Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μάριου Πέτρου, Αρ. Υπόθεσης: 14435/08, 6.5.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:B61 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 14435/08 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας εναντίον Μάριου Πέτρου ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ Ημερομηνία: 6.5.2010 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Γιάλλουρου Για τον Κατηγορούμενο: κ. Μερακλής Κατηγορούμενος παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Αντικείμενο της παρούσης είναι η πρώτη από τις δύο κατηγορίες επί του κατηγορητηρίου, εφόσον η δεύτερη κατηγορία διεκόπη αμέσως μετά που η κατηγορούσα αρχή έκλεισε την υπόθεσή της. Σύμφωνα λοιπόν με τις λεπτομέρειες της πρώτης κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι την 03.01.08 επιτέθηκε εναντίον της πρώην συζύγου του, Όλγας Πέτρου, με αποτέλεσμα να της προκαλέσει πραγματική σωματική βλάβη. Προς υποστήριξη της κατηγορίας κλήθηκαν στο Δικαστήριο τρεις μάρτυρες. Αυτοί είναι ο αστ. 3932 Γ. Βαλαωρίτης (στη συνέχεια ΜΚ1), η παραπονούμενη Όλγα Πέτρου (στη συνέχεια ΜΚ2) και ο ιατρός Σάββας Σάββα (στη συνέχεια ΜΚ3). Περαιτέρω, όταν ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία επέλεξε και κατέθεσε ενόρκως ενώ στη συνέχεια κάλεσε και δύο μάρτυρες. Ως μάρτυρες υπεράσπισης κλήθηκαν η Αναστασία Γλυκερίου (στη συνέχεια ΜΥ1) και η Χρίστα Τυρίμου (στη συνέχεια ΜΥ2). Σημειώνω εξ αρχής ότι οι θέσεις των δύο πλευρών είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Αφενός μεν η ΜΚ2 υποστηρίζει ότι δέχθηκε επίθεση από τον κατηγορούμενο, δηλαδή ότι την κτύπησε με γροθιά σε διάφορα σημεία του προσώπου και την κλώτσησε στο πόδι, αφετέρου δε ο κατηγορούμενος διατείνεται ότι εκείνος είναι που δέχθηκε επίθεση από τη ΜΚ2 και φιλικό της πρόσωπο. Αξίζει να λεχθεί εδώ ότι το αναφερόμενο από τον κατηγορούμενο ως φιλικό της ΜΚ2 πρόσωπο είναι η τέως παραπονούμενη στην κατηγορία που διεκόπη, το οποίο ουδέποτε παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο. Για την ώρα σημειώνω πως εκεί όπου οι θέσεις των δύο πλευρών συμπίπτουν είναι στο ότι το επεισόδιο έλαβε χώρα την 03.01.08, περί τις 13:00, στην παιδική λέσχη Ανθούπολης που στεγάζεται στο Δ΄ δημοτικό σχολείο Λακατάμειας (στη συνέχεια η παιδική λέσχη) και ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο κατηγορούμενος και παραπονούμενη ήταν σε διάσταση και η επικοινωνία που είχαν με τα παιδιά τους ρυθμίζετο από σχετικό Διάταγμα Δικαστηρίου. Είναι η θέση της ΜΚ2 πως την επίδικη ημερομηνία μετέβη στην παιδική λέσχη περί τις 13:00 για να παραλάβει τα παιδιά της, ονόματι Ηλιάνα και Στέφανο. Εκεί βρήκε τον κατηγορούμενο ο οποίος επίσης ήθελε να πάρει τα παιδιά. Όταν η ΜΚ2 αρνήθηκε, ο κατηγορούμενος, σύμφωνα πάντα με τη μάρτυρα, στην προσπάθειά του να πάρει μαζί του την Ηλιάνα την άρπαξε από το σβέρκο και την έσπρωξε προς την έξοδο. Η ΜΚ2 του ζήτησε να αφήσει το παιδί και όταν αυτός αρνήθηκε τον τράβηξε από το πουκάμισο. Τότε ο κατηγορούμενος την κτύπησε στο πρόσωπο και στο πόδι, ενώ μετά κτύπησε και τη φίλη της Liudmyla, η οποία έτρεξε να τη βοηθήσει. Το δε επεισόδιο συνεχίστηκε, σύμφωνα με τη ΜΚ2, ακόμη και μετά που η μαγείρισσα της λέσχης, ονόματι Δήμητρα, άρπαξε την Ηλιάνα από τα χέρια του κατηγορουμένου, οπόταν αυτός, σπρώχνοντας την παραπονούμενη, κατευθύνθηκε προς την αίθουσα που πήγε το παιδί. Στον αντίποδα η θέση του κατηγορουμένου είναι ότι την επίδικη ημερομηνία η θυγατέρα του, Ηλιάνα, διέμενε μαζί του. Δυνάμει του σχετικού διατάγματος επικοινωνίας δικαιούτο την φύλαξη των παιδιών μεταξύ των ημερομηνιών 31.12.07 μέχρι και 2.1.08. Παρόλα αυτά ο υιός του, ονόματι Στέφανος, δεν τον ακολούθησε και έτσι την επίδικη ημερομηνία ο κατηγορούμενος και η θυγατέρα του μετέβησαν στη λέσχη για να τον δουν. Λίγη ώρα μετά στη λέσχη μετέβη και η ΜΚ2 μαζί με κάποια φίλη της. Αμέσως οι δυο γυναίκες πλησίασαν την Ηλιάνα και άρχισαν να της μιλούν στα ρωσικά παροτρύνοντας την να τις ακολουθήσει. Τότε, σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, επειδή η μικρή αναστατώθηκε, την πλησίασε για να τη βοηθήσει. Αμέσως, πρώτα η ΜΚ2 και εν συνεχεία η φίλη της άρχισαν να τον κτυπούν. Οι δύο γυναίκες συνέχισαν να τον κτυπούν ακόμη και μετά που τρίτα πρόσωπα επενέβησαν και άρπαξαν την Ηλιάνα. Ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι ουδέποτε κτύπησε, είτε τη ΜΚ2 είτε τη φίλη της. Όπως προανέφερα το μαρτυρικό υλικό συμπληρώνουν οι καταθέσεις των ΜΚ1, ΜΚ3, ΜΥ1 και ΜΥ2. Οι πρώτοι δύο συμμετείχαν στην όλη υπόθεση ένεκα της θέσης τους, αστυφύλακας και ιατρός, αντίστοιχα, ενώ οι ΜΥ1 και ΜΥ2 ήταν παρούσες κατά τη διάρκεια μέρους του επίδικου επεισοδίου. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης και για την υπεράσπιση οι δύο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις με κάθε μία να ισχυρίζεται ότι αξιόπιστη είναι η μαρτυρία που η ίδια κάλεσε και όχι η μαρτυρία της άλλης πλευράς. Ως εκ τούτου οι δύο συνήγοροι προχώρησαν και υπέδειξαν όλα όσα κατά τη γνώμη τους συνιστούν αντιφάσεις στη μαρτυρία της άλλης πλευράς. Παρακολούθησα τους μάρτυρες και τον κατηγορούμενο κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, ακεραιότητα και προκατάληψη, ανιδιοτέλεια, αληθοφάνεια (βλ. Phipson on Evidence, 16th edition, σελ. 133). Στην εν λόγω διαδικασία προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 316 Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Τόσο ο ΜΚ1 όσο και ο ΜΚ3 μου άφησαν θετικές εντυπώσεις. Αφενός μεν η μαρτυρία τους στο Δικαστήριο διαπνέετο από αυθορμητισμό και σταθερότητα, ενώ και το περιεχόμενο τούτης δεν αναιρείται από τη μαρτυρία οποιουδήποτε άλλου μάρτυρα και περαιτέρω, αναδεικνύει ότι οι δύο αυτοί μάρτυρες, οι οποίοι καθηκόντως συμμετείχαν στην όλη υπόθεση, παρέμειναν μέχρι τέλους ανεξάρτητοι και δεν προσπάθησαν να υποστηρίξουν είτε τον κατηγορούμενο είτε τη ΜΚ
- Ως εκ των πιο πάνω αυτοί οι μάρτυρες κρίνονται αξιόπιστοι και τη μαρτυρία τους την αποδέχομαι στο σύνολό της. Όπως προανέφερα οι θέσεις των ΜΚ2 και κατηγορουμένου είναι διαμετρικώς αντίθετες. Ό,τι όμως προκύπτει από τη μαρτυρία τους είναι πως και οι δύο συμφωνούν ότι την πρώτη φορά που συναντηθήκαν ήταν στην αίθουσα που έτρωγαν τα παιδιά. Παρότι οι θέσεις τους διαφέρουν ως προς το κατά πόσο την επίδικη ημερομηνία η ΜΚ2 είχε τη φύλαξη και των δύο παιδιών ή ότι η Ηλιάνα μετέβη στη λέσχη μαζί με τον κατηγορούμενο, συμφωνούν ότι μετά από αψιμαχία που είχαν εντός της αίθουσας, οι θέσεις τους διαφέρουν ως προς το ποιος άρχισε την αψιμαχία και τι έπραξε, κατευθύνθηκαν προς την έξοδο του σχολείου όπου και συνεχίστηκε το επεισόδιο, με τα γεγονότα που έκαστος ισχυρίζεται ότι έλαβαν χώρα. Περαιτέρω, οι θέσεις τους συμπίπτουν ακόμη και αναφορικά με το ότι ενόσω ήταν πλέον εκτός της αίθουσας τρίτο πρόσωπο απομάκρυνε την Ηλιάνα από κοντά τους, καθώς ότι στη συνέχεια, όλοι τους, ο κατηγορούμενος, η ΜΚ2 και η φίλη της, επανήλθαν εντός της αίθουσας. Έχοντας υπόψιν μου όλα τα πιο πάνω στρέφομαι τώρα σε αξιολόγηση του υπόλοιπου μαρτυρικού υλικού. Είμαι της γνώμης πως η μαρτυρία των ΜΥ1 και ΜΥ2 ρίχνει φως στην εξακρίβωση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Χωρίς να παραγνωρίζω ότι η μαρτυρία αξιολογείται τόσο ξεχωριστά όσο και σωρευτικά, οφείλω να ομολογήσω ότι οι δύο αυτοί μάρτυρες μου έκαναν εξαιρετική εντύπωση. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της κατάθεσής τους η μαρτυρία τους διαπνέετο από φυσικότητα, αυθορμητισμό και προπαντός ειλικρίνεια. Το δε περιεχόμενο της μαρτυρίας τους ήτο ανεπιτήδευτο και άνευ προσαρμογών που θα εξυπηρετούσαν οιονδήποτε από τους εμπλεκόμενους. Αξίζει περαιτέρω να σημειωθεί ότι η ανεξαρτησία και ακεραιότητα αυτών των δύο μαρτύρων δεν έγινε κατορθωτό να πληγεί. Τονίζω εδώ ότι ούτε η ΜΥ1 όπως ούτε η ΜΥ2 έχουν ιδιαίτερη σχέση με οποιονδήποτε από τους εμπλεκόμενους. Αφενός μεν η ΜΥ2 εργάζεται στην εν λόγω λέσχη ως δασκάλα και γνωρίζει και τους δύο γονείς (κατηγορούμενο και ΜΚ2), αφετέρου δε η ΜΥ1 εργάζετο ως καθαρίστρια στο δημοτικό σχολείο που στεγάζεται η λέσχη και δεν είχε οιανδήποτε σχέση μαζί τους. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε 'Εν τζιαι γνωρίζω τους να έχουμε σχέση, η μόνη μου σχέση εν με τα μωρά που εργάζομαι, δεν έχουμε προσωπική σχέση'. Η μαρτυρία λοιπόν των ΜΥ1 και ΜΥ2 αφενός μεν υποστηρίζει ουσιωδώς τη μαρτυρία του κατηγορουμένου, αφετέρου δε αναδεικνύει ως αναληθείς τους ισχυρισμούς της ΜΚ
- Η κατηγορούσα αρχή προσπάθησε να πλήξει την αξιοπιστία των εν λόγω προσώπων εξετάζοντας τις παρατηρήσεις τους και υποβάλλοντας τους τις θέσεις που ανέπτυξε η ΜΚ
- Η όλη διαδικασία όχι μόνο δεν έπληξε τη μαρτυρία τους, ανέδειξε και τη φιλαλήθειά τους. Στη ΜΥ1 υποδείχθηκε εν προκειμένω ότι στο τεκμήριο 11 ανάφερε· 'όταν τους είδα να κτυπιούνται' και ερωτήθηκε γιατί ανέφερε κάτι τέτοιο αν όχι επειδή είδε και τον κατηγορούμενο να κτυπά τη ΜΚ
- Η απάντηση της μάρτυρος αυθόρμητη, ειλικρινής και καθηλωτική, αναδεικνύει ακριβώς ότι η όλη παρουσία της στο Δικαστήριο στόχευε σε μεταφορά των όσων πραγματικά βίωσε στο επίδικο επεισόδιο. Η μάρτυρας απάντησε 'έτσι μου ήρτε δεν μπορώ να σκεφτώ γιατί'. Ας γίνει αντιληπτό ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν παραγνωρίζει τα όποια εγγενή του μάρτυρα χαρακτηριστικά. Στην προκείμενη περίπτωση η ΜΥ1, καθαρίστρια στο σχολείο όπου στεγάζεται η παιδική λέσχη, ήτο σαφής καθ΄όλη τη διάρκεια τόσο της ένορκης μαρτυρίας της όσο και της γραπτής κατάθεσής της ότι εκείνος ο οποίος επιτέθη σε άλλο πρόσωπο ήτο η ΜΚ2 και όχι ο κατηγορούμενος. Η όποια περαιτέρω στιγμιαία ολίσθηση ή έστω κακομεταχείριση του λόγου, όχι μόνο δεν συνιστά αντίφαση, αλλά ακριβώς αναδεικνύει τη φιλαλήθεια της μάρτυρος μέσα από τα όποια λαϊκά γνωρίσματά της. Σε αυτό το πλαίσιο η μάρτυρας δεν δίστασε να παραδεχθεί ότι δεν ήτο παρούσα καθ΄ όλη τη διάρκεια του επεισοδίου και ως εκ τούτου κάποιες από τις υποβολές της κατηγορούσας αρχής δυνατό να ευσταθούν, εντούτοις, ενόσω ήτο εκεί εκείνος ο οποίος δέχετο επίθεση ήτο ο κατηγορούμενος και όχι η ΜΚ2, και περαιτέρω, εκείνος ο οποίος φωνασκούσε, ήτο η ΜΚ
- Αναφορικά με τη ΜΥ2 έγινε προσπάθεια αμφισβήτησης της θέσης της περί εξυβρίσεως του κατηγορουμένου από τη ΜΚ2 και τη φίλη της, εφόσον η μάρτυρας δεν ομιλεί ρωσικά και συνεπώς δεν ήτο εις θέση να αντιληφθεί εάν η ΜΚ2 και η φίλη της εξύβρισαν τον κατηγορούμενο. Εν πρώτοις ας σημειωθεί ότι ζητούμενο δεν είναι εάν ο κατηγορούμενος εξυβρίσθηκε, αλλά κατά πόσο ο ίδιος κτύπησε τη ΜΚ
- Σημασία δεν έχει τόσο εάν ο κατηγορούμενος υπερβάλει ή ψεύδεται, αλλά κατά πόσο η παραπονούμενη ομιλεί τη γλώσσα της αλήθειας. Εκ δευτέρου, και επί της ουσίας η απάντηση της ΜΥ2 ήτο πλήρως κατατοπιστική. Δεν είναι τόσο η γλώσσα που την οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος εξυβρίζετο από τη ΜΚ2 και τη φίλη της, όσο οι χειρονομίες, το ύφος, ο τόνος της φωνής και η γλώσσα του σώματος γενικότερα. Ας σημειωθεί εδώ ότι τα περί φωνασκιών της ΜΚ2 δεν είναι μόνο η ΜΥ2 που επικαλέστηκε, εφόσον σύμφωνα και με τη ΜΥ1 αυτός ακριβώς ήτο ο λόγος που πήγε στην αίθουσα που έτρωγαν τα παιδιά για να δει τι έγινε, επειδή άκουσε φωνές και φασαρία. Περαιτέρω, η ΜΥ2 διαψεύδει την παραπονούμενη και επί τριών άλλων παρεμφερών ζητημάτων. Αφενός μεν η ΜΥ2 ανέφερε ότι η ΜΚ2 είναι που δημιουργεί προβλήματα στη λέσχη και όχι ο κατηγορούμενος, ως η παραπονούμενη ανέφερε. Περαιτέρω, ανέφερε ότι προτού η ΜΚ2 μεταβεί στη λέσχη, της τηλεφώνησε και της ζήτησε να μην αφήσει το Στέφανο να φύγει με τον κατηγορούμενο, και τέλος, ότι την εν λόγω ημέρα η ΜΚ2 πήρε στη λέσχη μόνο το Στέφανο ενώ η Ηλιάνα έφθασε αργότερα μαζί με τον κατηγορούμενο. Όλα αυτά τα γεγονότα παρότι δεν άπτονται αυτών καθεαυτών των επίδικων θεμάτων εντούτοις υποστηρίζουν την ορθότητα των θέσεων του κατηγορουμένου, ως προς τα όσα προηγήθηκαν του επίδικου επεισοδίου, και καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς της ΜΚ
- Πέραν όμως των πιο πάνω διαπιστώσεων αξίζει να αναφερθεί ότι η ΜΚ2 δεν άφησε θετικές εντυπώσεις. Πέραν του ότι οι θέσεις της καταρρίπτονται από τη μαρτυρία των δύο ανεξάρτητων μαρτύρων (ΜΥ1 και ΜΥ2), η φυσική παρουσία της στο Δικαστήριο ήταν φτωχική. Άλλοτε απαντούσε μονολεκτικά και άλλοτε αρνείτο να απαντήσει, ενώ ενίοτε δεν ενθυμείτο και ως εκ τούτου πάλιν δεν ήτο εις θέση να απαντήσει. Ας λεχθεί εδώ πως οι διαπιστώσεις του ιατρού (ΜΚ3), δίχως άλλη υποστήριξη από αξιόπιστη μαρτυρία, δεν μπορούν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι οι κακώσεις που έφερε η μάρτυρας στο άνω χείλος κατά την ώρα της εξέτασης, προκλήθηκαν από επίθεση του κατηγορουμένου. Η εν λόγω κάκωση δεν αποτελεί παρά μόνο ένα στοιχείο που συναποτιμάται με το σύνολο του μαρτυρικού υλικού, ενώ από μόνη της δεν είναι καθοριστική για την αξιοπιστία της ΜΚ
- Από την άλλη ο κατηγορούμενος ήτο επεξηγηματικός για κάθε τι το οποίο έλαβε χώραν, ακόμη και των γεγονότων που προηγήθηκαν του επίδικου συμβάντος. Δεν παραγνωρίζω ότι μέρος του επεισοδίου, όπως το ανέπτυξε στο Δικαστήριο ενόρκως, δεν αναφέρεται στην κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία (βλ. τεκμήριο 2). Είμαι της γνώμης πως τούτο δεν αποτελεί εμπόδιο για θετική αξιολόγησή του. Επεξήγησε συναφώς ότι ο λόγος που δεν ανέφερε στη γραπτή κατάθεσή του ότι το επίδικο συμβάν είχε και τρίτο μέρος που διαδραματίστηκε στην αίθουσα πολλαπλής χρήσεως, ήταν γιατί ενόσω έδιδε κατάθεση δέχθηκε τηλεφώνημα από τη ΜΥ2 να μεταβεί στη λέσχη και να παραλάβει τα παιδιά, γεγονός που τον έθεσε σε εγρήγορση. Αυτή η επεξήγηση του κατηγορουμένου δεν είναι μόνο λογική, υποστηρίζεται και από τη μαρτυρία της ΜΥ
- Εν πάση όμως περιπτώσει, το ότι ο κατηγορούμενος δεν έκανε αναφορά στο τρίτο μέρος του επίδικου επεισοδίου δεν σημαίνει πως τούτου δεν έγινε. Όπως υποδεικνύεται πιο πάνω και η ΜΚ2 αναφέρει ότι το επίδικο συμβάν είχε και τρίτο μέρος και πως εξελίχθηκε στην αίθουσα πολλαπλής χρήσεως. Εν προκειμένω, στην κατάθεσή της, τεκμήριο 10, ανέφερε ότι 'Ακολούθως ο Μάριος μπήκε και αυτός στην αίθουσα θέλοντας ακόμη να πάρει την Ηλιάνα πίσω. Εγώ τότε μαζί με την Liudmyla μπήκαμε κι εμείς στην αίθουσα .'. Συνάγεται συναφώς ότι μετά τα επεισόδια που προηγήθηκαν όλοι μπήκαν στην αίθουσα όπου και συνεχίστηκε το τελευταίο μέρος του επίδικου επεισοδίου. Περαιτέρω, προκύπτει έτσι ότι η παράλειψη του κατηγορουμένου να αναφέρει τούτο το μέρος του επεισοδίου δεν σημαίνει ότι δεν διαδραματίστηκε, εφόσον και η ΜΚ2 το αποδέχεται. Περαιτέρω, όπως η ΜΚ2 έτσι και ο κατηγορούμενος, έφερε, σύμφωνα με τη μαρτυρία του ιατρού (ΜΚ3), διάφορα τραύματα. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω ως αξιόπιστη αποδέχομαι τη μαρτυρία του κατηγορουμένου και όχι της ΜΚ
- Καταλήγω συνεπώς ότι την 03.01.08 το επίδικο συμβάν εκτυλίχθηκε ως ο κατηγορούμενος και οι μάρτυρες υπεράσπισης ανέφεραν στο Δικαστήριο και όχι ως η ΜΚ2 ισχυρίστηκε. Συγκεκριμένα, εκείνος ο οποίος δέχθηκε επίθεση στην εν λόγω παιδική λέσχη δεν ήτο η ΜΚ2 και η φίλη της, αλλά ο κατηγορούμενος. Θύτες της επίθεσης ήτο η ΜΚ2 και η φίλη της, και περαιτέρω, το επίδικο συμβάν εκτυλίχθηκε ως ο κατηγορούμενος ανέφερε στο Δικαστήριο. Ενόψει όλων των πιο πάνω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει στον ύψιστο βαθμό ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται και έτσι η κατηγορία απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο