Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Νικόλας Αχιλλέως, Αρ. Υπόθεσης: 14891/08, 17 Φεβρουαρίου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:B28 Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ. Αρ. Υπόθεσης: 14891/08 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας εναντίον Νικόλας Αχιλλέως Κατηγορούμενος 17 Φεβρουαρίου, 2010 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Α. Μιχαήλ Για τον Κατηγορουμένο: κος Ενταφιανός Κατηγορούμενος παρών ------------------------------------------------------- ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία στο αδίκημα βαριάς σωματικής βλάβης δυνάμει του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Τα ευρήματα και οι διαπιστώσεις του Δικαστηρίου στην καταδικαστική απόφαση εκλαμβάνονται ως δεδομένα και συνιστούν αναπόσπαστο μέρος της παρούσης. Ως εκ τούτου σπεύδω αμέσως σε σχολιασμό όλων όσων αναφέρθηκαν από το συνήγορο του κατηγορουμένου προς μετριασμό της ποινής που δυνατό να επιβληθεί. Ο κος Ενταφιανός εισηγήθηκε πως στη διάπραξη του αδικήματος από τον κατηγορούμενο υπεισέρχεται, ένεκα των διαπιστώσεων του Δικαστηρίου, ο παράγοντας πρόκληση, εφόσον πρότερων της επίθεσης ο παραπονούμενος εξύβρισε τον κατηγορούμενο. Στην υπόθεση Ιωάννου ν. Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 327 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε σχετικά τα εξής: «Το κατά πόσο υπάρχει ή όχι πρόκληση αποτελεί θέμα πραγματικό προδιαγεγραμμένο όμως νομικά από τις ιδιότητες που το συνθέτουν ....... Το ζητούμενο είναι πάντοτε η πρόκληση ως κατάληξη. Αυτό είναι το γεγονός που εν τέλει έχει σημασία. Όπου αμφισβητείται, υποβάλλεται σε δικαστική κρίση για τη διατύπωση σχετικού ευρήματος. Δεν προσφέρεται, έξω από δικαστικό εύρημα, η εκτίμηση των όσων προβάλλονται ότι τη συνθέτουν. Γι' αυτό, εκείνο που έχει σημασία είναι η κατάληξη περί πρόκλησης και όχι τα στοιχεία που προτείνονται ως τα συστατικά της.» Κρίνω πως στη δοσμένη περίπτωση η εισήγηση της υπεράσπισης είναι ορθή. Αποτελεί διαπίστωση του Δικαστηρίου πως και ο παραπονούμενος εξύβρισε τον κατηγορούμενο. Αυτή η συμπεριφορά του παραπονουμένου είναι ο,τι εκλαμβάνεται ως πρόκληση. (βλ. Duffy
(1949)1ALLΕ.R
- Περαιτέρω, εις μετριασμό της ποινής που δυνατό να επιβληθεί υπόψη μου έλαβα ότι ο κατηγορούμενος, οικογενειάρχης, πατέρας δυο πλεον ανήλικων τέκνων, είναι λευκού ποινικού μητρώου και ότι το επίδικο περιστατικό δεν συνιστά καθημερινή πρακτική για τον κατηγορούμενο. Επιπλέον, ο κατηγορούμενος είναι ο μόνος οικονομικός φορέας της οικογένειας του εφόσον η σύζυγος του δεν εργάζεται. Ακόμη, υπόψη μου έλαβα ότι ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, σύμφωνα με το συνήγορό του, σοβαρά ψυχολογικά και ψυχιατρικά προβλήματα. Άξια αναφοράς είναι και η μεταμέλεια του κατηγορουμένου, έστω και την ύστατη. Ο κατηγορούμενος αφότου κρίθηκε ένοχος στην κατηγορία μερίμνησε, μέσω του συνηγόρου του, και ήρθε σε επικοινωνία με το συνήγορο του παραπονουμένου. Δυστυχώς δεν έγινε κατορθωτό να υποβάλει ο τελευταίος το σύνολο των απαιτήσεών του, εφόσον δεν ήτο έτοιμος και έτσι το μόνο ποσό που ο κατηγορούμενος κατέβαλε είναι τα μέχρι στιγμής ιατρικά έξοδα που υπέστη ο παραπονούμενος, δηλαδή €3335,
- Δήλωσε όμως, μέσω του συνηγόρου του, την ετοιμότητά του να καταβάλει οιονδήποτε ποσό του ζητηθεί με την καταχώριση έκθεσης απαιτήσεως που εκκρεμεί σε πολιτική αγωγή. Αυτή λοιπόν η έμπρακτη μεταμέλεια, έστω και όψιμη, λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από το Δικαστήριο. Λέχθηκε από τον κο Ενταφιανό, και ομολογουμένως προκύπτει από τα συμπεράσματα του Δικαστηρίου, ότι η επίθεση ήτο απροσχεδίαστη. Είναι γεγονός πως το σύνολο του επεισοδίου μεταξύ κατηγορουμένου και παραπονουμένου δεν ήτο μακράς διάρκειας. Ακόμη και τα προηγηθέντα της επίθεσης είναι σε πολύ κοντινό χρόνο από αυτή. Όλα τα πιο πάνω αναδεικνύουν ως γεγονός ότι η επίθεση ήτο χωρίς προσχεδιασμό. Αξίζει όμως να σημειωθεί εδώ άλλο ένα σημαντικό κατά την ταπεινή μου γνώμη στοιχείο. Η επίθεση που διενήργησε ο κατηγορούμενος στον παραπονούμενο συνίσταται σε μια μόνο γροθιά. Χωρίς να παραγνωρίζονται οι επάλληλες της επίθεσης επιπτώσεις, σοβαρές κατά τα άλλα, δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι η ενέργεια του κατηγορουμένου ήτο περιορισμένη, διαπίστωση η οποία αποδεικνύει ότι δεν υφίστατο προσχεδιασμός, καθώς επίσης ότι ο κατηγορούμενος δεν στόχευε σε πρόκληση σοβαρών επιπτώσεων, έστω και αν τούτες προκλήθηκαν. Τέλος, δεν μπορεί να παραγνωρισθή ότι η υπόθεση καταχωρίστηκε με μακρά καθυστέρηση, άνευ αποχρώντος λόγου. Από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος μέχρι και την καταχώριση της υπόθεση παρήλθαν πέραν των 14 μηνών. Από δε την ημερομηνία καταχώρισης μέχρι την ημερομηνία έναρξης της ακροαματικής διαδικασίας (7/10/09) παρήλθαν άλλοι 12 μήνες. Για την ακροαματική διαδικασία, την έκδοση της απόφασης και τις αναβολές για αποζημίωση προτέρων του μετριασμού της ποινής, δαπανήθηκαν άλλοι 4 μήνες. Το Δικαστήριο καλείται σήμερα 30 μήνες μετά τη διάπραξη του αδικήματος και έχοντας πλέον διαφοροποιηθεί οι προσωπικές του κατηγορουμένου περιστάσεις, εφόσον στο μεσοδιάστημα απέκτησε και δεύτερο παιδί, να επιβάλει ποινή. Κρίνω πως τα λεχθέντα στην υπόθεση Αβραάμ ν. Αστυνομίας
(2005)2 ΑΑΔ 365, έχουν απόλυτη εφαρμογή. Λέχθηκε εκεί (βλ. σε. 369) ότι: Είναι γεγονός ότι υπάρχει αρκετή νομολογία με βάση την οποία η καθυστέρηση στην καταχώρηση μιας υπόθεσης εναντίον ενός προσώπου και/ή καθυστέρηση στην εκδίκαση της, αποτελούν σημαντικό ελαφρυντικό παράγοντα ο οποίος, ανάλογα με τις περιστάσεις, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο τη μείωση της ποινής αναφορικά με το είδος αυτής, αλλά και μετατροπή της ποινής που κανονικά θα επιβάλλετο αν δεν υπήρχε η καθυστέρηση. Παρότι όλα τα πιο πάνω συνεκτιμήθηκαν κατά την επιμέτρηση της ποινής, δεν σημαίνει ότι επισκίασαν και τη σοβαρότητα του αδικήματος. Η ποινή φυλάκισης των 7 ετών που επισύρει το αδίκημα καθιστά τη διάπραξη του πολύ σοβαρή. Η δε αντιμετώπιση των Δικαστηρίων μας σε αδικήματα βίας ευσύνοπτα αποδίδεται στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλλου
(2001)2 ΑΑΔ 95. Στη σελίδα 98 λέχθηκε ότι: «Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας· πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το Άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπειά του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωσή της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς» . Στην προκείμενη περίπτωση η μια έστω γροθιά που ο κατηγορούμενος κατάφερε στον παραπονούμενο είχε σοβαρές επιπτώσεις. Διαμέλισε την κάτω γνάθο του παραπονουμένου με αποτέλεσμα ο τελευταίος να υποστεί όχι μόνο πόνο αλλά και χειρουργική επέμβαση αναγκαία για την περίθαλψή του. Όλα τα πιο πάνω αποτιμήθηκαν τόσο αυτοτελώς όσο και σωρευτικά και συνιστούν όλα όσα καθοδήγησαν τη σκέψη μου αναφορικά με το είδος και το ύψος της ποινής. Εν προκειμένω, καθοδήγηση άντλησα από τις υποθέσεις Αεροπόρος (πιο πάνω), Ιωάννου (πιο πάνω), Τόκκαλλου (πιο πάνω), Χριστοφή ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 549, Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδουλίδη
(2001)2 Α.Α.Δ. 753, Αβραάμ ν. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 365, Χαραλάμπους ν. Δήμου
(1996)2 Α.Α.Δ. 241 και Αεροπόρος ν. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ.
- Ας σημειωθεί βεβαίως ότι σε κανένα στάδιο δεν παραγνώρισα τις όποιες εγγενείς διαφορές των προαναφερόμενων αποφάσεων με την παρούσα, όπως ούτε τις τυχόν διαφορές στο ύψος των εκεί ανώτατων ποινών που άλλοτε είναι δια βίου (αρ. 228, Π.Κ., Κεφ. 154) και άλλοτε είναι τρία έτη (αρ. 243, Π.Κ., Κεφ. 154). Καταλήγω συνεπώς ότι για τον κατηγορούμενο αρμόζουσα είναι η ποινή της φυλάκισης για χρονικό διάστημα 5 μηνών. Έχοντας όμως καταλήξει σε ποινή φυλάκισης δεν παρέλειψα να εξετάσω τυχόν αναστολή εκτέλεσης της σύμφωνα με τις διατάσεις του Νόμου 95/
- Καθοδήγηση άντλησα και από την υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη
(2005)2 ΑΑΔ 161. Είμαι της γνώμης πως το λευκό του κατηγορουμένου ποινικό μητρώο, η αλλαγή στις προσωπικές του περιστάσεις ένεκα μακράς καθυστέρησης στην καταχώριση της υπόθεσης, η μεταμέλεια του, έστω και όψιμη, και το σύνολο των οικογενειακών και προσωπικών του περιστάσεων, δικαιολογούν αναστολή της ποινής φυλάκισης. Ως εκ τούτου η ποινή που επιβλήθηκε αναστέλλεται για 3 έτη. Έξοδα διαδικασίας €210 να καταβληθούν από το Δημόσιο Ταμείο. Υπ.) ............. Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΨ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο