Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Nasir Iqbal κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 14463/08, 16.06.10

(1)και 20 του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105'. Κατόπιν τροποποίησης των λεπτομερειών του αδικήματος της κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι την 11ην Ιουλίου 2008 με πρόθεση βοήθησε υπηκόους τρίτης χώρας που δεν κατείχαν άδεια εισόδου στη Δημοκρατία, δηλαδή την Marwa H. Amuflin και την Ebithal Amer Hadiada, να διέλθουν τη Δημοκρατία, δηλαδή να εισέλθουν στη Δημοκρατία από άγνωστη θαλάσσια περιοχή στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές και να περάσουν στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές, προκειμένου να διαμείνουν στη Δημοκρατία. Προς υποστήριξη της κατηγορίας η κατηγορούσα αρχή κάλεσε στο Δικαστήριο τέσσερις μάρτυρες. Τούτοι είναι· ο αστ. 1920 Κ. Χριστοφή (στη συνέχεια ΜΚ1), η Ebithal Amer Hadiada (στη συνέχεια ΜΚ2), η Marwa H. Amuflin (στη συνέχεια ΜΚ3) και ο λοχ. 3008 Λ. Ρούσος (στη συνέχεια ΜΚ4). Όταν δε ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία στη δεύτερη κατηγορία επέλεξε και προέβη σε ανώμοτη δήλωση. Μαρτυρία άλλου προσώπου δεν προσκομίστηκε από την υπεράσπιση. Επιγραμματικά οι εκατέρωθεν θέσεις, έχουν ως ακολούθως· Σύμφωνα με το ΜΚ4 την επίδικη ημερομηνία βρίσκετο μαζί με συνάδελφούς του στον κυκλικό κόμβο Ανθούπολης, σε συντονισμένη επιχείρηση σύλληψης λαθρομεταναστών. Περί ώρα 04:00 ανέκοψε το όχημα με αριθμό εγγραφής DAK 829, αφότου διενήργησε σχετικό σήμα τροχαίας. Από έλεγχο στον οποίο προέβη διεπίστωσε ότι οδηγός του οχήματος ήταν ο κατηγορούμενος, ενώ συνοδηγός ο Mohammad Rashid (στη συνέχεια ο Rashid). Διεπίστωσε περαιτέρω ότι εντός του οχήματος επέβαιναν οι Ebithal Amer Hadiada (ΜΚ2) και Marwa H. Amuflin (ΜΚ3), μαζί με τα τέσσερα ανήλικα παιδιά τους. Σύμφωνα με το ΜΚ4, μετά από έλεγχο που διενήργησε διεπίστωσε ότι οι ΜΚ2 και ΜΚ3 εισήλθαν παράνομα στη Δημοκρατία και γι΄ αυτό τις συνέλαβε. Κατά τον ίδιο χρόνο, σύμφωνα με το μάρτυρα, οι λαθρομετανάστες (ΜΚ2 και ΜΚ3) κατονόμασαν τον οδηγό και το συνοδηγό του οχήματος ως τα πρόσωπα που τους παρέλαβαν από τις κατεχόμενες περιοχές και τους οδήγησαν πεζούς στις ελεύθερες περιοχές και στη συνέχεια τους επιβίβασαν στο όχημα DAK 829 για μεταφορά σε ξενοδοχείο. Ένεκα τούτου, ανέφερε ο ΜΚ4, συνέλαβε τόσο τον κατηγορούμενο όσο και το άλλο πρόσωπο, δηλαδή το συνοδηγό του (Rashid). Όταν πλέον όλοι οι κατηγορούμενοι μεταφέρθηκαν στο ΤΑΕ Λευκωσίας, τη διερεύνηση της υπόθεσης ανέλαβε ο ΜΚ1 ο οποίος έλαβε αριθμό καταθέσεων καθώς και φωτογραφιών του εμπλεκόμενου οχήματος (βλ. τεκμήριο 3). Η μαρτυρία της ΜΚ3 ήτο πολύ σύντομη. Ερωτήθηκε, από τη συνήγορο κατηγορούσας αρχής, κατά πόσο γνωρίζει τον κατηγορούμενο και απάντησε αρνητικά. Ερωτήθηκε περαιτέρω κατά πόσο τον γνώρισε στα πλαίσια της παρούσης και η απάντηση ήτο και πάλιν αρνητική ('Δεν γνωρίζω, νομίζω όμως όχι'). Η ΜΚ2 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής της γραπτή κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία (βλ. τεκμήριο 4, κατάθεση στη μητρική της γλώσσα και τεκμήριο 5, πιστή μετάφραση, δυνάμει παραδεκτού γεγονότος, στην ελληνική γλώσσα). Σύμφωνα με τα αναφερόμενα στο τεκμήριο 5 η ΜΚ2 κατάγεται από το Ιράκ. Λόγω οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζαν στο Ιράκ ο σύζυγος της διευθέτησε, προ ενός μηνός, να μεταβούν στη Συρία με απώτερο σκοπό να καταλήξουν στην Κύπρο. Επεξήγησε η μάρτυρας τη διαδικασία που ακολούθησαν για να μεταβούν στη Συρία καθώς και τις όποιες ενέργειές τους. Στη Συρία, σύμφωνα με τη ΜΚ2, επιβιβάστηκαν σε πλοιάριο το οποίο αργότερα κατέπλευσε σε κάποιο σημείο που δεν γνώριζε η ίδια αλλά όπως πληροφορήθηκε ήτο η τουρκική Κύπρος. Μαζί της ήταν και η Marwa με τα παιδιά της. Εκεί έφθασαν δύο οχήματα, ένα κόκκινο και ένα άσπρο, στα οποία επιβιβάστηκαν, και στη συνέχεια μετέβησαν σε κάποιο σπίτι σε αραιοκατοικημένη περιοχή. Σύμφωνα με τη ΜΚ2, από την προφορά του συνοδηγού του οχήματος που τους μετέφερε, κατάλαβε ότι ήτο Σύριος, ενώ η εξωτερική εμφάνιση του οδηγού της έδωσε την εντύπωση ότι επρόκειτο για Πακιστανό. Στο σπίτι έμειναν από η ώρα δύο μέχρι η ώρα εννέα το βράδυ, οπόταν άλλα τρία πρόσωπα τους οδήγησαν πεζούς μέχρι ενός σημείου όπου τους παρέλαβαν άλλα πρόσωπα τα οποία τους οδήγησαν, πεζούς και πάλιν, σε ένα σημείο που δίπλα υπήρχε δρόμος. Εκεί έφθασαν δύο οχήματα, ένα άσπρο και ένα μαύρο. Της ζητήθηκε από κάποιον να εισέλθει εντός του άσπρου οχήματος, όπως και έπραξε. Στο όχημα επιβιβάστηκε και η Marwa με τα τρία παιδιά της, ενώ το πρόσωπο που της ζήτησε να εισέλθει εντός του οχήματος πήρε τη θέση του συνοδηγού. Δέκα λεπτά μετά που επιβιβάστηκαν στο όχημα τους σταμάτησε η αστυνομία. Πέραν των πιο πάνω κατά την ένορκη μαρτυρία της η ΜΚ2 ερωτήθηκε από τη συνήγορο κατηγορούσας αρχής εάν αναγνωρίζει τον κατηγορούμενο. Η απάντηση της μάρτυρος ήτο αρνητική. Ανέφερε συναφώς ότι τα μάτια του, εννοώντας τα μάτια του προσώπου που ανέφερε στην κατάθεσή της, δεν ήταν έτσι όπως του κατηγορουμένου. Όταν ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία προέβη σε ανώμοτη δήλωση. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο την επίδικη ημερομηνία δέχθηκε τηλεφώνημα από το Rashid. Του ανέφερε ότι ένεκα του προχωρημένου της ώρας δεν μπόρεσε να βρει ταξί και του ζήτησε βοήθεια, δηλαδή να τον μεταφέρει στη Λευκωσία. Μετέβη έτσι στο σημείο που βρίσκετο ο Rashid και εκεί είδε ότι μαζί του βρίσκοντο και άλλα άτομα. Αφότου σταμάτησε όλοι οι παρευρισκόμενοι εισήλθαν στο όχημά του και τούτο παρότι δεν γνώριζε ποιοι ήταν. Από ερώτηση που υπέβαλε στο Rashid αναφορικά με τα άλλα άτομα έλαβε την απάντηση 'είναι φίλοι μου'. Μετά πάροδο δέκα λεπτών τους ανέκοψε η αστυνομία, οδηγία με την οποία συμμορφώθηκε εφόσον είχε όλα τα έγγραφά του, παρότι ο Rashid του ζήτησε να μην σταματήσει. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο αυτά είναι όλα όσα γνωρίζει για την παρούσα υπόθεση. Σύμφωνα με τη συνήγορο του κατηγορουμένου ό,τι χρήζει απάντησης είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι οι επιβαίνοντες στο όχημα ήτο λαθρομετανάστες. Ανέφερε συναφώς ότι καμία μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου αποδεικνύει τέτοια γνώση, ενώ κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει τη μαρτυρία του ΜΚ4 ως αναξιόπιστη. Στον αντίποδα η συνήγορος κατηγορούσας αρχής κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει την εκδοχή του κατηγορουμένου και ανέφερε περαιτέρω ότι το σύνολο της μαρτυρίας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος είχε την απαιτούμενη από το νόμο γνώση. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, ακεραιτότητα και προκατάληψη, ανιδιοτέλεια, αληθοφάνεια βλ. Phipson on Evidence, 16th edition, σελ. 333). Στην εν λόγω διαδικασία προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ 1056). Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ 316 και Αθανασίου κ.α ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Περαιτέρω, αναφορικά με την ανώμοτη δήλωση του κατηγορουμένου είχα πάντα κατά νου ότι ο χαρακτήρας τέτοιας δήλωσης είναι περισσότερο πειστικής παρά αποδεικτικής σημασίας, εφόσον δεν αποδεικνύει γεγονότα που δεν τεκμηριώθηκαν από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού αλλά δύναται να επεξηγήσει αποδεδειγμένα μόνο γεγονότα (βλ. Anastassiades n. The Republic

(1977)2 CLR 97). Οι μάρτυρες κατηγορούσας αρχής μου έκαναν καλή εντύπωση. Η παρουσία τους στο εδώλιο του μάρτυρα άφησε θετικές εντυπώσεις. Μεγάλο μέρος της μαρτυρίας τους παρέμεινε άλλωστε αναμφισβήτητο, ενώ σε μεγάλο βαθμό οι θέσεις τους ταυτίζονται. Περαιτέρω, η μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορούσας αρχής είναι απαλλαγμένη αντιφάσεων και υπεκφυγών και υποστηρίζεται ακόμη και από αυτή την ανώμοτη δήλωση του κατηγορουμένου. Παρόλα αυτά, ας μην εκληφθεί ότι τη μαρτυρία αυτή την αποδέχομαι στην ολότητά της. Πιο κάτω αναφέρω συγκεκριμένα μέρη τούτης τα οποία απορρίπτω, καθώς και τους λόγους για τους οποίους προβαίνω σε τέτοια ενέργεια. Η μαρτυρία εν προκειμένω του ΜΚ1 δεν είναι ουσιαστικής σημασία. Το σύνολο των ενεργειών του μάρτυρα ήτο τυπικής φύσης και δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Ανάλογα όμως ισχύουν και για τις ΜΚ2 και ΜΚ3 οι οποίες ούτως ή άλλως δεν αναγνώρισαν τον κατηγορούμενο. Ούτε αυτών η μαρτυρία αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Στη ΜΚ3 υποβλήθηκε μια μόνο ερώτηση, δηλαδή εάν γνωρίζει τον κατηγορούμενο, ενώ στη ΜΚ2 υποδείχθηκε και η γραπτή κατάθεσή της (τεκμήριο 5), το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε. Οι ισχυρισμοί που περιέχονται στο τεκμήριο 5 παρέμειναν αναμφισβήτητοι από την υπεράσπιση, ενώ περαιτέρω, είναι πλούσιοι λεπτομερειών και περιγραφών, καθιστώντας έτσι την αλήθεια των εκεί ισχυριζομένων αναμφίβολη. Από την άλλη, τόσο ο ΜΚ4 όσο και ο κατηγορούμενος θέλουν τις ΜΚ2 και ΜΚ3 να επιβαίνουν του οχήματος του κατηγορουμένου κατά την ανακοπή του από την αστυνομία. Συνεπώς και αυτή η θέση της ΜΚ2 κρίνεται αληθινή και αξιόπιστη. Δεν παραβλέπω ότι οι ΜΚ2 και ΜΚ3 δεν αναγνώρισαν τον κατηγορούμενο. Αν τούτη η θέση εννοούσε ακόμη και τον οδηγό του οχήματος που επέβαιναν πριν τη σύλληψή τους, κάτι το οποίο δεν διευκρινίστηκε από τις ερωτήσεις που τους τέθηκαν, δεν αναιρεί την περί του αντιθέτου μαρτυρία του ΜΚ4, δηλαδή του προσώπου που ανέκοψε το όχημα, όπως ούτε τη σχετική παραδοχή του κατηγορουμένου, τόσο στη γραπτή κατάθεσή του όσο και στην ανώμοτη δήλωσή του. Καταλήγω συναφώς ότι αν η μη αναγνώριση του κατηγορουμένου από τις ΜΚ2 και ΜΚ3 συμπεριελάμβανε και αυτόν ακόμη τον οδηγό του οχήματος που ανεκόπη, δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά γεγονότα, τα οποία θέλουν τον κατηγορούμενο να είναι ο οδηγός του οχήματος στο οποίο επέβαιναν οι ΜΚ2 και ΜΚ3 αμέσως πριν τη σύλληψή τους. Δεν παραγνωρίζω ακόμη ότι όταν η ΜΚ2 ερωτήθηκε από τη συνήγορο υπεράσπισης για το χρώμα του οχήματος στο οποίο επέβαινε πριν τη σύλληψή της από την αστυνομία, απάντησε ότι ήταν άσπρο. Αυτή η θέση, ελεγχόμενη από τη μαρτυρία του ΜΚ4, τη γραπτή κατάθεση του κατηγορουμένου, καθώς και τις φωτογραφίες του οχήματος DAK 829 που έλαβε ο ΜΚ1 (βλ. τεκμήριο 3), αποκαλύπτεται ως εσφαλμένη. Το όχημα με αριθμό εγγραφής DAK 829, στο οποίο επέβαιναν οι ΜΚ2 και ΜΚ3 όταν εντοπίστηκαν από το ΜΚ4, έχει χρώμα μαύρο και όχι άσπρο. Ως εκ τούτου, αυτή τη θέση της ΜΚ2 δεν την αποδέχομαι. Εκείνος ο οποίος έτυχε της σφοδρής αμφισβήτησης της υπεράσπισης ήταν ο ΜΚ

1. Ο μάρτυρας αμφισβητήθηκε για καθετί το οποίο ανέφερε στο Δικαστήριο. Εντούτοις, απάντησε κάθε ερώτηση που του τέθηκε με παρρησία και επεξηγηματικότητα, χωρίς περιστροφές και κομπασμούς. Ο μάρτυρας δέχθηκε εν προκειμένω πως δεν έχει προσωπική γνώση εάν ο κατηγορούμενος μετέβη στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές. Η μαρτυρία του άλλωστε εδράζετο σε δύο πυλώνες. Ο πρώτος ήτο η εξ ακοής μαρτυρία που μετέφερε στο Δικαστήριο, δηλαδή οι δηλώσεις που του έγιναν, σύμφωνα με τον ίδιο, από τις ΜΚ2 και ΜΚ3, δηλαδή ότι ο κατηγορούμενος και ο συνοδηγός του, Rashid, είναι τα πρόσωπα που τους παρέλαβαν όταν κατέπλευσαν σε άγνωστη θαλάσσια περιοχή που δεν ελέγχεται από τη Δημοκρατία, και ο δεύτερος, οι προσωπικές του διαπιστώσεις, δηλαδή ότι οι επιβαίνοντες στο όχημα που ανέκοψε, και συγκεκριμένα οι ΜΚ2 και ΜΚ3, δεν είχαν άδεια εισόδου στη Δημοκρατία, καθώς ότι οδηγός τούτου ήταν ο κατηγορούμενος. Εξαρχής αναφέρω ότι η δεύτερη πτυχή της μαρτυρίας του ΜΚ4, δηλαδή οι προσωπικές του διαπιστώσεις, υποστηρίζονται τόσο από τη ΜΚ2, η οποία αναφέρει ότι τις σταμάτησε η αστυνομία, όσο και από τον κατηγορούμενο, ο οποίος παραδέχεται ότι εντός του οχήματός του επέβαιναν και δύο γυναίκες με τέσσερα παιδιά (βλ. τεκμήριο 2Β, απαντήσεις 21 έως 25). Περαιτέρω, και η άλλη διαπίστωση του ΜΚ4, δηλαδή ότι οι ΜΚ2 και ΜΚ3 δεν είχαν άδεια εισόδου στη Δημοκρατία, υποστηρίζεται από το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό και συγκεκριμένα τη μαρτυρία της ΜΚ2 (βλ. τεκμήριο 5). Έχω τη γνώμη ότι το σύνολο της αντεξέτασης δεν αλλοίωσε τη θετική εικόνα του ΜΚ4 αλλά ανέδειξε τη φιλαλήθεια του. Ζητήθηκε από το μάρτυρα και επανέλαβε τη στιχομυθία που είχε με τις ΜΚ2 και ΜΚ3 στην αγγλική, διαδικασία η οποία πρόσθεσε αντί να αφαιρέσει στο αξιόπιστο των ισχυρισμών του μάρτυρα. Με περιορισμένη έστω ικανότητα στη χρήση της αγγλικής γλώσσας, ανεπιτήδευτα επανέλαβε ο μάρτυρας καθετί που του λέχθηκε από τις ΜΚ2 και ΜΚ
2. Πέραν τούτου, το μαρτυρικό υλικό και δη η αντεξέταση του ΜΚ4, δεν φανερώνει οιονδήποτε λόγο γιατί ο μάρτυρας να κατασκευάσει μια πλαστή ιστορία εναντίον του κατηγορουμένου, το όχημα του οποίου ανέκοψε για έλεγχο δίχως να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι εντός αυτού επέβαιναν πρόσωπα που δεν είχαν άδεια εισόδου στη Δημοκρατία. Από την άλλη, γιατί αυτή και μόνο η διαπίστωση, δηλαδή η μη κατοχή άδειας εισόδου στη Δημοκρατία από τις ΜΚ2 και ΜΚ3 και τα παιδιά τους που επέβαιναν εντός του οχήματος του κατηγορουμένου, να μην ήτο αρκετή για το μάρτυρα να κατηγορήσει τον κατηγορούμενο και να χρειάζετο να αναφέρει περαιτέρω, ψευδώς, πως οι ΜΚ2 και ΜΚ3 του ανέφεραν ότι ο κατηγορούμενος είναι που τις παρέλαβε από τις μη ελεγχόμενες περιοχές. Ποιος λόγος υπήρχε για να ενοχοποιήσει ο μάρτυρας τον κατηγορούμενο με αυτό τον τρόπο, τη στιγμή που ήδη εμπλέκετο, ένεκα της παρουσίας των λαθρομεταναστών εντός του οχήματός του, και γιατί να διακινδυνεύσει ο μάρτυρας τη φιλαλήθεια του με αυτόν τον ισχυρισμό, εφόσον δυνατό να μην υποστηρίζετο από τις ΜΚ2 και ΜΚ
3. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω πως ο ΜΚ4 δεν είχε κανένα λόγο να πει ψέματα στο Δικαστήριο. Δεν διαλανθάνει την προσοχή μου ότι ενώ ο ΜΚ4 αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση εν σχέσει με όλα όσα ο ίδιος ανέφερε ότι του δήλωσαν οι ΜΚ2 και ΜΚ3, οι τελευταίες δεν αντεξετάστηκαν σχετικά, και τούτο παρότι η σχετική θέση του ΜΚ4 ήτο καταγεγραμμένη στη γραπτή κατάθεσή του (βλ. τεκμήριο 6) και έτσι γνωστή στην υπεράσπιση εκ των προτέρων. Ως εκ τούτου η σχετική θέση του ΜΚ4 δεν αντικρούστηκε από οιανδήποτε άλλη μαρτυρία, και υπό το φως όλων όσων προανέφερα για τη μαρτυρία του καταλήγω ότι δεν υπάρχει ίχνος αναλήθειας στα λεγόμενά του. Εντούτοις, δεν είμαι διατεθειμένος να προσδώσω οιανδήποτε βαρύτητα στις εξ ακοής δηλώσεις του ΜΚ
4. Όχι γιατί θεωρώ ότι δεν ειπώθηκαν, εφόσον σύμφωνα με όλα τα πιο πάνω η μαρτυρία του ΜΚ4 κρίνεται πλήρως αξιόπιστη, αλλά επειδή η κατηγορούσα αρχή δεν επιχείρησε την προώθηση και διερεύνηση αυτών των δηλώσεων όταν οι ΜΚ2 και ΜΚ3 κλήθηκαν στο εδώλιο του μάρτυρα. Αυτοί μάλιστα οι μάρτυρες δεν ενθυμούντο και δεν αναγνώρισαν τον κατηγορούμενο. Ως εκ τούτου, οι εξ ακοής δηλώσεις, οι οποίες έγιναν προφορικά και για τις οποίες οι μάρτυρες που τις έκαναν αν και κλήθηκαν στο Δικαστήριο δεν εξετάστηκαν σχετικά από το μέρος που τις κάλεσε και έτσι δεν διερευνήθηκε η ορθότητα της δήλωσης αυτής καθεαυτής, κρίνω ότι δεν αποτελούν στέρεο υπόβαθρο στο οποίο θα μπορούσε το Δικαστήριο να οικοδομήσει τα ευρήματά του. Πέραν των πιο πάνω, τα όσα ο κατηγορούμενος ανέφερε στην ανώμοτη δήλωση και στη γραπτή κατάθεσή του ως το λόγο για τον οποίο μετέβη στο μέρος παραλαβής των ΜΚ2 και ΜΚ3, κρίνονται φανταστικά και ανυπόστατα που μοναδικό στόχο έχουν την αποενοχοποίηση της παρουσίας του στη σκηνή και όχι την αποκάλυψη της αλήθειας. Μου φαίνεται παράλογο, και εν πάση περιπτώσει ασυνάρτητο των περιβάλλουσων περιστάσεων, ότι ο κατηγορούμενος γνώρισε τον Rashid τρεις μόλις ημέρες πριν την ανακοπή του οχήματός του από την αστυνομία και αμέσως έγιναν πολύ καλοί φίλοι, σε βαθμό μάλιστα που ο τελευταίος μπορούσε να τηλεφωνήσει στον κατηγορούμενο η ώρα 03:00πμ και να του ζητήσει να μεταβεί, από τον Αρχάγγελο όπου διαμένει, στον Αστρομερίτη, για να τον παραλάβει και να τον μεταφέρει πίσω στη Λευκωσία, ως τέτοια εξυπηρέτηση να είναι η πλέον φυσιολογική, ανεξαρτήτως του προχωρημένου της ώρας, και μαζί με αυτόν να παραλάβει και τρίτα άγνωστα του πρόσωπα για τα οποία υποψιάστηκε ότι ήλθαν από τις κατεχόμενες περιοχές. Όλα αυτά τη στιγμή που η γνωριμία τους είναι νωπή και ο κατηγορούμενος δεν γνωρίζει που ακριβώς διαμένει ο Rashid, ούτε με τι ασχολείται. Η πιο πάνω θέση του κατηγορουμένου, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, δεν διαπιστώνεται και δεν υποστηρίζεται από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού, είναι ό,τι κρίνεται εξωπραγματικό, άλογο και κατ΄ επέκταση αναληθές. Καταλήγω λοιπόν ότι η επεξήγηση του κατηγορουμένου αναφορικά με το λόγο της εκεί παρουσίας του είναι υστερόβουλη και μη ανταποκρινόμενη στα πραγματικά γεγονότα, τα οποία υπεραπλουστεύει κατά το δοκούν, με γνώμονα την αποενοχοποίηση της δικής του συμμετοχής. Γι΄ αυτούς τους λόγους η θέση του κατηγορουμένου ότι ο λόγος που μετέβη στο σημείο όπου παρέλαβε τις ΜΚ2 και ΜΚ3 ήταν γιατί του το ζήτησε ο Rashid, απορρίπτεται ως αναληθής. Από το σύνολο της αξιόπιστης μαρτυρίας και συγκεραστικά όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι κατά την επίδικη ημερομηνία και η ώρα 04:00 πρωινή, ο ΜΚ4 ανέκοψε παρά τον κυκλικό κόμβο Ανθούπολης το όχημα DAK 829, το οποίο είχε κατεύθυνση από Κοκκινοτριμιθιά προς Λευκωσία. Εντός του οχήματος επέβαιναν οι ΜΚ2 και ΜΚ3 με τα τέσσερα παιδιά τους οι οποίες δεν είχαν άδεια εισόδου στη Δημοκρατία. Οδηγός του οχήματος ήταν ο κατηγορούμενος, ενώ συνοδηγός του ήτο τρίτο πρόσωπο ονόματι Rashid. Οι ΜΚ2 και ΜΚ3 δέκα λεπτά πριν τη σύλληψη τους από την αστυνομία εισήλθαν στις ελεύθερες περιοχές της Δημοκρατίας, δηλαδή στην περιοχή Αστρομερίτη, μέσω των κατεχομένων. Αφότου πέρασαν στις ελεύθερες περιοχές επιβιβάστηκαν στο όχημα του κατηγορουμένου στο οποίο εντοπίστηκαν στη συνέχεια από το ΜΚ
5. Τόσο η ΜΚ2 όσο και η ΜΚ3 εισήλθαν στην Κυπριακή Δημοκρατία από άγνωστη θαλάσσια περιοχή που βρίσκεται στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές. Στο σημείο από όπου παρελήφθησαν από τον κατηγορούμενο οδηγήθηκαν από τρίτα άγνωστα πρόσωπα. Από τα πιο πάνω συνάγεται ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο τόσο η ΜΚ2 όσο και η ΜΚ3 ήτο υπήκοοι τρίτης χώρας που δεν είχαν άδεια εισόδου στη Δημοκρατία και ως εκ τούτου η απλή και μόνο παρουσία τους εντός του οχήματος του κατηγορουμένου στις ελεύθερες περιοχές παρά τον κυκλικό κόμβο Ανθούπολης, παραβίαζε τις σχετικές διατάξεις του Κεφ. 105 και συνιστούσε διέλευση του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, εφόσον το όχημα κινείτο με κατεύθυνση από Αστρομερίτη προς Λευκωσία (βλ. Abd Azez Hemze v. Αστυνομίας, Π.Ε. 119/08, ημερ. 01.08.08). Ό,τι παραμένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος είχε κατά τον επίδικο χρόνο, δηλαδή αφότου οι ΜΚ2 και ΜΚ3 επιβιβάστηκαν στο όχημά του και όταν πλέον τις μετέφερε εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας, την απαιτούμενη από το νόμο πρόθεση να τις βοηθήσει να διέλθουν τούτης κατά παράβαση της οικείας νομοθεσίας. Η εξακρίβωση της πρόθεσης ενός προσώπου για μια συγκεκριμένη στιγμή είναι επίπονη και πολυσύνθετη διαδικασία. Σπάνια η πρόθεση διαπιστώνεται από άμεση μαρτυρία, φέρειπειν ομολογία κατηγορουμένου. Όπου τέτοια μαρτυρία ελλείπει η προσοχή του Δικαστηρίου στρέφεται στα συμπεράσματα που δυνατό να προκύπτουν από τις περιβάλλουσες περιστάσεις των πράξεων του κατηγορουμένου. Είναι αντιληπτό ότι η πρόθεση, ως μύχια και ενδότατη σκέψη, αφήνει τα σημάδια της ακόμη και σε επουσιώδεις ή έννομες ενέργειες που περιβάλλουν τη διάπραξη του ισχυριζόμενου αδικήματος. Σωρευτική εξέταση τούτων είναι δυνατό να οδηγήσει, συμπερασματικά, σε εξακρίβωση της πρόθεσης που είχε ο κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο (βλ. σχετικά Ζακακιώτης v. Αστυνομίας Π.Ε. 206/08, ημερ. 03.03.09 και Ανδρονίκου v. Δημοκρατίας Π.Ε. 238/07, ημερ. 15.07.08). Στην προκείμενη περίπτωση ο κατηγορούμενος αναφέρει στην κατάθεσή του ότι υποψιάστηκε πως τα εν λόγω πρόσωπα εισήλθαν από τις κατεχόμενες περιοχές (βλ. τεκμήριο 2Β, απάντηση 32 - 'I had a feeling that they were coming from the occupitted areas'). Περαιτέρω, στην ίδια κατάθεση αναφέρει ότι επιβιβάστηκαν στο όχημά του βιαστικά (βλ. τεκμήριο 2Β, απαντήσεις 22 και 23 -'they were in a hurry .. because they get quickly in the car'). Σημειώνεται ακόμη ότι ο χρόνος που τα εν λόγω πρόσωπα, ΜΚ2 και ΜΚ3, εντοπίστηκαν στο όχημά του, ήτο πρωινές ώρες, δηλαδή η ώρα 04:
6. Περαιτέρω, ο κατηγορούμενος ουδεμία προηγούμενη σχέση είχε με τα πρόσωπα που εντοπίστηκαν στο όχημά του. Όλα τα πιο πάνω είμαι της γνώμης πως οδηγούν σε ένα μόνο συμπέρασμα και συγκεκριμένα ότι ο κατηγορούμενος είχε την πρόθεση να οδηγήσει τούτα τα πρόσωπα, ΜΚ2 και ΜΚ3, εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρότι δεν είχαν άδεια εισόδου σε αυτή, γεγονός που ήτο εύλογα αντιληπτό στον κατηγορούμενο. Σε διαφορετική περίπτωση, ποιος ήτο ο λόγος αυτής της συνάντησης τη δεδομένη στιγμή και στο συγκεκριμένο χώρο, κάτω από αυτές τις περιστάσεις που μέχρι και τον ίδιο τον κατηγορούμενο έκαναν να υποψιαστεί ότι τα εν λόγω πρόσωπα εισήλθαν από τα κατεχόμενα και ήτο βιαστικά. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω διαπιστώνω ότι το κατηγορητήριο αποδεικνύεται στην έκταση που θέλει τον κατηγορούμενο να βοηθά τις ΜΚ2 και ΜΚ3, αφότου πλέον πέρασαν από τις κατεχόμενες περιοχές, να διέλθουν τη Δημοκρατία, δηλαδή να μεταβούν από τον Αστρομερίτη στη Λευκωσία, προκειμένου να διαμείνουν στη Δημοκρατία. Αναπόδεικτο παρέμεινε όμως ότι ο κατηγορούμενος βοήθησε τούτες να εισέλθουν στη Δημοκρατία από άγνωστη θαλάσσια περιοχή στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές. Η πιο πάνω διαπίστωση δεν οδηγεί όμως σε απόρριψη της κατηγορίας. Ενεργοποιούνται εν προκειμένω οι πρόνοιες του άρθρου 85

(1)του Κεφ. 155 (βλ. Gani v. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 131, 144). Η απόδειξη μέρους, έστω, των λεπτομερειών του αδικήματος, ως πιο πάνω αναφέρθηκε, αποδεικνύει το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Δυνάμει όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε τη διάπραξη του αδικήματος έξω από κάθε λογική αμφιβολία. Ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει, δηλαδή τη δεύτερη κατηγορία. (Υπ). Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο