Αστυνομία ν. Στέλιος Γεωργίου κ.α., Ποιν. Υπ.: 96/09, 18 Ιουνίου, 2010

(1)(β)

(2)του Περί Μηχανών Παιγνιδιού και Μηχανών Ψυχαγωγίας Ν.32

(1)/96 και ο κατηγορούμενος 2 την δεύτερη κατηγορία για παροχή βοήθειας στον κατηγορούμενο 1 για την πρώτη κατηγορία κατά παράβαση των άρθρων 20 του Ποινικού Κώδικα και του άρθρου 4

(1)(β)

(2)του πιο πάνω Ν.32

(1)/

1. Κλήθηκαν και κατέθεσαν εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής οι Αστ. 2342 Π. Ιωάννου (ΜΚ1) και ο Ε.Α 5378 Σ. Λαπηθίου (ΜΚ2), ενώ οι κατηγορούμενοι όταν κλήθηκαν να προβάλουν την υπεράσπιση τους επέλεξαν να μην δηλώσουν ο,τιδήποτε και να μην καλέσουν οποιοδήποτε μάρτυρα. Στην πραγματικότητα δεν έχει αμφισβητηθεί η μαρτυρία που παρουσιάστηκε, στους μάρτυρες υποβλήθηκαν κατά την αντεξέταση διευκρινιστικές ερωτήσεις, ενώ δηλώθηκαν και κάποια παραδεκτά γεγονότα. Παρακολουθώντας τους μάρτυρες πρέπει να πω ότι θεωρώ και τους δύο αξιόπιστους και ειλικρινείς και προχωρώ αμέσως στην καταγραφή των γεγονότων με βάση τα συμπεράσματα μου. Ο κατηγορούμενος 1 είναι ιδιοκτήτης ενός καφενείου στην οδό Αθηνών 25 στη Λευκωσία. Στις 9.8.06 και ώρα 17.30μμ οι Λοχ. 3650, Αστ.1305,Αστ.3861 και ο ΜΚ2 έλαβαν μέρος σε έρευνα που έγινε στο εν λόγω καφενείο δυνάμει δικαστικού εντάλματος. Κατά τη διάρκεια της έρευνας εντόπισαν στα αριστερά της κύριας εισόδου έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή (στο εξής «η/υ») μάρκας PROVIEW ο οποίος ήταν συνδεδεμένος με ρεύμα. Στο μέρος κλήθηκε και ο ιδιοκτήτης του η/υ, δηλαδή ο κατηγορούμενος 2, ο οποίος παρέδωσε στον ΜΚ2 ένα κλειδί, με το οποίο στην παρουσία των κατηγορουμένων άνοιξε το μικρό ξύλινο κιβώτιο που ήταν ενσωματωμένο στον η/υ. Μέσα σ' αυτό ανευρέθηκε το ποσό των Λ.Κ115 σε διάφορα χαρτονομίσματα. Στη συνέχεια ο ΜΚ2 αποσυνέδεσε και παρέλαβε τα πιο κάτω: Μια οθόνη Ένα πληκτρολόγιο Ένα USB Ένα τηλεχειριστήριο Ένα μικρό ξύλινο γραφείο το οποίο είχε ενσωματωμένο ένα ξύλινο κουτί το οποίο περιείχε: i. Power supply ii. Hard disk iii. Microprocessor iv. Garisson receiver v. Χαρτονομισματοδέκτη vi. Διάφορα καλώδια vii. Κλειδί του χαρτονομισματοδέκτη viii. Το ποσό των ΛΚ 115,00 Όλα τα πιο πάνω παραδόθηκαν στον Μ.Κ.1 την ίδια μέρα, ο οποίος τα φυλάττει από τότε στην αποθήκη του Αστ. Στ. Πύλης Πάφου εκτός από το χρηματικό ποσό, το οποίο κατέθεσε στο λογιστήριο. Αργότερα την ίδια ημέρα ο ΜΚ1 έλαβε θεληματική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 1 και στις 23.2.07 ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο
2. Από την κατάθεση του κατηγορούμενου 1 προκύπτει ότι περί τις αρχές Ιουνίου 2006, επειδή άκουγε συνεχώς διαφημίσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι οποίες αναφέροντο σε τυχερά παιγνίδια μέσω διαδικτύου, αποφάσισε και αυτός να βάλει μια μηχανή για τυχερά παιγνίδια από το διαδίκτυο. Έτσι μίλησε με τον κατηγορούμενο 2 ( ο οποίος ήταν γνωστός του) και αυτός διευθέτησε και του έφερε τη μηχανή η οποία θα δεχόταν χρήματα και θα είχε πρόσβαση σε τυχερά παιγνίδια του διαδικτύου. Η συμφωνία που έκαναν μεταξύ τους ήταν να μοιράζονται τα χρήματα μισά-μισά, δηλαδή 50% ο κάθε ένας. Όταν ήρθε η Αστυνομία στις 9/8/06 η μηχανή ήταν κλειστή και δεν έπαιζε κανένας πάνω. Ο κατηγορούμενος 1 στην κατάθεση του προέβαλε πως ο ίδιος είναι αγράμματος και δεν έχει ιδέα τι παιγνίδια έπαιζαν στο διαδίκτυο. Από αυτή του τη φράση καθώς και από το ότι βρέθηκαν χαρτονομίσματα στον η/υ συνάγεται ότι η μηχανή αυτή είχε για κάποιο χρονικό διάστημα λειτουργήσει και κάποιοι είχαν παίξει παιγνίδια στο διαδίκτυο τοποθετώντας χαρτονομίσματα στο σχετικό δέκτη. Ο κατηγορούμενος 2 στη δική του κατάθεση απάντησε μόνο σε δύο ερωτήσεις από τις οποίες προκύπτει ότι ο ίδιος είναι Τεχνικός Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και ότι γνωρίζει τον κατηγορούμενο
3. Να σημειωθεί επίσης πως τα τεκμήρια εξετάστηκαν μεταξύ 10.8.06 έως 16.8.06 από τον Αν. Λοχ 2037 Χρ. Νικολάου, Τεχνικό Ηλεκτρονικών Υπολογιστών στο Τμήμα Μελετών και Ανάπτυξης του Αρχηγείου Αστυνομίας. Με βάση τα ευρήματα του τα οποία καθίστανται και δικά μου συνάγεται ότι η μηχανή αποτελείτο από μία οθόνη, ένα πληκτρολόγιο και ένα Mouse Ηλεκτρονικού Υπολογιστή με ένα ξύλινο γραφείο, στο οποίο υπάρχει ενσωματωμένο ξύλινο κιβώτιο με μια οπή που δέχεται χαρτονομίσματα (χρηματοδέκτης χαρτονομισμάτων) και μέσα στο οποίο υπάρχει ένα Power Supply (τροφοδοτικό) ένας σκληρός δίσκος Ηλ. Υπολογιστή και ένα Motherboard Ηλ. Υπολογιστή. Όταν ξεκινούσε ο η/υ φόρτωνε αυτόματα ένα πρόγραμμα το οποίο ήταν για περιήγηση στο διαδίκτυο. Ο χρηματοδέκτης δεχόταν χαρτονομίσματα της £1, £5, £10 και £20 τα οποία κατέληγαν μέσα στο ξύλινο κουτί. Σημειώνεται πως ο τεχνικός δεν κατάφερε να δει κατά πόσο ο η/υ μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μηχανή τυχερού παιγνιδιού και δεν έγινε κατορθωτή η πρόσβαση σε κανένα παιγνίδι. Επίσης σημειώνεται ότι μετά την φόρτωση του πιο πάνω προγράμματος ο η/υ δεν μπορούσε να μπει σε άλλα προγράμματα. Νομική Πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή το άρθρο 4

(1)(β) του Ν.32

(1)/96 καθιστά αδίκημα τον έλεγχο ή την κατοχή μηχανής τυχερού παιχνιδιού. Στην παρούσα υπόθεση υπάρχει ικανοποιητική μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος 1 είχε υπό τον έλεγχο του την μηχανή που εντοπίστηκε στο καφενείο του στις 9.8.06. Εκείνο που πρέπει να εξεταστεί είναι το κατά πόσον υπάρχει μαρτυρία ότι η εν λόγω μηχανή ήταν «μηχανή τυχερού παιγνιδιού». Τον ορισμό της έννοιας αυτής δίδει το άρθρο 4

(2)το οποίο για ό,τι ενδιαφέρει στην παρούσα έχει ως εξής: «

(2)Για σκοπούς του άρθρου αυτού «μηχανή τυχερού παιγνιδιού» σημαίνει μηχανή που αποβλέπει σε παροχή κέρδους ή άλλου ανταλλάγματος, ανεξάρτητα από το αν παρέχει ταυτόχρονα δυνατότητες παιγνιδιού ή ψυχαγωγίας ή όχι, και που δεν είναι μηχανή παιγνιδιού ή μηχανή ψυχαγωγίας, περιλαμβάνει δε τις μηχανές που είναι γνωστές με τα ακόλουθα ονόματα ή παρόμοιες τους ή παραλλαγή τους: Παρατίθενται μετά κάποιες μηχανές οι οποίες δεν ενδιαφέρουν στην παρούσα, αφού δεν είναι αυτή η περίπτωση. Όπως συνάγεται από τον πιο πάνω ορισμό απαραίτητο συστατικό στοιχείο είναι η μηχανή να αποβλέπει στην παροχή κέρδους ή άλλου ανταλλάγματος, πράγμα που επιβεβαιώθηκε και στην Προσφυγή Θωμά ν Δημοκρατίας, Υπ. 939/96, ημερ. 10.12.08 όπου ο σημερινός Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου διαπίστωσε πως προκύπτει ότι «η πρόθεση του νομοθέτη ήταν ο όρος να μην συμπεριλαμβάνει μηχανές που σκοπός τους είναι αμιγώς το παιγνίδι ή η ψυχαγωγία». Στην παρούσα ο Ειδικός Τεχνικός που εξέτασε τη μηχανή δεν κατάφερε να δει κατά πόσο ο η/υ μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μηχανή τυχερού παιγνιδιού, αλλά παρότι δεν κατάφερε να έχει πρόσβαση σε οποιοδήποτε παιγνίδι αυτό το στοιχείο εξάγεται μέσα από την παραδοχή του κατηγορούμενου 1 ότι κάποιοι «έπαιζαν» σ' αυτή τη μηχανή και προφανώς ο όρος αυτός αναφέρεται σε παιγνίδια. Το μόνο στοιχείο λοιπόν που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κατάληξη ότι η μηχανή αυτή ήταν «τυχερού παιγνιδιού» παραμένει η αναφορά του κατηγορούμενου 1 στην κατάθεση του ότι μια τέτοια μηχανή ήθελε και μια τέτοια ζήτησε από τον κατηγορούμενο 2. Δυνητικά δηλαδή η δήλωση του κατηγορούμενου 1 θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως ομολογία για το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Ανδρέου ν Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ 166: «Η ομολογία ενοχής έχει αποκληθεί η βασιλίδα των μαρτυριών. Στο σύστημα όμως που διέπει την ποινική μας δίκη δεν έχουμε απολυτοποιήσει στον ύψιστο αυτό βαθμό την αξία της. Είναι θέμα πραγματικό που συναρτάται με τις περιστάσεις κάθε υπόθεσης. Έστω και αν γίνει αποδεκτή η ομολογία και ενταχθεί στον κορμό της μαρτυρίας, το δικαστήριο, στο τέλος, προβληματίζεται για την αλήθεια του περιεχομένου της και φυσικά για το κατά πόσο οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα ενοχής» Πιο κάτω με αναφορά σε αγγλική νομολογία τονίστηκε πως όπως άλλες μορφές μαρτυρίας η αξία της ομολογίας μπορεί να κυμαίνεται σε μεγάλο βαθμό ανάλογα με τις περιστάσεις και αν υπάρχουν σοβαρές αμφιβολίες αναφορικά με την αξιοπιστία της, η καταδίκη που βασίστηκε μόνο στην ομολογία θα μπορούσε αναμφίβολα να θεωρηθεί επισφαλής ή μη ικανοποιητική. Έχει λεχθεί επίσης πως όταν μια ομολογία αποδεικνύεται σωστά αυτό αποτελεί την καλύτερη μαρτυρία που μπορεί να προσαχθεί. Στην παρούσα περίπτωση δεν έχει διαφανεί ή καταδειχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό ότι ο κατηγορούμενος 1 χρησιμοποιούσε τον όρο μηχανή τυχερού παιγνιδιού με τον τρόπο και την έννοια που αναφέρεται στον νόμο. Δεν του υποβλήθηκε καμιά ερώτηση σχετικά με κέρδος ή αντάλλαγμα και δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία ότι τελικά ήταν δυνατή η κτήση τέτοιου κέρδους ή ανταλλάγματος και με ποιο τρόπο. Με την μαρτυρία που έχει προσαχθεί διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες για αυτή τη δυνατότητα και ως εκ τούτου καταλήγω πως οι κατηγορίες δεν έχουν αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό. Για τον κατηγορούμενο 2 προσθέτω πως εν πάση περιπτώσει δεν θα τον δέσμευε μια ομολογία του κατηγορούμενου 1, δεδομένου ότι ο τελευταίος δεν κατέθεσε ενόρκως υιοθετώντας τα όσα ανέφερε τα οποία (σε τέτοια περίπτωση) θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε βάρος και του κατηγορούμενου 2. Ως εκ τούτου οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αθωώνονται και απαλλάσσονται στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Τα έξοδα €160 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Τα τεκμήρια να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους τους. (Υπ.) ........... Χ.Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο