Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακος ν. Ιωάννης Σταυρή, Αρ. Ποινικής Υπόθεσης: 2328/10, 8 Νοεμβρίου 2010

(3)και 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 72/85 και 166/87 των Περί Μέτρων και Σταθμών Νόμων 19/74 και 48/85 και της Κ.Δ.Π.277/85 και Κ.Δ.Π. 17/86 Νόμος 47

(1)/97 και Νόμος 80

(1)/2000. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος στις 26/9/09 οδηγούσε το αυτοκίνητο υπ΄αριθμούς εγγραφής KNU416 στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας-Λάρνακας με ταχύτητα μεγαλύτερη του ανωτάτου ορίου ταχύτητας δηλαδή με ταχύτητα 227 χαω αντί 100 χαω. Για να αποδείξει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε δύο μάρτυρες κατηγορίας τον αστ.1562 Χαράλαμπο Χαραλάμπους (ΜΚ1) και τον αστ. 505 Μιχάλη Κυπριανού (ΜΚ2). Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι στις 26/9/09 κατά τον επίδικο χρόνο βρισκόταν στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας-Λάρνακας όπου μέσα στα πλαίσια των καθηκόντων του διενεργούσε μεταξύ άλλων και έλεγχο ταχύτητας. Χρησιμοποιώντας το ταχύμετρο τύπου Lazer υπ' αριθμό 14144 εγκλώβισε από απόσταση 817μ την ταχύτητα του οχήματος με αριθμούς εγγραφής KNU416 το οποίο οδηγείτο από τον κατηγορούμενο με ταχύτητα 227 χαω. Αφού ανέκοψε το όχημα του κατηγορούμενου και του επέστησε τη προσοχή του στο Νόμο ο τελευταίος του ανέφερε ότι δεν είδε τους φάρους του περιπολικού. Ο ΜΚ1 ανέφερε ότι προτού αρχίσει τη λειτουργία του ταχυμέτρου έκανε τους τρείς ενδεδειγμένους ελέγχους δηλαδή έλεγχο αρτιότητας οθόνης, έλεγχο απόστασης επί σταθερού σημείου και έλεγχο ταχύτητας και διαπίστωσε ότι τούτο λειτουργούσε ορθά. Περαιτέρω ανέφερε ότι το επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας στο επίδικο δρόμο είναι 100 χαω. Κατά την αντεξέταση, ο ΜΚ1, ανέφερε ότι ένεκα της ταχύτητας με την οποία εκινείτο το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου χρειάστηκε να το ακολουθήσει με το περιπολικό για να το ανακόψει. Σε σχετική ερώτηση απάντησε πως κατόρθωσε να πλησιάσει τον κατηγορούμενο και να τον ανακόψει όταν ο τελευταίος ελάττωσε ταχύτητα επειδή συνάντησε στο δρόμο άλλα οχήματα μπροστά του. Ανέφερε ότι χωρίς αμφιβολία το αυτοκίνητο που στόχευσε με το ταχύμετρο ήταν το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου διότι εκείνη τη στιγμή ήταν το μόνο που κινείτο με κατεύθυνση προς τη Λάρνακα και κρατούσε τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας. Ο ΜΚ2 ανέφερε ότι υπηρετεί στο Τμήμα Δ΄ της αστυνομίας στο Κλάδο Τηλεπικοινωνιών από το 1997 και ασχολείται με την συντήρηση και επιδιόρθωση διάφορων ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών, που διαθέτει η Αστυνομία. Κατάθεσε και υιοθέτησε το περιεχόμενο έκθεσης (τεκμήριο 1) στην οποία εξηγεί την λειτουργία των ταχυμέτρων τύπου Laser, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο διενεργείται ο έλεγχος της ορθής λειτουργίας του. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι έχει εκπαιδευτεί για την συντήρηση και την επιδιόρθωση των συσκευών τύπου Laser αναφερόμενος σε τρία μοντέλλα του ίδιου τύπου και συγκεκριμένα στα μοντέλα LTI 20-20 ULTRALYTE, LTI 20-20 ULTRALYTE LR (Long Range) και στο τελευταίο μοντέλο LTI 20-20 Truspeed, και στις αποστάσεις από τις οποίες μπορεί το κάθε μοντέλλο να καταγράψει την ταχύτητα ενός κινούμενου στόχου. Kατά την αντεξέταση του από τον κατηγορούμενο, ο ΜΚ2 σε σχετική ερώτηση, ανέφερε ότι η ταχύτητα που αναγράφεται στο ταχύμετρο είναι του συγκεκριμένου οχήματος που στοχεύει ο χειριστής του. Επίσης ανέφερε ότι εφόσον ο χειριστής κάνει τους τρείς ελέγχους και διαπιστώσει ότι το ταχύμετρο λειτουργεί κανονικά τότε οι μετρήσεις του είναι ορθές. Mετά που ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155 και του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση από τη θέση που ευρίσκετο και κάλεσε ένα μάρτυρα υπεράσπισης. Ο κατηγορούμενος κατά την ανώμοτη δήλωση του ισχυρίσθηκε πως οδηγούσε κανονικά και ότι το αυτοκίνητο του δεν μπορεί να «πιάσει ταχύτητα 227 χαω». Αρχικά δεν είδε τους φάρους του περιπολικού. Όταν τον ανέκοψε ο ΜΚ1 και του έδειξε την ένδειξη του ταχυμέτρου ανάφερε σ' αυτόν ότι προηγουμένως είχε περάσει από δίπλα του μια μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού. Ο ΜΥ ανέφερε ότι κατά τον συγκεκριμένο χρόνο έφευγαν με τον κατηγορούμενο από το ΓΣΠ όπου προηγουμένως παρακολούθησαν κάποια συναυλία. Ισχυρίσθηκε πως νομίζει, χωρίς όμως να είναι σίγουρος, ότι όταν είδε το περιπολικό αυτό έβγαινε από την έξοδο Ιδαλίου. Όταν τους ανέκοψε ο ΜΚ1 τους ανέφερε τη ταχύτητα με την οποία εκινείτο το αυτοκίνητο τους. Τη συγκεκριμένη στιγμή, όταν δηλαδή είδε το περιπολικό, τους προσπερνούσε μία μοτοσικλέτα με «αρκετά χιλιόμετρα». Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος δεν εκινείτο με την πιο πάνω αναφερόμενη ταχύτητα διότι όπως ανέφερε σε τέτοια περίπτωση θα το καταλάμβαινε. Υποστηρίζοντας τη θέση αυτή ανέφερε αυτολεξεί τα ακόλουθα «λογικά 230 εν πολλά το συγκεκριμένο αυτοκίνητο δεν μπορεί να ξεπεράσει τα 180 διότι έχει κόφτη». Ενώ αρχικά ανέφερε πως ο κατηγορούμενος δεν απάντησε στον ΜΚ1, όταν αυτός του επέστησε την προσοχή του στο νόμο, στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο κατηγορούμενος ανέφεραν στον ΜΚ1 ότι την ώρα που είδαν το περιπολικό να βγαίνει από την έξοδο τους προσπερνούσε μια μοτοσικλέτα. Τέλος ο ΜΥ ανέφερε ότι τα αυτοκίνητα γενικά στη Κύπρο δεν μπορούν να τρέξουν με τέτοια ταχύτητα διότι σύμφωνα με τις προδιαγραφές η ταχύτητα που μπορούν να πιάσουν είναι μέχρι τα 180 χαω. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ O MK1, παρά το γεγονός ότι δεν μου έκανε κακή εντύπωση σαν μάρτυρας, εντούτοις, η μαρτυρία του παρουσιάζει κενά τα οποία δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να καταλήξει σε οποιαδήποτε ασφαλή συμπεράσματα αναφορικά με τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση. Συγκεκριμένα ανέφερε πως κατά τον επίδικο χρόνο εγκλώβισε τη ταχύτητα του κατηγορούμενου από απόσταση 817μ. χρησιμοποιώντας το ταχύμετρο τύπου λέιζερ με τον αριθμό 14144, χωρίς όμως να διευκρινίσει ποιο συγκεκριμένο μοντέλο ταχυμέτρου χρησιμοποίησε, ενώ, από τη μαρτυρία του ΜΚ2 διαφάνηκε ότι υπάρχουν τρία μοντέλλα ταχύμετρων τύπου Lazer, ένα εκ των οποίων έχει εμβέλεια μόνο 610μ. Συνεπώς, προκύπτουν ερωτήματα, σε σχέση με το κατά πόσο ο ΜΚ1 μπορούσε να στοχεύσει την ταχύτητα κινούμενου στόχου από την απόσταση που ισχυρίσθηκε ότι εγκλώβισε την ταχύτητα του κατηγορούμενου. Επίσης το δεύτερο σημείο στο οποίο η μαρτυρία του ΜΚ1 αφήνει κενά, είναι εκεί όπου, ενώ κατά την κυρίως εξέταση του ισχυρίστηκε πως ανέκοψε τον κατηγορούμενο όταν διαπίστωσε την ταχύτητα του οχήματος του αντεξεταζόμενος ανέφερε πως για να ανακόψει το όχημα που είχε στοχεύσει αναγκάστηκε να το ακολουθήσει με το περιπολικό και αφού το ανέκοψε διαπίστωσε πως οδηγός ήταν ο κατηγορούμενος. Παρέμεινε όμως αδιευκρίνιστο το κατά πόσο, σε οποιοδήποτε στάδιο, έχασε ή όχι οπτική επαφή με το όχημα που στόχευσε με το ταχύμετρο αλλά και αναφορικά με το πότε διαπίστωσε τον αριθμό εγγραφής του οχήματος που στόχευσε με το ταχύμετρο που χρησιμοποιούσε. Τέλος ένα τρίτο σημείο της μαρτυρίας του ΜΚ1 που παρουσιάζει επίσης κενά και ερωτηματικά είναι η ύπαρξη πινακίδας στον επίδικο δρόμο που να υποδεικνύει το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας, στοιχείο απαραίτητο για την στοιχειοθέτηση του υπο εξέταση αδικήματος. Συγκεκριμένα ο ΜΚ1 ανέφερε ότι υπήρχαν πινακίδες μετά την έξοδο της Αθηένου και της Κόσιη και πως ο ίδιος όταν εγκλώβισε την ταχύτητα του κατηγορούμενου βρισκόταν παρά την έξοδο της Κόσιη. Από τα πιο πάνω δεν προκύπτει κατά πόσο υπήρχε πινακίδα στην πορεία του κατηγορούμενου πριν το σημείο που ο ΜΚ1 ισχυρίσθηκε ότι εγκλώβισε την ταχύτητα του. Δεδομένων όλων των πιο πάνω δεν μπορώ να αποδεχθώ τη μαρτυρία του ΜΚ1 πλην του μέρους εκείνου όπου ο ΜΚ1 ανέφερε πως διενεργούσε έλεγχο ταχύτητας στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Λάρνακας παρά την έξοδο της Κόσιη χρησιμοποιώντας ταχύμετρο τύπου Lazer κατά τον οποίο εγκλώβισε την ταχύτητα κάποιου οχήματος το οποίο εκινείτο με 227 χ.α.ω. Ο ΜΚ2 μου έκανε εξαιρετική εντύπωση σαν μάρτυρας της αλήθειας και αποδέχομαι τη μαρτυρία του ως εμπειρογνώμονα στην ολότητα της. Η μαρτυρία του που αφορούσε την λειτουργία των ταχυμέτρων τύπου Laser ήταν σαφής και αντικειμενική. Ο μάρτυρας έδειχνε να κατέχει πλήρως τα όσα ανέφερε σε σχέση με τη λειτουργία των ταχυμέτρων Laser και η αξιοπιστία του δεν κλονίσθηκε με κανένα τρόπο κατά την αντεξέταση. Η ανώμοτη δήλωση στην οποία προέβη ο κατηγορούμενος λαμβάνεται υπ' όψιν ως αναφέρεται και σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Δημοσθένους v. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 129, Στέλιος Σοφοκλέους v. Ανδριανής Μ. Καλογήρου

(1997)1 ΑΑΔ 369). Εάν και δεν αξιολογείται, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει καμία αποδεικτική αξία. Λαμβάνεται υπόψιν ώστε να δώσει μια άλλη υφή στα γεγονότα εάν και εφ' όσον αυτό επιτρέπεται από τη δοθείσα μαρτυρία. Από την επιλογή αυτή του κατηγορουμένου δεν πρέπει να εξαχθούν οιαδήποτε συμπεράσματα ενοχής (Themistocleous v. Police

(1981)2 CLR 200). Ο ΜΥ δεν μου έκανε καλή εντύπωση σαν μάρτυρας. Πέραν από τη γενική εικόνα που μου άφησε από το εδώλιο του μάρτυρα η μαρτυρία του ήταν συγκεχυμένη, ασαφής και αντιφατική. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ενώ αρχικά ισχυρίστηκε πως δεν θυμάται τι ανέφερε ο κατηγορούμενος στο ΜΚ1, όταν αυτός του επέστησε την προσοχή του στο νόμο, στη συνέχεια και σε αντίφαση με αυτό, ισχυρίσθηκε ότι, του ανέφερε πως προηγουμένως τον είχε προσπεράσει μία μοτοσικλέτα με μεγάλη ταχύτητα. Ενώ αρχικά ισχυρίστηκε πως δεν είδε τη ταχύτητα με την οποία εκινείτο ο κατηγορούμενος αλλά την υπέθεσε, στη συνέχεια, ανέφερε πως είχε κοιτάξει τη ταχύτητα από το ταμπλό του αυτοκινήτου του κατηγορούμενου. Για όλους τους πιο πάνω λόγους απορρίπτω τη μαρτυρία του ΜΥ. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 6

(2)του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 αναφέρει τα ακόλουθα: «Τη συναινέση του Αρχηγού της Αστυνομίας, η αρμοδία αρχή δύναται να ορίση, αναφορικώς προς οιανδήποτε οδόν, ανώτατον ή κατώτατον όριον ταχύτητος, όπερ, καθ' όσον αφορά εις οδόν κειμένην εν τη κατωκημένη περιοχή οιασδήποτε πόλεως ή χωρίου, δεν δύναται να υπερβαίνη τα τεσσαράκοντα μίλια την ώραν∙ το ούτω καθοριζόμενον όριον ταχύτητος θέλει αναγραφή επί πινακίδων τοποθετουμένων επί των οδών κατά τοιούτον τρόπον ώστε ευχερώς να διακρίνωσι ταύτας οι χρησιμοποιούντες τας τοιαύτας οδούς οδηγοί∙ η αρμοδία αρχή δύναται, ωσταύτως τη συναινέσει του Αρχηγού της Αστυνομίας, να μεταβάλη παν ούτω ορισθέν όριον ταχύτητας: Νοείται ότι μέχρις ου η αρμοδία αρχή προβή εις τον ορισμόν τοιούτου ορίου ταχύτητος, τούτο δεν δύναται να υπερβαίνη, εντός των κατωκημένων περιοχών οιασδήποτε πόλεως ή χωρίου το όριον των τριάκοντα μιλίων την ώρα.» Το εδάφιο

(3)του ιδίου άρθρου προνοεί ότι : «

(3)Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού με ταχύτητα μεγαλυτέραν του ανωτάτου ή μικροτέραν του κατωτάτου ορίου ταχύτητος όπερ έχει ορισθή υπό της αρμοδίας αρχής δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(2)ή της επιφυλάξεως αυτού είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται, εν περιπτώσει καταδίκης, είς φυλάκισιν μη υπερβαίνουσαν το εν έτος ή εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας επτακοσίας πεντήκοντα λίρας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης.» Δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης και του συνόλου της ενώπιον μου μαρτυρίας καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε οποιαδήποτε ασφαλή ευρήματα ως προς τα γεγονότα που περιβάλλουν τη παρούσα υπόθεση. Συνεπώς, ο κατηγορούμενος δικαιούται το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Συνοψίζοντας αναφέρω πως όπως έχει λεχθεί στην απόφαση Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 στις σελ. 365, 366 «η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη». Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την κατηγορία. Ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται. (Υπ.) ............. Στ. Λουκίδου - Βασιλείου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο