Δήμος Λατσιών ν. Παναγιώτα Ολυμπίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 31348/07, 21.1.2010

(1)και 20 του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της πρώτης και της τέταρτης κατηγορίας, κατηγορίες στις οποίες οι κατηγορούμενοι 3,4,5 και 6 παραδέχτηκαν ενοχή, η κατηγορούμενη 7 κατηγορείται ότι σε άγνωστη ημερομηνία προς την κατηγορούσα αρχή πριν την 9.8.2007 χρησιμοποιεί και κατέχει τα υποστατικά, έξι κατοικίες που βρίσκονται εντός του τεμαχίου 339, Φ/Σχ.23.W.1, τμήμα Β, εντός των Δημοτικών ορίων Λατσιών, πριν τις 9.8.2007, χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης από την Αρμόδια Αρχή. Πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας δηλώθηκε από κοινού και κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου το πιο κάτω παραδεκτό γεγονός: Δεν έχει εκδοθεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης όσον αφορά την επίδικη οικοδομή η οποία βρίσκεται εντός του τεμαχίου 339, Φ/Σχ.23.W.1, τμήμα Β, εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Λατσιών. Ακολούθως οι συνήγοροι των διαδίκων κατέθεσαν από κοινού 6 επιστολές ως τεκμήρια. Για απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατέθεσε ο κ. Παύλος Παρπούνας, Τεχνικός στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Λατσιών. Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι μεταξύ άλλων ασχολείται με ότι αφορά άδειες οικοδομής, πιστοποιητικά τελικής έγκρισης και διαχωρισμό οικοπέδων. Η επίδικη οικοδομή ο ΜΚ1 ανέφερε ότι μέχρι σήμερα δεν έχει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης, κάτι το οποίο αποτελεί και παραδεκτό γεγονός μεταξύ των μερών. Κατά την αντεξέταση του ο ΜΚ1 διευκρίνισε ότι η επίδικη οικοδομή έχει άδεια οικοδομής η οποία εκδόθηκε από το Γραφείο Έπαρχου Λευκωσίας στις 13.1.
2. Η σχετική άδεια, ανέφερε ο ΜΚ1, δεν βρίσκεται στο φάκελο της υπηρεσίας του, παρόλο που τους στάληκαν όλοι οι σχετικοί φάκελοι από την Επαρχιακή Διοίκηση, λόγω του ότι τότε δεν καταχωρούντο στους φακέλους τα πιστοποιητικά της άδειας οικοδομής, παρόλο που τα σχετικά σχέδια σφραγίζοντο κανονικά. Ο ιδιοκτήτης όμως πρόσθεσε ο ΜΚ1 πρέπει να έχει στην κατοχή του το πρωτότυπο. Σε σχετική ερώτηση του συνηγόρου της κατηγορούμενης 7 για το πώς θα γίνει ο σχετικός έλεγχος της οικοδομής για το κατά πόσο αυτή κτίστηκε σύμφωνα και σε συμμόρφωση με τους όρους της άδειας οικοδομής, ο ΜΚ1 ανέφερε ότι ο έλεγχος γίνεται πάντοτε σε σχέση με τα σχέδια που συνοδεύουν την άδεια, τα οποία στην παρούσα περίπτωση είναι στο φάκελο της υπηρεσίας τους, τον οποίο και είχε στην κατοχή του, σφραγισμένα. Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι υπάρχει ένας τοίχος αντιστήριξης μεταξύ του συμφωνημένου συνόρου της κατοικίας της κατηγορούμενης 7 και του κατηγορούμενου 4 ο οποίος σύμφωνα πάντοτε με το περιεχόμενο του φακέλου του δεν υπάρχει στα κατατεθειμένα σχέδια της άδειας οικοδομής. Ο τοίχος αυτός ανέφερε ο ΜΚ1 πρέπει να κτίστηκε από παλαιά πριν την δημιουργία του Δήμου Λατσιών το
3. Ο συνήγορος της κατηγορουμένης 7 παραπέμποντας τον ΜΚ1 στο περιεχόμενο των κατατεθειμένων επιστολών που απέστειλε στο Δήμο Λατσιών προκαλώντας τους να εγείρουν δικαστικά μέτρα για το σχετικό τοίχο διερωτήθηκε πώς τελικά κατέληξε ο Δήμος να προχωρήσει με ποινική υπόθεση για μη έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Ο ΜΚ1 αρχικά ανέφερε ότι το επίδικο τεμάχιο ανήκει σε επτά άτομα, ως συνιδιοκτήτες οι οποίοι πρέπει όλοι να υπογράψουν για την έκδοση του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Επιπλέον ανέφερε ότι μεταξύ της οικοδομής της κατηγορούμενης 7 και του κατηγορούμενου 4 υπάρχει υψομετρική διαφορά η οποία στηρίχθηκε με τον τοίχο αντιστήριξης. Η οικοδομή της κατηγορούμενης 7 έχει υπόγειο χώρο ο οποίος δεν περιλαμβάνεται στα σχέδια οικοδομής και για να κατασκευαστεί ο υπόγειος αυτός χώρος χρειάζεται να γίνει εκσκαφή. Οι ίδιοι είπε ο ΜΚ1 δεν μπορούν να γνωρίζουν και να είναι σίγουροι για το ποιοι έχουν την ευθύνη της κατασκευής του τοίχου, ενδεχομένως ανέφερε, το 1973 που έγινε η κατασκευή του υπογείου στην κατοικία της κατηγορούμενης 7 να έγινε εκσκαφή και περί το 1980 να έγινε επιχωμάτωση για να ανεγερθεί η γειτονική κατοικία. Αφ' ης στιγμής ο τοίχος κτίστηκε πριν τη σύσταση του Δήμου Λατσιών δεν μπορεί να γνωρίζει ποιος είναι ο υπεύθυνος για αυτόν αλλά εφόσον το τεμάχιο 339 ανήκει και στους επτά κατηγορούμενους όλοι έχουν ευθύνη ως ιδιοκτήτες. Μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον της κατηγορουμένης 7, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155 η κατηγορούμενη 7 επέλεξε όπως άλλωστε δικαιούται να σιωπήσει και για την υπεράσπιση της μαρτυρία έδωσε ο κ. Αδάμος Νικολάου, ΜΥ1, σύζυγος της. Ο ΜΥ1, εργολάβος και υδραυλικός στο επάγγελμα ανέφερε ότι στη επίδικη κατοικία, την οποία ο ίδιος κατασκεύασε περί το 1971 με 1978, κατοικούσαν με την κατηγορουμένη 7 μέχρι και πριν ενάμιση χρόνο. Σύμφωνα πάντοτε με τη θέση του ΜΥ1 από τότε που άρχισε η οικοδομή μέχρι και σήμερα έκαναν πάρα πολλές προσπάθειες για να εκδοθεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης αλλά πάντοτε υπήρχαν προβλήματα. Για παράδειγμα ο ΜΥ1 ανέφερε ότι περί το 1995 μερικοί από τους συνιδιοκτήτες και κάποιοι γείτονες άρχισαν διαδικασία για οριοθετήσεις για πεζοδρόμια. Αφού αυτοί είχαν καταλήξει σε συμφωνία με κάποιους εργολάβους πλησίασαν και τον ίδιο ο οποίος συμφώνησε με την όλη διαδικασία. Όταν όμως ο δικός του εργολάβος κατεδάφισε τις περιφράξεις της κατοικίας του οι υπόλοιποι του δήλωσαν ότι αναιρούν την αρχική τους συμφωνία. Τότε ο ίδιος προχώρησε σε κάποιες κατασκευές, ρυμοτομίες, οχετούς και πεζοδρόμια με την επίβλεψη των Αρμοδίων του Δήμου Λατσιών. Ο ΜΥ1 δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει εάν ο τοίχος αντιστήριξης, τον οποίο έκτισε ο Ανδρέας Παπαχριστοφόρου, εργολάβος, πριν αγοράσει τη διπλοκατοικία ο κατηγορούμενος 4, περιείχετο στα αρχικά σχέδια που είχαν κατατεθεί με την άδεια οικοδομής. Ο ΜΥ1 κατέθεσε ως Τεκμήριο 7 και επεξήγησε αντίγραφο τοπογραφικού σχεδίου της περιοχής στο οποίος περιλαμβάνεται το επίδικο τεμάχιο. Ο τοίχος αντιστήριξης είπε ο ΜΥ1 κτίστηκε σύμφωνα πάντοτε με τη θέση του ΜΥ1 λόγω της μορφολογίας του εδάφους ώστε να μπορεί ο Ανδρέας, όπως είπε, να κτίσει τη διπλοκατοικία που έκανε. Ο ίδιος όπως επίσης και ο πολιτικός μηχανικός που έβαλε για να εξετάσει τον τοίχο κατέληξαν ότι είναι επικίνδυνος και για αυτό έδωσε οδηγίες στον δικηγόρο τους να στείλει τις επιστολές που κατατεθήκαν στο Δικαστήριο ως Τεκμήρια στο Δημαρχείο Λατσιών. Προτού απευθυνθεί στους πολιτικούς μηχανικούς και εφόσον ο ίδιος αντιλαμβανόταν την επικινδυνότητα του τοίχου ενημέρωσε σχετικά και τον γείτονα του, κατηγορούμενο 4, ο οποίος αρχικά του είπε ότι θα διευθετούσε το θέμα αλλά μετά με διάφορες προφάσεις το καθυστερούσε. Σχετικά με την επικινδυνότητα του τοίχου ο ΜΥ1 ανέφερε ότι πέραν των επιστολών που έδωσε οδηγίες στο δικηγόρο τους να στείλει ο ίδιος αποτάθηκε σε όλα τα τμήματα του Δήμου και έφτασε μέχρι και το Δήμαρχο ο οποίος από ότι ο ΜΥ1 αντιλήφθηκε του είπε ότι υπήρχαν πολλές δυσκολίες στη διεκπεραίωση της εργασίας που ήθελαν. Ο ίδιος ουδέποτε πήρε γραπτώς απάντηση σε σχέση με τις επιστολές που απέστειλαν στο Δήμο ή και σε σχέση με την γνωμάτευση του πολιτικού μηχανικού που στάληκε. Κατά την αντεξέταση του ο ΜΥ1 ανέφερε ότι όλοι οι κατηγορούμενοι που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο έχουν σπίτι στο επίδικο τεμάχιο εκτός από ότι καλύτερα θυμόταν οι κατηγορούμενες 1 και

1. Σε ερώτηση του συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής για το κατά πόσο από το 1978 που αποπερατώθηκε η κατοικία τους απευθύνθηκαν στο Δήμο Λατσιών για την έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης ο ΜΥ1 απάντησε ότι για να ληφθεί η έγκριση πρέπει να κατατεθούν σχέδια και έγγραφα από όλους τους συνιδιοκτήτες. Ο ίδιος απευθύνθηκε σε Αρχιτεκτονικό γραφείο λόγω του ότι το υπόγειο που είχε κατασκευάσει δεν υπήρχε στα πρωτότυπα σχέδια που είχε υποβάλει για την άδεια οικοδομής. Ο ίδιος ανέφερε ότι είναι έτοιμος για τελική έγκριση αλλά τα δικά του σχέδια και έγγραφα πρέπει να συνοδεύονται και με τα σχετικά των υπολοίπων. Μίλησε σχετικά με την κα Ασσιώτου η οποία όπως είπε ο ΜΥ1 αρχικά αποδέχτηκε την άποψη του και παρόλο που του ανέφερε ότι θα επικοινωνούσε με τους αρχιτέκτονες της δεν επικοινώνησε ξανά με τον ίδιο. Ο ΜΥ1 ανέφερε ότι μίλησε και με την κα Σάββα η οποία συμφώνησε αλλά του είπε ότι θα ακλουθούσε του υπόλοιπους. Σε σχετική ερώτηση του κ. Παπανδρέου ο ΜΥ1 ανέφερε ότι οι συνιδιοκτήτες τον πλησίασαν και του ζήτησαν και χρήματα για τη διαδικασία που θα γινόταν σε σχέση, όπως επέμεινε με την τελική έγκριση και όχι με τον τοίχο αντιστήριξης, και ο ίδιος τους είπε να απευθυνθούν στο νομικό τους σύμβουλο. Ο ίδιος δεν υπέγραψε την αίτηση που του πρότειναν εφόσον όπως είπε την πρώτη φορά που ο ίδιος χάλασε την περίφραξη του οι υπόλοιποι τράβηξαν πίσω τώρα δεν διακινδύνευε να χαλάσει τον τοίχο και αυτοί πάλι να τραβήξουν πίσω. Ακολούθησαν οι αγορεύσεις των μερών το σύνολο των οποίων είναι καταγραμμένο αυτολεξεί στα πρακτικά που βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. Ο κ. Γεωργίου εισηγήθηκε στο Δικαστήριο όχι να προχωρήσει στην αθώωση της κατηγορουμένης 7 αλλά στην αναστολή της διαδικασίας με έξοδα σε βάρος της κατηγορούσας αρχής λόγω κατάχρησης παραπέμποντας σχετικά στις σελίδες 52,62-63 του συγγράμματος Abuse of Process and Judicial Stays of Criminal Procceedings, 2nd ed. Andrew Choo. Η κατάχρηση αυτή είναι η θέση του κ Γεωργίου ότι στοιχειοθετείτε κατά κύριο λόγο από τη συμπεριφορά της Κατηγορούσας Αρχής η οποία ανέμενε από το 1973 μέχρι και σήμερα για να εγείρει την παρούσα διαδικασία εναντίον της κατηγορούμενης για την παράλειψη έκδοσης πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Πέραν τούτου είναι φανερό ανέφερε ο κ. Γεωργίου από την ενώπιων του Δικαστηρίου μαρτυρία και τα σχετικά τεκμήρια ότι κάποιοι αρμόδιοι κάνουν τα στραβά μάτια ή και παραβλέπουν το τι πραγματικά γίνεται. Από την άλλη ο κ. Παπανδρέου εισηγήθηκε ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπόθεση εναντίον της κατηγορουμένης 7, μίας εκ των συνιδιοκτητών του επίδικου τεμαχίου στο οποίο είχαν ανεγερθεί τα υποστατικά όπως περιγράφονται στις λεπτομέρειες των αδικημάτων. Η κατηγορούμενη 7 μέχρι και σήμερα δεν υπέβαλε μέσω του πολιτικού της μηχανικού ή του αρχιτέκτονα ως όφειλε αίτηση για έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Η οποιαδήποτε καθυστέρηση στην κατηγορούσα αρχή να λάβει δικαστικά μέτρα δεν μπορεί να νομιμοποιεί τον παρανομούντα. Όσον αφορά τα έξοδα, η θέση του κ. Παπανδρέου είναι ότι αυτά θα πρέπει να επιδικαστούν σε βάρος της κατηγορουμένης 7 εφόσον σε αντίθεση με την εισήγηση του συνηγόρου της η παρούσα διαδικασία ηγέρθηκε καλόπιστα. Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97). Ο ΜΚ1 στην ομολογουμένως πολύ σύντομη μαρτυρία του απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα στις ερωτήσεις που του τέθηκαν και οι οποίες ενέπιπταν εντός της σφαίρας των γνώσεων του. Ο ΜΚ1 δεν δίστασε να απαντήσει ότι δεν γνωρίζει προσωπικά για το ποιος ευθύνεται για την ανέγερση του τοίχου αντιστήριξης, γύρω από τον οποίο περιστράφηκε στην ουσία η αντεξέταση του, εφόσον αυτός όπως είπε κτίστηκε πριν τη σύσταση του Δήμου Λατσιών. Θεωρώ ότι ο ΜΚ1 ήταν σταθερός και συνεπής στις θέσεις του και δεν παρατήρησα να περιέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις οι οποίες δυνατό να επηρέαζαν την αξιοπιστία του. Ως εκ τούτου κρίνω ότι ο ΜΚ1 ήταν ειλικρινής και αξιόπιστος και η μαρτυρία του γίνεται δεκτή. Ο ΜΥ1 του οποίου η μαρτυρία ήταν επίσης σύντομη μπορώ να πω ότι έκανε σε γενικές γραμμές καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Από το σύνολο της μαρτυρίας του προκύπτει όπως εξάλλου είναι και παραδεκτό γεγονός ότι για την επίδικη οικοδομή δεν έχει εκδοθεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης εφόσον ακόμη δεν έχουν κατατεθεί τα σχετικά έγγραφα και σχέδια. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω και λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο των τεκμηρίων που κατατέθηκαν ενώπιον μου θα προχωρήσω να εξετάσω εάν στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά των αδικημάτων που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη
2. Τα αδικήματα που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη 7 προβλέπονται όπως έχω ήδη αναφέρει στα άρθρα 10

(1)και 20

(1),

(2)του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96. Το άρθρο 10 προνοεί τα ακόλουθα: «

(1)Κανένα πρόσωπο δεν κατέχει ή χρησιμοποιεί, ή ενεργεί όπως οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο κατέχει ή χρησιμοποιεί, ή επιτρέπει ή ανέχεται οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε οικοδομή, εκτός εάν και μέχρις ότου εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή σε σχέση με αυτή, ανεξάρτητα αν χορηγήθηκε άδεια για τέτοια οικοδομή δυνάμει του άρθρου 3». Από το λεκτικό του άρθρου 10 συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κατοχής και χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή, είναι τα ακόλουθα:

1. Η οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με το Νόμο.
2. Ο κατηγορούμενος να κατέχει ή να χρησιμοποιεί, ή να επιτρέπει ή να ανέχεται οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να κατέχει ή να χρησιμοποιεί την οικοδομή που αναφέρεται στο κατηγορητήριο κατά τον ουσιώδη χρόνο.
3. Η οικοδομή να συγκαταλέγεται στην κατηγορία οικοδομών για τις οποίες απαιτείται άδεια οικοδομής και κατ' επέκταση πιστοποιητικό έγκρισης.
4. Να μην έχει εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης που να καλύπτει την οικοδομή.
5. Η κατηγορούσα αρχή να είναι η αρμόδια αρχή. Από το σύνολο της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου φαίνονται τα ακόλουθα. Η κατηγορουμένη 7 είναι μαζί με άλλα έξι άτομα η νόμιμη ιδιοκτήτης του επίδικου τεμαχίου 339, Φ/Σχ.23 W.1,τμήμα Β. Εντός του τεμαχίου αυτού έχουν ανεγερθεί έξι κατοικίες για τις οποίες υπάρχει άδεια οικοδομής. Η κατοικία στην οποία η κατηγορούμενη 7 διέμενε με τον σύζυγο της ΜΥ1 μέχρι και πριν ενάμιση χρόνο περίπου στην οδό Αγίας Μαρίνας 9, όπως φαίνεται από τα Τεκμήρια 4,5 και 6, άρχισε να ανεγείρεται περί το 1971 και αποπερατώθηκε περί το
6. Στις 13.1.1973 εκδόθηκε η άδεια οικοδομής από τον Έπαρχο Λευκωσίας ο οποίος ήταν τότε, πριν από τη σύσταση του Δήμου Λατσιών το 1985, η Αρμόδια Αρχή. Όπως φαίνεται από τα πιο πάνω δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κατοικία που ανέγειραν η κατηγορούμενη 7 και ο σύζυγος της εντός του τεμαχίου 339 και οι λοιπές πέντε αποτελούν οικοδομή σύμφωνα με τον σχετικό ορισμό της οικοδομής στο άρθρο 2 το Κεφ.
7. Επίσης οι κατοικίες ανεγέρθηκαν μετά το 1971-1973 εφόσον σύμφωνα με τον ΜΥ1 η κατοικία την κατηγορούμενης 7 ήταν η πρώτη που ανεγέρθηκε. Συνεπώς πρόκειται για οικοδομές οι οποίες συγκαταλέγονται στην κατηγορία των οικοδομών για τις οποίες απαιτείται άδεια οικοδομής, σύμφωνα με το Κεφ.96 το οποίο ίσχυε για οικοδομές που ανεγέρθηκαν μετά τη θέσπιση του, δηλαδή μετά το
8. Η άδεια οικοδομής δεν αμφισβητήθηκε ότι εκδόθηκε στις 13.1.1973, παρόλο που δεν κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Κατ' επέκταση για τις κατοικίες αυτές οι οποίες ανεγέρθηκαν εντός του τεμαχίου 339 ιδιοκτησίας των κατηγορουμένων 1-7 απαιτείται και η έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης. Μέχρι και σήμερα δεν έχει εξασφαλιστεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης σε σχέση με τις έξι κατοικίες που βρίσκονται εντός του προαναφερόμενου τεμαχίου από την Αρμόδια Αρχή, δηλαδή το Δήμο Λατσιών εντός του οποίου βρίσκεται το επίδικο τεμάχιο. Επίσης όπως φαίνεται από τη δοθείσα μαρτυρία η κατηγορουμένη 7 κατείχε και χρησιμοποιούσε το μέρος της οικοδομής δηλαδή την κατοικία που βρίσκεται στην οδό Αγίας Μαρίνας 9 στα Λατσιά εντός του Δήμου Λατσιών τουλάχιστο από το 1978 που αποπερατώθηκε η ανέγερση της μέχρι και πριν ενάμιση περίπου χρόνο, περίοδος η οποία καλύπτει τα χρονικά όρια που τίθενται στις λεπτομέρειες των αδικημάτων. Σήμερα η κατηγορούμενη 7 σήμερα παραμένει συνιδιοκτήτρια του τεμαχίου 339 αλλά όχι κάτοχος και χρήστης της προαναφερόμενης κατοικίας. Στο σημείο αυτό και προτού καταλήξω σε τελικό συμπέρασμα οφείλω να ασχοληθώ με τη θέση που προέβαλε ο ΜΥ1 σε σχέση με τους λόγους που μέχρι σήμερα δεν έχει εκδοθεί το πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Από όσα λέχθηκαν από τον ΜΥ1 φαίνεται ότι ακόμη δεν έχει κατατεθεί αίτηση για την έκδοση του τελικού πιστοποιητικού για λόγους που αφορούν διαφωνίες μεταξύ των συνιδιοκτητών. Από τα πιο πάνω κρίση μου είναι ότι οι διαφωνίες τουλάχιστο της κατηγορούμενης 7 και του ΜΥ1 με τους λοιπούς συνιδιοκτήτες κατά κύριο λόγο προκύπτουν λόγω της ύπαρξης του τοίχου αντιστήριξης που διαχωρίζει την κατοικία της κατηγορουμένης 7 και του κατηγορούμενου
9. Παρά του ότι ο ΜΥ1 άφησε να νοηθεί ότι είναι οι άλλοι συνιδιοκτήτες που δεν επικοινωνούν μαζί του για να προχωρήσουν με την κατάθεση των εγγράφων και των σχεδίων κρίση μου είναι από τις τελευταίες απαντήσεις του ΜΥ1 κατά το στάδιο της αντεξέτασης του ότι είναι ο ίδιος που δεν υπέγραψε την αίτηση που του παρουσίασε η κα Ασσιώτη για την έκδοση του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης παραπέμποντας την στους νομικούς τους συμβούλους. Ο ΜΥ1 ανέφερε ότι ο ίδιος μετά την αρχική συμφωνία που έκανε με τους άλλους συνιδιοκτήτες το 1995 η οποία τελικά ναυάγησε λόγω του ότι οι τελευταίοι την αναίρεσαν αποτάθηκε σε αρχιτεκτονικό γραφείο για να ετοιμάσουν και τα σχετικά σχέδια για το υπόγειο της κατοικίας τους το οποίο δέχομαι ότι δεν καλύπτετο από τα σχέδια της εκδοθείσας άδειας οικοδομής. Παρόλο που είχε μιλήσει με κάποιους από τους συνιδιοκτήτες όπως την κα Ασσιώτου και την κα Σάββα καμία δεν επικοινώνησε ξανά μαζί του. Αργότερα όταν τον πλησίασε η κα Ασσιώτου η οποία όπως είπε την έστειλε ο κατηγορούμενος 4 για να υπογράψει την αίτηση σε σχέση με την έκδοση του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης δεν την υπέγραψε και την παράπεμψε στους νομικούς τους συμβούλους. Ο λόγος της ενέργειας του αυτής όπως ο ίδιος ανέφερε ήταν γιατί την πρώτη φορά όταν συμφώνησε μαζί τους και κατεδάφισε την περίφραξη της κατοικίας τους οι λοιποί συνιδιοκτήτες τράβηξαν πίσω οπότε και τότε είπε εάν υπέγραφε και κατεδάφιζε τον τοίχο πάλιν μπορούσαν να αλλάξουν γνώμη. Όλα τα πιο πάνω κρίση μου είναι ότι αποτελούν παραδοχή της διάπραξης του υπό εξέταση αδικήματος και απλά έγινε προσπάθεια να εξηγήσει ο ΜΥ1 γιατί μέχρι σήμερα δεν έχει εξασφαλιστεί το απαιτούμενο πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Σίγουρα το Δικαστήριο δεν μένει απαθές μπροστά στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι αλλά η ύπαρξη προβλημάτων με κάποιους από τους συνιδιοκτήτες του τεμαχίου δεν απαλλάσσει την κατηγορούμενη 7 από τις υποχρεώσεις που της επιβάλλει ο περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμος. Κεφ.96, ούτε και μεταβάλλει την ύπαρξη της παρανομίας και δεν αποτελεί υπεράσπιση για την κατηγορούμενη 7 όσον αφορά την εκ μέρους της παράβαση της νομοθεσίας. Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι η νομοθεσία έχει ως πρώτιστο σκοπό να διασφαλίσει μέσω των τεχνικών ελέγχων από την αρμόδια αρχή ότι κάθε οικοδομή έχει ανεγερθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε η χρήση της να είναι ασφαλής για αυτούς που τη χρησιμοποιούν. Η δε εξασφάλιση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης αποτελεί την επιβεβαίωση της τήρησης των πιο πάνω. Συνεπώς η κατηγορούμενη 7 πριν καν την έναρξη της χρήσης της οικοδομής όφειλε να εξασφαλίσει το απαιτούμενο πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Η κατηγορούμενη 7 όχι μόνο δεν έπραξε αυτό αλλά από το 1978 τουλάχιστο που αποπερατώθηκε η κατοικία της μέχρι και πριν ενάμιση περίπου χρόνο κατείχε και χρησιμοποιούσε την οικοδομή παράνομα και μέχρι και σήμερα δεν έχουν ολοκληρωθεί οι απαραίτητες ενέργειες δυνάμει του νόμου ώστε να εξασφαλίσει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Από την ενώπιον μου λοιπόν μαρτυρία προκύπτει ότι οι έξι κατοικίες, η ύπαρξη των οποίων δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, υφίσταντο στο επίδικο τεμάχιο κοινής ιδιοκτησίας των κατηγορουμένων 1 -7 πριν από την 9.8.2007, και η κατηγορουμένη κατείχε και χρησιμοποιούσε την κατοικία στην οδό Αγίας Μαρίνας 9 εντός του τεμαχίου 339, Φ/Σχ.23 W.1, τμήμα Β εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λατσιών μέχρι και πριν ενάμιση περίπου χρόνο χωρίς να έχει εξασφαλιστεί πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπόθεση της εναντίον της κατηγορουμένης
10. Ερχόμενη τώρα να εξετάσω τη θέση του κ. Γεωργίου ότι η παρούσα διαδικασία θα πρέπει να ανασταλεί λόγω κατάχρησης στηριζόμενος στην υπέρμετρη καθυστέρηση της κατηγορούσας αρχής να προχωρήσει με την καταχώρηση ποινικής υπόθεσης, λαμβάνοντας υπόψη ότι από το 1973 υπάρχει η σχετική άδεια οικοδομής, και λόγω του ότι κάποιοι από την Αρμόδια Αρχή κάνουν τα στραβά μάτια ή παραβλέπουν το τι πραγματικά γίνεται, θεωρώ ορθό να αναφέρω αυτούσιο το μέρος του συγγράμματος Abuse of Process and Judicial Stays of Criminal Procceedings στο οποίο ο κ. Γεωργίου παρέπεμψε το Δικαστήριο: «2.4 Ιmproper Consideration of Criteria for Prosecution In R v Adaway the Court of Appeal held, in strong terms, that a prosecution brought by a local authority, following a complaint to the Trading Standards Office, was oppressive and should have been stayed as an abuse of process because it was clear that there was no evidence capable of meeting the authority's own prosecuting policy criteria: We have no information as to how much these proceedings have cost this local authority. We suspect that it must be many thousands of pounds. We cannot emphasize too strongly that before criminal proceedings are instituted by a local authority, acting in relation to the strict liability offences created by the Trade Descriptions Act [1968], they must consider with care the terms of their own prosecuting policy. If they fail to do so, or if they reach a conclusion which is wholly unsupported, as the conclusion to prosecute in this case was, by material establishing the criteria for prosecution, it is unlikely that the courts will be sympathetic, in the face of the other demands upon their time at Crown Court and appellate level, to attempts to justify such prosecutions. Relatedly, the Privy Council has noted: 'The power to stay for abuse of process can and should be understood widely enough to embrace an application challenging a decision to prosecute on the ground that it was arrived at under political pressure of influence or was motivated politically rather than by an objective review of proper prosecutorial considerations (such as, in England, those set out in the Code for Crown Prosecutors issued under he Prosecution of Offences Act 1985).» Το τι συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας εξηγήθηκε στην υπόθεση Nerantzia Hotel Apartments Ltd v. Σάββας Ηλία Αριστοδήμου Λτδ κ.α

(2004)2 Α.Α.Δ. 512 στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο μπροστά σε διαφορετικές προσεγγίσεις του ίδιου θέματος έκρινε ως ορθή αυτή που αναφέρεται στην Α. & P. Kkaras Estates Ltd v. A. & A. Topharos Catering Ltd κ.ά.

(2002)2 Α.Α.Δ. 400. Στην Kkaras κρίθηκε ότι το κυρίαρχο και μοναδικό ζήτημα που αναδυόταν από τα γεγονότα της υπόθεσης ήταν η ύπαρξη των παράνομων οικοδομών και ότι τα εσώτερα ελατήρια των κατηγόρων δεν είχαν θέση στη συζήτηση της υπόθεσης. Περαιτέρω στη Φλουρής Φλουρκάς Επιχειρήσεις Λτδ ν. Ανδριανή Παναγιώτου

(2005)2 Α.Α.Δ. 580 επικυρώθηκε η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, το οποίο με αναφορά κυρίως στην Kkaras (πιο πάνω) και στην Χαραλαμπίδης ν Κομωδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ.522., απέρριψε την εισήγηση για ανακοπή της διαδικασίας ως καταχρηστικής γιατί όπως κρίθηκε στις υποθέσεις αυτές, το εσωτερικό ελατήριο του κατηγόρου ή ο απώτερος σκοπός του είναι στοιχεία εντελώς άσχετα, υπό την έννοια ότι δεν συνιστούν έρεισμα για ανακοπή της διαδικασίας ως καταχρηστικής ή για μη καταλογισμό ποινικής ευθύνης στον κατηγορούμενο. Αλλά και στην Milan Garaca κ.α. ν. Θεόδωρου Τάκκα, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 261/06 & 262/06 ημερ. 22.3.07 όπου υπήρχε παράλληλα με την ποινική δίωξη και αίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και προβλήθηκε η θέση ότι υπήρχε κατάχρηση της διαδικασίας, το Ανώτατο Δικαστήριο παρατήρησε ότι ο σκοπός της διαδικασίας εκείνης ήταν άλλος και διαφορετικός από εκείνο της ποινικής δίωξη και παραπέμποντας σχετικά και πάλι στην Χαραλαμπίδης (πιο πάνω) επιβεβαίωσε ότι η ταυτόχρονη ύπαρξη ποινικής υπόθεσης και πολιτικής δεν συνιστούσε κατάχρηση της διαδικασίας. Στη Φλουρής Φλουρκάς Επιχειρήσεις Λτδ (πιο πάνω) όπου τέθηκε το θέμα της υπέρμετρης καθυστέρησης το Ανώτατο Δικαστήριο αφού ανέφερε ότι το αδίκημα της χρησιμοποίησης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό τελικής εγκρίσεως, με το οποίο συνδέεται και το αδίκημα της ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια, είναι αδίκημα διαρκές, επικύρωσε τα όσα αναφέρθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο με βάση τα οποία απέρριψε παρόμοια εισήγηση, παραθέτοντας και το ακόλουθο απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση: "Δεν βλέπω με ποιο τρόπο συγκεκριμένο επηρεάστηκαν τα δικαιώματά τους από την καθυστέρηση της ποινικής τους δίωξης. Απεναντίας, θα έλεγα ότι μόνο καρπούς και οφέλη είχαν από αυτή αφού πρώτ' απ' όλα το εστιατόριο ήταν μεγαλύτερο και εστίαζαν περισσότερους πελάτες και δεύτερο με την πάροδο του χρόνου απόσβεναν και το ανάλογο κεφάλαιο που χρησιμοποίησαν για την κατασκευή των οικοδομών."» Στην παρούσα υπόθεση ο ΜΚ1 ανέφερε ότι οι κατηγορούμενοι μέχρι σήμερα δεν έχουν εξασφαλίσει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης και για αυτό κατηγορούνται. Αυτό αποτελεί άλλωστε και παραδεκτό γεγονός. Ο ΜΚ1 δεν ρωτήθηκε για τους λόγους καθυστέρησης της κατηγορούσας αρχής να ενεργήσει ούτε και οτιδήποτε άλλο σχετικό. Πέραν τούτου η θέση που προσπάθησε μέσω της αντεξέτασης του ΜΚ1 να προβάλει ο συνήγορος της κατηγορουμένης όσον αφορά ενδεχομένως κίνητρα άλλων, θέση η οποία δεν υποστηρίχθηκε από το μοναδικό μάρτυρα της κατηγορούμενης 7, παρόλο που ρωτήθηκε σχετικά από το συνήγορο της κατηγορουμένης, έστω και εάν ευσταθούσε κάτι το οποίο δεν αποδέχομαι εφόσον δεν τέθηκε ενώπιον μου ίχνος τέτοιας μαρτυρίας δεν θα είχε σημασία στην έκβαση της παρούσα υπόθεσης. Κατηγορούσα αρχή στην παρούσα περίπτωση είναι ο Δήμος Λατσιών οπότε τα κίνητρα οποιουδήποτε άλλου προσώπου είτε του άλλου κατηγορούμενου δεν θα είχαν σχέση με την έγερση της παρούσας ποινικής υπόθεσης. Σύμφωνα με τη νομολογία το κυρίαρχο και μοναδικό ζήτημα που αναδύεται σε υποθέσεις όπως είναι η παρούσα είναι η ύπαρξη ή όχι παραβάσεων του Κεφ.96. Τα ελατήρια του κατήγορου ή ο απώτερος σκοπός του ακόμη και σε ιδιωτικές υποθέσεις είναι στοιχεία εντελώς άσχετα, υπό την έννοια ότι δεν συνιστούν έρεισμα για μη καταλογισμό ποινικής ευθύνης στον κατηγορούμενο (βλ. Nerantzia Hotel Apartments Ltd v. Αριστοδήμου Λτδ κ.α

(2004)2 Α.Α.Δ. 512, Α. & P. Kkaras Ltd v. A. & A. Topharos Catering Ltd κ.ά.

(2002)2 Α.Α.Δ. 400, Φλουρής Φλουρκάς Επιχειρήσεις Λτδ ν. Παναγιώτου

(2005)2 Α.Α.Δ. 580). Από τη μαρτυρία του ΜΥ1 προκύπτει ότι μέχρι και σήμερα η αίτηση για την έκδοση του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης δεν έχει κατατεθεί. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω θέμα κατάχρησης εντός των πιο πάνω πλαισίων κρίνω ότι δεν υφίσταται. Τώρα όσον αφορά το χρόνο καταχώρησης της παρούσας υπόθεσης και την έναρξη της παρούσας διαδικασίας συμφωνώ με τη θέση του κ. Γεωργίου ότι χρονικά φαίνεται να υπάρχει καθυστέρηση από την πλευρά της κατηγορούσας αρχής να ενεργήσει έστω από το 1985 που συστάθηκε ο Δήμος Λατσιών. Όμως το αδίκημα που η κατηγορούμενη 7 αντιμετωπίζει σύμφωνα με τη νομολογία πιο πάνω είναι αδίκημα διαρκές και συνεπώς κρίνω ότι δεν τίθεται θέμα καθυστέρησης στη δίωξη της κατηγορουμένης 7 για αυτό. Πέραν τούτου από τη μαρτυρία του ΜΥ1 προκύπτει ότι σε διάφορά στάδια και όπως ο ίδιος ανέφερε τουλάχιστο από το 1995 έγιναν πάρα πολλές προσπάθειες για εξασφάλιση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης αλλά πάντοτε υπήρχαν προβλήματα. Με τα πιο πάνω δεδομένα και καθυστέρηση να υπήρχε δεν θα δικαιολογούσε κατά την κρίση μου ανακοπή της διαδικασίας λόγω του ότι θεωρώ ότι σε καμία περίπτωση δεν επηρεάστηκαν δυσμενώς τα δικαιώματα της κατηγορουμένης 7 η οποία από το 1978 που αποπερατώθηκε η κατοικία της την κατείχε και την χρησιμοποιούσε μέχρι και πριν ενάμιση χρόνο ανενόχλητη πράγμα το οποίο αναμφίβολα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της. Ως εκ τούτου η θέση αυτή της υπεράσπισης απορρίπτεται. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπόθεση εναντίον της κατηγορούμενης 7 η οποία κρίνεται ένοχη στις κατηγορίες 1 και 4 που αντιμετωπίζει λόγω του ότι από το 1978 μέχρι και πριν ενάμιση χρόνο κατείχε και χρησιμοποιούσε την κατοικία στην οδό Αγίας Μαρίνας 9 εντός του Τεμαχίου 339, Φ/Σχ.23 W.1, τμήμα Β, στα Λατσιά εντός των Δημοτικών ορίων του Δήμου Λατσιών χωρίς να εξασφαλίσει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. (Υπ.) ................ Φ. Καπετάνιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Private Criminal / Interim Αναφορά: Ιδιωτική Ποινική -Κατοχή και Χρήση Οικοδομής χωρίς Πιστοποιητικό Έγκρισης - Άρθρα ,10,20 Κεφ.96 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο