Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Κωνσταντίνου Γαλήνη, Αρ. Υπόθεσης: 1739/08, 8.3.10 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:B35 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ. Αρ. Υπόθεσης: 1739/08 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας εναντίον Κωνσταντίνου Γαλήνη ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ Ημερομηνία: 8.3.10 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Α. Γιάλλουρου Για τον Κατηγορούμενο: κος Ρ. Βραχίμης Κατηγορούμενος παρών. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Κατόπιν τροποποίησης του κατηγορητηρίου, ημερομηνίας 18.12.2009, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει δύο κατηγορίες. Αντικείμενο τούτων είναι το αδίκημα κοινής επίθεσης (άρθρο 242, Κεφ. 154), υπό το φως όμως των διατάξεων του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου, Ν. 119(Ι)/00. Η πρώτη κατηγορία υποστηρίζει ότι ο κατηγορούμενος την 07.08.2007 στο Ψημολόφου παράνομα επιτέθηκε εναντίον της συζύγου του Άννης Νεοκλέους, δηλαδή την έσπρωξε στο στήθος. Η δεύτερη κατηγορία επίσης παραπέμπει στον τόπο και χρόνο της πρώτης κατηγορίας. Ό,τι διαφέρει δεν είναι το αδίκημα όπως ούτε το παραπονούμενο πρόσωπο. Διαφορά εντοπίζεται στις λεπτομέρειες της ισχυριζόμενης επίθεσης, εφόσον στη δεύτερη κατηγορία αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος κατάβρεξε την Άννη Νεοκλέους με νερό και της έριξε χώματα και πέτρες στα πόδια. Προς υποστήριξη των κατηγοριών η κατηγορούσα αρχή παρουσίασε στο Δικαστήριο δύο μάρτυρες. Τούτοι είναι η γυναίκα αστυφύλακας 65 Ν. Ιωσήφ (στη συνέχεια ΜΚ1) και η Άννη Νεοκλέους (στη συνέχεια ΜΚ2). Προτού ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο κρίνω αναγκαίο να αναφέρω εδώ ότι μόλις η συνήγορος κατηγορούσας αρχής δήλωση ότι έκλεισε την υπόθεσή της, η υπεράσπιση υπέβαλε εισήγηση απόρριψης της υπόθεσης ένεκα μη εκ πρώτης όψεως απόδειξη. Η εισήγηση της υπεράσπισης θέλει τη μαρτυρία της ΜΚ2 να είναι αντινομική, και ως εκ τούτου κανένα λογικό Δικαστήριο θα αποδέχετο τούτην προς απόδειξη των δύο κατηγοριών. Στον αντίποδα η κατηγορούσα αρχή ανέφερε ότι σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν αξιολογεί το μαρτυρικό υλικό και ότι η μαρτυρία της ΜΚ2, ορώμενη αντικειμενικά, δεν είναι αντινομική. Έχει πλέον αποκρυσταλλωθεί από τη νομολογία πως σε αυτό το στάδιο ό,τι εξετάζεται είναι εάν πληρούνται τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και κατά πόσο η μαρτυρία που προσκομίστηκε δεν είναι αντινομική. (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Χριστοδούλου
(1990)2 ΑΑΔ 133). Μόνο όταν και τα δύο ερωτήματα απαντώνται καταφατικά επιτρέπεται στο Δικαστήριο να αφήσει την υπόθεση να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, δηλαδή να καλέσει τον κατηγορούμενο σε απολογία. Έχει περαιτέρω αναγνωρισθεί πως κατά την εν λόγω εξέταση υπόψιν λαμβάνεται και η κατάθεση του προσώπου που κατηγορείται, από την οποία το Δικαστήριο δύναται να αντλήσει χρήσιμες πληροφορίες (βλ. Μακρυγιάννης v. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ 41, 45). Από όλα τα πιο πάνω είναι αντιληπτό ότι στην προκείμενη περίπτωση το αίτημα της υπεράσπισης περιορίζεται στη δεύτερη από τις δύο παραμέτρους που εξετάζει το Δικαστήριο. Επί του προκειμένου κρίνω ορθό να αναφέρω ότι σε αυτό το στάδιο δεν τίθεται θέμα αξιολόγησης της μαρτυρίας, αλλά αντικειμενικής θεώρησης τούτης. Λέγοντας αυτό εννοώ ότι αντινομική κρίνεται η μαρτυρία η οποία, εξεταζόμενη στην αντικειμενική της διάσταση, αποκαλύπτει θεμελιώδεις αντιφάσεις που προκαλούν ρήγματα στο αξιόπιστό της, και οι οποίες δεν δύνανται να υπερπηδηθούν στο στάδιο αξιολόγησης (βλ. Παναγιώτου v. Αστυνομίας
(2000)2 ΑΑΔ 191, 196). Αναμφίβολα η μαρτυρία της ΜΚ2 εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία. Η μαρτυρία της συνιστά παραλήρημα και σφύζει αντιφάσεων, χαρακτηριστικά τα οποία πλήττουν τη μαρτυρία ανεπανόρθωτα και εξανεμίζουν κάθε πιθανότητα θετικής αξιολόγησης. Για του λόγου το ασφαλές πιο κάτω παραθέτω ορισμένα από τα κρίσιμα σημεία της περί ου ο λόγος μαρτυρίας. Εν σχέσει με το χρόνο που αφορούν οι επίδικες κατηγορίες, κατηγορητήριο καταχωρίστηκε και εναντίον της ΜΚ
- Είναι τούτο το τεκμήριο 10 στο Δικαστήριο. Η δεύτερη κατηγορία του τεκμηρίου 10 συνίσταται στο ότι η ΜΚ2 προκάλεσε ψυχική βλάβη στον Κωνσταντίνο Γαλήνη, δηλαδή στον κατηγορούμενο, αφού τον κατάβρεξε με νερό με λάστιχο ύδρευσης, με αποτέλεσμα να του προκαλέσει φόβο. Στα πλαίσια εκείνης της υπόθεσης η ΜΚ2 προέβη σε γραπτή κατάθεση (βλ. τεκμήριο 11) στην οποία αρνήθηκε ενοχή. Ενώπιον όμως του Δικαστηρίου τούτου δέχθηκε κατά την αντεξέταση πως σε κατοπινό στάδιο παραδέχθηκε το σύνολο των τριών κατηγοριών του τεκμηρίου
- Ως εκ της παραδοχής της και μόνο γεννάται το ερώτημα· πως είναι δυνατό για αυτό καθεαυτό το περιστατικό που η ΜΚ2 κατηγορεί τον κατηγορούμενο ότι της επιτέθηκε, δηλαδή την έβρεξε, να έχει και η ίδια παραδεχθεί ότι προέβη σε αντίστοιχη πράξη; Η περιπλοκότητα όμως του θέματος δεν τελειώνει εδώ, εντείνεται ακόμη περισσότερο εάν αναλογιστεί κανείς πως ενώπιον τούτου του Δικαστηρίου η ΜΚ2 δήλωσε ότι τα γεγονότα των κατηγοριών που παραδέχθηκε, όχι μόνο του τεκμηρίου 10 αλλά και άλλων τριών υποθέσεων, δεν έγιναν ακριβώς όπως αναφέρεται στα κατηγορητήρια που παραδέχθηκε. Προκύπτει συνεπώς ότι η ΜΚ2 κατηγορήθηκε για διάφορα αδικήματα. Για κάθε υπόθεση έδωσε γραπτή κατάθεση (βλ. τεκμήρια 6, 8 και 11) όπου και αρνήθηκε τη διάπραξη των αδικημάτων. Εν συνεχεία παραδέχθηκε τη διάπραξη των αδικημάτων ενώπιον Δικαστηρίου, για να δηλώσει όμως ενώπιον τούτου του Δικαστηρίου πως τα γεγονότα των κατηγοριών που παραδέχθηκε δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Αυτή η συμπεριφορά είναι ό,τι αποκαλύπτει αντινομία τεραστίων διαστάσεων. Ποιαν απ΄ όλες τις θέσεις μπορεί να πιστέψει το Δικαστήριο τη στιγμή που η ΜΚ2 δεν παρέμεινε σταθερή σε καμία εξ΄ αυτών. Από την άλλη, πως συνάδει η παραδοχή διάπραξης αδικήματος εις βάρος του κατηγορουμένου, και μάλιστα για τον ίδιο επίδικο χρόνο και με το ίδιο αντικείμενο, με τη μαρτυρία της ΜΚ2 που θέλει τον κατηγορούμενο να διαπράττει το ίδιο αδίκημα; Ποιο από τα δύο είναι ορθό. Αυτό που η μάρτυρας λέει σήμερα ή αυτό που παραδέχθηκε. Η συνήγορος κατηγορούσας αρχής ανέφερε ότι η ΜΚ2 επεξήγησε γιατί παραδέχθηκε τις κατηγορίες των διάφορων υποθέσεων, δηλαδή ελλείψει χρόνου, καθώς ότι αναλαμβάνει μέρος της ευθύνης που της αναλογεί, και έτσι η μαρτυρία της μόνο κατόπιν αξιολόγησης μπορεί να απορριφθεί. Δεν συμφωνώ με τη θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου, όσο λογικοφανής και αν ακούγεται. Επαναλαμβάνω ότι η μαρτυρία της ΜΚ2 είναι ένα παρατεταμένο παραλήρημα. Εν τούτοις, δεν ήταν η θέση της πως στην προσπάθεια της να αμυνθεί στα όσα καταλογίζει του κατηγορουμένου, τον έβρεξε και η ίδια. Ενόψει τούτου δεν μπορεί να παραγνωριστεί πως ενώ παραδέχθηκε τη διάπραξη αυτού καθ΄ εαυτού του αδικήματος, σήμερα υποστηρίζει πως ο κατηγορούμενος είναι που το διέπραξε. Το δε παραλήρημα συνίσταται στο ότι η θέση της, ουδόλως σταθερή, άγεται και φέρεται μεταξύ μη παραδοχής αρχικά, παραδοχής εκ των υστέρων ενώπιον Δικαστηρίου και εν κατακλείδι αμφισβήτησης ενώπιον τούτου του Δικαστηρίου όχι μόνο των κατηγοριών αλλά ακόμη και της παραδοχής της. Είμαι πεπεισμένος πως τέτοια μαρτυρία συνιστά παράδειγμα αντινομίας την οποία κάθε αντικειμενικό και λογικό Δικαστήριο θα διαπίστωνε. Η θέση της, ασταθής και αντιφατική, δεν επιβιώνει κάτω από οιανδήποτε επεξήγηση. Τα πιο πάνω δεν είναι όμως τα μόνα που συνιστούν αντινομία. Η μαρτυρία της ΜΚ2 για τα δύο επεισόδια αποκαλύπτει ουσιώδεις αντιφάσεις. Ενώ στην προφορική μαρτυρία της και στο τεκμήριο 4 (κατάθεση που υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής της) διατείνεται ότι έως ότου επιστρέψει από τη βρύση όπου πήγε για να ανοίξει το νερό, ο κατηγορούμενος πήρε το λάστιχο από το λασάνι που βρίσκετο και την έβρεξε, στο τεκμήριο 11 αναφέρει ότι της άρπαξε το λάστιχο, ως εάν δηλαδή να το κρατούσε η ίδια. Επί του προκειμένου ουδεμία εξήγηση δόθηκε από τη μάρτυρα για ό,τι παρουσιάζεται ως διάσταση. Ποια από τις δύο θέσεις είναι ορθή δεν απασχόλησε. Αυτή όμως η διάσταση στα λεγόμενα της μάρτυρος πλήττει τη μαρτυρία της καθ΄ ότι άπτεται της ουσίας των όσων ισχυρίζεται ότι διέπραξε ο κατηγορούμενος. Η ανεξήγητη λοιπόν διάσταση, πλήττει καίρια την αξιοπιστία του σχετικού ισχυρισμού. Ανάλογα όμως ισχύουν και για το επεισόδιο που αφορά η άλλη κατηγορία. Και πάλιν στο τεκμήριο 4 η ΜΚ2 αναφέρει ότι: «Η θεία του ήταν στο διπλανό χωράφι και έκοβε παπουτσόσυκα και τότε εκείνος της φώναξε να έρθει και της είπε βούρα θεία να μπούμε μέσα στο σπίτι να πάμε να κάτσουμε πάνω στους καινούριους τους καναπέδες. Τότε εγώ φώναξα της θείας του να μην τολμήσει να μπει μέσα στο σπίτι μου γιατί δεν είχε κανένα δικαίωμα να μπει και επειδή δεν της το επέτρεπα να μπει χωρίς όμως ποτέ να την αγγίξω απλά της φώναξα από μακριά και τότε εκείνος έφυγε και δεν μπήκε στο σπίτι μου. Τότε ο Κώστας έτρεξε να μπει στο σπίτι για να λερώσει τους καναπέδες και όταν έμπαινε έσπρωξε την πόρτα με δύναμη, με έσπρωξε κι εμένα και έπεσα στο πάτωμα και τότε κάθισε κι΄ εκείνος στο πάτωμα και μου είπε ότι θα καθίσει εκεί». Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι η επίθεση διενεργήθηκε αφότου η θεία του κατηγορουμένου αναχώρησε από την οικία επειδή η ΜΚ2 της απαγόρευσε να εισέλθει. Παρόλα αυτά κατά την αντεξέταση (ημερομηνίας 10.02.10), σε ερώτηση κατά πόσο ευρίσκετο στο μέσο της κουζίνας όταν είπε στον κατηγορούμενο να αποχωρήσει η μάρτυρας απάντησε· 'είχε φωνάξει της θείας του, είπα του να μην μπούνε, αλλά αυτός έσπρωξε την πόρτα και με έσπρωξε σαν ήμουν μέσα και μπήκε, κατάφερε να μπει μέσα'. Σε άλλη ερώτηση που δέχθηκε η μάρτυρας αναφορικά με το πότε απαγόρευσε της θείας του κατηγορουμένου να εισέλθει στην οικία απάντησε· 'Εγώ έπεσα, εσηκώθηκα δεν έμεινα κάτω, για να προλάβω τη θεία του να μην μπουν μέσα. Μέχρι να έρθει είχα το χρόνο'. Από τα πιο πάνω συνάγεται ότι παρά τα αναφερόμενα στο τεκμήριο 4, κατά την αντεξέταση η ΜΚ2 αντέστρεψε τη χρονολογική σειρά των ισχυριζόμενων γεγονότων τοποθετώντας την επίθεση πρώτη και τη μετάβαση της θείας δεύτερη. Κρίνω πως και αυτή η θέση, αναπόσπαστο μέρος της ουσίας των ισχυρισμών της μάρτυρος, πλήττεται ανεπανόρθωτα από την εν λόγω διάσταση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η μαρτυρία της ΜΚ2 κρίνεται αντινομική και δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος του μαρτυρικού υλικού. Δεν παρέλειψα να εξετάσω όμως και το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό, δηλαδή τη μαρτυρία της ΜΚ1 και την κατάθεση του κατηγορουμένου. Μπορεί μεν η μαρτυρία της ΜΚ1 να μην κρίνεται αντινομική, παρόλα αυτά, ούτε η εν λόγω μαρτυρία όπως ούτε η κατάθεση του κατηγορουμένου αποδεικνύουν, εκ πρώτης όψεως, τα συστατικά στοιχεία των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω πως η υπόθεση δεν μπορεί να αφεθεί να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο και έτσι οι κατηγορίες απορρίπτονται και ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο