Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ν. Ahmad Ahmadin, Αρ. Υπόθεσης: 12321/10, 13 Οκτωβρίου, 2010

(1)(α)(β)(γ)

(3)και 10 του περί Καταπολέμησης της Εμπορίας και της Εκμετάλλευσης Προσώπων και της Προστασίας των Θυμάτων Νόμου 87

(1)/07 και της άσεμνης επίθεσης εναντίον γυναίκας κατά παράβαση του άρθρου 151 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 ως τροποποιήθηκε. Για την πρώτη κατηγορία προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι 20 χρόνια ενώ για την δεύτερη κατηγορία προβλέπεται ποινή μέχρι 5 χρόνια. ΓΕΓΟΝΟΤΑ Στις 8/7/10 η παραπονούμενη, η οποία γεννήθηκε στις 11/8/01, είχε μεταβεί μαζί με τους γονείς της και την αδελφή της στην υπεραγορά Carrefour στη Λάρνακα για ψώνια. Περί ώρα 19:40 η παραπονούμενη πήγε στις γυναικείες τουαλέτες της εν λόγω υπεραγοράς αφού προηγουμένως το ανέφερε στον πατέρα της. Ενώ βρισκόταν μέσα στο δωματιάκι των γυναικείων τουαλετών εισήλθε σ' αυτό ο κατηγορούμενος και αφού έκλεισε την πόρτα και έγλειψε την παραπονούμενη στην περιοχή του αιδοίου και του πρωκτού της, στη συνέχεια έβγαλε το γεννητικό του όργανο το οποίο αφού το έτριψε στις πιο πάνω περιοχές του σώματος της το σκούπισε, όπως και τα ως άνω μέρη του σώματος της με χαρτομάντιλο και την άφησε να φύγει. Η παραπονουμένη, αφού βγήκε από τις γυναικείες τουαλέτες αμέσως ανάφερε το περιστατικό στον πατέρα της που την περίμενε. Αυτός τότε μαζί με την παραπονουμένη κατευθύνθηκαν προς τις γυναικείες τουαλέτες οπότε είδε ένα άντρα να βγαίνει από τις γυναικείες τουαλέτες και να εισέρχεται στις ανδρικές. Τον ακολούθησε και τον είδε να κρύβεται πίσω από την πόρτα. Τον υπέδειξε στην παραπονουμένη και αυτή τον αναγνώρισε ως τον δράστη των ως άνω άνομων πράξεων. Ο πατέρας της ειδοποίησε τον διευθυντή της υπεραγοράς ο οποίος έφτασε στη σκηνή. Ειδοποιήθηκε η αστυνομία η οποία έφθασε στο μέρος και ο αστυφύλακας 349 Π. Αβρααμίδης τον οδήγησε στα γραφεία το ΤΑΕ Λάρνακας. Περί ώρα 22:25 της ίδιας ημέρας ο εν λόγω αστυφύλακας τον συνέλαβε δυνάμει δικαστικού εντάλματος. Παρουσιάστηκε την επόμενη στο Δικαστήριο το οποίο εξέδωσε διάταγμα προσωποκράτησης έξι ημερών. Λήφθηκαν διάφορα τεκμήρια και έγιναν διάφορες εξετάσεις από το σώμα, το εσώρουχο και τα ρούχα της παραπονούμενης καθώς και παρειακά επιχρίσματα από τον κατηγορούμενο. Από την εξέταση των τεκμηρίων στο Ινστιτούτο Γενετικής και Νευρολογίας ταυτίστηκε το γενετικό υλικό του κατηγορουμένου με αυτό που ανευρέθηκε στο εσώρουχο της παραπονούμενης. Ο κατηγορούμενος αναγνωρίστηκε από την παραπονουμένη, τον πατέρα της και τον διευθυντή της υπεραγοράς. Κατά την ανακριτική του κατάθεση στις 11/7/10 ο κατηγορούμενος, αν και παραδέχθηκε την παρουσία του στο χώρο η ώρα 19:50 της 8/7/10, δεν παραδέχθηκε οτιδήποτε το μεμπτό. ΑΓΟΡΕΥΣΗ ΓΙΑ ΜΕΤΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΠΟΙΝΗΣ Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του κατηγορούμενου υιοθέτησε σχετική έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και έθεσε τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, ως ακολούθως: Ο κατηγορούμενος, 44 ετών, κατάγεται από το Ιράν και είναι μέλος πολυμελούς οικογένειας. Έχασε τον πατέρα του σε ηλικία 5 ετών και πριν 3 χρόνια το μικρότερο αδελφό του. Ήρθε στην Κύπρο και δη στις Βρετανικές Βάσεις πριν 12 χρόνια, ζητώντας πολιτικό άσυλο ως αντιφρονούντας του καθεστώτος. Αφού εξασφάλισε πολιτικό άσυλο πριν 4 χρόνια ζούσε στις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γνώρισε κάποια Ρωσίδα, με την οποία δεν νυμφεύθηκε, αλλά απέκτησαν ένα γιο ηλικίας σήμερα 7 ετών και οι οποίοι βρίσκονται στη Ρωσία. Ο κατηγορούμενος βρίσκεται σε άσχημη οικονομική κατάσταση και η επιβολή μεγάλης σε ύψος ποινής, θα έχει αρνητικές επιπτώσεις, τόσο για τον ίδιο, αφού έχει άμεση ανάγκη από θεραπεία, όσο και για το παιδί του. Δεν εξηγεί πώς το παιδί έχει την άμεση ανάγκη του πατέρα του, όμως, αντιλαμβανόμαστε ότι εννοεί την οικονομική υποστήριξη από τον πατέρα. Περαιτέρω, ο ευπαίδευτος δικηγόρος του, σε μια προσωπική εκτίμηση και θεώρηση της κατάστασης του κατηγορουμένου, χωρίς σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά, τον χαρακτήρισε ως παιδόφιλο σε αντιδιαστολή προς ένα παιδεραστή. Η διαφορά, πάντα κατά τον δικηγόρο, έγκειται στο ότι ο παιδόφιλος είναι κάποιος που διεγείρεται σεξουαλικά από παιδιά και έχει ερωτικές φαντασιώσεις που περιλαμβάνουν παιδιά, ενώ παιδεραστής είναι ο παιδόφιλος που προχωρεί και ασελγεί πάνω σε παιδί. Ανέφερε ακόμα ο κ. Καρεκλάς ότι «θα πρέπει» και αυτός στο παρελθόν να είχε υποστεί παρόμοια κακοποίηση και μ' αυτή την πράξη του προσπάθησε να ξορκίσει τα τραύματά του. Μετά από παρέμβαση του Δικαστηρίου, ο κ. Καρεκλάς διευκρίνισε ότι η αναφορά του αυτή δεν έχει την έννοια πως ο κατηγορούμενος όντως είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση. Ρώτησε, μας είπε, τον κατηγορούμενο σχετικά και του είπε ότι δεν έχει υποστεί, όμως, παρά ταύτα, εισηγήθηκε ότι «είναι ξεκάθαρο από επιστημονικής απόψεως ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, οι δράστες έχουν υποστεί και οι ίδιοι σεξουαλική κακοποίηση». Περαιτέρω, εκφράζοντας και πάλι προσωπικές αντιλήψεις, αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να αντιμετωπίζονται οι παιδόφιλοι, από τα δικαστήρια και την Πολιτεία. Σ' αυτά τα πλαίσια, εισηγήθηκε ότι οι παιδόφιλοι δεν θα έπρεπε να κλείνονται στη φυλακή, αλλά να εγκλείονται σε ψυχιατρικά ιδρύματα, εφόσον είναι σαφές πως πάσχουν από ψυχική ασθένεια. Όσο αποτρόπαια και αν είναι η πράξη τους, είπε, δεν είναι δική τους επιλογή αλλά μια εκ γενετής πάθηση και συνεπώς είναι σκληρό να τους τιμωρεί η κοινωνία για κάτι που δεν επέλεξαν. Σ' αυτά τα πλαίσια, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι έτοιμος να εξετάσει και θέμα εθελούσιου χημικού ευνουχισμού εάν παρείχετο αυτή η δυνατότητα. Ζητώντας την επιείκεια του Δικαστηρίου, δεν παρέλειψε να αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε αμέσως ενώπιον του δικαστηρίου, ότι είναι λευκού ποινικού μητρώου, ότι συνεργάστηκε με την αστυνομία και ότι εκφράζει τη μεταμέλειά του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Τα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος είναι πολύ σοβαρά, γεγονός που αντανακλάται στις προβλεπόμενες, από τους σχετικούς ως άνω αναφερθέντες νόμους και δη τον Ν.87(Ι)/2007, ποινές. Ο Ν.87(Ι)/2007αντικατέστησε τον αντίστοιχο Ν.3(Ι)/2000, ο οποίος, όπως και ο Ν.87(Ι)/2007, προέβλεπε για φυλάκιση μέχρι 20 έτη. Η σημασία του Ν.3(Ι)/2000, σε σχέση με τα πλαίσια ποινών, εξηγήθηκε στην υπόθεση Κ.Κ. v. Γενικού Εισαγγελέα

(2008)2 ΑΑΔ 294, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «... η ποινή φυλάκισης των είκοσι χρόνων, που προβλέπεται από τον περί Καταπολέμησης της Εμπορίας Προσώπων και περί Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Ανηλίκων Νόμο του 2000 (Ν.3(Ι)/2000), σε σχέση με την 1η κατηγορία, τη σεξουαλική, δηλαδή, εκμετάλλευση ανηλίκου, αντανακλά και τη σοβαρότητα των αδικημάτων αυτής της μορφής. Ο βασικός σκοπός του Ν.3(Ι)/2000 είναι όντως ο εκσυγχρονισμός της νομοθεσίας κατά τρόπο που να καλύπτει και να αντιμετωπίζει τις νέες μορφές με τις οποίες εμφανίζεται σήμερα το φαινόμενο της οργανωμένης σεξουαλικής εκμετάλλευσης και εμπορίας ανθρώπων, η εμβέλεια του όμως καλύπτει και μεμονωμένες περιπτώσεις. (Μάμας Κυριάκου ν. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 141, 145 και Μ.Θ. ν. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 174). Με άλλα λόγια, η μέγιστη ποινή φυλάκισης των 20 χρόνων, που προβλέπεται στο Ν.3

(1)/2000, αν και αποβλέπει, κατά κύριο λόγο, την πάταξη της οργανωμένης σεξουαλικής ανηλίκων εκμετάλλευσης και εμπορίας ανθρώπων, αποβλέπει, ταυτόχρονα, και στην αυστηρότερη αντιμετώπισης μεμονωμένων περιπτώσεων σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων.». Στην υπόθεση Κ.Κ. επιβλήθηκε και επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 7 χρόνων στην κατηγορία της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκου και 3 χρόνων στην κατηγορία της άσεμνης επίθεσης. Η σεξουαλική παρενόχληση της ανήλικης άρχισε όταν ήταν 5 ετών και συνεχίστηκε για μερικά χρόνια με αποκορύφωμα την προσπάθεια πρωκτικής επαφής ανεπιτυχώς. Στην υπόθεση Μάμας Κυριάκου v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 141 ο κατηγορούμενος είχε απαγάγει ένα κορίτσι ηλικίας 9 ½ ετών και τη φιλούσε στα χείλη, της αφαίρεσε το μαγιό και τη φιλούσε στο λαιμό και στο στήθος, χάιδευε το αιδοίο της, έβαλε το χέρι της στα γεννητικά του όργανα, την ανάγκασε να τον φιλά στο λαιμό και σε κάποια φάση χάιδεψε με το πέος του το αιδοίο της. Στη συνέχεια την έκρυψε στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου του όπου και την εντόπισε, από τα κλάματά της, η μητέρα της. Το Κακουργιοδικείο επέβαλε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών για το αδίκημα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και 6 μηνών για την απαγωγή. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό ότι η ποινή στην πρώτη κατηγορία ήταν υπερβολική. Πιο πρόσφατα, στην υπόθεση Γιάννης Κέρκης v. Δημοκρατίας, Ποιν. ΄Εφ. Αρ. 38/09 ημερομηνίας 22/7/10 ο κατηγορούμενος, 22 ετών, που είχε περιορισμένη νοητική ικανότητα, παραδέχτηκε ότι εκμεταλλεύτηκε σεξουαλικά κορίτσι ηλικίας 8 χρόνων και της επιτέθηκε άσεμνα. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος είχε οδηγήσει το παιδί, που του ήταν άγνωστο, σε δημοτικό σχολείο. Εκεί, της κατέβασε το παντελόνι, κατέβασε και το δικό του και ακολούθως, έβαλε το χέρι στο εσώρουχό της, την χάιδεψε, την φιλούσε στα γεννητικά της όργανα και στον πρωκτό και στη συνέχεια αφού ακούμπησε το πέος του στο πρωκτό της, εκσπερμάτωσε στο σώμα της. Επίσης, παραδέχθηκε ότι σε άλλη ημερομηνία, παρέσυρε στον ίδιο χώρο, αγόρι ηλικίας 8 χρονών. Ζήτησε από το παιδί να του κάνει στοματικό «έρωτα» και όταν το παιδί αρνήθηκε, ο κατηγορούμενος του κατέβασε το παντελόνι και ακουμπώντας το πέος του στον πρωκτό του παιδιού, εκσπερμάτωσε. Του επιβλήθηκαν διαδοχικές ποινές 2,5 ετών και 18 μηνών. Το Ανώτατο Δικαστήριο, αν και παρατήρησε ότι ήταν αυστηρή ποινή, έκρινε ότι δεν ήταν υπερβολική και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση. Σε ότι αφορά την πρακτική των αγγλικών δικαστηρίων, σημειώνεται στον Archbold, 2006, παράγρ.20-55 ότι δεν υπάρχει κατευθυντήρια οδηγία (prescriptive guidance) για την επιβολή ποινών σε σεξουαλικά αδικήματα και ότι η αρμόζουσα ποινή είναι δυνατό να κυμαίνεται σε ένα ευρύ πλαίσιο. Αναφέρεται όμως, ότι ένας σημαντικός παράγοντας, είναι η μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ του κατηγορούμενου και του παραπονουμένου προσώπου, στοιχείο που εν προκειμένω είναι σαφώς έκδηλο. Δεν είναι μόνο οι προβλεπόμενες ποινές, και ειδικότερα δια του Ν.87/2007 που προσδίδουν σοβαρότητα στο αδίκημα. Είναι και η συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορουμένου. Επέλεξε ένα τυχαίο παιδί το οποίο απλώς είχε την κακή τύχη να χρησιμοποιήσει εκείνη την ώρα το αποχωρητήριο της υπεραγοράς για να ικανοποιήσει με απύθμενο θράσος τις ανώμαλες ορέξεις του με σοβαρής μορφής ασελγείς πράξεις. Ένα παιδί ηλικίας μόνο 9 ετών, αυτός, ένας άνδρας 44 ετών. Πρόκειται για συμπεριφορά εντελώς και από κάθε άποψη απαράδεκτη, που μόνο αισθήματα αποστροφής προκαλεί. Την ανάγκη για ειδική αποτροπή, είναι φανερό ότι την αισθάνεται έντονα ο ίδιος ο κατηγορούμενος με το να δηλώνει, μέσω του δικηγόρου του, ότι θα ήταν έτοιμος να εξετάσει και θέμα ευνουχισμού. Τέτοια εξουσία βέβαια δεν παρέχεται στο δικαστήριο, οπότε περιττεύει οποιαδήποτε σχετική συζήτηση. Η συζήτηση, αντίθετα, θα πρέπει να γίνει στα πλαίσια που καθορίζει η νομοθεσία. Τα μέσα με τα οποία ο νομοθέτης εφοδίασε τα δικαστήρια, είναι η ευχέρεια επιβολής ποινής, της οποίας το μέγιστο όριο είναι, υπό την πάρα πάνω έννοια, ενδεικτικό. Είναι σ' αυτά τα πλαίσια που θα πρέπει να αντιμετωπισθεί το ζήτημα της ειδικής αποτροπής. Περαιτέρω, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη την ανάγκη για γενική αποτροπή. Όπως υπέδειξε ο τότε Πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου, Γ. Μ. Πικής στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Ιωάννου

(1999)2 ΑΑΔ 603, «. Η τιμωρία δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά μέτρο άμυνας έναντι παραβιάσεων του δικαίου και υπονόμευσης των αρχών του». Όπως περαιτέρω υπέδειξε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατία

(1999)2 ΑΑΔ 342, 351: «Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνιστάμενες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο απόσπασμα και παρατίθεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου από το σύγγραμμα του Thomas "Principles of Sentencing", και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους.» Συνεπώς, η ανάγκη για γενική αποτροπή θα πρέπει να αξιολογηθεί υπό το φως της διαπίστωσης ότι ζούμε πλέον σε μια εποχή που δυστυχώς τα αδικήματα αυτής της φύσεως αυξάνονται, όπως καταδεικνύει η δικαστική μας γνώση. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις υποθέσεις που εκκρεμούν ενώπιόν μας για εκδίκαση, οι μισές αφορούν σεξουαλικά αδικήματα και μάλιστα σε κάποιες οι παραποιούμενες είναι νεαρά πρόσωπα ή παιδιά. Δεν αναφερόμαστε μόνο στο παρόν Κακουργιοδικείο. Παρατηρούμε ότι και το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας, στην πρόσφατη υπόθεση Δημοκρατία v. Ν.Χ., αρ. υπόθ.14592/08, ημερ.29.6.2010, καταγράφει τη δική του διαπίστωση ότι τα αδικήματα αυτά βρίσκονται σε ιδιαίτερα ανησυχητική έξαρση. Πρόκειται για παράγοντα που τώρα έχει πλέον διαφανεί και δυστυχώς αποκρυσταλλωθεί και ως εκ τούτου, δεν χαρακτήριζε τη μέχρι τώρα πρακτική επιμέτρησης των ποινών σε τέτοιας φύσεως υποθέσεις. Σε καμιά από τις προαναφερθείσες υποθέσεις δεν είχε γίνει τέτοια διαπίστωση. Τώρα όμως, με τέτοια φαινόμενα παρακμής σε έξαρση, τα δικαστήρια οφείλουν να προστατεύσουν αποφασιστικά, αποτελεσματικά και συνεπώς αποτρεπτικά την κοινωνία. Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη, ότι τέτοιας φύσεως αδικήματα δεν στρέφονται μόνο κατά της έννομης τάξης και της κοινωνίας, αλλά προσβάλουν βάναυσα και χυδαία την προσωπικότητα του θύματος και, σε περιπτώσεις όπως η παρούσα που το θύμα είναι παιδί, πλήττουν μια από τις υψηλότερες, κοινωνικές και ηθικές αξίες: την παιδική αθωότητα. Δεν παραβλέπουμε ότι στην πιο πρόσφατη από τις προαναφερθείσες αποφάσεις, την υπόθεση Κέρκης, το Ανώτατο Δικαστήριο, ενώ οι παραπονούμενοι ήταν δύο παιδιά, είχε χαρακτηρίσει, ως άνω, τη συνολική ποινή των τεσσάρων χρόνων, ως αυστηρή. Όμως, κατ' άρδην, επαναλαμβάνουμε ότι δεν είχε τεθεί και δεν είχε ληφθεί υπόψη το στοιχείο της, απαράδεκτα πλέον, μεγάλης συχνότητας με την οποία εμφανίζονται τέτοιας φύσεως αδικήματα. Περαιτέρω, εκεί ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 22 ετών και ήταν πρόσωπο με περιορισμένη νοητική ικανότητα. Πέραν τούτου, συνεργάστηκε αμέσως και παραδέχθηκε ήδη στην αστυνομία, πριν να υπάρξουν τα αποτελέσματα της εξέτασης του γενετικού υλικού, τα οποία είχαν επιβεβαιώσει την εμπλοκή του. Τέλος, είχε ληφθεί υπόψη ο χρόνος που διέρρευσε μεταξύ της διάπραξης των αδικημάτων και της επιβολής ποινής. Εν προκειμένω, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενώπιον του δικαστηρίου, όχι όμως προηγουμένως στην αστυνομία και αφού είχε δοθεί στον δικηγόρο του η έκθεση με το αποτέλεσμα της γενετικής εξέτασης. Δεν μηδενίζουμε την παραδοχή. Η παραδοχή σε τέτοιας φύσεως υποθέσεις, απαλλάσσει το θύμα από του να αναβιώσει την κακή εμπειρία, μέσα από το εδώλιο του μάρτυρα. Η αναφορά μας αυτή, σκοπό έχει να καταδείξει, κατά πρώτον, τη διαφορά από τη συμπεριφορά του κατηγορούμενου, στην υπόθεση Κέρκης όπου η παραδοχή ήταν άμεση και όπου ο κατηγορούμενος συνεργάστηκε με την αστυνομία. Κατά δεύτερον, για να σημειώσουμε πως ο εντοπισμός γενετικού υλικού στο εσώρουχο του παιδιού, δεν άφηνε μεγάλα περιθώρια στον κατηγορούμενο για μη παραδοχή. Σημειώνεται δε, ότι μετά την παραδοχή του, πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι ήταν μεθυσμένος, τον οποίο μετά που ακούσαμε μαρτυρία, απορρίψαμε. Δεν διαπιστώνεται το στοιχείο της έμπρακτης πλήρους μεταμέλειας που χαρακτήριζε την περίπτωση της υπόθεσης Κέρκης. Περαιτέρω, εν προκειμένω η ποινή επιβάλλεται χωρίς οποιαδήποτε καθυστέρηση. Τέλος, ο κατηγορούμενος είναι ένας ώριμος άντρας, ηλικίας 44 ετών, ο οποίος δεν έχει τα προβλήματα νοητικής υστέρησης που είχε ο κατηγορούμενος στην άλλη υπόθεση. Ως προς τη θέση του δικηγόρου του, ότι ο κατηγορούμενος πάσχει από παιδοφιλία, σημειώνουμε τα εξής: Από τη νομολογία καταδεικνύεται ότι ψυχολογικά προβλήματα και προβλήματα υγείας αποτελούν παράγοντα που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της ποινής και την επιμέτρηση της[1]. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν έχει καταδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος έχει τέτοια ψυχολογικά προβλήματα ή προβλήματα υγείας, που θα έπρεπε να λειτουργήσουν ως μετριαστικός παράγοντας, όπως ήταν ακριβώς η περίπτωση στην υπόθεση Κέρκης. Η περιορισμένη νοητική ικανότητα, είναι στοιχείο που επηρεάζει το ζήτημα του καταλογισμού. Εν προκειμένω, ό,τι επικαλέστηκε ο δικηγόρος, έχει να κάνει μ' αυτή τούτη την διαστροφή του κατηγορούμενου, η οποία είναι δεδομένη, ως εκ της φύσης των πράξεών του. Ο νομοθέτης, είχε ασφαλώς κατά νου ότι απευθυνόταν σε ανθρώπους με τέτοιες παρεκκλίσεις. Εντοπίζοντας δε το κακό, το αντιμετώπισε με την πρόβλεψη πολύ αυστηρών ποινών και όχι με τον τρόπο που εισηγήθηκε η υπεράσπιση. Κυρίαρχη είναι η βούληση και η θεώρηση του προβλήματος από το νομοθέτη. Εκείνοι που παρουσιάζουν τέτοια διαστροφή και διαπράττουν τέτοια αδικήματα, δεν μπορούν να επικαλούνται ως ελαφρυντικούς παράγοντες την ίδια τη διαστροφή τους. Κατά τα άλλα, δεν έχουμε παραπεμφθεί σε άλλο πρόβλημα ψυχικής υγείας. Σημειώνουμε μάλιστα ότι πριν απαντήσει ο κατηγορούμενος στις κατηγορίες ο ευπαίδευτος συνήγορος του είχε ζητήσει την εξέταση του από ψυχίατρο, κάτι που έγινε. Δεν τέθηκε υπόψη μας το αποτέλεσμα, αλλά στην επόμενη δικάσιμο, ο κ. Καρεκλάς δήλωσε ότι η διαδικασία μπορούσε να προχωρήσει. Στην αγόρευση για μετριασμό της ποινής δεν έγινε οποιαδήποτε αναφορά στο αποτέλεσμα της εξέτασης και ειδικότερα δεν τέθηκε ότι διαπιστώθηκε πρόβλημα ψυχικής υγείας. Η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου περί διάκρισης μεταξύ παιδοφιλίας και παιδεραστίας, δεν βρίσκουμε να έχει έρεισμα στο νόμο. Άλλωστε, επρόκειτο για μια προσωπική θεώρηση του πράγματος, χωρίς κάποιο σχετικό ιατρικό πιστοποιητικό. Εν πάση περιπτώσει, σημειώνουμε ότι ακόμα και με τη δική του θεώρηση, ο κατηγορούμενος θα κατετάσσετο ως παιδεραστής, αφού υλοποίησε τις φαντασιώσεις του με τη σεξουαλική παρενόχληση της παραπονούμενης. Ως προς τις λοιπές προσωπικές του περιστάσεις και την εισήγηση του δικηγόρου του ότι η ποινή θα επηρεάσει δυσμενώς και το παιδί του, σημειώνουμε ότι, σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, η Ρωσίδα σύζυγός του και το παιδί τους, βρίσκονται εδώ και ένα χρόνο περίπου στη Ρωσία και δεν έχουν επικοινωνία με τον κατηγορούμενο. Σημειώνουμε επίσης, ότι ο κατηγορούμενος στερείται παντελώς εισοδημάτων ή μέσων, ώστε να μπορούσαν, εν πάση περιπτώσει, σύζυγος και παιδί να θεωρηθούν ως εξαρτώμενοί του. Θα λάβουμε υπόψη το λευκό ποινικό μητρώο και την παραδοχή, έστω και υπό την έννοια που εξηγήσαμε ανωτέρω. Οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, δεν είναι τέτοιες ώστε να επιβάλλουν κάποια ιδιαίτερη επιείκεια. Εν πάση περιπτώσει, επιτακτική είναι η ανάγκη, για τους λόγους που εξηγήσαμε, η επιβολή αποτρεπτικής ποινής και σε τέτοια περίπτωση οι προσωπικές περιστάσεις δεν μπορούν να έχουν καθοριστική σημασία. Αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε όλους τους παράγοντες, κρίνουμε ότι η αρμόζουσα ποινή αναπόφευκτα είναι η ποινή της φυλάκισης και επιβάλλουμε τις ακόλουθες ποινές. Στην 1η κατηγορία: Ποινή φυλάκισης 5 ετών. Στην 2η κατηγορία: Ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Οι ποινές να συντρέχουν. Εφαρμόζεται το άρθρο 117

(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 και η ποινή μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελούσε σε προφυλάκιση. (Υπ)............... Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.)............ Τ. Καρακάννα, Α.Ε.Δ. (Υπ.).......... Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. [1] βλ. Λεμής v. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 340, Ψύλλας v. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 430, 432, Παναγή v. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 445, Παναγιώτου v. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 545 και Παναγιώτου v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 478, 483 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο