Α Σ Τ Υ Ν Ο Μ Ι Α ν. Ανδρέας Αχιλλέως κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 12136/09, 13 Οκτωβρίου, 2010

(1)/02)και των Κανονισμών 1,3,5,6,7,18,19 και 21 της Κ.Δ.Π. 659/03. Συγκεκριμένα, κατηγορείται ότι στις 8.2.08, στη Λάρνακα, παρείχε υπηρεσίες διαμεσολάβησης μεταφοράς χρημάτων ως εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος της εταιρείας Western Union χωρίς άδεια από την Κεντρική Τράπεζα. Η Κατηγορούσα Αρχή προς υποστήριξη της υπόθεσής της κάλεσε δυο

(2)μάρτυρες. Πρώτος κατέθεσε ο κος Έλληνας, (Μ.Κ.1), ο οποίος είναι διευθυντής της εταιρείας «Ellinas Finance Public Co LTD». Ήταν η θέση του ότι η συγκεκριμένη εταιρεία ασχολείται με χρηματοδοτήσεις διαφόρων ειδών καθώς επίσης αντιπροσωπεύει και την αμερικανική εταιρεία «Money Gram», η οποία ασχολείται με την αποστολή και παραλαβή χρημάτων από το εξωτερικό. Κατέθεσε την κατάθεσή του ως Τεκμήριο 1 και υιοθέτησε το περιεχόμενό της. Σε αυτήν αναφέρει ότι είναι πρόεδρος και διευθύνον σύμβουλος της εταιρείας «Ellinas Finance Public Co LTD». Ο κος Αχιλλέως ήταν αδειούχος υπο-αντιπρόσωπος της συγκεκριμένης εταιρείας για τις εργασίες της εταιρείας «Money Gram». Η συνεργασία διακόπηκε τέλος Ιανουαρίου και ειδοποιήθηκε η Κεντρική Τράπεζα. Ήταν η καταγραφείσα θέση του ότι όφειλε ο κος Αχιλλέως να επιστρέψει την σχετική άδεια που του είχε παραχωρήσει η Κεντρική Τράπεζα και να σταματήσει να ασχολείται με την αποστολή χρημάτων στο εξωτερικό. Όμως, αντί αυτού συνέχιζε να ασχολείται με την αποστολή και παραλαβή χρημάτων από το εξωτερικό. Στις 8.2.08 έστειλε μέσω τηλεομοιότυπου το έντυπο της Western Union εκ μέρους τρίτου προσώπου για αποστολή €650 στην Ρουμανία. Το τηλεομοιότυπο κατά λάθος είχε φτάσει στην εταιρεία «Ellinas Finance Public Co LTD» και μόλις παραλήφθηκε ειδοποιήθηκε η Κεντρική Τράπεζα, ότι ο κος Αχιλλέως ασχολείτο παράνομα με την αποστολή χρημάτων μέσω της Western Union. Η Κεντρική Τράπεζα ανέλαβε την διερεύνηση και απέστειλε επιστολή. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 2 το έγγραφο της Western Union που είχε παραλάβει και αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο ως τον κο Αντρέα Αχιλλέως. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε οποιοσδήποτε επισκεφτεί τα γραφεία της Western Union ή αντιπρόσωπο, μπορεί να πάρει το συγκεκριμένο έγγραφο, Τεκμήριο 2 και μπορεί επίσης να το συμπληρώσει. Ερωτηθείς, ανέφερε ότι ο ίδιος δεν γνώριζε αν είχε διεκπεραιωθεί η πράξη που καταγράφετο στο Τεκμήριο

1. Όμως, υποστήριξε ότι το συγκεκριμένο έγγραφο είχε σταλεί από το φαξ του κου Αχιλλέως. Ισχυρίστηκε ότι ο κος Αχιλλέως δεν μπορούσε να συνεχίζει να εκτελεί τη συγκεκριμένη εργασία πριν την πάροδο 90 ημερών, αφού είχε τερματιστεί η μεταξύ τους συμφωνία. Κατέθεσε το έντυπο ενημέρωσης που είχε σταλεί στον Κατηγορούμενο για τερματισμό της συμφωνίας μέσω δικηγόρου ως Τεκμήριο
2. Παράλληλα ενημερώθηκε και η Κεντρική Τράπεζα. Δεύτερος, κατέθεσε ο Αστ.2189, κος Αντωνίου, (Μ.Κ.2). Υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του και την κατάθεσε ως Τεκμήριο
3. Στην κατάθεσή του αναφέρει ότι υπηρετεί στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων Λάρνακας. Στις 13.5.08 είχε παραλάβει αλληλογραφία από την Νομική Υπηρεσία που αφορούσε καταγγελία εναντίον του Ανδρέα Αχιλλέως για ενέργειες που πιθανών να παραβίαζαν την νομοθεσία περί Παροχής Υπηρεσιών και Μεταφοράς Χρημάτων. Έλαβε την 1.8.08 κατάθεση από τον Πορφύριο Οικονομίδη, Γενικό Διευθυντή της G.A.P VASSILOPOULOS ltd, στις 4.8.08 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο, στις 16.10.08 έλαβε συμπληρωματική κατάθεση από τον Πορφύριο Οικονομίδη, Γενικό Διευθυντή της G.A.P VASSILOPOULOS ltd, στις 29.11.08 έλαβε κατάθεση από την Petura Lumita Moraru, στις 11.12.08 έλαβε γραπτή κατάθεση από την Πόπη Βότση, Διευθύντρια της εταιρείας Western Union και στις 9.1.09 κατηγόρησε γραπτώς τον Ανδρέα Αχιλλέως. Κατέθεσε την γραπτή κατάθεση του Κατηγορούμενου ως Τεκμήριο 6 και την γραπτή κατηγορία ως Τεκμήριο
4. Δεν αντεξετάστηκε ο συγκεκριμένος μάρτυρας. Έγιναν από κοινού παραδεχτά η κατάθεση της κας Πόπης Βότση και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 4, η κατάθεση της κας Πική και κατατέθηκε ως Τεκμήριο 8 καθώς επίσης και οι καταθέσεις του Πορφύριου Οικονομίδη και έγιναν Τεκμήρια 9 και 10 και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο ως παραδεχτά γεγονότα. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας ο κος Θωμάς έκαμε εισήγηση ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου. Αντίθετη ήταν η άποψη του κου. Παπανικολάου, ο οποίος εισηγήθηκε ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος έχουν αποδειχθεί. Το νομικό πλαίσιο που καλύπτει το όλο ζήτημα τίθεται από το άρθρο 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Οι αρχές που διέπουν το φάσμα της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν αναλυθεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Θα έλεγα ότι σταθμοί στη σχετική νομολογία υπήρξαν οι αποφάσεις R. v. Mustafa Kara Mehmet 16 C.L.R. 46, Αζίνας ν. Αστυνομίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 9 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 C.L.R. 133. Θα παραθέσω απόσπασμα από τις σελίδες 144 και 145 της τελευταίας αυτής απόφασης, μέσα από τ΄ οποίο αποκρυσταλλώνονται και κωδικοποιούνται οι αρχές: «Όπως ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει, η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψης της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Χρήσιμη ανάλυση του όρου «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» γίνεται στην απόφαση της ολομέλειας In Re Kakos

(1985)1 C.L.R. 250. ............................. Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, α) δεν στοιχειοθετείται εξ΄ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου. ............................ Οι διατάξεις του Άρθρου 74

(1)(β) του Κεφ. 155 εναρμονίζονται, όπως επεξηγείται, με τα αγγλικά θέσμια στον προσδιορισμό εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και για το λόγο αυτό τόσο η Πρακτική του 1962 όσο και η σχετική αγγλική νομολογία (Βλέπε μεταξύ άλλων: (α) Wiseman & Another v. Borneman & Others

(1967)3 All E.R. 1045. (b) Cozens v. Brutus

(1972)2 All E.R. 1 (c) Ellis v. Jones

(1973)2 All E.R. 893. (d) R. v. Galbrzaith

(1981)2 All E.R. 1061. (e) R. v. Barker

(1975)65 Cr.App. R.287) oριοθετούν το πλαίσιο διαπίστωσης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης ...» Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κουννίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, λέχθηκε ότι: «Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορουμένου εις το στάδιο που κλείνει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο Κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση, το Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας.» Πιο πρόσφατα στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 9 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα στη σελίδα 16: «Βέβαια πρέπει ν΄ υπογραμμιστεί ότι το βάρος απόδειξης που έχει η Κατηγορία, σύμφωνα με το άρθρο 74 του Κεφ. 155 στο στάδιο που περατώνει την υπόθεσή της, δεν είναι το ίδιο μ΄ εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό για την Κατηγορία να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Τα κριτήρια για τον καθορισμό της ενοχής του Κατηγορούμενου στο τελικό στάδιο είναι διαφορετικά, δεν βασίζονται σε υποθέσεις αλλά σε συμπεράσματα τόσον ισχυρά ώστε ν΄ αποδεικνύεται η ενοχή του Κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Παραθέτω επίσης χαρακτηριστικό απόσπασμα από την σχετικά πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γεωργίου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 515 όπου στην σελίδα 524 αναφέρονται τ΄ ακόλουθα: «Τα όσα επισημαίνονται στο λόγο αυτό της έφεσης πρέπει να ιδωθούν μέσα στο πλαίσιο των αρχών που διέπουν το στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και του έργου που έχει το Δικαστήριο ν΄ επιτελέσει. Στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο δεν προβαίνει σ΄ αξιολόγηση της μαρτυρίας - (βλ. Παναγιώτου κ.ά ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 191, 196) αλλά περιορίζεται σε γενική θεώρησή της, με σκοπό να διαπιστώσει εάν υπάρχουν στην μαρτυρία θεμελιακές αντιφάσεις ή είναι η μαρτυρία καταφανώς αναξιόπιστη, ώστε να μην μπορεί να στηριχθεί σ΄ αυτή. Ούτε είναι αναγκαίο να σχολιάσει επιχειρήματα της Υπεράσπισης - (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 104, 136).» Με καθοδήγηση τις πιο πάνω αρχές προσέγγισα το θέμα του κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος επικεντρώνονται στο γεγονός ότι απαγορεύεται η διεξαγωγή εργασιών που να αφορούν την διαμεσολάβηση και την μεταφορά χρημάτων από άτομο το οποίο δεν είναι αδειούχο. Η ολότητα της μαρτυρίας που έχει προσκομιστεί από την Κατηγορούσα Αρχή, και χωρίς σε αυτό το στάδιο να αξιολογείται, καταδεικνύει ότι ο Κατηγορούμενος κος Αχιλλέως ήταν αδειούχος υπο-αντιπρόσωπος της εταιρείας «Ellinas Finance Public Co LTD», η οποία εκτελεί εργασίες εκ μέρους της εταιρείας «Money Gram», η οποία ασχολείται με την αποστολή χρημάτων στο εξωτερικό. Η συγκεκριμένη συνεργασία τερματίστηκε την 1.2.08 ή 7.2.08 και στάλθηκε ένα έντυπο της Western Union από το φαξ του Κατηγορούμενου στην εταιρεία «Ellinas Finance Public Co» για αποστολή χρημάτων στην Ρουμανία στις 8.2.

1. Όμως η συγκεκριμένη πράξη είχε διεκπεραιωθεί όχι από τον κο Αχιλλέως, Κατηγορούμενο 1, αλλά από τον κο Αντωνίου Αντωνίου στην Λάρνακα, σύμφωνα με τα παραδεχτά γεγονότα Τεκμήρια 4,9 και
2. Ως εκ τούτου ελλείπει το βασικό συστατικό στοιχείο του αδικήματος αυτό της διαμεσολάβησης ή της διενέργειας οποιασδήποτε πράξης που να έχει σχέση με την μεταφορά χρημάτων. Η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής ήταν ότι κάποιος άλλος είχε διεκπεραιώσει την πράξη και ότι το έντυπο, Τεκμήριο 2, ήταν ένα έντυπο που μπορούσε να ανευρεθεί σε οποιοδήποτε γραφείο ή αντιπρόσωπο της Western Union. Με βάση τα πιο πάνω θεωρώ ότι όχι μόνο δεν έχει αποδειχθεί βασικό συστατικό στοιχείο της κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος 1 αλλά και η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής ήταν τόσο αντινομική που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει επί οποιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης της, ιδιαίτερα ενόψει του ότι το μεγαλύτερο της μέρος είχε τεθεί στην μορφή των παραδεχτών γεγονότων. Συνεπακόλουθα ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία που αντιμετωπίζει από αυτό το στάδιο. (Υπ.) ........................................ Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο