Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Στέλιος Γιάγκου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 7732/09, 27 Απριλίου, 2010

(1)και

(2): Παρόντες. Α Π Ο Φ Α Σ Η ΄Εχει προσαφθεί εναντίον του 1ου Κατηγορουμένου η 1η κατηγορία που αφορά το αδίκημα της επίθεσης συναρτούμενου με την πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, ενώ εναντίον του 2ου Κατηγορουμένου το αδίκημα της κοινής επίθεσης, 2η κατηγορία. Παραπονούμενος στις κατηγορίες είναι ο Θεόδωρος Μαυρής. Οι Κατηγορούμενοι αρνήθηκαν ενοχή και η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση. Κατά την ακρόαση κατέθεσαν συνολικά τέσσερα πρόσωπα. Ο παραπονούμενος Θεόδωρος Μαυρής (Μ.Κ.1), ο πατέρας του Αντώνης Μαυρής (Μ.Κ.2) και δηλώθηκαν επίσης παραδεκτά γεγονότα ενώ οι Κατηγορούμενοι, μετά την κλήση τους σε απολογία, έδωσαν οι ίδιοι μαρτυρία. Δε θα καταπιαστώ με εκτενή καταγραφή της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων. Εννοείται βέβαια πως η δοθείσα προφορική μαρτυρία και τα όσα παραδεκτά γεγονότα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου εξετάστηκαν ενδελεχώς, αξιολογήθηκαν πλήρως από το Δικαστήριο παρά την απουσία ρητής αναφοράς, βλ. Al Watani v. Papadopoulou

(2001)1Γ ΑΑΔ 1937. Είναι πιστεύω χρήσιμο να γίνει μια καταγραφή των εκατέρωθεν εκδοχών έτσι ώστε να υπάρχει καλύτερη κατανόηση των όσων θα ακολουθήσουν. Τα γεγονότα από πλευράς του παραπονούμενου Θεόδωρου Μαυρή τα οποία παράλληλα αποτελούν και την προωθηθείσα εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής μπορεί νομίζω να συνοψιστούν ως εξής: Στις 9.1.2009 και περί ώρα 00:10 μαζί με την παρέα του, τη φίλη του Αλεξάνδρα Ζωζούνα και κάποια άλλα πρόσωπα πήγαν στο νυχτερινό κέντρο SCORPIOS. Εκεί κάθισαν σε τραπεζάκι το οποίο προκράτησαν και περί ώρα 1:00 ενώ διασκέδαζαν ήλθε προς το μέρος του ο 1ος κατηγορούμενος Στ. Γιάγκου μαζί με το 2ο Κατηγορούμενο. ΄Οταν τον πλησίασαν ο δεύτερος Κατηγορούμενος τον έπιασε από τα χέρια, για να μη μπορεί να αντιδράσει και ο 1ος Κατηγορούμενος, χωρίς να του πει τίποτε, με μια γυάλινη μπουκάλα, την οποία κρατούσε, τον χτύπησε στο πρόσωπο. Από το χτύπημα ζαλίστηκε. Προσπάθησε να βγει έξω από το club αλλά δεν τα κατάφερε γιατί δύο άτομα τον έριξαν κάτω στο πάτωμα και του έδωσαν δύο κλωτσιές στα πλευρά. Τα άτομα αυτά δε μπορούσε να τα προσδιορίσει, όμως ήταν με την αίσθηση ότι ήταν οι δύο κατηγορούμενοι. Μετά ήλθε κάποιος, τον οποίο δεν εγνώριζε, ο οποίος τον βοήθησε να σηκωθεί και του είπε ότι ήταν αιματωμένος και του ζήτησε να βγει έξω από το club. Στην προσπάθεια του να βγει φθάνοντας στα σκαλιά της εξόδου ήλθε κάποιο άλλο πρόσωπο το οποίο πάλι δεν ήξερε. Του πήρε με το ένα χέρι τα χέρια του και ενώ ήταν έτοιμος να τον γρονθοκοπήσει στο τέλος μετάνιωσε. Στη συνέχεια ο Παραπονούμενος βγήκε έξω από το club μπήκε στο αυτοκίνητο του προσπάθησε να κατευθυνθεί στις Πρώτες Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, όμως επειδή ήταν ζαλισμένος, ματωμένος, σταμάτησε σε ένα περίπτερο όπου μίλησε τηλεφωνικά με τον πατέρα του, ο οποίος και ήλθε και τον οδήγησε στις Πρώτες Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, όπου εκεί τον περιποιήθηκαν και έγινε συρραφή του τραύματος και απολύθηκε. Επίσης ειδοποιήθηκε η Αστυνομία η οποία ανάλαβε τη διερεύνηση. Η φίλη του Αλεξάνδρα στο παρελθόν είχε δεσμό με τον 1ο Κατηγορούμενο και ίσως να ήταν αυτός ο λόγος που τον κτύπησε ο εν λόγω κατηγορούμενος. Ανέφερε επίσης ότι είχε συναντήσει ξανά τον 1ο κατηγορούμενο το περασμένο καλοκαίρι για πρώτη φορά. Τότε τη συνάντηση την επεδίωξε ο πρώτος κατηγορούμενος και του είπε να σταματήσει να έχει σχέσεις με την Αλεξάνδρα γιατί ήταν δική του. Η εκδοχή των Κατηγορουμένων που είναι βεβαίως και αυτό που προωθήθηκε από την υπεράσπιση είναι εντελώς διαφορετική. Τα κύρια σημεία της είναι τα εξής: Ενώ ευρίσκοντο τόσο ο 1ος όσο και ο 2ος κατηγορούμενος στο CLUB SCORPIOS ο Παραπονούμενος χωρίς κανένα λόγο έκανε απειλητικά νοήματα προς το μέρος του 1ου κατηγορούμενου με τα οποία του έδειχνε ότι θα του έκοβε το κεφάλι. Ο 1ος Κατηγορούμενος για να αποφύγει οποιαδήποτε συμπλοκή ή φασαρία, ζήτησε από το 2ο Κατηγορούμενο να πάει προς το μέρος του Παραπονούμενου για να του πει να σταματήσει. ΄Ομως στη διαδρομή, ο 2ος Κατηγορούμενος αντιμετώπισε την Αλεξάνδρα, η οποία του πήρε τα χέρια και εκείνη τη στιγμή ενώ ο 1ος Κατηγορούμενος είχε πλησιάσει, κάποιοι άλλοι οι οποίοι δε μπορούσαν οι Κατηγορούμενοι να προσδιορίσουν χτύπησαν τον Παραπονούμενο και οι ίδιοι δεν είχαν καμία ανάμειξη στη συμπλοκή και μετά οι ίδιοι έφυγαν και δε γνώριζαν τι έγινε. ΄Εχοντας σκιαγραφήσει τις εκατέρωθεν εκδοχές έρχομαι τώρα στην αξιολόγηση των προσώπων η μαρτυρία των οποίων σε μικρό ή σε μεγάλο βαθμό συμβάλλει στη διαμόρφωση των εν λόγω εκδοχών. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι εγχείρημα λεπτό, δύσκολο κατά το οποίο το Δικαστήριο επιστρατεύει τις εμπειρίες και την πείρα του και εφαρμόζει αρχές αξιολόγησης. Αυτές οι αρχές είναι μεταξύ άλλων η αποτίμηση της σταθερότητας, ευθύτητας, φυσικότητας των απαντήσεων των μαρτύρων, τις ιδιαίτερες σχέσεις και το συμφέρον του στην υπόθεση, της ύπαρξης ή μη ουσιαστικών αντιφάσεων και της εν γένει συμπεριφοράς του στο εδώλιο του μάρτυρα. Σημειώνω εξαρχής ότι τα παραδεκτά γεγονότα γίνονται αποδεκτά στην ολότητα τους. Ερχόμενη στη μαρτυρία του παραπονούμενου Θεόδωρου Μαυρή, (Μ.Κ.1) λέγω ότι μου προξένησε εξαιρετική εντύπωση. Δε διατηρώ την παραμικρή αμφιβολία ότι η δική του περιγραφή των γεγονότων είναι αυτή που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η εκδοχή του είναι σε πλήρη αρμονία με τη λογική. Ο ίδιος παρέμεινε σταθερός καθόλη τη διάρκεια της μαρτυρίας του και με τρόπο πηγαίο και φυσικό εξιστόρησε κάθε αναγκαία λεπτομέρεια δημιουργώντας μου την εντύπωση ότι περιγράφει τα γεγονότα ως πραγματικά έγιναν και είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο. Οι υποδειχθείσες από πλευράς του συνηγόρου των Κατηγορουμένων αντιφάσεις του εν λόγω μάρτυρα είναι είτε επουσιώδεις είτε και ανύπαρκτες και εν πάση περιπτώσει είναι ανίκανες να επισκιάσουν την εξαιρετική ποιότητα της μαρτυρίας του. Η μαρτυρία του είναι σε πλήρη ταύτιση με τα ιατρικά ευρήματα ως διατυπώνονται στο σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό. Ενόψει λοιπόν των πιο πάνω αποδέχομαι πλήρως τη μαρτυρία του. Εξίσου καλή εντύπωση μου προξένησε ο πατέρας του παραπονούμενου. Και αυτός με λόγο πηγαίο, ευθύ και σταθερό επεξήγησε τη δική του εμπλοκή στα γεγονότα της υπόθεσης κατά τρόπο απόλυτα πειστικό. Την ιατρική μαρτυρία, η οποία αποτέλεσε και παραδεκτό γεγονός, την θεωρώ σημαντική καθότι ενισχύει τόσο χρονικά, όσο και επί της ουσίας, την εκδοχή του Θεοδώρου Μαυρή σε ότι αφορά τα κτυπήματα που δέχθηκε. Στον αντίποδα ο 1ος κατηγορούμενος μου προξένησε κακή εντύπωση. ΄Ηταν διστακτικός και αμφιλεγόμενος στις απαντήσεις του ενώ οι τοποθετήσεις του ήταν ανακόλουθες και σε πολλές περιπτώσεις αντιστρατεύοντο την ίδια τη λογική. Συγκεκριμένα η θέση του ότι ποτέ δε συναντήθηκε με τον Θεόδωρο Μαυρή πριν το επίδικο περιστατικό, ούτε γνωρίζονταν μεταξύ τους, με οποιοδήποτε τρόπο, έρχεται σε αντίθεση με την περιγραφή που έκανε στην εξέλιξη των γεγονότων. Αν έτσι ήταν τα πράγματα δεν υπάρχει εξήγηση γιατί ο ίδιος εξέλαβε τις κινήσεις του μάρτυρα ότι αφορούσαν τον ίδιο, πως γνώριζε ότι ο συγκεκριμένος είχε σχέση με την Αλεξάνδρα αφού στην παρέα του παραπονούμενου ήταν περισσότερα από ένα πρόσωπα. Επίσης δεν εξηγείται ούτε ο λόγος που ο Θεόδωρος απευθύνθηκε προς τον 1ο Κατηγορούμενο επιθετικά, τη στιγμή που ο ίδιος ήταν με την Αλεξάνδρα και κανένα λόγο δεν είχε να συμπεριφερθεί με τον τρόπο που περιέγραψε ο 1ος Κατηγορούμενος, ιδιαίτερα αφού ο 1ος κατηγορούμενος δεν είχε κάνει οτιδήποτε μέχρι εκείνη τη στιγμή εναντίον του Θεόδωρου ή της Αλεξάνδρας. Επίσης η εκδοχή του ότι έστειλε το 2ο κατηγορούμενο για να σταματήσει το Θεόδωρο να κάνει κινήσεις για να μη τσακωθούν και πάλι στερείται σοβαρότητας ενόψει του ότι ήταν παραδεκτό από τον ίδιο ότι ακολούθησε το 2ο κατηγορούμενο προς την παρέα του Θεόδωρου Μαυρή. Επίσης η εκδοχή του ότι η Αλεξάνδρα σταμάτησε τον 2ο κατηγορούμενο και του κρατούσε τα χέρια ενώ κάποιοι άλλοι, τους οποίους δεν είδαν οι Κατηγορούμενοι, εκτύπησαν τον Παραπονούμενο, δεν αντέχει στο βάσανο της λογικής αφού δε δικαιολογείται από τα γεγονότα ότι ο παραπονούμενος είχε εμπλακεί σε οποιοδήποτε άλλο επεισόδιο. Τα προαναφερθέντα σημεία καταδεικνύουν την ανειλικρίνεια και αναξιοπιστία του 1ου Κατηγορούμενου. Κακή εντύπωση μου προξένησε και ο 2ος Κατηγορούμενος. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είπε ψέματα στο Δικαστήριο. Πέραν της αρνητικής εντύπωσης που μου προξένησε σημειώνω, ως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η εκδοχή του ίδιου η οποία συμβαδίζει με αυτή του 1ου Κατηγορούμενου, δεν αντέχει στο βάσανο της λογικής για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης βρίσκω ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι ως η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής την οποία έχω ήδη καταγράψει και για αποφυγή επανάληψης ας θεωρηθεί ότι αποτελεί τα συμπεράσματα του Δικαστηρίου. Αφού αξιολόγησα τη δοθείσα μαρτυρία και αφού προχώρησα και βρήκα και κατέληξα σε συμπεράσματα προχωρώ σε μια σύντομη ανάλυση της νομικής πτυχής της υπόθεσης. Η πρώτη και κύρια κατηγορία που αφορά το αδίκημα της επίθεσης και πρόκλησης πραγματικής σωματικής βλάβης εδράζεται στο ΄Αρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 155, ενώ η δεύτερη κατηγορία εδράζεται στο ΄Αρθρο 242 και αφορά το αδίκημα της κοινής επίθεσης. ΄Ενα από τα συστατικά στοιχεία και των δύο κατηγοριών είναι η επίθεση ενάντια σε άλλο πρόσωπο ενώ η πρώτη κατηγορία εκτός της επίθεσης χρειάζεται να αποδειχθεί και η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλο ενδιαφέρον να προκαλέσει και που προκαλεί σε άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεσα παράνομη βία εναντίον του. (Βλ. RV Venna

(1975)3 All.E.R. 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Η μεγάλη αδιαφορία στην οποία μπορεί να στοιχειοθετήσει εναλλακτικά το στοιχείο της πρόθεσης στο αδίκημα έχει περιγραφεί στη Νομολογία του κοινού δικαίου ότι καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης πριν ενεργήσει είτε παράβλεπε την πιθανότητα του κινδύνου είτε αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου παρά ταύτα προβαίνει στις ενέργειες του. Επιπρόσθετα για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα του ΄Αρθρου 243, πέραν του στοιχείου της επίθεσης, απαιτείται και η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Ως προς το τι συνιστά πραγματική σωματική βλάβη, σχετικές είναι οι υποθέσεις R v. Miller

(1954)2 All.E.R. 529 Aστυνομία ν. Ιωάννου

(1989), 2ΑΑΔ 61, Γεωργιάδης ν. Αστυνομίας

(1985)2 CLR

1. Στην υπόθεση Γεωργιάδης (ανωτέρω) επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του ΄Αρθρου
2. Στην προκειμένη περίπτωση καμία αμφιβολία δεν υπάρχει ότι στοιχειοθετούνται τα συστατικά στοιχεία και των δύο αδικημάτων. Ενόψει όλων των προαναφερθέντων κρίνω πως η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι Κατηγορούμενοι 1 και
3. ΄Ετσι ο 1ος Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην 1η κατηγορία που αντιμετωπίζει, ενώ ο 2ος Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην 2η κατηγορία. (Υπ.)........................................... Γ. Κυριακίδου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /Μ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο