Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Γιώργου Νικολάου κ.α., Ποιν. Υπ.: 14272/09, 21 Δεκεμβρίου 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:B122 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ Ποιν. Υπ.: 14272/09 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας εναντίον
- Γιώργου Νικολάου
- Φρειδερίκη Νικολάου Κατηγορουμένων ----------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 21 Δεκεμβρίου 2010 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Χ' Κωνσταντή Για τον Κατηγορούμενο: κ. Βρυωνίδης Κατηγορούμενος παρών. ------------------------ Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος 1 κρίθηκε ένοχος κατόπιν παραδοχής του στην 1η κατηγορία που αφορά πρόκληση θανάτου λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης κατά παράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα και στην 3η κατηγορία που αφορά χρήση μηχανοκίνητου οχήματος κατά παράβαση του άρθρου 17 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών, ΚΔΠ 66/
- Σύμφωνα με τα εκτεθέντα γεγονότα στις 21.10.2008 ο 20χρονος τότε κατηγορούμενος περί τις 9.40 π.μ. οδηγούσε το αυτοκίνητο KSL083 επί της Λεωφ. Γρ. Αυξεντίου στην Κοκκινοτριμιθιά με κατεύθυνση τη Λευκωσία. Σε κάποιο σημείο του δρόμου επιχείρησε να προσπεράσει το προπορευόμενο του όχημα με αρ. εγγρ. ΚSN559 με αποτέλεσμα τελικά να συγκρουστεί μετωπικά με το εξ αντιθέτου του ερχόμενο όχημα υπ' αρ. εγγρ. CAH862 το οποίο οδηγούσε ο 26 χρονος Przemyslaw Slawomir Uruski από την Πολωνία (αποβιώσας). Από τη σύγκρουση το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου κτύπησε δύο φορές στο KSN559 το οποίο ήταν ακόμα δίπλα του. Λόγω της σφοδρότητας της σύγκρουσης το CAH862 σπρώχθηκε προς τα πίσω και κατέληξε σε παρακείμενο χωράφι, ενώ τα άλλα δύο οχήματα ακινητοποιήθηκαν εντός του δρόμου. Από τη σύγκρουση τραυματίστηκαν σοβαρά ο 26χρονος Πολωνός και ο κατηγορούμενος και ελαφρά ο οδηγός και συνοδηγός στο προπορευόμενο όχημα KSN
- Ο Πολωνός μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας όπου και υπέκυψε στα τραύματα του. Τα οχήματα του κατηγορούμενου και του θύματος καταστράφηκαν ολοσχερώς, ενώ το τρίτο όχημα υπέστη ελαφρές ζημιές. Μηχανικός έλεγχος κατέδειξε ότι κανένα από τα εμπλεκόμενα οχήματα δεν είχε οποιοδήποτε μηχανικό πρόβλημα πριν τη σύγκρουση. Στις 23.10.2008 ο αρμόδιος ιατροδικαστής μετά από νεκροψία κατέληξε πως αιτία θανάτου του θύματος ήταν η κρανιοεγκεφαλική κάκωση συνεπεία του ατυχήματος. Όπως αναφέρθηκε στα γεγονότα, από ανεξάρτητη μαρτυρία διεφάνη πως ο κατηγορούμενος επιχείρησε το προσπέρασμα και εισήλθε στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας χωρίς να ελέγξει προηγουμένως το δρόμο. Κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης προέκυψε πως το όχημα που οδηγούσε ο κατηγορούμενος ανήκε στην πρώην δεύτερη κατηγορούμενη και δεν είχε εκδοθεί για αυτό άδεια κυκλοφορίας για το Β' εξάμηνο του
- Στο σημείο που έγινε το ατύχημα ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης με μια λωρίδα για κάθε κατεύθυνση πλάτους 3,50 μ. Στο συγκεκριμένο σημείο είναι ανοικτή στροφή προς τα αριστερά ως η πορεία του κατηγορουμένου. Οι δύο λωρίδες χωρίζονται με άσπρη διακεκομμένη γραμμή μέχρι το σημείο συγκρούσεως που αρχίζει άσπρη συνεχής γραμμή. Το ατύχημα έγινε λίγα μέτρα πριν τη συμβολή της λεωφόρου με την πάροδο της οδού Ζαλόγγου. Πριν τη διασταύρωση αυτή και το σημείο συγκρούσεως υπήρχε ευδιάκριτη προειδοποιητική πινακίδα για την ύπαρξη της παρόδου. Την ώρα του ατυχήματος ο καιρός ήταν αίθριος, το ασφάλτινο οδόστρωμα στεγνό και καθαρό και το όριο ταχύτητας εκεί ήταν 65 χαω. Η ορατότητα από το σημείο συγκρούσεως ήταν πέραν των 100 μ. και προς τις δύο κατευθύνσεις. Σχετικό πρόχειρο και τελικό σχέδιο επί κλίμακος κατατέθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή κατά την έκθεση των γεγονότων. Όταν ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς παραδέχθηκε και απολογήθηκε. Αγόρευση προς μετριασμό: Αγορεύοντας προς μετριασμό ο κ. Βρυωνίδης παρέπεμψε σε απόσπασμα από την κατάθεση του κατηγορούμενου στην οποία αναφέρει πως ακολουθούσε το άλλο αυτοκίνητο που πήγαινε με χαμηλή ταχύτητα, ήταν κοντά του αλλά δεν μπορούσε να πει την απόσταση, ότι κινήθηκε δεξιά για να το προσπεράσει, ότι εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και ότι ξαφνικά έσβησαν όλα και δεν θυμάται τίποτε, σημειώνοντας πως πριν αρχίσει να προσπερνά κινήθηκε στη δεξιά άκρη της λωρίδας του και είδε από απέναντι ότι ο δρόμος ήταν καθαρός, αφού η έγνοια του ήταν αφενός να ελέγξει ότι ο δρόμος ήταν καθαρός καθώς και αφετέρου να μην κτυπήσει στο προπορευόμενο όχημα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος δέχθηκε πως εκ του αποτελέσματος οι ενέργειες του κατηγορούμενου δεν ήταν οι ενδεδειγμένες και απέδωσε αυτό στην απειρία του, αφού ήταν οδηγός μόνον τους 11 προηγούμενους μήνες καθώς και στην ανάγκη για λήψη γρήγορης απόφασης που οδήγησαν στο λανθασμένο της ενέργειας του. Δέχθηκε επίσης πως ο υπολογισμός του κατηγορούμενου και για την δική του ταχύτητα και για αυτήν του εξ αντιθέτου οχήματος ήταν πιθανότατα λανθασμένος, ως διαπιστώνεται εκ του αποτελέσματος. Νομική Πτυχή: Κατά την επίδικο χρόνο το άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα προνοούσε ποινή φυλάκισης μέχρι 4 χρόνια ή πρόστιμο μέχρι €4.271, η οποία αποτελεί και τη βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή που θα επιβάλει. Πρόκειται για διπλασιασμό της ποινής η οποία θεσπίστηκε από το Ν. 181
(1)/00 και η οποία καταδεικνύει τόσο την πρόθεση του νομοθέτη για αυστηρότερη αντιμετώπιση, όσο και τη σοβαρότητα των αδικημάτων αυτών. Όσον αφορά τις επιβαλλόμενες ποινές οι αρχές είναι καλά γνωστές και έχω υπόψιν μου σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. υπόθεση Attorney General v. Iacovides
(1973)2 CLR 344). Από το 1986 στην υπόθεση Charalambous v. The Police
(1986)2 CLR 128, είχε τονιστεί πως τα θανατηφόρα δυστυχήματα είχαν λάβει διαστάσεις κοινωνικής μάστιγας γεγονός που καθιστούσε τo στοιχείο της αποτροπής εντονότερο στην επιλογή της ποινής, διαπίστωση που δεν έχει χάσει την αξία της μέχρι σήμερα, αλλά αντιθέτως επιβεβαιώνεται καθημερινά. Το Δικαστήριο έχει δικαστική γνώση για την ολοένα αυξανόμενη συχνότητα διάπραξης τροχαίων αδικημάτων και ειδικά θανατηφόρων τροχαίων ατυχημάτων. Αυτό προκύπτει από τις υποθέσεις που καταχωρούνται καθημερινό (βλ. υπόθεση Yeates κ.α. ν. Αστυνομίας
(2000)2 ΑΑΔ 320). Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι κατά καιρούς ορισμένες μετρήσεις φέρουν την χώρα μας να προηγείται άλλων χωρών -κατ' αναλογίαν πληθυσμού - σε αριθμό θανάτων από οδική αμέλεια ή απερισκεψία. Στην υπόθεση Μενελάου ν. Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 232 το Ανώτατο Δικαστήριο συμφωνώντας με το Πρωτόδικο στην επιλογή της ποινής φυλάκισης, αvέφερε μεταξύ άλλων ότι: «...Τα τροχαία δυστυχήματα έχουν προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, διαπίστωση που άπτεται τόσο της επιλογής των τιμωρητικών μέσων όσο και του ύψους της ποινής, μέσα στο πλαίσιο που επιλέγεται. Τα οδικά δυστυχήματα έχουν αποβεί χαίνουσα πληγή για την κυπριακή κοινωνία. Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, τραυματισμούς και υλική ζημιά είναι τεράστιες. Δεν μπορεί το Δικαστήριο να αδιαφορήσει μπροστά στο καταστροφικό αυτό φαινόμενο. Αυτό επιβάλλει το καθήκον του Δικαστηρίου για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, που έχει ως λόγο την καθήλωση μέσω της τιμωρίας, της παράνομης συμπεριφοράς, που στην περίπτωση της οδικής αμέλειας χαρακτηρίζει ο έντονος αντικοινωνικός χαρακτήρας.» Τα πιο πάνω επαναλήφθηκαν σχετικά πρόσφατα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στυλιανού, Ποιν. Εφ. 101/09 ημ. 16.10.2009 όπου για διπλό θανατηφόρο που προέκυψε εξαιτίας της εισόδου σε αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας σε σημείο που υπήρχε συνεχής άσπρη διαχωριστική γραμμή αυξήθηκε η ποινή από ένα χρόνο σε δύο χρόνια σε υπόθεση για την οποία αναγνωρίστηκε και 10μηνη καθυστέρηση στην προώθηση. Σε παρόμοιο διπλό θανατηφόρο στην υπ. Νεοφύτου ν. Αστυνομίας
(2006)2 ΑΑΔ 120 όπου ο εφεσείων λόγω κακής οδήγησης σε στροφή εισήλθε στην αντίθετη λωρίδα, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 2,5 χρόνων. Στην υπ. Ιωάννου ν. Αστυνομίας
(2008)2 ΑΑΔ 399 η ποινή 2,5 χρόνων σε οικογενειάρχη με δύο ανήλικα τέκνα ο οποίος υπέστη επίσης πολλά κατάγματα μειώθηκε σε 15 μήνες φυλάκιση, ενώ στην Σιμιλλίδης ν. Αστυνομίας
(2006)2 ΑΑΔ 152 που αφορούσε είσοδο στο αντίθετο ρεύμα σε σημείο που υπήρχε άσπρη συνεχής γραμμή επικυρώθηκε φυλάκιση 6 μηνών σε φοιτητή, λαμβάνοντας και εδώ υπόψιν την καθυστέρηση στην δίωξη. Για να αποφασιστεί κατά πόσον ενδείκνυται η ποινή φυλάκισης λαμβάνονται υπόψιν κάποια κριτήρια που έγιναν δεκτά από τη νομολογία μας. Αυτά σύμφωνα με την υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 109, σχετίζονται μεταξύ άλλων με την υφή της αμέλειας η οποία προκάλεσε τον θάνατο και τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου. Η επιβολή ποινής φυλάκισης ενδείκνυται κατ' αρχήν στις περιπτώσεις εκείνες που η αμέλεια του κατηγορούμενου εμπεριέχει και το στοιχείο της αδιαφορίας για την ασφάλεια άλλων προσώπων που χρησιμοποιούν το δρόμο ενώ το λευκό ποινικό μητρώο αποτελεί παράγοντα που μπορεί σε οριακές περιπτώσεις να διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο στην επιβολή ή όχι ποινής φυλάκισης. Η επιβολή ποινής φυλάκισης αντενδείκνυται στις περιπτώσεις εκείνες που το κύριο χαρακτηριστικό της αμέλειας του κατηγορούμενου είναι στιγμιαία αβλεψία ή απροσεξία σε συνδυασμό με λευκό ή καλό ποινικό μητρώο. Παραπέμπω επίσης στις υποθέσεις Γεωργίου ν. Δημοκρατίας
(1990)2 ΑΑΔ 259, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη
(1993)2 ΑΑΔ 355, Πέτρου ν. Αστυνομίας
(1994)2 ΑΑΔ 233, Προκοπίου ν. Αστυνομίας
(1995)2 ΑΑΔ 73, Γενικός Εισαγγελέας V. Πότση
(2000)2 ΑΑΔ 252, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σωτηρίου
(2003)2 ΑΑΔ 331 και Χ'Ίωάννου ν. Αστυνομίας
(2004)2 ΑΑΔ 453. Όπως προκύπτει από τις σχετικές αποφάσεις αλλά και ως θέμα κοινής λογικής η στιγμιαία αβλεψία πρέπει να εκλαμβάνεται ως ένα μεμονωμένο σφάλμα το οποίο συμβαίνει σε ένα πολύ μικρό διάστημα χρόνου κατά την οδήγηση, δηλαδή οφείλεται σε μια μόνο λάθος κίνηση της στιγμής. Συνεκτιμώντας όλα τα γεγονότα στην παρούσα δεν μπορώ να συμφωνήσω πως πρόκειται για περίπτωση στιγμιαίας αβλεψίας. Καταρχάς έχει δηλωθεί και δεν έχει αμφισβητηθεί πως ο κατηγορούμενος εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα χωρίς να ελέγξει προηγουμένως το δρόμο. Αν το έπραττε θα έβλεπε πως σε λίγα μέτρα άρχιζε η συνεχής άσπρη γραμμή και θα καταλάβαινε ότι δεν είχε το χώρο και το χρόνο να ολοκληρώσει νόμιμα το προσπέρασμα του. Κυρίως όμως θα έβλεπε το εξ αντιθέτου ερχόμενο όχημα και δεν θα επιχειρούσε καν την είσοδο του στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας. Αλλά έστω ότι αυτή ήταν η στιγμιαία αβλεψία του (δηλαδή η κίνηση του προς το αντίθετο ρεύμα χωρίς προηγούμενο έλεγχο) παραμένει το ερώτημα γιατί δεν παρατήρησε τα πιο πάνω κατά την είσοδο του στην άλλη λωρίδα και κυρίως παραμένει το ερώτημα τι επίβλεψη είχε στο δρόμο από την αλλαγή λωρίδας και ύστερα. Στην κατάθεση του είπε πως είδε ότι από απέναντι ο δρόμος ήταν καθαρός, αλλά ο συνήγορος του δέχθηκε πως ο υπολογισμός του για την ταχύτητα του άλλου αυτοκινήτου ήταν λανθασμένος και αυτό εξυπονοεί πως είδε το άλλο όχημα, αλλά θεώρησε ότι προλάβαινε να προσπεράσει. Το σίγουρο είναι εν πάση περιπτώσει πως το εξ αντιθέτου αυτοκίνητο ήταν στο δρόμο και ερχόταν κανονικά στην πορεία του. Μάλιστα φαίνεται από το σχέδιο (επί κλίμακος) πως ο άλλος οδηγός αντιλήφθηκε τον κατηγορούμενο, αν κρίνει κάποιος από το ότι και ελιγμό έκανε στα αριστερά και χρησιμοποίησε το σύστημα τροχοπέδησης αφήνοντας ίχνη μήκους 12μ. Σημασία έχει πως και στις δύο περιπτώσεις η αμέλεια του κατηγορούμενου δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως στιγμιαία αφού στη μια περίπτωση σημαίνει πως από τη στιγμή που ξεκίνησε να αλλάξει λωρίδα μέχρι και τη σύγκρουση δεν είχε τη δέουσα επιμέλεια να αντιληφθεί το εξ αντιθέτου όχημα και στην άλλη πως το είδε αλλά αδιαφόρησε για την παρουσία του πιστεύοντας ότι θα τα καταφέρει να προσπεράσει. Το Δικαστήριο έχει πάντοτε και το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής ούτως ώστε αυτή να προσιδιάζει στις ιδιαίτερες περιστάσεις τόσο της υπόθεσης όσο και του κατηγορούμενου. Στα πλαίσια αυτά λαμβάνω καταρχάς υπόψιν μου το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου το οποίο του δίδει το δικαίωμα να κριθεί με μεγαλύτερη επιείκεια. Η αρχική του ομολογία και συνεργασία με τις αστυνομικές αρχές είναι επίσης στοιχείο που προσμετρά προς όφελος του. Η σχετική σύντομη παραδοχή του στο Δικαστήριο διέσωσε πολύτιμο δικαστικό χρόνο και περαιτέρω δικαστικά έξοδα και σύμφωνα με τη νομολογία μας του δίδει το δικαίωμα για σχετική έκπτωση στην ποινή. Λαμβάνω επίσης υπόψιν μου την μεταμέλεια και συγκλονισμό που εξέφρασε μέσω του δικηγόρου του. Όσον αφορά τις προσωπικές του περιστάσεις έχω υπόψιν όσα αναφέρονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας όπως αυτά έχουν επεξηγηθεί από τον κ. Βρυωνίδη, καθώς και όσα αναφέρονται από τον καθηγητή του (κ. Κωμοδρόμο) και τον ψυχίατρο του (κ. Μικελλίδη). Ο κατηγορούμενος ηλικίας σήμερα 22 ετών είναι παιδί πολυμελούς οικογένειας έχοντας τέσσερα μεγαλύτερα αδέλφια. Διαμένει με τους γονείς του από τους οποίους και συντηρείται αφού είναι φοιτητής. Δεν ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία λόγω ψυχολογικών προβλημάτων. Παρακολουθείτο από μικρής ηλικίας από ψυχολόγο αφού παρουσίαζε διάφορες μορφές φοβίας και κυρίως αγοροφοβίας. Μετά την απαλλαγή του από την Εθνική Φρουρά εργάστηκε σε εταιρεία μεταφορών και απέκτησε άδεια αναβάτη. Σταμάτησε την εργασία όταν άρχισε την φοίτηση του στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας στον κλάδο Sport Management. Η φοίτηση του διακόπηκε για ένα χρόνο μετά το τροχαίο ατύχημα για σκοπούς ανάρρωσης αφού όπως φαίνεται και από σχετική ιατρική βεβαίωση (κ. Κατσιφαράκης) είχε υποστεί και ο ίδιος βαρύτατο τραυματισμό και ιδιαίτερα στο γόνατο όπου διαπιστώθηκε κάταγμα και του τοποθετήθηκαν ξένα υλικά. Στο υπόλοιπο της ζωής του πρέπει να υποβάλλεται σε αυστηρό ειδικό πρόγραμμα φυσιοθεραπευτικής αγωγής, κινησιοθεραπείας και υπερβαρικού οξυγόνου. Όπως αναφέρεται απαιτείται κυρίως ψυχολογική του υποστήριξη από ειδικό ιατρό αφού παρουσιάζει τάσεις αυτοκαταστροφής, πράγμα που επιβεβαιώνει και ο ιατρός Μικελλίδης, χαρακτηρίζοντας την κατάσταση του τραγική και ορατό τον κίνδυνο πλήρους επιδείνωσης της ψυχικής του κατάστασης σε περίπτωση επιβολής στερητικής της ελευθερίας ποινής. όπως αναφέρεται από νεαρής ηλικίας ο κατηγορούμενος πάσχει από υποτροπιάζουσα κατάθλιψη η οποία επιδεινώθηκε μετά την εμπλοκή του στο επίδικο θανατηφόρο ατύχημα. Σημειώνω σ' αυτό το στάδιο πως τα ψυχολογικά προβλήματα και οι προσωπικές περιστάσεις είναι ήσσονος σημασία σε σοβαρά αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξης του επιβάλλει την επιβολή αυστηρής και αποτρεπτικής ποινής (βλ. υπ. Παναγιώτου ν. Αστυνομία
(2001)2 ΑΑΔ 540). Έχω τη γνώμη όμως πως η κατάσταση του κατηγορούμενου δεν είναι τόσον τραγική όσον αναδύεται εκ πρώτης όψεως από το ιατρικό πιστοποιητικό του κ. Μικελλίδη. Χωρίς να παραγνωρίζω τα όσα καταγράφονται εκεί έχω κατά νουν και την θέση του ιατρού κ. Κατσιφαράκη ότι εκείνο που χρειάζεται ο κατηγορούμενος είναι ψυχολογική υποστήριξη από ειδικό ιατρό και κυρίως έχω υπόψιν και όσα αναφέρονται για τον κατηγορούμενο από τον καθηγητή του στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας κ. Κωμοδρόμο. Ο οποίος περιγράφει τον κατηγορούμενο ως ένα άριστο φοιτητή, ευσυνείδητο, εύστοχο, επίμονο, έξυπνο και σταθερό, που δείχνει σεβασμό τόσο για το αντικείμενο, όσο και για την ποιότητα της δουλειάς του και κυρίως είναι κοινωνικός, ευγενικός και ευχάριστος άνθρωπος, καθώς και πολύ δημοφιλής τόσο στους καθηγητές του, όσο και στους συμφοιτητές τους. Σε περίπτωση επιλογής της ποινής φυλάκισης θεωρώ πως δεν θα επηρεαστεί δυσανάλογα η περαιτέρω πορεία του στο Πανεπιστήμιο, όπως φαίνεται και από την προηγούμενη διακοπή, ενώ για τα υπόλοιπα ζητήματα πάντοτε υπάρχει και η δυνατότητα παροχής της ίδιας ψυχιατρικής ή ψυχολογικής φροντίδας κατά την έκτιση της ποινής (βλ. υποθ. Χρίστου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 85). Συνεκτιμώντας όλα τα ανωτέρω καταλήγω πως η μόνη κατάλληλη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι αυτή της φυλάκισης. Κρίνω κατάλληλες και επιβάλλω: Στην 1η κατηγορία 8 μήνες φυλάκιση. Στην 3η κατηγορία καμία ποινή. Διατάσσεται επίσης η στέρηση του δικαιώματος του κατηγορούμενου να κατέχει ή να αποκτά άδεια οδήγησης για περίοδο 12 μηνών από σήμερα και του επιβάλλονται επίσης 8 βαθμοί ποινής. Η ποινή φυλάκισης να ξεκινά από τις 17.12.2010 που τέθηκε υπό κράτηση. Έχω εξετάσει με προσοχή και το αίτημα για αναστολή της ποινής φυλάκισης έχοντας υπόψιν και τις ομολογουμένως ελαστικότερες διατάξεις του Ν. 186
(1)/03 και η σχετική νομολογία (βλ. υποθέσεις Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας
(2004)2 ΑΑΔ 39, Τραλαλάς ν. Αστυνομίας
(2004)2 ΑΑΔ 323, Ιωάννου ν. Δημοκρατίας
(2004)2 ΑΑΔ 582 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη Ποιν. Εφ. 7770, ημερ. 30.3.2005), αλλά δεν συμφωνώ και δεν έχω εντοπίσει οποιοδήποτε λόγο για αναστολή της. Όλα τα στοιχεία αποτελούν συνήθεις μετριαστικούς παράγοντες και έχουν επαρκώς ληφθεί υπόψιν κατά την επιμέτρηση. Ως εκ τούτου το αίτημα απορρίπτεται. Τα έξοδα €80 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Εννοείται πως οι αρχές των Φυλακών θα παράσχουν στον κατηγορούμενο 1 κάθε αναγκαία και δυνατή ιατρική φροντίδα και ψυχολογική υποστήριξη. (Υπ.) ............ Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο