Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Γιώργου Παναγή, Αρ. Υπ.: 9912/09, 17 Μαρτίου, 2010

(1)του Περί Επιθετικών Οργάνων Νόμου Κεφ. 159. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας, ο κατηγορούμενος στις 14/8/08 στην οδό Ερμού στην Λάρνακα, είχε στο κατάστημα του επιθετικά όργανα, δηλαδή 25 σιδερογροθιές, δύο μαχαίρια σιδερογροθιές, 9 αστεράκια τύπου Ninja, 17 μαχαίρια πεταλούδα, 63 μαχαιράκια σουγιάδες, 9 πτυσσόμενα ρόπαλα, 4 μεγάλες πεταλλούδες, 17 αμφίστομες μάχαιρες, 17 σπαθιά τύπου Ninja, 3 αστεράκια ανοιγοκλειόμενα, 1 διακοσμητική κούνια και 2 γκλόπ τύπου Ninja. Η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής στηρίχθηκε κατ' αποκλειστικότητα σε δηλώσεις παραδεκτών γεγονότων τα οποία έτυχαν της έγκρισης του δικαστηρίου. Σύμφωνα με τις εν λόγω δηλώσεις ο Μ1 επί του κατηγορητηρίου κατόπιν δικαστικού εντάλματος έρευνας, στις 14/8/08 ερεύνησε το κατάστημα με την επωνυμία G. Panagi & Sons Novelti Shop στην οδό Ερμού στη Λάρνακα το οποίο διαχειρίζεται η εταιρεία Γ. Παναγή και Υιός Λτδ, της οποίας ο κατηγορούμενος είναι διευθυντής, στην παρουσία του κατηγορουμένου και βρήκε τα όργανα τα οποία περιγράφονται στις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας. Όλα τα εν λόγω όργανα είναι πρόσφορα για επίθεση ή άμυνα και εισήχθησαν στην Κύπρο νόμιμα. Πέραν των ως άνω δηλώσεων κατατέθηκε ως τεκμήριο η έκθεση του πραγματογνώμονα ο οποίος εξέτασε τα ως άνω αντικείμενα, προς απόδειξη της αλήθειας του περιεχομένου της. Μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή η υπεράσπιση εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος δεν θα πρέπει να κληθεί σε απολογία. ΄Οπως είναι ευρέως νομολογημένο απαλλαγή του κατηγορουμένου στο στάδιο αυτό δικαιολογείται μόνο εφόσον (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να στηρίξει επ' αυτής την καταδίκη του κατηγορουμένου. Παραπέμπω μεταξύ άλλων στις υποθέσεις Αζίνας v. Αστυνομίας

(1981)2 CLR σελ. 9 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στέφανος Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 130. ΄Οπως έχω ήδη αναφέρει η υπό εξέταση κατηγορία στηρίζεται στο άρθρο 3

(1)του Κεφ.

1. Το άρθρο αυτό προνοεί επί λέξη τα ακόλουθα: «Πρόσωπο το οποίο χωρίς νόμιμη εξουσιοδότηση ή εύλογη δικαιολογία, η απόδειξη των οποίων βαρύνει αυτό, έχει μαζί του σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο οποιοδήποτε επιθετικό όπλο είναι ένοχο αδικήματος, και υπόκειται σε περίπτωση καταδίκης σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο έτη ή σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές της φυλάκισης και του προστίμου.» Στο άρθρο 2 του νόμου επεξηγείται η έννοια του επιθετικού όπλου καθώς και του δημόσιου χώρου. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο άρθρο αυτό «επιθετικό όπλο σημαίνει οποιοδήποτε αντικείμενο που κατασκευάστηκε ή προσαρμόστηκε για να προκαλεί όταν χρησιμοποιείται βλάβη σε πρόσωπο ή ζημιά σε περιουσία, ή που προορίζεται από το πρόσωπο που το έχει μαζί του για τέτοια χρήση από αυτό». Η πρώτη μου παρατήρηση είναι ότι στην έκθεση του πραγματογνώμονα (τεκμήριο 1), αυτό το οποίο αναφέρεται είναι ότι όλα τα επιθετικά όργανα είναι πρόσφορα για επίθεση ή άμυνα με εξαίρεση μία μεταλλική γροθιά-σιδερογροθιά, η οποία όπως αναφέρεται μπορεί να επιφέρει κάκωση ή βλάβη της υγείας του ατόμου κατά του οποίου χρησιμοποιείται. Ο συνήγορος της κατηγορούσας αρχής είχε εισηγηθεί ότι το δικαστήριο θα πρέπει να καταλήξει ότι, ενόψει της διαπίστωσης του πραγματογνώμονα ότι όλα τα αντικείμενα είναι πρόσφορα για επίθεση ή άμυνα, αυτά μπορούν να επιφέρουν και βλάβη σε περιουσία ή σε πρόσωπα. Με έχει προβληματίσει η διάκριση η οποία έγινε στην έκθεση τεκμήριο
2. Αν πραγματικά ευσταθούσε η εισήγηση του κ. Δημητρίου, διερωτώμαι γιατί υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός στην έκθεση του και μόνο για το ένα από τα επίδικα αντικείμενα αναφέρεται ότι μπορεί να προκαλέσει ή να επιφέρει κάκωση ή βλάβη της υγείας του ατόμου. Πιστεύω ότι το δικαστήριο χωρίς την μαρτυρία ειδικού δεν θα μπορούσε να δεχθεί ότι όλα τα επίδικα αντικείμενα αποτελούν επιθετικά όπλα εν τη εννοία του νόμου, με εξαίρεση την μία μεταλλική γροθιά για την οποία αναφέρεται ρητά στην έκθεση ότι μπορεί να επιφέρει βλάβη στο πρόσωπο. Πέραν των όσων έχω αναφέρει πιο πάνω, υπάρχει ακόμη κάτι πιο ουσιώδες. ΄Οπως έχω ήδη αναφέρει το άρθρο 3

(1)αναφέρει ότι «πρόσωπο το οποίο έχει μαζί του σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο». Σύμφωνα με τα παραδεκτά γεγονότα ο κατηγορούμενος είναι διευθυντής της εταιρείας η οποία διαχειρίζεται το κατάστημα στο οποίο ανευρέθηκαν τα επίδικα αντικείμενα. Δυστυχώς στον σχετικό νόμο δεν διευκρινίζεται τι εννοεί ο νομοθέτης με την φράση «έχει μαζί του». Ακόμη και αν κατέληγα σε εύρημα ότι ο κατηγορούμενος είχε στην κατοχή του κατά τον ουσιώδη χρόνο τα επίδικα αντικείμενα, εντούτοις δεν διευκρινίζεται κατά πόσο η κατοχή εμπίπτει στην έννοια του «έχει μαζί του». Ο τρόπος με τον οποίο είναι διατυπωμένο το άρθρο αυτό και ειδικά η χρήση της φράσης «έχει μαζί του σε δημόσιο χώρο» αφήνει περιθώριο για να νοηθεί ότι πρόθεση του νομοθέτη ήταν να ποινικοποιήσει την μεταφορά επιθετικού οργάνου σε δημόσιο χώρο. Πιστεύω ότι θα έπρεπε ο νομοθέτης να διευκρίνιζε κατά τρόπο ρητό και απερίφραστο την έννοια αυτή. ΄Οπως είναι νομολογημένο η ποινική ευθύνη πρέπει να καθορίζεται ρητά και απερίφραστα από το λεκτικό της διάταξης και όχι να αφήνεται να συνάγεται από τα συμφραζόμενα (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Παπαγεωργίου κ.α.

(1995)2 ΑΑΔ 128). Επιπλέον στην υπόθεση Χριστοδούλου v. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 433, αναφέρεται ότι: «Οι ποινικοί νόμοι, περιλαμβανομένων εκείνων που αφορούν τη δικαιοδοσία και τη δικονομία, ερμηνεύονται αυστηρά. Αν υπάρχει οποιαδήποτε ασάφεια ή αμφιβολία αποφασίζεται υπέρ του κατηγορουμένου. Αυτό γίνεται έστω και αν οδηγεί στην απαλλαγή του κατηγορουμένου για τεχνικούς λόγους.» ΄Οπως έχω ήδη αναφέρει, στο υπό εξέταση νομοθέτημα δεν διευκρινίζεται κατά πόσο η κατοχή εμπίπτει στην έννοια του όρου «έχει μαζί του». Ενόψει της ασάφειας αυτής, θεωρώ ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να απαλλαγεί από το στάδιο αυτό και να μην κληθεί σε απολογία. ΄Οσον αφορά το αίτημα της υπεράσπισης για επιστροφή των επιδίκων αντικειμένων, ενόψει της δήλωσης ότι αυτά εισήχθησαν νόμιμα θεωρώ ότι αυτό θα πρέπει να επιτύχει. Με βάση όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να στοιχειοθετήσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση ενοχής. Ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται από το στάδιο αυτό. ΄Ολα τα επίδικα αντικείμενα να επιστραφούν στον κατηγορούμενο. (Υπ.) ............... Θ. Θωμά, Ε. Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο