Δημοκρατία ν. Μιχάλη Θεοδοσίου, Αρ. Υπόθ.: 3464/10, 13.10.2010

(1)του Ποινικού Κώδικα - μέγιστη ποινή 2 χρόνια). Για τα σεξουαλικά αδικήματα αντιμετωπίζει κατηγορίες διαφθοράς νεαρής γυναίκας ηλικίας 13 - 17 ετών (κατηγορία 2 - ΄Αρθρο 154 του Ποινικού Κώδικα - μέγιστη ποινή 3 χρόνια) και τρεις κατηγορίες που σχετίζονται με κατ' ισχυρισμό παραγωγή, κατοχή και διανομή παιδικής πορνογραφίας (κατηγορίες 3, 4 και 5 - Νόμος 87/2007 - μέγιστες ποινές 10 χρόνια). Σε σχέση με το ίδιο ζήτημα αντιμετωπίζει κατηγορία για παράνομη επεξεργασία ευαίσθητων δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (7η κατηγορία - Νόμος 138/2001 - μέγιστη ποινή 5 χρόνια). Για το ζήτημα απαίτησης χρημάτων σε σχέση με το βίντεο αντιμετωπίζει την 6η κατηγορία περί απαίτησης περιουσίας με απειλές (΄Αρθρο 290 του Ποινικού Κώδικα - μέγιστη ποινή 5 χρόνια). Τέλος αντιμετωπίζει δύο κατηγορίες σε σχέση με κατοχή και προμήθεια ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης. Η κατηγορία για κατοχή αναφέρεται σε 5 περίπου γραμμάρια (13η κατηγορία - μέγιστη ποινή 8 χρόνια). Η κατηγορία για προμήθεια αναφέρεται σε άγνωστη ποσότητα (14η κατηγορία - ισόβια φυλάκιση). Ο Κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε ενοχή και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση την 24.2.2010, με την προοπτική να συνεχίσει και τις επόμενες μέρες. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής υπέβαλε αίτημα στο Δικαστήριο όπως ο κατηγορούμενος παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την ημέρα της δίκης του. Ήταν η θέση της ότι τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος είναι πολλά και σοβαρά και ότι, λαμβανομένων υπόψη της σοβαρότητας των κατηγοριών, της πιθανότητας καταδίκης επί της όψεως του μαρτυρικού υλικού και του ύψους της ποινής που ενδεχομένως να επιβληθεί, υπάρχει κίνδυνος φυγοδικίας. Πέραν τούτου όμως υπάρχει κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων καθότι ο κατηγορούμενος στις καταθέσεις που έδωσε στην αστυνομία απειλεί ότι αν πάθει οτιδήποτε θα δημοσιεύσει τα βίντεο. Εκ τούτου, κατά την κατηγορούσα αρχή, προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος έχει σκοπό να χρησιμοποιήσει τα βίντεο για να ασκήσει πίεση και να επηρεάσει τις μάρτυρες, κίνδυνος που καθίσταται μεγαλύτερος αν αφεθεί ελεύθερος. Σημειώνουμε ότι για το ζήτημα των βίντεο, η κα Κάρνου διευκρίνισε ότι το βίντεο που κατά την κατηγορούσα αρχή υπάρχει είναι εκείνο που απεικονίζει την ΄Αντρη και την Οδύσσεια να επιδίδονται σε σεξουαλικές δραστηριότητες όπως οι ίδιες δέχονται στις καταθέσεις τους ότι έκαμναν. Σε ότι αφορά το άλλο βίντεο, δηλαδή το βίντεο με τη μητέρα να παρενοχλεί το δίχρονο κοριτσάκι της, είναι η θέση της κατηγορούσας αρχής ότι δεν υπάρχει. Τέλος, η κα Κάρνου εισηγήθηκε ότι ο χρόνος της κράτησης δεν υπερβαίνει τα επιτρεπτά πλαίσια. Η υπεράσπιση έφερε ένσταση. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου εισηγήθηκε κατ' αρχάς ότι δεν στοιχειοθετείται η πρώτη κατηγορία. Σύμφωνα με τον ορισμό της «απαγωγής» στο ΄Αρθρο 247 του Ποινικού Κώδικα «όποιος με βία εξαναγκάζει ή με απατηλά μέσα παρακινεί άλλον να φύγει από κάποιο τόπο, θεωρείται ότι απαγάγει». Ο κ. Χριστάκη εισηγήθηκε ότι η ανήλικη κατά πάντα ουσιώδη χρόνο βρισκόταν στο διαμέρισμα που αποτελούσε νόμιμη διαμονή της μητέρας της και της ίδιας και δεν μετακινήθηκε από τον τόπο αυτό. Η κα Κάρνου απάντησε επί τούτου ότι το ζήτημα είναι νομικό το οποίο θα εξεταστεί στο τέλος με ζητούμενο την ερμηνεία της παραπάνω πρόνοιας. Το θέμα είπε που θα κληθούμε να ερμηνεύσουμε έχει σχέση με την απόσταση που μπορεί να διανύσει ένα άτομο κρατώντας το θύμα της απαγωγής έτσι ώστε να στοιχειοθετηθεί η έννοια της απαγωγής. Ως προς τη δεύτερη κατηγορία (διαφθορά), ο κ. Χριστάκη υπέδειξε ότι η ανήλικη όχι μόνο δεν υπέβαλε παράπονο, αλλά στην κατάθεση της αρνείται ότι ήρθε σε συνουσία με τον κατηγορούμενο. Περιπλέον, στο μαρτυρικό υλικό δεν περιλαμβάνεται ιατρική έκθεση σε σχέση με την παρθενία της ανήλικης διότι, όπως εξήγησε η κα Κάρνου, δεν έδωσαν συγκατάθεση οι γονείς της να γίνει αυτή η εξέταση. Υποδείξαμε στον κ. Χριστάκη την δήλωση του ίδιου του κατηγορούμενου στην κατάθεση του περί ομαδικού σεξ περιλαμβανομένης της Οδύσσειας. Ο κ. Χριστάκη ανέφερε ότι τόσο η δήλωση αυτή του κατηγορούμενου όσο και η δήλωση του περί βιντεογραφήσεων έγιναν καθ' ον χρόνο ο κατηγορούμενος βρισκόταν υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών και πρόκειται για φαντασιώσεις. Αυτή είναι η θέση που θα προωθήσει στην υπεράσπιση επί της ουσίας. Τις υπόλοιπες κατηγορίες ο κ. Χριστάκη τις χαρακτήρισε ως μη ιδιαίτερα σοβαρές, ακόμα και τις κατηγορίες για ναρκωτικά, εφόσον παρά τις προβλεπόμενες ποινές η αναφερόμενη στο κατηγορητήριο ποσότητα είναι περίπου 5 γραμμάρια. Ο κ. Χριστάκη αναφέρθηκε και στις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου εισηγούμενος ότι δεν αποκαλύπτουν κίνδυνο φυγοδικίας, αλλά το αντίθετο. Η νομολογία μας αναγνωρίζει σαν θέμα αρχής ότι ένας υπόδικος πρέπει να απαλλάττεται με εγγύηση στις περιπτώσεις που υπάρχει λογική προσδοκία ότι θα προσέλθει στο Δικαστήριο για να δικαστεί. Η αρχή αυτή κατοχυρώνεται και συνταγματικά σαν ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου. (Βλ. Άρθρο 11 του Συντάγματος). Στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus των κ.κ. Λοίζου και Πική στη σελ. 35 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Θα πρέπει κάποιος να ξεκινά από το σημείο ότι κάθε πρόσωπο που κατηγορείται για ποινικό αδίκημα δικαιούται σε απόλυση με εγγύηση εκτός εάν υπάρχουν ικανοποιητικοί και πειστικοί λόγοι για το αντίθετο». Σκοπός της κράτησης του υποδίκου είναι η εξασφάλιση της παρουσίας του στο Δικαστήριο και όχι η τιμωρία του. Το θέμα ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά κάθε φορά που το θέμα τίθεται ενώπιον του. Η κράτηση υποδίκου καθίσταται παραδεκτή εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης. Το ενδεχόμενο κράτησης εξετάζεται με αναφορά προς την ύπαρξη οποιουδήποτε από τους εξής κινδύνους, έκαστος των οποίων μπορεί από μόνος του να δικαιολογεί την κράτηση[1]. (α) Ο κίνδυνος μη προσέλευσης του Κατηγορούμενου στο Δικαστήριο, (β) η διάπραξη άλλων αδικημάτων, και (γ) ο επηρεασμός μαρτύρων. Η πρόβλεψη αναφορικά με την ύπαρξη και την αποτίμηση τέτοιων κινδύνων δεν μπορεί παρά να στηρίζεται είτε σε στοιχεία που προέρχονται από το ιστορικό του Κατηγορούμενου ή της υπόθεσης είτε σε εγγενείς ενδείξεις που χαρακτηρίζουν την ιδιαίτερη υφή του. Πρωταρχικό μέλημα είναι κατά πόσο ο Κατηγορούμενος θα παρουσιαστεί ή όχι στο Δικαστήριο στον καθορισμένο χρόνο και τόπο. Το ενδεχόμενο της ύπαρξης των πιο πάνω κινδύνων εξετάζεται με βάση τους πιο κάτω κύριους παράγοντες:[2]

(1)Την σοβαρότητα του αδικήματος.

(2)Την πιθανότητα καταδίκης στο βαθμό που μπορεί να προβλεφθεί από τις καταθέσεις των μαρτύρων.

(3)Την ποινή η οποία δυνατό να επιβληθεί.

(4)Την προσπάθεια ή την εκδήλωση διάθεσης επηρεασμού μαρτύρων.

(5)Την προηγούμενη προσέλευση ή μη προσέλευση όπως και την εκδήλωση προθέσεων για το μέλλον.

(6)Την ύπαρξη προηγούμενων καταδικών για παρόμοια αδικήματα σε συνάρτηση με τη φύση τους, και

(7)Την πιθανολόγηση περί της ήδη διάπραξης στο μεταξύ και άλλων αδικημάτων. Οι πιο πάνω παράγοντες πρέπει να συνεκτιμούνται, ανάμεσα σ΄ άλλα, και με τον παράγοντα της πιθανότητας παρακώλυσης στην ετοιμασία της υπεράσπισης λόγω της κράτησης (Savva and Another (Νο.2) v. Police

(1977)2 C.L.R. 292, Καραγιώργη κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 92, Χ"Δημητρίου (πιο πάνω)». Η νομολογία μας ταυτίζεται με εκείνη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με την οποία «ένα πρόσωπο πρέπει να αφήνεται ελεύθερο εκκρεμούσης της δίκης του εκτός εάν η πολιτεία υποδείξει ότι υπάρχουν σχετικοί και επαρκείς λόγοι που να δικαιολογούν τη συνεχιζόμενη κράτηση» [απόσπασμα - σε μετάφραση του Καλλή, Δ. - από το σύγγραμμα «Law of the European Convention on Human Rights» των D.J.Harris, M.D. Boyle και C. Warbrick, σελ. 139, το οποίο υιοθετήθηκε στην υπόθεση Κωνσταντινίδης v. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 109 (Η υπογράμμιση είναι δική μας). Όπως εξήγησε ο Νικολάου Δ., στη Χατζηδημητρίου v. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 45, η πιθανολόγηση καταδίκης «δεν περιορίζεται σε μόνο ό,τι εκφράζεται από το γεγονός της παραπομπής στο Κακουργιοδικείο το οποίο υποδηλώνει την ύπαρξη μαρτυρίας η οποία ανάλογα με τη δεκτότητα και την αξιολόγηση της, θα μπορούσε να κατατείνει προς ενοχή», όσο κι αν αυτό το γεγονός «δεν είναι εντελώς χωρίς συμπερασματική αξία και συνυπολογίζεται». Όμως, το Κακουργιοδικείο «λαμβάνει υπόψη και την ισχύ της μαρτυρίας όπου προσφέρεται στην όψη της αυτή η δυνατότητα .... Εξάλλου το ίδιο συνεκτιμάται, στο πλέγμα του συνόλου των ενδείξεων και το ότι η διαθέσιμη μαρτυρία δεν αποκλείει κάθε λογική προσδοκία για αθώωση» καταλήγει ο Νικολάου, Δ. με αναφορά στη Savva and another (No. 2) v. The Police

(1977)2 CLR 292. Ως εκ των άνω, το γεγονός ότι η υπόθεση παραπέμφθηκε ενώπιον του Κακουργιοδικείου, δεν μας απαλλάσσει από την υποχρέωση να εξετάσουμε την ισχύ της μαρτυρίας για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας «που δεν έχει σχέση με την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης» (βλ. Κωνσταντινίδης (ανώτ.)), αλλά ως διαδικασία πιθανολόγησης περιορίζεται στην εκτίμηση του μαρτυρικού υλικού «στην όψη του και μόνο» (βλ. Αντωνίου v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση Αρ. 77/2008, ημερ. 10.6.2008). Εν προκειμένω, συστατικό στοιχείο του εγκλήματος της απαγωγής είναι ο εξαναγκασμός ή η δόλια παρακίνηση του θύματος να φύγει από κάποιο τόπο. Η υπεράσπιση έχει εγείρει το παραπάνω ζήτημα το οποίο, η κατηγορούσα αρχή δέχεται ως συζητήσιμο. Η παρούσα διαδικασία δεν προσφέρεται για εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων επί πραγματικών ή και νομικών ζητημάτων. Αυτά αφορούν το στάδιο κατά το οποίο το δικαστήριο θα εκδικάσει την ουσία της υπόθεσης. Τώρα, χωρίς να προβαίνουμε σε οποιαδήποτε οριστική τελική διαπίστωση, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι το ζήτημα που έχει εγείρει η υπεράσπιση αποδυναμώνει την ισχύ της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής για το έγκλημα της απαγωγής. Η πιθανότητα καταδίκης εμφανίζεται μειωμένη σε σύγκριση με την περίπτωση που το μαρτυρικό υλικό, επί της όψης του πάντοτε, θα στοιχειοθετούσε χωρίς να εγείρεται αμφιβολία τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Αντιστρόφως ανάλογη, στον ίδιο βαθμό, ανακύπτει εύλογη προσδοκία αθώωσης. Για το αδίκημα της διαφθοράς, έχουμε την ομολογία του κατηγορουμένου, η ομολογία δε, μπορεί στις κατάλληλες περιπτώσεις να θεωρηθεί και ως η βασιλίδα των μαρτυριών (Αντρέου v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 166, 172). Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψουμε την άρνηση της Οδύσσειας για ό,τι ο κατηγορούμενος ομολογεί, αλλά και την μη συγκατάθεση των γονέων της ώστε να υποβληθεί σε ιατρική εξέταση. Τονίζουμε και πάλι ότι τώρα δεν είναι το κατάλληλο στάδιο για ευρήματα ή συμπεράσματα, όμως τα στοιχεία αυτά θα πρέπει να συνεκτιμηθούν για τις ανάγκες της παρούσας διαδικασίας. Οι ιδιαίτερες περιστάσεις θεωρούμε ότι επηρεάζουν τον βαθμό πιθανολόγησης της καταδίκης εφόσον διαφοροποιούν τα πράγματα από την περίπτωση που θα είχαμε όχι άρνηση, αλλά το παράπονο αφενός της ανήλικης και αφετέρου, ιατρική μαρτυρία που να επιβεβαιώνει ότι υπήρξε διακόρευση. Για τις κατηγορίες που έχουν σχέση με την παιδική πορνογραφία και τα προσωπικά δεδομένα σημειώνουμε τη θέση της κατηγορούσας αρχής πως αποδέχεται την ύπαρξη μόνο του ενός από τα δύο βίντεο τα οποία ο κατηγορούμενος είχε αναφέρει στην κατάθεση του. Αυτό έδωσε έρεισμα στην υπεράσπιση να ισχυριστεί ότι αν η θέση της κατηγορούσας αρχής είναι ότι η μία αναφορά του κατηγορούμενου για βίντεο είναι ψευδής, τότε εξίσου ψευδής είναι και η αναφορά περί του άλλου βίντεο. Διασύνδεσε το ζήτημα αυτό με την θέση της υπεράσπισης, όπως θα προωθηθεί στη δίκη ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν, ως άνω, υπό την επήρεια ουσιών και προέβαινε σε επιπόλαιες και αβάσιμες αναφορές χωρίς να αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα τους. Επαναλαμβάνουμε και πάλι ότι δεν είναι τώρα που αξιολογείται η μαρτυρία, που γίνονται ευρήματα ή τελικές διαπιστώσεις. ΄Ομως, σημειώνουμε το γεγονός ότι η ίδια η κατηγορούσα αρχή αποδέχεται μέρος μόνο των αυτοενοχοποιητικών ισχυρισμών του κατηγορούμενου και τούτο για ένα ζήτημα που η πραγματική μαρτυρία, δηλαδή τα βίντεο, δεν βρίσκεται στο μαρτυρικό υλικό. Είναι και αυτά παράγοντες που πρέπει να συνεκτιμηθούν σε σχέση με την πιθανότητα καταδίκης. Οι σοβαρές ποινές που ο νόμος προβλέπει για τις κατηγορίες που σχετίζονται με ναρκωτικά δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη χωρίς σύνδεση με την αναφερόμενη στην 13η κατηγορία ποσότητα και με το γεγονός ότι στην 14η κατηγορία δεν αναγράφεται ποσότητα. Στον βαθμό δε, που αναγράφεται ποσότητα, οι ποινές για τέτοιες ποσότητες, που κατά πρακτική επιβάλουν τα δικαστήρια δεν παραπέμπουν σε επίπεδα που να προσεγγίζουν το ανώτατο προβλεπόμενο όριο. Για τις υπόλοιπες κατηγορίες οι προβλεπόμενες ποινές είναι χαμηλές. Δεν πρόκειται για κακουργήματα. Αν δεν υπήρχαν οι άλλες κατηγορίες, αυτές δεν θα ετίθοντο για ακρόαση ενώπιον Κακουργιοδικείου. Σε σχέση με τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, που έχουν τεθεί ενώπιον μας υπό τη μορφή έκθεσης του γραφείου ευημερίας και από το δικηγόρο του, σημειώνουμε ότι η κατηγορούσα αρχή δεν έχει προχωρήσει σε διασύνδεση των περιστάσεων αυτών με τις ανάγκες κράτησης του κατηγορουμένου. Είναι η υπεράσπιση που επικαλέστηκε τα δεδομένα αυτά για να υποστηρίξει την εισήγηση πως ούτε από αυτή τη σκοπιά υπάρχει κίνδυνος φυγοδικίας. Παραθέτουμε καταληκτικά για το ζήτημα του κινδύνου διαφυγής τα ακόλουθα από το εν λόγω σύγγραμμα Law of the European Convention on Human Rights που επίσης υιοθετήθηκαν στην Κωνσταντινίδης (ανώτ.), σε μετάφραση και πάλι του Καλλή Δ.: «Πολλές υποθέσεις αναφέρονται πάνω στον κίνδυνο διαφυγής. Το γενικό κριτήριο που εφαρμόζει το δικαστήριο οσάκις αποτιμά την άρνηση απόλυσης με εγγύηση με βάση αυτό το λόγο έχει διατυπωθεί στην υπόθεση Stogmuller, A9 p. 44

(1969)στην οποία αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: ΄Πρέπει να υπάρχει ολόκληρη σειρά περιστάσεων ... οι οποίες δίνουν αφορμή για να υποτεθεί ότι οι συνέπειες και οι κίνδυνοι της διαφυγής θα φαίνονται στον κατηγορούμενο μικρότερο κακό από τη συνεχιζόμενη φυλάκιση.΄ Αναφορικά με τις περιστάσεις που είναι σχετικές σαφώς η αυστηρότητα της ποινής που ο κατηγορούμενος αναμένει να του επιβληθεί εάν καταδικαστεί είναι σημαντικός παράγοντας.» Το τελικό λοιπόν ερώτημα είναι κατά πόσο οι κίνδυνοι διαφυγής του κατηγορούμενου θα φαίνονται στον ίδιο μικρότερο κακό από τη συνέχιση της κράτησης του. Υπό το φως όλων των ανωτέρω δεν έχουμε πεισθεί περί τούτου. Ο κίνδυνος επηρεασμού μάρτυρα έχει διασυνδεθεί άμεσα από την κατηγορούσα αρχή με το ζήτημα του βίντεο. Σύμφωνα όμως με τη θέση του κατηγορούμενου που προώθησε η κατηγορούσα αρχή προς υποστήριξη της εκδοχής της, το βίντεο ήδη βρίσκεται στην κατοχή τρίτου προσώπου. Συνεπώς η δημοσιοποίηση του θα μπορούσε να γίνει ανεξάρτητα από την κράτηση ή μη του κατηγορουμένου. Πέραν τούτου σημειώνουμε την ευλογοφανή θέση της υπεράσπισης πως η δημοσίευση του βίντεο από τον κατηγορούμενο θα συνιστούσε πράξη που ενέχει το στοιχείο της παραδοχής του για κατηγορίες που αντιμετωπίζει, τη στιγμή που η κατηγορούσα αρχή δεν διαθέτει τώρα τα βίντεο αυτά. Δηλαδή, η εισήγηση της κατηγορούσας αρχής έχει κατ' ουσία την έννοια ότι ο κατηγορούμενος για να επηρεάσει μάρτυρες, δηλαδή για να εμποδίσει να παρουσιαστεί μαρτυρία εναντίον του, θα προβεί σε αποκάλυψη μαρτυρίας εναντίον του. Υπό αυτό το πρίσμα, ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτυρίας με τον τρόπο που εισηγείται η κατηγορούσα αρχή εμφανίζεται απομακρυσμένος. Για όλους τους παραπάνω λόγους κρίνουμε ότι η κατηγορούσα αρχή δεν έχει στοιχειοθετήσει στον απαιτούμενο βαθμό το αίτημα της και ο κατηγορούμενος αφήνεται ελεύθερος υπό τους παρακάτω όρους: (α) Να εμφανίζεται καθημερινά μεταξύ των ωρών 18:00 - 20:00 στον Αστυνομικό Σταθμό Αραδίππου. (β) Να παραδώσει το διαβατήριο, την ταυτότητα και κάθε άλλο τυχόν ταξιδιωτικό έγγραφο στην Αστυνομία. (γ) Απαγορεύεται η έξοδος του από τη Δημοκρατία και το όνομα του να τεθεί στον κατάλογο προσώπων που απαγορεύεται να διακινηθούν εκτός Κύπρου (stop-list). (δ) Να υπογράψει εγγύηση για το ποσό των €30.000 μαζί με ένα αξιόχρεο, προς ικανοποίηση του πρωτοκολλητή, εγγυητή. (Υπ)............... Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.)............ Τ. Καρακάννα, Α.Ε.Δ. (Υπ.).......... Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. [1] [2] Βλ. Rodosthenous and Another v. Police

(1961)C.L.R. 50, 51, 52, Loukaides and Others v. Police

(1988)2 C.L.R. 119, 121, Βασιλείου (πιο πάνω), Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 15, Χ"Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 109 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο