Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Κωνσταντίνος Κουρέας, Ποιν. Υπ. 14745/08, 29 Νοεμβρίου, 2010

(1)του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, στις 15.6.07 στη Λακατάμια ο κατηγορούμενος εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά ύψους Λ.Κ 1380 στον μπροστινό ανεμοθώρακα του λεωφορείου υπ' αρ. εγγρ. KLL 814, ιδιοκτησίας του Γιώργου Γεωργίου (Μ.Κ.4). Η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε τέσσερεις μάρτυρες για να αποδείξει την υπόθεση της, ενώ και ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε να προβάλει την υπεράσπιση του κατέθεσε ενόρκως και δεν κάλεσε οποιοδήποτε μάρτυρα. Αναμφισβήτητα γεγονότα Δεν υπήρξε αμφισβήτηση πως πράγματι εκείνη τη νύκτα κάποιος έριξε πέτρα στον ανεμοθώρακα του λεωφορείου που οδηγούσε ο παραπονούμενος προκαλώντας του την αναφερόμενη ζημιά. Εκείνο που αμφισβητήθηκε ήταν ο ισχυρισμός ότι ο δράστης ήταν ο κατηγορούμενος και υπ΄ αυτή την έννοια τέθηκαν θέματα που αφορούν την αναγνώριση του από τον παραπονούμενο. Όπως ανέφερε ο παραπονούμενος, ο ίδιος είναι ιδιοκτήτης του τουριστικού λεωφορείου υπ' αρ. KLL814 και στις 15.6.07 περί ώραν 1.30π.μ το οδηγούσε από Λευκωσία προς τη Λακατάμεια. Παρά τα φώτα της υπεραγοράς «Κκολιάς» είδε ένα νεαρό πρόσωπο να στέκεται στην ενδιάμεση νησίδα του δρόμου. Όταν πλησίασε προς τον νεαρό εκείνος έριξε μια πέτρα η οποία κτύπησε στον μπροστινό ανεμοθώρακα, ο οποίος και έσπασε. Δεν γνώριζε τον νεαρό αλλά παρατήρησε πως αυτός ήταν ύψους περίπου 1.65μ έως 1.70μ, λεπτός, με σγουρό φουντωτό μαλλί μαύρο, φορούσε καφέ φανέλα και μαύρο παντελόνι. Αμέσως μετά το συμβάν ο ΜΚ3 Αστ. 159 Γ. Ιερωνυμίδης έλαβε σχετικό μήνυμα και μετέβη επί τόπου στην οδό Μελίνας Μερκούρη όπου και συνάντησε τον παραπονούμενο, από τον οποίο και λίγο αργότερα έλαβε την κατάθεση του, στην οποία έδωσε και την πιο πάνω περιγραφή. Ο ίδιος μάρτυρας περιπολώντας την περιοχή εντόπισε στην οδό Αρχ. Μακαρίου, σε απόσταση περίπου 400μ από το σημείο του συμβάντος, ένα νεαρό για τον οποίο θεώρησε ότι έμοιαζε με την περιγραφή που είχε δώσει ο παραπονούμενος. Από σχετική εξέταση στοιχείων που έκανε διαπίστωσε ότι ήταν ο κατηγορούμενος, τότε 17 χρονών και 10 μηνών. Ακολούθως ο παραπονούμενος είδε τον κατηγορούμενο στην παρουσία του ΜΚ3 και τον αναγνώρισε ως το πρόσωπο το οποίο τού είχε πετάξει την πέτρα. Αμέσως ο ΜΚ3 επέστησε την προσοχή του στο νόμο και ο κατηγορούμενος απάντησε «εγώ εν έκαμα τίποτε». Σημειώνεται ότι ο παραπονούμενος στις 2.30π.μ έδωσε σχετική κατάθεση στον Μ.Κ.3 (τεκμήριο 13) αναφέροντας ακριβώς ότι αυτός που έριξε την πέτρα στο λεωφορείο του ήταν το πρόσωπο που εντόπισε η Αστυνομία και το είδε. Σημειώνεται πως ζητήθηκε από τον κατηγορούμενο να ακολουθήσει την Αστυνομία στον Σταθμό πράγμα που έπραξε. Εκδόθηκε σχετικό ένταλμα σύλληψης εναντίον του και συνελήφθηκε στις 4.00 π.μ (στο Σταθμό) από τον ΜΚ

1. Όταν του εξηγήθηκαν οι λόγοι και του επιστήθηκε η προσοχή αυτός απάντησε «δεν έχω να πω τίποτε». Το λεωφορείο και η ζημιά του φωτογραφήθηκαν στις 12μμ από τον Α/Αστ. 3354 στη Βιομηχανική Περιοχή Έγκωμης, στην παρουσία του Μ.Κ.
2. Ο τελευταίος ήταν το πρόσωπο που μεταξύ των ωρών 13.20-14.40 στο ΤΑΕ Λ/σίας έλαβε κατάθεση από τον κατηγορούμενο (Τεκμ. 3), στις 15.35΄ έλαβε τη δήλωση του κατηγορούμενου (Τεκμ. 5) ότι δεν επιθυμούσε να λάβει μέρος σε αναγνωριστική παράταξη και ότι δέχεται να τον δει ο παραπονούμενος σε γραφείο του ΤΑΕ και στις 16.30΄ κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο λαμβάνοντας την απάντηση «δεν έκαμα τίποτα» (τεκμ. 2). Η κατάθεση του κατηγορούμενου λήφθηκε στην παρουσία της μητέρας του λόγω του ότι αυτός ήταν ανήλικος. Πριν κατηγορηθεί γραπτώς και συγκεκριμένα περί τις 15.40μ.μ ο παραπονούμενος στην παρουσία του ΜΚ1 σε γραφείο του ΤΑΕ είδε και αναγνώρισε τον κατηγορούμενο ως το πρόσωπο το οποίο έριξε τη πέτρα (Τεκμ. 12) και όταν του επιστήθηκε η προσοχή από τον ΜΚ1 ο κατηγορούμενος απάντησε: «δεν είμαι εγώ». Προσθέτω στα γεγονότα που δεν έχουν αμφισβητηθεί πως μέχρι τις 20.8.07 το λεωφορείο επιδιορθώθηκε με κόστος ΛΚ1380 (Τεκμήρια 4 και 14). Τα πιο πάνω αναμφισβήτητα γεγονότα προέρχονται κυρίως από τους αστυφύλακες ΜΚ1 και ΜΚ3 τους οποίους θεωρώ αξιόπιστους και ειλικρινείς και δέχομαι τη μαρτυρία τους. Άλλη μαρτυρία Πέραν αυτών και του παραπονούμενου σημειώνω πως κλήθηκε ως ΜΚ2 και ο συνομήλικος φίλος του κατηγορούμενου Λούκας Πιττάσιης, ο οποίος στην μαρτυρία του (Τεκμ. 9) ανέφερε πως εκείνο το βράδυ, περί τις 1.30π.μ μίλησαν στο τηλέφωνο με τον κατηγορούμενο και συμφώνησαν όπως συναντηθούν μετά από λίγο στο πάρκο που βρίσκεται απέναντι από το περίπτερο «Μέλπω», το οποίο είναι σε πάροδο της Λεωφ. Μακαρίου στη Λακατάμεια. Ο κατηγορούμενος του μίλησε από το τηλέφωνο του σπιτιού του. Επίσης αναφέρει ο ΜΚ2 ότι στις 1.45 μ.μ όντως βρέθηκαν εκεί που συμφώνησαν και αμέσως ξεκίνησαν για το περίπτερο «Πιτσιλιά» το οποίο ευρίσκεται στην Λεωφ. Μακαρίου στη Λακατάμεια. Ενώ κατευθύνοντο προς τα εκεί με τα πόδια και συγκεκριμένα έξω από το κατάστημα Τόμυς τους εντόπισε η Αστυνομία, η οποία συνομίλησε με τον κατηγορούμενο, ενώ ο ΜΚ2 αναχώρησε. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος στην ανακριτική του κατάθεση ανέφερε μεταξύ άλλων ότι διαμένει στην Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου Γ' 224 στην Λακατάμεια και ότι όντως εκείνο το βράδυ χρησιμοποίησε την οδό Μελίνας Μερκούρη στην Λακατάμεια, περνώντας για να μεταβεί στο περίπτερο Πιτσιλιά. Όπως είπε επίσης μέχρι ενός σημείου που συνάντησε τον ΜΚ2 στο πάρκο ο ίδιος ήταν μόνος του. Δεν ενθυμείτο αν κατά την ώρα που ήταν στην οδό Μελίνας Μερκούρη πέρασε από δίπλα του λεωφορείο και προσέθεσε ότι δεν γνώριζε κάτι για το σπάσιμο του ανεμοθώρακα. Περιέγραψε τα ρούχα που φορούσε εκείνο το βράδυ ως μαύρη φόρμα με άσπρη ρίγα και ξεμάσχαλη φανέλα χρώματος μωβ με γαλάζιο, τα οποία και παρέδωσε εκείνη τη στιγμή στον ΜΚ1 (Τεκμήρια 6 και 7). Λίγο μετά την κατάθεση του υπέγραψε στην παρουσία της μητέρας του δήλωση ότι δεν επιθυμούσε να λάβει μέρος σε αναγνωριστική παράταξη και ότι επιθυμούσε όπως ο παραπονούμενος κληθεί να τον δει σε γραφείο του ΤΑΕ. Στην προφορική του μαρτυρία είπε μεταξύ άλλων πως εκείνο το βράδυ ευρίσκετο στο σπίτι του και αφού συναντήθηκαν στο πάρκο, ξεκίνησαν για το περίπτερο. Περιγράφοντας τη διαδρομή του είπε πως έφυγε από το σπίτι, περπάτησε στη Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου, προχώρησε ευθεία προς τη ΣΠΕ Λακατάμειας, πέρασε πίσω από την ΣΠΕ για συντομία προς το πάρκο όπου εκεί συνάντησε τον φίλο του (ΜΚ2). Βγήκαν ξανά στον κύριο δρόμο της Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου και προχωρούσαν περπατητοί μέχρι που τους σταμάτησε η Αστυνομία. Ήταν η θέση του πως δεν πέρασε καθόλου από το σημείο που έλεγε ο παραπονούμενος. Εξήγησε πως για να έρθουνε εκεί έπρεπε να μην πάει ευθεία στο σταυροδρόμι (προχωρώντας για το πάρκο), αλλά να στρίψει δεξιά, πράγμα που σημαίνει μακρύτερη διαδρομή. Στην αντεξέταση του διευκρίνισε πως την ίδια οδό Μερκούρη την χρησιμοποίησε απλώς για να περάσει απέναντι στο σταυροδρόμι. Για τη φανέλα που φορούσε επέμεινε πως είναι χρώματος μοβ με λίγο γαλάζιο, για τα μαλλιά του είπε πως όντως ήταν μακρυά, αλλά ισιωμένα. Για τη συγκατάθεση που υπέγραψε είπε πως ήταν 17 χρονών, πρώτη φορά του είχε τύχει κάτι τέτοιο, δεν είχε ιδέα τι έπρεπε να κάμει και ο αστυνομικός του είχε πει «είναι τυπικά πράματα υπόγραψε», οπότε και αυτός υπέγραψε. Από το προηγηθέντα συνάγεται πως το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών. Αποτελεί εύρημα μου πως όντως εκείνο το βράδυ κάποιος νεαρός έριξε αντικείμενο στον ανεμοθώρακα του λεωφορείου που οδηγούσε ο παραπονούμενος προκαλώντας τη ζημιά που έχει αναφερθεί. Η βασική διαφορά για την οποία χρειάζεται αξιολόγηση της μαρτυρίας περιορίζεται ουσιαστικά στο θέμα της αναγνώρισης του κατηγορούμενου. Σύμφωνα με την υπ. Θεοδωρίδης ν Δημοκρατίας

(2001)160 η αγγλική υπόθεση R v Turnbull

(1976)3 All E.R 549 είναι η αυθεντία η οποία πραγματεύεται διεξοδικά τις αρχές που διέπουν την αναγνώριση υπόπτων και τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθούνται. Η υπόθεση αυτή όντως υιοθετήθηκε σε πολλές Κυπριακές αποφάσεις (βλ. μεταξύ άλλων Πουτζιουρής κ.α ν Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ 309, Χ'' Γεωργίου ν Δημοκρατίας

(1995)2 Α.Α.Δ 174, Σοφοκλέους ν Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ 259). Όπως αναφέρθηκε και στην υπ. Καττής ν Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 438, σε παρόμοιες περιπτώσεις είναι υποχρέωση του δικαστηρίου να προειδοποιήσει τους ενόρκους (εκεί που υπάρχουν) ή τον εαυτό του για τον κίνδυνο λανθασμένης αναγνώρισης. Είναι στα πλαίσια αυτά που το Αγγλικό Ποινικό Εφετείο έθεσε κατευθυντήριες γραμμές οι οποίες σχετίζονται με την ποιότητα της μαρτυρίας αναγνώρισης του κατηγορουμένου ως του προσώπου το οποίο ενέχεται στην υπόθεση. Οι αρχές αυτές όπως συνοψίζονται στο σύγραμμα ARCHBOLD, εκδ. 1997 σελ. 1259, παρ. 14-17 επιβάλλουν όπου η υπόθεση στηρίζεται εξ' ολοκλήρου ή κατ' ουσίαν στην ορθότητα της μαρτυρίας αναγνώρισης, το δικαστήριο: α) Να προειδοποιήσει τον εαυτό του για την ιδιαίτερη ανάγκη προσοχής πριν την καταδίκη με βάση τέτοια μαρτυρία. β) Να καθοδηγηθεί για τον λόγο που είναι αναγκαίο μια τέτοια ιδιαίτερη ανάγκη προσοχής. γ) Να έχει υπόψιν ότι ένας μάρτυρας που σφάλλει δυνατόν να είναι πειστικός μάρτυρας και ότι υπάρχουν αρκετοί μάρτυρες που δυνατόν να σφάλλουν. δ) Να καθοδηγηθεί ότι πρέπει να εξετάσει προσεκτικά τις περιστάσεις υπό τις οποίες έγινε η αναγνώριση. ε) Να εντοπίσει οποιαδήποτε τυχόν αδυναμία στην μαρτυρία αναγνώρισης. στ) Όπου χρειάζεται να λαμβάνει υπόψιν ότι δυνατόν να προκύψει λανθασμένη αναγνώριση ακόμα και στενών συγγενών και φίλων. ζ) Να εντοπίσει τη μαρτυρία που πιθανόν να εμφανίζεται ότι υποστηρίζει την αναγνώριση. η) Να εντοπίσει τη μαρτυρία που πιθανόν να εμφανίζεται ότι υποστηρίζει την αναγνώριση, αλλά η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει αυτή την ποιότητα. Στην παρούσα περίπτωση εγείρονται δύο ζητήματα τα οποία αφορούν το ένα τη διαδικασία αναγνώρισης και το άλλο την ποιότητα της αναγνώρισης αυτής καθ' εαυτής όπως έχει γίνει από τον ΜΚ4-παραπονούμενο. i) Διαδικασία αναγνώρισης Σύμφωνα με την Αστυνομική Διάταξη Αρ. 3/8 δύο από τις πιο συνηθισμένες μεθόδους αναγνώρισης προσώπων είναι με φωτογραφίες και με παράταξη προσώπων. Στην Α.Δ 3/8 αρ.4 (ν) αναφέρεται πως πριν την διαδικασία της αναγνώρισης δεν πρέπει να επιτραπεί σε μάρτυρα να δει τον ύποπτο ή να δει φωτογραφία του υπόπτου. Σχετική αναφορά για το θέμα υπάρχει στο σύγραμμα EVIDENCE του J. D. Heydon. εκδ. 1994, σελ. 105. Στην παρούσα περίπτωση είναι αναντίλεκτο πως μετά τον εντοπισμό του κατηγορούμενου επιτράπηκε στον παραπονούμενο να τον δει. Αυτό προκύπτει από την κατάθεση του ΜΚ3 (Τεκμήριο 10) ο οποίος αναφέρει πως τον είδε στην παρουσία του, καθώς και από την συμπληρωματική κατάθεση που έδωσε ο παραπονούμενος στις 2.30π.μ της ίδιας νύκτας (Τεκμήριο 13). Σύμφωνα με την υπ. R.V. Chapman

(1911)Cr. App.Rep 53 αποτελεί σφάλμα να απομονώνεται ο κατηγορούμενος ως ύποπτος και να δεικνύεται με αυτό τον τρόπο ότι αυτός θεωρείται ύποπτος από την Αστυνομία. Σε άλλες υποθέσεις ακυρώθηκε η καταδίκη επειδή υποδείχθηκε ο ύποπτος μόνος στον μάρτυρα, ο οποίος αργότερα προέβη σε αναγνώριση (βλ. R. v Smith

(1908)1 Cr App Rep 203, R. v Dickman

(1910)5 Cr App Rep 135). Όπως εξήγησε ο ΜΚ3 δεν συνέλαβε αμέσως τον κατηγορούμενο όταν τον εντόπισε, αλλά του ζήτησε να πάει μαζί του στον Σταθμό. Είναι προφανές πως ο ίδιος τον θεώρησε ως ύποπτο από την ίδια στιγμή, βασιζόμενος σε στοιχεία από την περιγραφή που είχε δώσει ο παραπονούμενος. Θεωρώ συνεπώς ότι ήταν σφάλμα να επιτραπεί στον παραπονούμενο να δει το πρόσωπο το οποίο ως ήταν εύλογα αναμενόμενο εκείνη τη στιγμή θα καλείτο αργότερα να αναγνωρίσει (βλ. υποθ. Θεοδωρίδης, ανωτέρω, και Σάββα ν Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ 258). Κατ΄αναλογίαν των όσων είχαν αποφασιστεί στην υπ. Θεοδωρίδης (ανωτέρω) κρίνω ότι και στην παρούσα η κατά πρόσωπο αναγνώριση που επιχειρήθηκε το απόγευμα και μετά που ο παραπονούμενος είχε δει τον κατηγορούμενο όταν εντοπίστηκε από την Αστυνομία αποστέρησε το αποτέλεσμα από τα εχέγγυα μιας αυθόρμητης αναγνώρισης. Η παρεμβολή αυτή πριν την κατά πρόσωπο αναγνώριση πολλαπλασιάζει τους κινδύνους σφάλματος σε βαθμό που κλονίζει την ανθεκτικότητα της. Είναι θέμα κοινής λογικής πως το γεγονός, ότι ο παραπονούμενος είδε τον κατηγορούμενο με την Αστυνομία, είναι κάτι που πιθανόν να επηρέασε την προγενέστερη νοητική εικόνα που είχε (για το πρόσωπο που πέταξε την πέτρα) με συνέπειες ως προς την κρίση του στην κατά πρόσωπο αναγνώριση. Εν πάση περιπτώσει η διαδικασία αναγνώρισης ακριβώς για αυτό το λόγο ήταν αντίθετη με όσα επιβάλλουν οι σχετικές αστυνομικές διατάξεις, οι οποίες περαιτέρω προνοούν να καταδεικνύεται ότι οι ενέργειες σε όλα τα στάδια της διαδικασίας έγιναν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο και προς όφελος του υπόπτου, πράγμα που δεν φαίνεται στην παρούσα. Η μαρτυρία αυτή θα είχε τέτοια δυσμενή επίδραση στη δίκαιη δίκη που κρίνεται ορθότερο να αποκλειστεί. ii) Μαρτυρία παραπονούμενου Όσον αφορά τη μαρτυρία του παραπονούμενου έχω ήδη αναφερθεί στην αρχική περιγραφή που έδωσε για τον δράστη. Ο ίδιος ο ΜΚ3 στη μαρτυρία του δέχθηκε πως όταν εντόπισε τον κατηγορούμενο υπήρχαν κάποιες διαφορές, αν και γενικά έμοιαζε στην περιγραφή. Σύμφωνα με την υποθ. Turnbull (ανωτέρω) όταν η ποιότητα της αναγνωριστικής μαρτυρίας είναι φτωχή όπως π.χ στις περιπτώσεις που ο παραπονούμενος είχε μια γρήγορη ματιά ή υπό δύσκολες συνθήκες, το Δικαστήριο πρέπει να αθωώσει τον κατηγορούμενο, εκτός αν υπάρχει άλλη μαρτυρία η οποία τείνει να ενδυναμώσει την ορθότητα της αναγνώρισης, με την έννοια της υποστηρικτικής και όχι ενισχυτικής μαρτυρίας υπό νομική έννοια. Το Δικαστήριο στην Turnbull (ανωτέρω) παραθέτει και το παράδειγμα της κλοπής τσάντας στο δρόμο όπου ο μάρτυρας με βάση μια παροδική ματιά προβαίνει αργότερα σε επιτυχή αναγνώριση, την οποία και χαρακτηρίζει ως φτωχής ποιότητας (βλ. και υπ. Long

(1973)57 Cr. Arr. Rep. 871). Ο παραπονούμενος στην παρούσα εντίμως παραδέχθηκε πως όλα έγιναν σε κλάσματα δευτερολέπτου για να προσθέσει αργότερα πως μπορεί να πέρασαν και 25 δευτερόλεπτα. Οδηγούσε λεωφορείο με ταχύτητα περίπου 150 μέχρι το συμβάν. Ήταν νύκτα και υπήρχαν συνήθεις πάσσαλοι της Α.Η.Κ κάθε 20-25μ. περίπου, κίτρινου φωτισμού. Δεν δόθηκε μαρτυρία για την ένσταση του φωτισμού αυτού, ούτε και για το ύψος των λαμπτήρων. Ο δράστης όμως δεν ευρίσκετο κάτω από λαμπτήρα όταν έριξε την πέτρα, αλλά κάπου ενδιάμεσα. Παρότι στην κατάθεση του είχε δει πως τα μαλλιά του δράστη ήταν σγουρά στην προφορική του μαρτυρία είπε πως δεν ήταν έτσι αλλά φουντωτά και μακριά, αρνούμενος ότι ήταν ισιωμένο. Στην κατάθεση του επίσης είπε πως ο δράστης φορούσε φανέλα καφέ ενώ στο δικαστήριο διεφάνη πως όταν εντοπίστηκε ο κατηγορούμενος φορούσε φανέλα χρώματος μωβ με λίγο γαλάζιο. Εντούτοις επέμενε πως αυτή ήταν που φορούσε ο δράστης και ότι ο ίδιος την έβλεπε και τώρα ως καφέ. Παρέλειψε δε να παρατηρήσει και ή αναφέρει πως αυτή ήταν ξεμάσχαλη, πράγμα που ως χαρακτηριστικό στοιχείο, ευλόγως θα αναμένετο ότι θα το ενθυμείτο. Σχετικά με το κάτω μέρος της ενδυμασίας στην αρχική περιγραφή είχε πει πως ο δράστης φορούσε παντελόνι μαύρο, ενώ όταν εντοπίστηκε ο κατηγορούμενος φορούσε φόρμα μαύρου χρώματος με άσπρη ρίγα στα πλάγια. Σημειώνεται πως ο παραπονούμενος, όπως εντίμως επίσης παραδέχθηκε, ήταν αρκετά εκνευρισμένος μετά από αυτό που του συνέβηκε. Του παρουσίασαν εντός ολίγου τον κατηγορούμενο και είπε πως αυτός ήταν ο δράστης. Με βάση την συνολική εικόνα του παραπονούμενου δεν θα έλεγα σε καμιά περίπτωση πως ενσυνείδητα ψεύδεται ή ότι είχε πρόθεση να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Έχω την άποψη όμως πως σφάλλει καλόπιστα στην αναγνώριση στην οποία προέβη η οποία μολύνεται και από το λάθος που είχε εμφιλοχωρήσει κατά τη διαδικασία αναγνώρισης. Δεν έχω εξάλλου εντοπίσει καμιά μαρτυρία, η οποία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως υποστηρικτική της αναγνώρισης του. Το ότι όντως κυκλοφορούσε ο 17χρονος κατηγορούμενος στην εν λόγω περιοχή εκείνη την ώρα δεν μπορεί να οδηγήσει σε κάποιο ασφαλές συμπέρασμα, δεδομένου ότι εκεί κοντά είναι και το σπίτι του και δέχομαι τη μαρτυρία αυτού και του ΜΚ2 ότι τηλεφωνήθηκαν και συμφώνησαν να συναντηθούν σε κοντινό πάρκο. Κατάληξη Με βάση όλα τα ανωτέρω καταλήγω πως δεν έχει καταδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό ότι η επίδικη ζημιά προκλήθηκε από τον κατηγορούμενο, ο οποίος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Τα έξοδα €430 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Τα τεκμήρια 6 και 7 να επιστραφούν στον κατηγορούμενο. (Υπ.) .......... Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο