana Maher και Hose Raphael Ahmet κατατέθηκαν εκ συμφώνου με παραδεκτό το περιεχόμενο τους ως Τεκμήριο
  12. Στην γραπτή κατάθεση του Τεκμήριο 10 ο κατηγορούμενος εξιστορεί τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γνώρισε τη σύζυγο του και τα προβλήματα που δημιουργούσε το οικογενειακό της περιβάλλον τα οποία οδήγησαν στο χωρισμό τους. Στη συνέχεια περιγράφει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μετέφερε τα δύο παιδιά του στα κατεχόμενα με πρόθεση να τα μεταφέρει στη Συρία. Αναφέρει ποιοι μεσολάβησαν και πόσα πλήρωσε για να πραγματοποιήσει το σκοπό του. Επίσης περιγράφει πώς το τελωνείο στην κατεχόμενη Αμμόχωστο τους βρήκε σε φορτηγό όπου τους έκρυψαν. Μετά τη σύλληψη του για παράνομη είσοδο στα κατεχόμενα του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης όταν δε αποφυλακίστηκε επέστρεψε στην Δημοκρατία. Στο Τεκμήριο 11 σε ερώτηση γιατί δεν επέστρεψε τα παιδιά του στη μητέρα τους απάντησε ότι «για να μερώσουμε να σμίξουμε μαζί και να επιστρέψουμε στη Συρία.» Σε ερώτηση πού σκόπευες να πάρεις τα παιδιά σου απάντησε «στο σπίτι μας στο Ετλεπ στη Συρία». Σε ερώτηση τι εννοείς όταν λες ότι σε ρώτησε η Αστυνομία στα κατεχόμενα αν θέλεις να πάεις στη Συρία ή Κύπρο, απάντησε «με ρώτησαν αν ήθελα να πάω Συρία με τα μωρά μου αλλά δεν ήθελα γιατί ενειχα άλλα λεφτά και έμαθα που τον αρφό μου ότι γυρεύκουν με το CID στη Συρία.». Στο τέλος της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής υπεβλήθη από την ευπαίδευτο δικηγόρο του κατηγορουμένου ότι δεν απεδείχθη εκ πρώτης όψεως υπόθεση με βάση το Άρθρο 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155. Στην εισήγηση της αναφέρθηκε στις σχετικές πρόνοιες του ποινικού κώδικα και εισηγήθηκε όπως ο κατηγορούμενος να μην κληθεί σε απολογία και να αθωωθεί καθότι δεν αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζει. Αντίθετα ο κ. Νεοκλέους κάλεσε το Δικαστήριο να δεχτεί ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 74
(1)(β) έχει ερμηνευθεί κατά κόρον από τη νομολογία και οι αρχές που καθορίζουν την κλήση κατηγορούμενου σε απολογία έχουν αποσαφηνιστεί, μεταξύ άλλων, στις υποθέσεις Αζίνας v. Αστυνομία
(1981)2 CLR 9, που έχει υιοθετήσει την Αγγλική απόφαση R v. Galbraith
(1981)1 Αll ER 1061 και Γενικός Εισαγγελέας v. Χριστοδούλου
(1990)2 ΑΑΔ
  1. Σύμφωνα με την Πρακτική του 1962 η υποβολή επιτυγχάνει (α) αν η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποτύχει να αποδείξει ένα ή περισσότερα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή (β) η μαρτυρία που έχει προσαχθεί είναι τόσο αντινομική και ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να καταδίκαζε με βάση τη μαρτυρία αυτή. Το Δικαστήριο προβαίνει στο στάδιο αυτό σε μια εκ πρώτης όψεως ή προκαταρκτική εξέταση της υπόθεση, σ' αντιδιαστολή με την «εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεση, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας», όπως αναφέρεται στην Χριστοδούλου σελ. 144-
  2. Και όπως πιο πρόσφατα επεξηγήθηκε και στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ευστάθιος Θεοδώρου
(2002)2 ΑΑΔ 9 «... το βάρος της απόδειξης που έχει η Κατηγορία σύμφωνα με το άρθρο 74 του Κεφ. 155 στο στάδιο που περατώνει την υπόθεση της, δεν είναι το ίδιο με εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό για την Κατηγορία να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Τα κριτήρια για τον καθορισμό της ενοχής του κατηγορούμενου στο τελικό στάδιο είναι διαφορετικά, δεν βασίζονται σε υποθέσεις αλλά σε συμπεράσματα τόσον ισχυρά ώστε να αποδεικνύεται η ενοχή του κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας». Απλή υποψία ή και εύλογη υποψία βέβαια δεν στοιχειοθετεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση δεδομένου ότι η υποψία δεν εξομοιώνεται με μαρτυρία. (Saaban Bin Hussien v. Chong Fook Kam [1969] 2 All ER 1626). Συμπληρώνεται ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να καλεί τον κατηγορούμενο σε απολογία για να συμπληρώσει τυχόν αδυναμίες ή παραλείψεις της κατηγορούσας αρχής (Αζίνας - πιο πάνω - σελ. 53-55). Το Δικαστήριο δεν προβαίνει κατά κανόνα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της κατηγορίας στο ενδιάμεσο στάδιο της δίκης. Το κριτήριο είναι και στις δύο περιπτώσεις της εν λόγω πρακτικής αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου. Δεν προβαίνει ο Δικαστής στο στάδιο εκείνο της δίκης σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Το έργο αυτό επιτελείται κατά το τέλος της δίκης. Η απόφαση του περιορίζεται σε αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ' εκείνο το στάδιο της δίκης, πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η Πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. (Βλέπε Χριστοδούλου ανωτέρω). Μόνο όπου η όλη μαρτυρία που εδόθη με τη συμπλήρωση της υπόθεσης του κατηγόρου εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση και αναξιοπιστία, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το δικαστήριο επί οποιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης της στο σύνολό της, δεν υπάρχει υπόθεση για να απαντηθεί (βλ. Παναγιώτου κ.ά. v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 191, 196). Όπως, επίσης, υπεδείχθη στην υπόθεση Γεωργίου v. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. σελ. 515, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας (Παναγιώτου πιο πάνω) αλλά περιορίζεται σε γενική θεώρησή της, με σκοπό να διαπιστώσει εάν υπάρχουν στη μαρτυρία θεμελιακές αντιφάσεις ή είναι η μαρτυρία καταφανώς αναξιόπιστη, ώστε να μην μπορεί να στηριχτεί σ' αυτή. Ούτε είναι αναγκαίο να σχολιάσει επιχειρήματα της Υπεράσπισης (βλ. Βασιλείου v. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 104, 136). Έχοντας τα πιο πάνω υπόψη και την προσαχθείσα μαρτυρία θα εξετάσω κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή τεκμηρίωσε εκ πρώτης όψεως υπόθεση και επιβάλλεται η κλήση του κατηγορουμένου σε υπεράσπιση. Αναφορικά με την 1η κατηγορία η σχετική πρόνοια του Ποινικού Κώδικα έχει ως εξής. «
  1. Όποιος αφαιρεί ή παρασύρει σε διαφυγή ανήλικο που έχει ηλικία κάτω των δεκατεσσάρων χρόνων προκειμένου για άντρα, ή κάτω των δεκαέξι χρόνων προκειμένου για γυναίκα ή πρόσωπο που έχει κλονισμένο το λογικό, από τη φύλαξη του νόμιμου κηδεμόνα του, χωρίς τη συναίνεση τέτοιου κηδεμόνα, θεωρείται ότι αρπάζει τον ανήλικο ή τέτοιο πρόσωπο από το νόμιμο κηδεμόνα του.» Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι: α. να αφαιρεί ή παρασύρει σε διαφυγή ανήλικο. β. ανήλικο κάτω των 14 χρόνων προκειμένου για άνδρα ή κάτω των 16 χρόνων προκειμένου για γυναίκα ή πρόσωπο που έχει κλονισμένο το λογικό. γ. από τη φύλαξη του νόμιμου κηδεμόνα του. δ. χωρίς την συναίνεση του κηδεμόνα. Απαραίτητο συστατικό στοιχείο του αδικήματος είναι η απουσία της συναίνεσης του κηδεμόνα. Ο κατηγορούμενος ως πατέρας των ανηλίκων είναι ο νόμιμος κηδεμόνας τους και δεν νοείται η λήψη της συναίνεσης τέτοιου «κηδεμόνα». Αν ο νομοθέτης επιθυμούσε την ποινικοποίηση της υπό το συστατικό στοιχείο «α» ενέργειες του κατηγορούμενου όταν αυτή γίνεται χωρίς την συναίνεση του άλλου νόμιμου κηδεμόνα θα τροποποιούσε το άρθρο 246 όπως έπραξε με την εισαγωγή του άρθρου 245 Α στον Ποινικό Κώδικα. Εφόσον τούτο δεν έγινε σημαίνει ότι δεν υπάρχει αδίκημα εναντίον του κατηγορουμένου συνεπώς όσον αφορά την 1η κατηγορία αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται. Αναφορικά με την 2η κατηγορία η σχετική πρόνοια του Ποινικού Κώδικα έχει ως εξής: Άρθρο
  2. «Όποιος αρπάζει ή απαγάγει άλλο, με σκοπό να προκαλέσει τον κρυφό και άδικο περιορισμό αυτού, είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων.» Ο ορισμός της απαγωγής δίδεται στο άρθρο 247 και έχει ως εξής: «Όποιος με βία εξαναγκάζει ή με οποιαδήποτε απατηλά μέσα παρακινεί άλλο να φύγει από κάποιο τόπο, θεωρείται ότι απαγάγει το εν λόγω πρόσωπο.» Τα συστατικά στοιχεία της απαγωγής είναι: α. η χρήση βίας ή β. η χρήση απατηλών μέσων γ. η παρακίνηση άλλου να φύγει από κάποιο τόπο δ. η πρόκληση του κρυφού και άδικου περιορισμού του. Επειδή όσον αφορά το πιο πάνω αδίκημα προκύπτει ερώτημα κατά πόσο τα ανήλικα παιδιά του κατηγορούμενου μπορούσαν να συναινέσουν στην μετακίνηση τους και με δεδομένο το σκοπό της μετακίνησης τους προκύπτει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου. Επίσης υπάρχει ζήτημα το οποίο πρέπει να εξεταστεί στο τελικό στάδιο κατά πόσο ο πατέρας των παιδιών μπορεί να διαπράξει το αδίκημα της απαγωγής των παιδιών του. Συνεπώς ο κατηγορούμενος αναφορικά με την 2η κατηγορία καλείται σε απολογία. Αναφορικά με την 3η κατηγορία η σχετική πρόνοια του Ποινικού Κώδικα έχει ως εξής: «
  3. Όποιος ανυπακούσει σε διάταγμα, ένταλμα, ή διαταγή που εκδόθηκε από Δικαστήριο, λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί με οποιαδήποτε επίσημη ιδιότητα και κανονικά εξουσιοδοτημένο για αυτό, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων, εκτός όταν καθορίζεται ρητά κάποια άλλη ποινή ή διαδικασία σε συνάφεια με τέτοια ανυπακοή» Με δεδομένο την ύπαρξη του διατάγματος ημ. 13/10/06 (Τεκμήριο 2), της επίδοσης του στον κατηγορούμενο με επισυνημμένη την μονομερή αίτηση 98/06 ημ. 13/10/06 και την δια κλήσεως αίτηση 98/06 ιδίας ημερομηνίας στις 13/10/06 (βλέπε Τεκμήριο 7) ως επίσης και της εκ συμφώνου έκδοσης του διατάγματος ημ. 26/10/06 (Τεκμήριο 6) προκύπτει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου για τις ενέργειες του στις 11/11/
  4. Κατά συνέπεια η υποβολή του κατηγορουμένου αποτυγχάνει και αυτός καλείται σε απολογία. Εξηγούνται στον κατηγορούμενο τα δικαιώματα του με βάση το άρθρο 74
(1)(γ), του Κεφ. 155. (Υπ.) ............... Μ. Μαυρονικόλας, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής ../ΜΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.