Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Κώστας ΞΙΟΥΡΟΣ, Αρ. Υπόθεσης: 14683/08, 29 Ιουνίου, 2010

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1924, 1937). Είναι πιστεύω χρήσιμο να γίνει μια καταγραφή των εκατέρωθεν εκδοχών έτσι ώστε να υπάρχει συνοχή και καλύτερη κατανόηση των όσων θα ακολουθήσουν. Η θέση λοιπόν της Κατηγορούσας Αρχής ως προκύπτει από την προσκομισθείσα από μέρους της μαρτυρία είναι η εξής: Η παραπονούμενη Ελένη Κωνσταντίνου κατά τον ουσιώδη χρόνο έμενε στην οδό Κορυτσάς 4, διαμ. 102 μαζί με τα δίδυμα παιδιά της 3½ χρόνων ενώ με τον κατηγορούμενο βρισκόταν σε διάσταση τους τελευταίους 6 μήνες. Την 1 Μαρτίου 2008 ο Κατηγορούμενος πήγε έξω από το σπίτι της κατά η ώρα 11:00 για να παραλάβει τα παιδιά σύμφωνα με διάταγμα του Δικαστηρίου για επικοινωνία με αυτά. Η ίδια κατέβηκε και του παρέδωσε τα παιδιά και όταν γύρισε στο διαμέρισμα της το οποίο βρισκόταν στον 1ο όροφο πήγε στο παράθυρο για να δει αν έχουν φύγει. Τότε ο κατηγορούμενος ο οποίος βρισκόταν ακόμη έξω από το αυτοκίνητο γύρισε προς το μέρος της και της είπε ''κατέβα κάτω ρα πουτάνα''. Μετά έφυγε και σε διάστημα 10 λεπτών γύρισε, σταμάτησε το αυτοκίνητο του και τον είδε να κρατά μια φωτογραφική και να τη βγάζει φωτογραφίες ενώ εκείνη βρισκόταν στο παράθυρο. Μετά από αυτό η ίδια πήγε στην Αστυνομία όπου και υπέβαλε παράπονο αφού έδωσε κατάθεση. Η εκδοχή της υπεράσπισης ως αναφύεται από τα λεγόμενα του κατηγορουμένου τόσο στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία ημερομηνίας 21.3.2008 όσο και στο Δικαστήριο είναι διαφορετική. Αν και δέχεται ότι πράγματι συναντήθηκε με την παραπονούμενη 1 Μαρτίου 2008, αφού ο κατηγορούμενος πήγε να πάρει τα παιδιά σύμφωνα με διάταγμα επικοινωνίας απορρίπτει τον ισχυρισμό ότι την εξύβρισε σε οποιοδήποτε στάδιο. Αντίθετα η παραπονούμενη τον φωτογράφιζε όμως ο ίδιος δεν έκανε τίποτε γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά. Στη σκηνή βρισκόταν και ο Νίκος Νικολάου ένοικος στην πολυκατοικία και γνωρίζει τα γεγονότα και ζήτησε από την Αστυνομία να κληθεί για να καταθέσει αλλά δεν έδωσε τελικά κατάθεση στην Αστυνομία. Αυτή βασικά είναι η υπόθεση που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο. Στην τελική τους αγόρευση οι ευπαίδευτοι εκπρόσωποι των δύο πλευρών αναγνώρισαν ότι η υπόθεση δεν παρουσιάζει νομική περιπλοκή ή ιδιαιτερότητα αλλά είναι εξ εκείνων που κρίνονται κατά κύριο λόγο στην αξιοπιστία των μαρτύρων. Ο κάθε ένας βέβαια στη βάση της δικής του συλλογιστικής και ανάλυσης των εκδοχών, υποστήριξε την αυθεντικότητα και ορθότητα της πλευράς που εκπροσωπεί. Πράγματι στην υπόθεση αυτή καταλυτικό ρόλο θα διαδραματίσει η αξιολόγηση της μαρτυρίας. Η αξιολόγηση είναι έργο λεπτό και δύσκολο κατά το οποίο το Δικαστήριο επιστρατεύει τις εμπειρίες και την πείρα του για να ανταπεξέλθει, έχοντας όμως ως πολύτιμο βοήθημα και τις αρχές αξιολόγησης που ανακύπτουν από τη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η εκτίμηση της αξιοπιστίας ενός μάρτυρα δεν βασίζεται μόνο στην πειστικότητα που μεταδίδει το ύφος και ο τρόπος που αρθρώνει τη μαρτυρία του αλλά και στο περιεχόμενο της, συγκρινόμενο με το υπόλοιπο αποδεικτικό υλικό που υπάρχει στην υπόθεση (βλ. Βούτουνος ν. Αστυνομίας, Ποινική ΄Εφεση 254/08, ημερ. 23.1.08 και Ευαγγέλου ν. Δημοκρατίας, Ποινική ΄Εφεση 152/07, ημερ. 9.6.08). Με αυτά κατά νου έρχομαι να προσεγγίσω την εκδοχή των δύο εμπλεκομένων. Εξετάζοντας τη μαρτυρία της παραπονουμένης λέγω από την αρχή ότι μου προξένησε πολύ καλή εντύπωση. Με λόγο σταθερό και πηγαίο μετέφερε στο Δικαστήριο τα όσα έγιναν τη συγκεκριμένη ημέρα και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η μάρτυρας είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο. Σημειώνω ότι αυτά αναφέρθηκαν και στην κατάθεση της στην αστυνομία αμέσως μετά το συμβάν. Η υπόδειξη του συνηγόρου της Υπεράσπισης ότι η όλη εκδοχή της παραπονουμένης ήταν περίεργη δε με βρίσκει σύμφωνη. Η αντίδραση του κατηγορουμένου θα μπορούσε να προκληθεί για το λόγο ότι εντόπισε την παραπονούμενη μετά την παράδοση των παιδιών στο παράθυρο και γι' αυτό δεν την εξύβρισε προηγουμένως. Αντίθετα ο κατηγορούμενος δε μου έδωσε την εντύπωση προσώπου που είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Παρά το ότι με προβλημάτισε η εκδοχή του ότι παρών στο περιστατικό ήταν ο Νίκος Νικολάου και αυτό ο κατηγορούμενος το ανέφερε στην Αστυνομία αυτό από μόνο του δε δικαιολογεί τις συνέπειες που ο συνήγορος του κατηγορουμένου ανέφερε ιδιαίτερα γιατί το πρόσωπο αυτό δεν έδωσε ποτέ κατάθεση ούτε με οποιοδήποτε τρόπο επιβεβαίωσε τα όσα ο κατηγορούμενος ανέφερε και ούτε υπάρχει απτή μαρτυρία που να δικαιολογεί ότι το εν λόγω πρόσωπο ήταν εκεί σε όλες τις στιγμές που εξελίσσετο το επεισόδιο. Σημειώνω επίσης ότι ο κατηγορούμενος έδωσε κατάθεση στην αστυνομία 21.3.2008 και όχι την ίδια μέρα και ως αναφέρθηκε και από την παραπονούμενη ο Νικολάου ήταν παρών σε επεισόδιο που διαδραματίσθηκε μεταξύ της ίδιας και του κατηγορούμενου στις 8.3.2008. Ενόψει των πιο πάνω αποδέχομαι τη μαρτυρία της ΜΚ1 ως αξιόπιστη και απορρίπτω τη μαρτυρία του κατηγορουμένου ως αναξιόπιστη. Τα ευρήματα μου επομένως είναι ως η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής. ΄Οσον αφορά τώρα το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης, σχετικό είναι το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, το οποίο προβλέπει τα εξής: ''΄Οποιος σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μήνα ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.'' Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τρία. Η εξύβριση άλλου προσώπου. Σε δημόσιο χώρο ή με τρόπο που ενδεχομένως να ακουστεί σε δημόσιο χώρο. Κατά τρόπο που ενδεχόμενα να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο σε επίθεση. Το τι αποτελεί εξύβριση αποτελεί θέμα πραγματικό που αποφασίζεται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο των γεγονότων της υπόθεσης και έχοντας υπόψη τις επικρατούσες απόψεις περί ηθικής και ευπρέπειας (βλ. Brutus v. Cozens [1972] 2 Αll E.R. 1297). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η φράση που εκστόμισε ο κατηγορούμενος είναι υβριστική και μειωτική για το πρόσωπο της Μ.Κ.1 αφού μ' αυτή τη χαρακτηρίζει άτομο ανήθικο και ανυπόληπτο. Σε ότι αφορά το δημόσιο χώρο η έννοια του όρου καθορίζεται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα ως εξής: ''΄Δημόσιος χώρος ή δημόσιο υποστατικό΄ περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης όπου το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση.'' Στην προκειμένη περίπτωση το περιστατικό έλαβε χώρα εντός της οδού Κορυτσά που είναι δημόσιος χώρος και επομένως συνάγεται ότι όλοι είχαν ελεύθερη πρόσβαση εκεί και εν πάσει περιπτώσει τα όσα διαμείφθηκαν θα μπορούσαν δυνητικά να ακουστούν από περαστικούς ή άλλους που βρισκόντουσαν σε δημόσιο χώρο. ΄Οσον αφορά το στοιχείο του ενδεχόμενου πρόκλησης παριστάμενου προσώπου σε επίθεση, το κριτήριο είναι και πάλι αντικειμενικό, δηλαδή κατά πόσο ο μέσος λογικός άνθρωπος θα προκαλείτο. Δεν χρειάζεται απόδειξη στοιχείου πραγματικής πρόκλησης οποιουδήποτε παρευρισκόμενου να επιτεθεί (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Κοzina

(1999)2 A.A.Δ. 503). Στην εδώ περίπτωση αυτό το στοιχείο είναι αυταπόδεικτο από τη χυδαιότητα της εκστομισθείσας φράσης. ΄Ετσι συντελούνται όλα τα συστατικά στοιχεία της δημόσιας εξύβρισης. Ο κατηγορούμενος επομένως κρίνεται ένοχος στην 1η κατηγορία. (Υπ.)................................................ Γ. Κυριακίδου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /Μ.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο