Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ντιάνα Οικονόμου, Αρ. Υπόθεσης: 10149/07, 1 Φεβρουαρίου, 2010

(1)/

1. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε δύο μάρτυρες, τον Αστυφύλακα 4337 κ. Όθωνα Ιγνατίου (Μ.Κ.1) και την κα Παναγιώτα Ιωάννου (Μ.Κ. 2). Ο Αστυφύλακας Όθωνας Ιγνατίου (Μ.Κ.1) κατέθεσε σαν Τεκμήριο 1 την γραπτή του κατάθεση, την διάβασε, την υιοθέτησε και το περιεχόμενο της αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασής του. Σε αυτήν αναφέρει ότι σταθμεύει στην Αστυνομική διεύθυνση Πάφου και είναι αποσπασμένος στο Τμήμα Τροχαίας ως εξεταστής Τροχαίων Δυστυχημάτων. Στις 4/4/07 και ώρα 17.30 επισκέφθηκε την σκηνή Τροχαίου Δυστυχήματος στην οδό Ανδρέα Βλάμη παρά την συμβολή της με την οδό Ρούπελ στην Πάφο αφού προηγουμένως είχε μεταβεί στο Νοσοκομείο Πάφου όπου είδε τον Ζήνωνα Μιχαήλ 6 ετών ο οποίος είχε παρασυρθεί από το αυτοκίνητο KHL 139 που οδηγούσε η Ντιάνα Οικονόμου από την Χλώρακα. Στην παρουσία της κος Ντιάνας Οικονόμου ετοίμασε πρόχειρο σχεδιάγραμμα και πήρε μέτρα με τα οποία αυτή συμφώνησε και υπέγραψε το σχέδιο. Το δυστύχημα έγινε στην παρουσία της μητέρας του πεζού, Παναγιώτας Ιωάννου από την Πάφο, γι' αυτό και της υποδείχθηκε και επεξηγήθηκε το πρόχειρο σχέδιο με το οποίο συμφώνησε και το υπέγραψε. Στις 3/6/07 και ώρα 17.45 στο Τμήμα Τροχαίας πήρε ανακριτική κατάθεση από την κα Ντιάνα Οικονόμου και την ίδια μέρα και ώρα 18.10 την κατηγόρησε γραπτώς στο Τμήμα Τροχαίας για Αμελή Οδήγηση και πρόκληση δυστυχήματος με το αυτοκίνητο KHL
2. Όταν της επέστησε την προσοχή της στο Νόμο απάντησε « Πιστεύω ότι οδηγούσα πολύ προσεκτικά και δεν ευθύνομαι για το δυστύχημα.» Ακολούθως ο Μ.Κ.1 απαντώντας σε ερωτήσεις της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε ότι από το πρόχειρο σχεδιαγράφημα, ετοίμασε συμμετρικό σχέδιο στο οποίο μετέφερε όλα τα ευρήματα του και μετρήσεις της σκηνής όπως ο ίδιος τα ανεύρε. Το συμμετρικό σχεδιαγράφημα κατέθεσε ενώπιον μου σαν Τ.3 και το πρόχειρο σχεδιαγράφημα της σκηνής σαν Τ.
3. Στη συνέχεια κατέθεσε ενώπιον μου σαν τεκμήριο Τ.4 την γραπτή κατάθεση που πήρε από την κατηγορούμενη και σαν Τ.5 την γραπτή κατηγορία που της απήγγειλε. Ακολούθως διευκρίνησε ότι: · η ορατότητα στο σημείο σύγκρουσης που σημειώθηκε με το γράμμα Χ επι των Τ.2 και Τ.3, λόγω του ότι ο δρόμος είναι ευθύς είναι αρκετά ικανοποιητική 60-70 μέτρα ίσως και περισσότερο, · η απόσταση που διάνυσε ο πεζός από την δεξιά πλευρά του δρόμου μέχρι το σημείο Χ είναι 4.80 μ. · στο Τ.2 με διακεκομμένες γραμμές στο σημείο Αλτ της οδού Ρούπελ τοποθέτησε το όχημα της μάρτυρος μητέρας του πεζού, όμως επειδή όταν έφθασε στην σκηνή αυτό είχε μετακινηθεί δεν το τοποθέτησε στο συμμετρικό σχέδιοΤ.3, · τα ίχνη στον δρόμο, που τοποθέτησε στο Τ.2, δεν τα τοποθέτησε στο Τ.3 διότι μετά από μέτρηση που έκανε της απόστασης των τροχών του οχήματος της Κατηγορούμενης και της απόστασης μεταξύ των ιχνών αυτών, διεπίστωσε ότι δεν ταυτίζοντο και ως εκ τούτου κατέληξε στο συμπέρασμα που αναγράφει επι του Τ.2, ότι δηλαδή τα εν λόγω ίχνη δεν είχαν σχέση με το επίδικο δυστύχημα. Κατά τη διάρκεια της αντεξέτασής του ανέφερε ότι׃ Ότι η ορατότητα λόγω του ότι ο δρόμος ήταν ευθύς ήταν πέραν των 60 μέτρων. Ότι η Κατηγορούμενη όταν πήγαν στην σκηνή του είπε πως επι του δεξιού πεζοδρομίου ως η πορεία της υπήρχαν σταθμευμένα αυτοκίνητα τα οποία την εμπόδιζαν από του να δεί τον πεζό πρίν να αρχίσει να διασταυρώνει, όμως επειδή δεν του υπέδειξε την ακριβή θέση που βρισκόντουσαν, δεν τα σημείωσε στο Τ.
4. Αντίθετα σημείωσε στο Τ.2 το όχημα της μητέρας του πεζού με διακεκομμένη γραμμή στο Αλτ της οδού Ρούπελ, επειδή αυτή του υπέδειξε την συγκεκριμένη θέση. Ότι όταν έφθασε στην σκηνή δεν βρήκε κανένα όχημα στην τελική του θέση αφού και το όχημα της Κατηγορούμενης μετακινήθηκε επειδή μετέφερε τον πεζό και την μητέρα του στο Νοσοκομείο. Ότι η μητέρα του πεζού όταν την ρώτησε αν είδε σταθμευμένα αυτοκίνητα στη δεξιά πλευρά του δρόμου ως η πορεία της Κατηγορούμενης, του απάντησε ότι δεν είδε η δεν θυμόταν. Ότι η απόσταση από την άκρια του δεξιού πεζοδρομίου μέχρι το σημείο Χ είναι σημειωμένη στο Τ.2 ως 4.90 μέτρα ενώ στο Τ.3 ως 4.80 μέτρα. Η δε σημείωση στο Τ.2 με την ένδειξη 4.40 μέτρα είναι η απόσταση των ιχνών τροχοπέδησης που επειδή ήταν άσχετα με το δυστύχημα δεν σημειώθηκαν στο Τ.
5. Ότι η σημείωση με την ένδειξη 2.40 μέτρα στο Τ.2 είναι η απόσταση του σημείου Χ από την λίνια του αριστερού πεζοδρομίου ως η πορεία του οχήματος της Κατηγορούμενης. Ότι ο δρόμος στο σημείο της σύγκρουσης Χ, είχε πλάτος 7.30 μέτρα λόγω του ότι υπάρχει η στροφή της οδού Ρούπελ. Μετά το σημείο Χ αντίθετα με την πορεία της Κατηγορούμενης, ο δρόμος λόγω της στροφής ανοίγει αφού πρίν το πλάτος του όπως φαίνεται στο Τ.2 είναι 7.10 μ. Ότι το αυτοκίνητο της μητέρας του πεζού και σύμφωνα με την θέση που το σημείωσε στο Τ.2, απείχε από το σημείο Χ σε κάθετη μέτρηση ως δεικνύει η διακεκομμένη γραμμή επι του Τ.3, 10.30 μ. Ότι είναι αστυνομικός 27 χρόνια και από αυτά τα 14-16 τα υπηρέτησε στο Τμήμα Τροχαίας και έχει αρκετή πείρα διερεύνησης δυστυχημάτων. Ότι ενώ ζητείται από του ενεχόμενους οδηγούς να υπογράφουν τα πρόχειρα σχεδιαγράμματα δεν συνηθίζεται να ζητείται να υπογράφουν και τα συμμετρικά. Ότι ρώτησε την μητέρα του πεζού που ήταν όταν έγινε η σύγκρουση και αυτή του απάντησε ότι ήταν μέσα στο αυτοκίνητο της που ήταν σταματημένο στο Αλτ της οδού Ρούπελ. Ότι το όχημα της Κατηγορούμενης σύμφωνα με το σημείο σύγκρουσης Χ, κατά την στιγμή της σύγκρουσης βρισκόταν κανονικά στην αριστερή πλευρά του δρόμου ως η πορεία της. Ότι η απόσταση του σημείου Χ από την νοητή γραμμή του κέντρου του δρόμου με βάση τα όσα απεικονίζονται στο Τ.2, είναι 1.25 μ. Ότι δεν εντόπισε ίχνη φρεναρίσματος από το όχημα της Κατηγορούμενης και ότι από τα ευρήματα του η επαφή και το κτύπημα του πεζού σε αυτό έγινε στο δεξιό μπροστινό φτερό σε ύψος 0.80 μ. από την επιφάνεια της ασφάλτου και 0.30 από το μπροστινό άκρο του οχήματος. Ο πεζός κτύπησε στο πλάϊ του αυτοκινήτου και αυτό φαίνεται και στο Τ.2 στο άνω δεξιό του μέρος. Ότι η αναφορά του στην κατάθεση του Τ.1, πως το όχημα της Κατηγορούμενης παρέσυρε και τραυμάτισε τον πεζό οφείλεται σε μία έκφραση, ένα όρο που χρησιμοποιούν όταν σε δυστύχημα υπάρχει σύγκρουση πεζού με αυτοκίνητο. Σε διευκρινηστικές ερωτήσεις υπό του Δικαστηρίου απάντησε: Ότι τα ίχνη που εντόπισε στην άσφαλτο και φαίνονται στο Τ2 μετά από επιτόπια μέτρηση που έκανε κατέληξε ότι ήταν άσχετα με το δυστύχημα αφού η απόσταση του πλάτους του ενός τροχού από τον άλλο του οχήματος της Κατηγορούμενης ήταν 1.55 μ. - 1.60 μ. ενώ των ιχνών στην άσφαλτο ήταν 1.70 μ. Επίσης φαινόντουσαν καθαρά ότι ήταν παλαιά ίχνη και όχι πρόσφατα. Ότι δεν βρήκε το όχημα της Κατηγορούμενης στην τελική του θέση και γι αυτό δεν το σημείωσε στα Τ.2 και Τ.
6. Τούτο διότι η Κατηγορούμενη μετέφερε τον πεζό και την μητέρα του στο Νοσοκομείο. Οτι διαστάσεις του οχήματος της Κατηγορούμενης ήταν 3.90 μ. μήκος και 1.90 μ. πλάτος. Η Μ.Κ. 2 κα. Παναγιώτα Ιωάννου, κατέθεσε σαν Τεκμήριο 6 την γραπτή της κατάθεση, την διάβασε, την υιοθέτησε και το περιεχόμενο της αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασής της. Όπως αναφέρει σε αυτήν εργάζεται στο Νοσοκομείο Πάφου και διαμένει με την οικογένεια της δηλαδή τον σύζυγο της και ένα αγοράκι τον Ζήνωνα, ηλικίας 6 ετών στην Πάφο. Στις 4/4/07 άφησε τον γιό της στο σπίτι κάποιου φίλου του, του Τζιώνη, στην οδό Ανδρέα Βλάμη και πήγε στο κομμωτήριο μέχρι τις πέντε παρά τέταρτο το απόγευμα που πήγε να παραλάβει τον γιο της από το σπίτι του φίλου του. Όταν έφθασε σταμάτησε στο ΑΛΤ της οδού Ρούπελ και ενώ ήταν σταματημένη είδε τον γιο της που βρισκόταν απέναντι ο οποίος μόλις την είδε κατέβηκε από το πεζοδρόμιο για να έρθει προς το μέρος της. Αυτή του φώναξε κάνοντας του νόημα με το χέρι της «Μείνε μείνε» αλλά δεν την άκουσε και άρχισε να τρέχει προς το μέρος της. Την ίδια ώρα είδε ένα αυτοκίνητο που ταξίδευε στην οδό Ανδρέα Βλάμη από τα δεξιά της προς τα αριστερά να κινείται προς το μέρος του γιού της και να τον κτυπά με το δεξιό μπροστινό του μέρος ρίχνοντας τον στην άσφαλτο. Ευτυχώς μετά την σύγκρουση σταμάτησε αμέσως χωρίς να τον παρασύρει. Στην συνέχεια αυτή ακινητοποίησε το όχημα της και έτρεξε προς το μέρος του. Είχε τις αισθήσεις του και της μιλούσε. Τότε η κοπέλα που οδηγούσε το αυτοκίνητο που τον κτύπησε τον πήρε και μαζί με το αυτοκίνητο της τον μεταφέρανε στο Νοσοκομείο Πάφου. Είχε τραυματιστεί στο αριστερό πόδι ελαφρά, το οποίο είχε κάταγμα όπως και στο αριστερό χέρι επίσης. Υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση και κρατήθηκε στο Νοσοκομείο για εννιά μέρες. Μέχρι την ημέρα που έδωσε την κατάθεση της ο γιος της συνέχιζε να έχει σε γύψο το πόδι του και δεν μπορούσε να περπατήσει. Στις 6/5/2007, ημέρα που έδωσε την κατάθεση της Τ.6, ο Μ.Κ.1 της έδειξε και της επεξήγησε το πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος με το οποίο συμφώνησε πλήρως και το υπέγραψε. Περαιτέρω απαντώντας σε ερωτήσεις της Συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε ότι׃ · Είναι μητέρα ενός παιδιού, του Ζήνωνα Μιχαήλ, 8 χρονών. · Το αυτοκίνητο που χτύπησε τον γιο της Ζήνωνα, το οδηγούσε η Κατηγορούμενη, την οποία έδειξε με τον δείκτη του αριστερού της χεριού στο εδώλιο του Κατηγορουμένου. · Είδε τον γιο της όταν πήγε να τον πάρει από το σπίτι του φίλου του να βρίσκεται απέναντι από το σημείο που είχε σταματήσει, στο αλτ της οδού Ρούπελ, να βρίσκεται πάνω στο πεζοδρόμιο και να παίζει με τους φίλους του. Ενώ δε ο γιος της έπαιζε με τους φίλους του στο πεζοδρόμιο απέναντι της, μόλις την αντιλήφθηκε άρχισε με γρήγορο βήμα να διασταυρώνει τον δρόμο. · Πάνω στο πεζοδρόμιο που έπαιζε ο γιος της δεν υπήρχαν σταματημένα αυτοκίνητα. Κατά την διάρκεια την Αντεξέτασης της απαντώντας σε ερωτήσεις και υποβολές του Συνηγόρου της Κατηγορουμένης ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής׃ · Ότι ο γιος της Ζήνωνας έπαιζε στο πεζοδρόμιο που βρισκόταν ακριβώς απέναντι από τα σημείο που είχε σταματήσει, στο αλτ, μαζί με άλλα δύο παιδάκια. Ότι το σημείο που είχε σταματήσει το αυτοκίνητο της ήταν εκεί που είναι σχηματισμένο το σήμα αλτ στο Τεκμήριο 3, της οδού Ρούπελ. Σημείωσε δε με μπλε μελάνι και με το γράμμα Χ σε κύκλο επί του Τεκμηρίου 3, το σημείο επί του απέναντι πεζοδρομίου που έπαιζε ο γιος της και οι δύο φίλοι του. Ότι το σημείο σύγκρουσης του οχήματος με τον γιο της είναι το σημείο που έχει σημειωθεί με το γράμμα Χ στο Τεκμήριο
7. Ότι σταμάτησε στο σημείο αλτ της οδού Ρούπελ το όχημα της για να ελέγξει τον κύριο δρόμο και την στιγμή που η Κατηγορούμενη χτύπησε τον γιο της, αυτή (η Μ.Κ.2) εξακολουθούσε να βρίσκεται μέσα στο αυτοκίνητο με την μηχανή του σε λειτουργία. Σε σχετική ερώτηση απάντησε ότι το αυτοκίνητο της Κατηγορουμένης το είδε για πρώτη φορά όταν έφθασε και ήταν κοντά στο γιο της και τούτο διότι το μυαλό και το βλέμμα της ήταν πάνω στο παιδί της διότι το είδε που είχε κατέβει από τα πεζοδρόμιο αρχίζοντας να διασταυρώνει τον δρόμο. Ότι όταν οδηγά σταματά στο σημείο αλτ ενός δρόμου όταν πρόκειται να εισέλθει από πάροδο σε κύριο δρόμο και αφού ελέγξει αριστερά και δεξιά το πεδίο της τότε διασταυρώνει. Ότι όταν είχε σταματήσει στο σημείο αλτ της οδού Ρούπελ πρόθεση της δεν ήταν να πάρει τον γιο της και στην συνέχεια να τον μεταφέρει σπίτι, αλλά πρόθεση της ήταν να πάει σπίτι της πρώτα και χωρίς να το περιμένει είδε και το γιο της απέναντι της στο πεζοδρόμιο να παίζει με τους φίλους του. Ότι από την ώρα που έφθασε και σταμάτησε στο σημείο αλτ μέχρι την σύγκρουση ο χρόνος που μεσολάβησε ήταν ούτε ένα δευτερόλεπτο διότι όλα συνέβησαν αστραπιαία. Συμφωνώντας με σχετική εισήγηση του Συνηγόρου της Κατηγορουμένης αποδέχτηκε ότι ο γιος της όταν την είδε κατέβηκε από το πεζοδρόμιο και τρέχοντας κατευθύνθηκε προς αυτή ενώ η ίδια βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο της. Όταν δε τον είδε του ένεψε και του φώναξε να μείνει, να μην διασταυρώσει ενώ ήταν μέσα στο αυτοκίνητο της μάρκας Mitsubishi, saloon. Ότι ο γιος της διασταύρωνε τον δρόμο και το αυτοκίνητο της Κατηγορουμένης συγκρούστηκε με αυτόν με το δεξιό του μέρος όπως λέει η Αστυνομία, δηλαδή χτύπησε ο ένας τον άλλο. Τα όσα δε συνέβησαν τα έβλεπε από απόσταση ενός περίπου μέτρου από το σημείο που βρισκόταν. Στην συνέχεια διευκρίνισε ότι τα γεγονότα δεν εξελίχτηκαν ακριβώς μπροστά της αλλά λίγο πιο κάτω από το σημείο που βρισκόταν σταματημένη, σε μια απόσταση όση είναι η απόσταση από το εδώλιο του μάρτυρα μέχρι το διαχωριστικό του κοινού στην αίθουσα του Δικαστηρίου, διευκρινίζοντας περίπου 3 - 4 μέτρα. Ότι το όχημα της κατηγορουμένης είχε κατεύθυνση από δεξιά προς αριστερά του σημείου που η ίδια είχε ακινητοποίηση το όχημα της στο αλτ της οδού Ρούπελ, όπως δείχνει και το βέλος με το γράμμα Α στο Τεκμήριο
8. Ότι το πρόχειρο σχέδιο Τεκμήριο 2 το υπόγραψε και η ίδια, πάνω δε σε αυτό αναγνωρίζει την υπογραφή της. Προτού το υπογράψει της το επεξήγησε και κατάλαβε πλήρως τα όσα της ανέφερε, ο Αστυφύλακας ο οποίος το ετοίμασε, ο Μ.Κ.
9. Ότι επί του Τεκμηρίου 2 το σημείο Χ πιστεύει πως είναι το σημείο που χτύπησε το αυτοκίνητο το παιδί της. Ότι είχε ξαναπάρει το παιδί της από το σπίτι του φίλου του αλλά δεν γνώριζε ότι την συγκεκριμένη ημέρα θα έπαιζε στο πεζοδρόμιο και επειδή οδηγούσε και δεν μπορούσε να κατεβεί πρόθεση της ήταν να πάει πρώτα στο σπίτι της και μετά να επιστρέψει να πάρει τον γιο της από το συγκεκριμένο σπίτι. Αρνούμενη υποβολή του Συνηγόρου της Κατηγορουμένης ότι από το σημείο που βρισκόταν δεν μπορούσε να δει από ποιο μέρος του αυτοκινήτου της Κατηγορουμένης χτυπήθηκε το παιδί της, απάντησε ότι είδε το αυτοκίνητο που χτύπησε το παιδί της. Ότι η Κατηγορούμενη οδηγούσε κανονικά στην πλευρά του δρόμου που έπρεπε να οδηγά και ότι αυτή δεν έτρεχε διότι αν έτρεχε θα κτυπούσε το γιο της παραπάνω. Δηλαδή με την σύγκρουση αν έτρεχε θα προκαλούσε σοβαρότερες σωματικές βλάβες στον γιο της. Ότι μετα την σύγκρουση του αυτοκινήτου με τον γιο της αυτος έπεσε μπροστά από το αυτοκίνητο. Ότι ο γιος της κτυπήθηκε από το αυτοκίνητο στην αριστερή του πλευρά και μετά το κτύπημα, χωρίς να είναι σίγουρη αυτός έπεσε μπρούμητα στο οδόστρωμα. Ότι τον γιο της τον έβαλαν στο αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης η ίδια μαζί με κάποια άλλα πρόσωπα σε υποβολή δε ότι δεν ήταν έτσι διότι το παιδί της το έβαλε στο αυτοκίνητο κάποιος κύριος, διαφοροποιώντας την προηγούμενη θέση της απάντησε ότι δεν θυμόταν. Ότι ο γιος της μετά το κτύπημα έπεσε δίπλα και μπροστά από το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης. Ότι η απόσταση που χώριζε τον γιο της από το αυτοκίνητο της ιδίας και πρίν ακόμη κατεβεί από το πεζοδρόμιο, ήταν η απόσταση που κάλυπτε ο δρόμος με τις δύο λωρίδες κυκλοφορίας. Ότι ο γιος της όταν κατέβηκε από το πεζοδρόμιο και άρχισε να διασταυρώνει τον δρόμο εκεινήτο με γρήγορο βήμα. Σε υποβολή ότι δεν είπε την αλήθεια για το πώς έγινε το δυστύχημα απάντησε ότι, ότι ανέφερε είναι αυτά που θυμόταν ότι συνέβηκαν αφού ήταν μπροστά της που έγιναν και τα είδε. Σε υποβολή ότι είναι ο γιος της που κτύπησε πάνω στο αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης απάντησε ότι ο γιος της διασταύρωνε τον δρόμο και νομίζει ότι είναι το αυτοκίνητο που τον χτύπησε. Επίσης σε υποβολή ότι ο γιος της μετά το κτύπημα έπεσε στην δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου της Κατηγορούμενης και όχι μπροστά απάντησε ότι δεν θυμόταν νομίζει ότι είναι μπροστά από αυτό. Σε διευκρινιστική ερώτηση από το Δικαστήριο απάντησε ότι στο Τεκμήριο 2 με διακεκομμένες γραμμές και ορθογώνιο σχήμα στο σημείο αλτ της οδού Ρούπελ είναι το αυτοκίνητο της όπως το άφησε εκεί μετά το δυστύχημα στην τελική του θέση, αφού δεν το πάρκαρε. Μετά που η Κατηγορούμενη κλήθηκε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 και της εξηγήθηκαν τα δικαιώματα της, αυτή επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Στην κυρίως εξέτασή της η Κατηγορούμενη ανέφερε ότι έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία την οποία αναγνώρισε σαν το Τ.4 και την οποία διάβασε την υιοθέτησε και το περιεχόμενο της αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασής της. Όπως αναφέρει σε αυτήν στις 4/4/07 γύρω στις 16.45 οδηγούσε το αυτοκίνητο KHL 139 κατά μήκος της οδού Ανδρέα Βλάμη προς την συμβολή της οδού Ρούπελ για να συνεχίσει προς Λεωφόρο Δημοκρατίας. Τόσο αυτή όσο και η κόρη της Κατερίνα που ήταν συνοδηγός φορούσανε την ζώνη ασφαλείας. Η ταχύτητα της ήταν χαμηλή γύρω στα 30 ΧΑΩ και κρατούσε την αριστερή πλευρά του δρόμου. Η τροχαία κίνηση ήταν αραιή και δεν ακολουθούσαν αυτοκίνητα. Πλησιάζοντας την συμβολή της οδού Ρούπελ είδε ένα αυτοκίνητο σταματημένο στο ΑΛΤ και μια γυναίκα να στέκεται στο αριστερό πλευρό του. Στο πεζοδρόμιο δεξιά σύμφωνα της πορείας της είδε δύο αυτοκίνητα σταματημένα saloοn και μόλις τα πλεύρισε είδε ξαφνικά σε μια απόσταση γύρω στα τέσσερα με πέντε μέτρα περίπου μπροστά της, ένα παιδί να διασταυρώνει τρέχοντας από τα δεξιά προς τα αριστερά σύμφωνα της πορείας της. Αντιδρώντας αυτή φρέναρε και ταυτόχρονα έστριψε το τιμόνι αριστερά αλλά δεν κατόρθωσε να σταματήσει έγκαιρα και το παιδάκι κτύπησε στο μπροστινό φτερό του αυτοκινήτου της το οποίο ήδη σταμάτησε και αμέσως μετά το κτύπημα το παιδάκι κύλησε προς την δεξιά μπροστινή πόρτα. Αμέσως αυτή κατέβηκε και είδε το παιδάκι στην άσφαλτο. Είχε τις αισθήσεις του και έκλαιγε. Κάποιος κύριος το σήκωσε και το έβαλε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου της, αυτή αμέσως ξεκίνησε μεταφέροντας και την μητέρα του παιδιού και το μετέφερε στο Νοσοκομείο Πάφου όπου το παρέλαβαν οι νοσοκόμοι για τις πρώτες βοήθειες. Σε λίγο έφθασε η Τροχαία και μαζί με τον Αστ. 4337(Μ.Κ.1) επισκέφθηκε της σκηνή του δυστυχήματος όπου ο Αστ. 4337 ετοίμασε στην παρουσία της ένα πρόχειρο σχέδιο και πήρε διάφορα μέτρα σημειώνοντας σε αυτό τόσο την πορεία της όσο και το σημείο σύγκρουσης με τα οποία συμφώνησε και υπέγραψε το σχέδιο. Επίσης υπέδειξε στο σχέδιο το σημείο που είδε σταθμευμένα τα οχήματα δεξιά της πορείας της. Θέλει να τονίσει ότι αυτά τα δύο αυτοκίνητα παρεμπόδιζαν την ορατότητα της και ήταν αδύνατο να δει το παιδί προτού μπει στο δρόμο τρέχοντας. Από το δυστύχημα δεν τραυματίστηκε ούτε αυτή ούτε η κόρη της. Το όχημα της έπαθε ελαφρές ζημιές στο δεξιό μπροστινό πλευρό. Απαντώντας περαιτέρω σε ερωτήσεις του Συνηγόρου της ανέφερε ότι είπε στον Αστυφ. 4337 Μ.Κ.1, για τα αυτοκίνητα που ήταν παρκαρισμένα στην δεξιά πλευρά του δρόμου ως η πορεία της, πλην όμως αυτός της είπε ότι δεν μπορεί να τα τοποθετήσει επί του σχεδιαγράμματος διότι όταν έφθασε στην σκηνή και έλαβε τις διάφορες μετρήσεις τα εν λόγω αυτοκίνητα δεν εντοπίστηκαν. Κατά την διάρκεια της αντεξέτασης της απαντώντας σε ερωτήσεις και υποβολές της Συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής׃ · Ότι όταν πρωτοείδε τον πεζό ήταν σε απόσταση 4 - 5 μέτρα από το αυτοκίνητο της εντός του δρόμου και έτρεχε. Προηγουμένως δε δεν ήταν ορατός επί του πεζοδρομίου διότι το πεδίο ορατότητας της εμποδιζόταν από τα δύο αυτοκίνητα που ήταν σταθμευμένα στην δεξιά πλευρά του δρόμου σύμφωνα με την πορεία της. · Ότι όταν πρωτοείδε τον πεζό τον είδε να έρχεται από την δεξιά πλευρά της και ήταν σχεδόν στο κέντρο του δρόμου. · Ότι από την οδό Ανδρέα Βλάμη περνούσε 1 - 2 φορές την βδομάδα, η περιοχή είναι κατοικημένη αλλά δεν είχε δει ξανά παιδιά στην περιοχή. · Ότι στο όχημα της βρισκόταν εκτός από αυτήν και η κόρη της που ήταν ηλικίας 13 - 14 χρόνων όμως δεν μπορούσε να θυμηθεί αν μιλούσαν διότι πέρασαν τρία χρόνια από τότε. · Ότι η ταχύτητα της ήταν 30 ΧΑΩ και τούτο το γνωρίζει διότι πάντα στην συγκεκριμένη περιοχή οδηγά με χαμηλή ταχύτητα αφού 20 μέτρα από το σημείο σύγκρουσης με τον πεζό υπάρχει περίπτερο, υπάρχει αρκετή τροχαία κίνηση και συχνά σταματούσε στο περίπτερο. · Σε σχετική ερώτηση απάντησε ότι δεν κοίταξε τον μιλιοδείκτη της για να δει με τι ταχύτητα οδηγούσε την συγκεκριμένη στιγμή όμως γνωρίζει ότι η ταχύτητα της δεν μπορεί να ήταν 50 ΧΑΩ διότι στην συγκεκριμένη οδό πάντα οδηγούσε μέχρι 30 ΧΑΩ. · Ότι όταν αντιλήφθηκε τον πεζό οδηγούσε κανονικά στην πλευρά της, στην αριστερή λωρίδα σύμφωνα με την πορεία της και μόλις τον αντιλήφθηκε πάτησε τα φρένα της και έστριψε το τιμόνι της αριστερά για να τον αποφύγει. · Ότι οδηγούσε σε απόσταση περίπου ένα μέτρο από το αριστερό χωμάτινο πακέτο που υπήρχε στην άκρια της αριστερής λωρίδας του δρόμου,. · Ότι όταν έστριψε το τιμόνι της αριστερά για να αποφύγει τον πεζό το αυτοκίνητο της μετακινήθηκε απ' ότι πιστεύει ένα μέτρο προς τα αριστερά αλλά δεν θυμόταν αν έκανε χρήση του χωμάτινου πακέτου. · Ότι μόλις είδε τον πεζό μέσα στον δρόμο 4 - 5 μέτρα από κοντά της, χρησιμοποίησε τα φρένα της και έστριψε το τιμόνι της αριστερά για να τον αποφύγει το δε αυτοκίνητο της σταμάτησε αμέσως. · Ότι πριν το δυστύχημα δεν αντιλήφθηκε παιδιά να παίζουν στο πεζοδρόμιο που βρισκόταν στην δεξιά πλευρά του δρόμου ως η πορεία της και ότι με την περιφερειακή της όραση είδε στα αριστερά της στο αλτ της οδού Ρούπελ ένα όχημα σταματημένο και δίπλα του μια γυναίκα. Πρώτα είδε το εν λόγω αυτοκίνητο και μετά το παιδί - πεζό. · Ότι όταν είδε το εν λόγω αυτοκίνητο η ταχύτητα της ήταν χαμηλή 30 ΧΑΩ και η ορατότητα της εμποδιζόταν από το να δει τον πεζό πριν να αρχίσει να διασταυρώνει από δύο οχήματα που ήταν σταθμευμένα στην δεξιά πλευρά του δρόμου ως η πορεία της. · Ότι ο πεζός - μωρό βγήκε πίσω από τα εν λόγω σταθμευμένα οχήματα τα οποία ήταν σταθμευμένα μέσα στον δρόμο στην λωρίδα κυκλοφορίας δίπλα από το δεξιό πεζοδρόμιο ως η πορεία της. · Ότι τα εν λόγω αυτοκίνητα ήταν σταθμευμένα το ένα κοντά στο άλλο. · Ότι υπόγραψε και συμφώνησε πλήρως με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 αρνούμενη δε την υποβολή ότι σ' αυτό το Τεκμήριο δεν τοποθέτησε ο Μ.Κ.1 τα εν λόγω αυτοκίνητα γιατί δεν του τα υπέδειξε, απάντησε ότι του τα ανέφερε όπως το λέει και στην κατάθεση της και του υπέδειξε και το σημείο που ήταν σταθμευμένα. Ο λόγος δε που δεν τα τοποθέτησε ήταν διότι όπως της είπε δεν τα βρήκε ο ίδιος στην σκηνή. Πρόσθεσε δε ότι του ανέφερε και του υπέδειξε που ήταν σταθμευμένα τα εν λόγω οχήματα επί τόπου όταν επισκέφθηκαν την σκηνή του δυστυχήματος. · Ότι το μέρος του αυτοκινήτου της που ήρθε σε επαφή με τον πεζό - μωρό, ήταν το δεξιό μπροστινό πλευρό, όταν δε κατέβηκε το μωρό ήταν πεσμένο δίπλα από το αυτοκίνητο της στην δεξιά πλευρά του, δίπλα από την δεξιά πισινή πόρτα. Αρνούμενη υποβολή ότι το αυτοκίνητο της χτύπησε με το μπροστινό του μέρος τον πεζό επανέλαβε την θέση της ότι ο πεζός χτύπησε σε αυτό στο δεξιό του πλευρό και ότι η ίδια δεν φέρει καμιά ευθύνη αφού έλαβε όλα τα μέτρα και προφυλάξεις για να αποφύγει την σύγκρουση σύμφωνα με τις περιστάσεις. · Ότι τα δύο οχήματα που ήταν σταθμευμένα πρέπει να ανήκαν σε εργάτες που εργάζονταν δίπλα από το σπίτι του παιδιού που βρισκόταν ο πεζός. · Αρνούμενη υποβολή ότι ο πεζός - μωρό, δεν εμφανίστηκε πίσω από σταθμευμένα οχήματα επέμενε ότι αυτό είχε συμβεί και επίσης ότι δεν τον είχε δει προηγουμένως αφού ήταν πίσω από τα σταθμευμένα οχήματα πίσω από τα οποία εξήλθε για να διασταυρώσει τον δρόμο και να πάει απέναντι στην μητέρα του. Σε διευκρινιστική ερώτηση που της υποβλήθηκε από τον Συνήγορο της στην επανεξέταση της, απάντησε ότι τα παιδιά της τα μετέφερε σε διάφορα φροντιστήρια και γι' αυτό οδηγούσε πάντοτε προσεκτικά. Σε διευκρινίστηκες ερωτήσεις από το Δικαστήριο ανέφερε ότι׃ · Στην άνω δεξιά γωνία του Τεκμηρίου 2 όπου ο Μ.Κ.1 σχεδίασε το αυτοκίνητο της, στο σχέδιο που αναγράφεται « Μ.δεξ.φτερό» με το γράμμα Χ έχει σημειωθεί το μέρος του αυτοκινήτου της επί του οποίου χτύπησε πάνω ο πεζός - παιδί. · Ότι ο πεζός - παιδί εξήλθε πίσω από το τελευταίο στην σειρά των δύο αυτοκινήτων που ανέφερε ότι ήταν σταθμευμένα στην δεξιά πλευρά του δρόμου ως η πορεία της. Στην αγόρευση της η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής εισηγήθηκε ότι η Κατηγορούμενη δεν εξάσκησε την δέουσα επιμέλεια και προσοχή κατά την οδήγηση του οχήματος της κατά τον ουσιώδη χρόνο διότι δεν αντιλήφθηκε τα παιδιά, ανάμεσα στα οποία και τον πεζό - μωρό, που έπαιζαν επι του δεξιού πεζοδρομίου έτσι ώστε να ετίθετο σε εγγρήγορση για τον κίνδυνο κάποιο από αυτά να εισέλθει στο οδόστρωμα. Επίσης διότι περιέπεσε σε αντιφάσεις και πιο συγκεκριμένα: · ενώ στην κατάθεση της Τ.4 αναφέρει ότι τα δύο σταθμευμένα οχήματα που της εμπόδιζαν το οπτικό πεδίο προς τα παιδιά επι του πεζοδρομίου, ήταν σταθμευμένα πάνω στο πεζοδρόμιο, στην αντεξέταση της ανέφερε ότι αυτά βρισκόντουσαν εντός του οδοστρώματος της δεξιάς λωρίδας σύμφωνα με την πορεία της, · ενώ αρχικά ανέφερε ότι είδε τον πεζό για πρώτη φορά στο κέντρο του δρόμου, στην αντεξέταση της ανέφερε ότι τον είδε την στιγμή που εξήρχετο πίσω από τα σταυθμευμένα αυτοκίνητα, · ενώ στην κατάθεση της Τ.4 αναφέρει ότι τον πεζό μετά το κτύπημα και όταν εξήλθε του αυτοκινήτου της, τον βρήκε στο οδόστρωμα δίπλα από την δεξιά μπροστινή πόρτα του αυτοκινήτου της, στην αντεξέταση της ανέφερε ότι τον βρήκε δίπλα από την δεξιά πισινή πόρτα. Περαιτέρω είναι εισήγηση της ότι επειδή η Κατηγορούμενη δεν οδηγούσε στην αριστερή πλευρά του δρόμου, δεν χρησιμοποίησε το αριστερό παγκέτο του δρόμου, δεν χρησιμοποίησε την κόρνα του αυτοκινήτου της όταν αντελήφθηκε τον κίνδυνο, και οδηγούσε με την ίδια ταχύτητα μέχρι την σύγκρουση δεν οδηγούσε σαν συνετή και σόφρων οδηγός και γι αυτό πρέπει να κριθεί ένοχη. Ο συνήγορος της Κατηγορουμένης στην δική του αγόρευση που ετοίμασε γραπτώς και αφού την διάβασε αντίγραφο της κατέθεσε στο Δικαστήριο σαν Έγγραφο Α και έδωσε και στην συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, εισηγήθηκε ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την ενοχή της Κατηγορουμένης στο μέτρο και στον βαθμό που επιβάλλεται σε μία ποινική υπόθεση και ως εκ τούτου η Κατηγορούμενη πρέπει να αθωωθεί. Προς επίρρωση δε των ισχυρισμών και θέσης του επικαλέστηκε αριθμό αντιφάσεων που εντόπισε στην μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας τόσο με την πραγματική μαρτυρία αλλά και μεταξύ της κατάθεσης της Μ.Κ.2 και των όσων ανέφερε στο Δικαστήριο κατά την διάρκεια της προφορικής της μαρτυρίας. Επίσης επικαλέστηκε την μη τοποθέτηση επι του Τ.2 της θέσης των σταθμευμένων οχημάτων που η Κατηγορούμενη υπέδειξε στον Μ.Κ.1, παρά το ότι αυτή το αναφέρει και στην κατάθεση της Τ.4, για να επισημάνει ότι η δικαιολογία που έδωσε ο Μ.Κ.1 δεν είναι αρκετή για να μην γίνει πιστευτή η Κατηγορούμενη αφού ο Μ.Κ.1 ενώ δεν βρήκε στην σκηνή ούτε το όχημα της Μ.Κ.2 στην τελική του θέση το σημείωσε με την υπόδειξη της. Η μόνη αποδεκτή μαρτυρία, είναι η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου, που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου που πρέπει να κριθεί αξιόπιστη είναι αυτή της Κατηγορούμενης η οποία από την αρχή και στην κατάθεση της Τ.4 είπε την αλήθεια χωρίς αντιφάσεις η ασάφειες. Αντίθετα η Μ.Κ.2, μητέρα του πεζού, περιέπεσε στις σοβαρές και καίριες αντιφάσεις τις οποίες παραθέτει στην αγόρευση του και γι αυτό δεν θα πρέπει να κριθεί αναξιόπιστη. Από το περιεχόμενο δε της μαρτυρίας της Κατηγορούμενης αλλά και από τα ευρήματα του Μ.Κ.1 είναι η θέση του συνηγόρου της Κατηγορούμενης, ότι αυτή δεν αποδεικνύεται ότι επέδειξε οποιαδήποτε αμέλεια αφού οι μόνες ενέργειες που ηδύνατο να πράξει με την σύννομη ταχύτητα που εκινείτο, εντός του χρόνου και της απόστασης που είδε και μπορούσε να αντιληφθεί τον κίνδυνο, ήταν αυτές στις οποίες προέβη. Τέλος με παρέπεμψε σε αριθμό υποθέσεων και αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου με παρόμοια γεγονότα ως η παρούσα στις οποίες απεφασίσθει ότι όπου η είσοδος πεζού στο κατάστρωμα του δρόμου υπό συνθήκες που δεν ήταν προβλεπτή και χωρίς να υπάρχει επαρκής χρόνος αντίδρασης του οδηγού, τον απαλλάττει από οποιαδήποτε ευθύνη. Επειδή δε οι συνθήκες της ενώπιον μου υπόθεσης παρομοιάζουν με αυτές των υποθέσεων που με παρέπεμψε, καταλήγοντας ζήτησε την αθώωση της πελάτισσας του. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Ο Αστυφύλακας 4337 Όθωνας Ιγνατίου Μ.Κ.1 μου έκανε γενικά καλή εντύπωση σαν μάρτυρας. Υπήρξε αντικειμενικός μάρτυρας και ως τέτοιος, την μαρτυρία του εκτός από τα σημεία τα οποία αναφέρω πιο κάτω, την αποδέχομαι . Το γεγονός ότι δεν έλαβε υπόψη και δεν σημείωσε επί του Τ.2 την θέση που του υπέδειξε η Κατηγορούμενη σαν το σημείο που ήταν σταθμευμένα τα οχήματα πίσω από τα οποία, ως αυτή ισχυρίζεται στην κατάθεση της Τ.4 εμφανίστηκε αίφνης ο πεζός κρίνω ότι δεν επηρεάζει την αξιοπιστία του. Κρίνω όμως ότι όπως σημείωσε τη θέση που του υπέδειξε η Μ.Κ.2 σαν το σημείο που ευρισκόταν το δικό της αυτοκίνητο στο Αλτ της οδού Ρούπελ, που επίσης δεν βρισκόταν εκεί όταν ο Μ.Κ.1 επισκέφτηκε την σκηνή, θα έπρεπε να έκανε το ίδιο και για τις θέσεις των δύο σταθμευμένων στην δεξιά πλευρά του δρόμου αυτοκινήτων που του υπέδειξε η Κατηγορούμενη. Αυτή του η παράλειψη κρίνω ότι είναι ιδιαίτερα σοβαρή αφού με το να τα τοποθετήσει θα έδινε την ευκαιρία στο Δικαστήριο να μπορέσει να σχηματίσει καλύτερη και πιο ολοκλρωμένη άποψη τόσο για τα γεγονότα όσο και για το σε ποίο σημείο τελικά είχε η Κατηγορούμενη δεί τα εν λόγω αυτοκίνητα. Επίσης η διαφορά των 10 εκατοστών που υπάρχει στην μέτρηση της απόστασης που διύνησε ο πεζός στα Τ.2 και Τ.3 δεν θεωρώ ότι είναι τέτοιας σημασίας και βαρύτητας για να απορρίψω σαν αναξιόπιστη την υπόλοιπη μαρτυρία του Μ.Κ.1 σε σχέση με τις μετρήσεις και τα διάφορα σημεία που τοποθέτησε στο Τ.2 αφού αυτά δεν αμφισβητήθηκαν ούτε από την Κατηγορούμενη αλλά ούτε και από την Μ.Κ.2. Για το ζήτημα της μικρής αυτής διαφοράς επισημαίνω ότι στην μαρτυρία του κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του διευκρίνησε ότι το πλάτος του δρόμου στο σημείο σύγκρουσης Χ ήταν 7.30 μέτρα και η απόσταση του σημείου Χ μέχρι την λίνια του αριστερού πεζοδρομίου της οδού Ανδρέα Βλάμη είναι 2.40 μέτρα. Με τα δεδομένα αυτά η απόσταση που διύνησε ο πεζός και αφαιρόντας από τα 7.30 μέτρα τα 2.40 μέτρα ο αριθμός που εξάγεται είναι 4.90 μέτρα. Το ότι το σημείο Χ απέχει από την λίνια του αριστερού πεζοδρομίουν 2.40 μέτρα εξάγεται και από την αφαίρεση της απόστασης του Χ μέχρι το κέντρο της οδού Ανδρέα Βλάμη (3.65 μέτρα) την οποία ο Μ.Κ.1 στην αντεξέταση του την καθόρισε σε 1.25 μέτρα. Συνακόλουθα από την μαρτυρία του δεν αποδέχομαι ότι δεν του υπεδείχθηκε η θέση που ευρίσκοντο τα σταθμευμένα αυτοκίνητα που κατ' ισχυρισμό της Κατηγορούμενης ευρίσκοντο στη δεξιά πλευρά της οδού Ανδρέα Βλάμη ως η πορεία της. Επίσης δεν αποδέχομαι ότι η απόσταση που διήνυσε ο πεζός είναι η αναφερόμενη επι του Τ.3 αφού όπως επεξηγώ ανωτέρω αυτή είναι 4.90 και όχι 4.80 μέτρα ως άλλωστε σημείωσε ο Μ.Κ.1 στο Τ.2. Αυτές όμως οι διαπιστώσεις μου κρίνω ότι δεν επηρεάζουν την υπόλοιπη μαρτυρία του Μ.Κ.1 που με βάση τις αρχές τις Νομολογίας μπορώ αποδεχτώ(βλέπε απόφαση στην υπόθεση Γεώργιος Σάββα ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ 391). Των πιο πάνω δεδομένων το πρόχειρο και συμμετρικό σχέδιο, πλήν της απόστασης από το άκρο του δεξιού πεζοδρομίου της οδού Ανδρέα Βλάμη, που κατέθεσε ως Τεκμήρι 2 και 3, αντίστοιχα κρίνω ότι αποτελούν την πραγματική μαρτυρία, η σημασία της οποίας έχει αποτελέσει αντικείμενο Νομολογίας. Το σχέδιο, ως έχει Νομολογηθεί, αποτελεί στοιχείο κρίσης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και του ελέγχου των λεπτομερειών της μαρτυρίας. Αποτελεί περαιτέρω σταθερό οδηγό για τον καθορισμό των γεγονότων που συνέτειναν στην πρόκληση του δυστυχήματος (βλ. Αντώνη Σωτηρίου ν. Αστυνομίας,

(2002)2 307, Θεοφάνους ν. Αστυνομίας,

(1990)2 ΑΑΔ 160, Κονναρή ν. Κυριάκου,

(1996)1A 267, Κυριάκου ν. Δημητρίου,

(1997)1Γ 1362 Α/φοι Παπαλαζάρου Λτδ ν. Σοφοκλή Μιχαήλ,

(1997)1Γ

1. Η Μ.Κ. 2, μητέρα του πεζού, δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση σαν μάρτυρας. Κατά την διάρκεια της μαρτυρίας της ήταν εμφανής και πρόδηλη η προσπάθεια της να επιρρίψει την αποκλειστική ευθύνη της πρόκλησης του δυστυχήματος στην Κατηγορούμενη. Στην προσπάθεια της αυτή περιέπεσε σε σοβαρές και καίριες αντιφάσεις τόσο με το περιεχόμενο της κατάθεσης της Τ.6 που αποτελεί και μέρος της κυρίως εξέτασης της, αλλ' ως επίσης και με τους άλλους μάρτυρες και πραγματική μαρτυρία που η ίδια η Κατηγορούσα αρχή κάλεσε για να αποδείξει την υπόθεση της. Συγκεκριμένα η Μ.Κ.2 : · Ενώ στην κατάθεση της Τ.6 αναφέρει ότι ο υιός της - πεζός, μόλις την είδε κατέβηκε από το πεζοδρόμιο για να πάει κοντά της και παρά το ότι αυτή του φώναξε να μείνει εκεί, αυτός τρέχοντας άρχισε να διασταυρώνει την οδό Ανδρέα Βλάμη, στην μαρτυρία της, στην κυρίως εξέταση της, διαφοροποιώντας την θέση της αυτή ανέφερε ότι ο υιός της κινίθηκε με γρήγορο βήμα και όχι τρέχοντας. Ακολούθως στην αντεξέταση της συμφώνησε ότι όντως ο υιός της κατέβηκε από το πεζοδρόμιο και άρχισε να τρέχει. Στην συνέχεια και πάλιν διφοροποιόντας την θέση της ανέφερε ότι ο υιός της προχώρησε με γρήγορο βήμα να διασταυρώσει τον δρόμο. · Σε αντίφαση με τα όσα το Τ.2 απεικονίζει, το οποίο υπέγραψε και αυτή, σημείωσε με μπλέ μελάνι με το γράμμα Χ σε κύκλο επι του Τ.3 σαν το σημείο που ο υιός της άρχισε να διασταυρώνει, άλλο από αυτό που ο Μ.Κ.1 έχει τοποθετήσει σαν σημείο έναρξης της πορείας του πεζού. Επίσης ούτε το σημείο σύγκρουσης ούτε και η πορεία του πεζού, που δεν ήταν διαγώνια μπορεί να υποστηρίξει το σημείο που η Μ.Κ.2 τοποθέτησε στο Τ.
2. · Ενώ στην κατάθεση της Τ.6 αναφέρει ότι μετά το κομμωτήριο πήγε για να πάρει τον υιό της από το σπίτι του φίλου του όπου τον είχε αφήσει για να παίξουν στην και γι αυτό σταμάτησε στην οδό Ρούπελ, στην αντεξέταση της διαφοροποιόνταςτην θέση της ανέφερε ότι δεν είχε τέτοια πρόθεση αλλά θα πήγαινε προηγουμένως σπίτι και μετά θα επέστρεφε πίσω για να τον πάρει. Μια θέση που αντιστρατεύεται και την κοινή λογική αφού θα περνούσε και βρισκόταν ήδη στο μέρος που θα τον έπαιρνε. · Ενώ αρχικά επέμενε ότι ο υιός της κτυπήθηκε με το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου της Κατηγορούμενης στην συνέχεια διαφοροποιόντας την θέση της ανέφερε ότι δεν θυμόταν αν είναι αυτός που κτύπησε στο αυτοκίνητο η το αυτοκίνητο τον υιό της. Επίσης η αρχική της θέση ότι το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης κτύπησε τον υιό της με το μπροστινό του μέρος έρχεται και σε πλήρη αντίφαση με τα ευρήματα του Μ.Κ.1 σε σχέση με τις ζημιές που εντόπισε στο αυτοκίνητο και οι οποίες είναι σημειωμένες στο Τ.2 που υπέγραψε και η Μ.Κ.
3. Όπως φαίνεται στο Τ.2 και όπως επεξήγησε ο Μ.Κ.1, οι ζημιές στο αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης εντοπίστηκαν στο δεξιό πλαïνό φτερό και όχι στο μπρόσθιο μέρος του. · Σε αντίφαση με την πραγματική μαρτυρία και την κοινή λογική ενώ το κτύπημα του υιού της με το αυτοκίνητο έγινε στο σημείο που εντόπισε ο Μ.Κ.1 στο δεξιό μπροστινό φτερό, στην μαρτυρία της ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι ο υιός κτυπήθηκε και παρασύρθηκε από το αυτοκίνητο με το μπροστινό του μέρος και έπεσε μπροστά από αυτό στο οδόστρωμα. · Ενώ στην κατάθεση της Τ.6 λέει ότι δεν παρέσυρε τον υιό της το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης, στην μαρτυρία της ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι τον παρέσυρε με μικρή όμως ταχύτητα γι αυτό και δεν του προκάλεσε και σοβαρότερες σωματικές βλάβες. · Σε αντίφαση με τον Μ.Κ.1 και απαντώντας σε διευκρινιστική ερώτηση από το Δικαστήριο ανέφερε ότι το όχημα της μετά την σύγκρουση του υιού της με το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης το άφησε στην τελική του θέση όπως αυτή έχει σημειωθεί υπο του Μ.Κ.1 με διακεκομμένες γραμμές στο Τ.
4. Ο Μ.Κ.1 ήταν απόλυτα σαφής ότι όταν έφτασε στην σκηνή δεν βρήκε κανένα όχημα στην τελική του θέση. Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι η Μ.Κ.2 δεν είπε όλη την αλήθεια στο Δικαστήριο και γι αυτό την κρίνω αναξιόπιστη . Η Κατηγορούμενη μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Υπήρξε ήρεμη και σαφής στην μαρτυρία της. Η εκδοχή της ήταν από τη πρώτη στιγμή η ίδια. Δεν περιέπεσε σε αντιφάσεις και η μαρτυρία της υποστηρίζεται πλήρως από την πραγματική μαρτυρία. Τόσο το σημείο σύγκρουσης όσο και οι ζημιές του οχήματος της επιβεβαιώνονται από τα ευρήματα του Μ.Κ.1 από τις οποίες εύκολα εξάγεται το μόνο λογικό συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί ήτοι ότι ο πεζός κτύπησε στο μπροστινό πλαïνό δεξιό φτερό του αυτοκινήτου της όπως ακριβώς η ίδια εξ αρχής έχει αναφέρει. Επίσης το ότι η Κατηγορούμενη εκινείτο με χαμηλή ταχύτητα υποστηρίζεται και από την μαρτυρία της Μ.Κ.2 και αφού δεν αμφισβητήθηκε κατά την διάρκεια της αντεξέτασης της η θέση της ότι εκινείτο με 30 χ.α.ω και μη έχοντας ενώπιον μου άλλη θετική περί τούτου μαρτυρία αποδέχομαι την θέση της αυτή. Σε σχέση με την θέση της ότι υπήρχαν στθμευμένα αυτοκίνητα στην δεξιά πλευρά της οδού Ανδρέα Βλάμη ως η πορεία της που της εμπόδιζαν την ορατότητα προς τον πεζό, επισημαίνω ότι δεν αμφισβητήθηκε κατά την διάρκεια της αντεξέτασης. Το μόνο σημείο που υπήρξε αντεξέταση και σχετική υποβολή ήταν ότι δεν υπέδειξε το σημείο που ήταν σταθμευμένα στον Μ.Κ.2 και γι αυτό δεν τα σημείωσε στο Τ.
5. Όμως η θέση της ότι αυτά υπήρχαν και της εμπόδιζαν την ορατότητα και γι αυτό δεν είδε τον πεζό πρίν να αρχίσει να διασταυρώνει τρέχοντας, παρέμεινε ακλώνητη. Επίσης ακλώνητη παρέμεινε η θέση της ότι ο πεζός εισήλθε τρέχοντας στο οδόστρωμα και η απόσταση που την χώριζε απο αυτόν όταν τον πρωτοείδε ήταν 4- 5 μέτρα. Δεν αντεξετάστηκε επίσης για το σε ποιο σημείο κτύπησε ο πεζός στο αυτοκίνητο της και ότι αυτός μετά το κτύπημα έπεσε στο οδόστρωμα δίπλα από το δεξιό πλευρό του αυτοκινήτου της και ακολούθως τοποθετήθηκε από κάποιο άλλο πρόσωπο στο πίσω κάθισμα και τον μετέφερε στο Νοσοκομείο. Όσο αφορά την αντίδραση της και αυτή υποστηρίζεται από τα ίδια τα λεχθέντα από την Μ.Κ.2 αφού επιβεβαιώνοντας την, είπε ότι είδε τον υιό της να εισέρχεται τρέχοντας στον δρόμο και μάλιστα βλέποντας και το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης να κινείται σύννομα στην λωρίδα κυκλοφορίας της με χαμηλή ταχύτητα αντιλαμβανόμενη τον κίνδυνο που αυτός προκάλεσε στον εαυτό του, του φώναξε να σταματήσει και του έκανε και σχετικό νόημα με τα χέρια της. Το ότι η Κατηγορούμενη δεν είχε περιθώρια αντίδρασης και ενεργειών πέραν από αυτές στις οποίες προέβει υποστηρίζεται επίσης και από την απόσταση που την χώριζε όταν πρωτοείδε τον πεζό που επίσης δεν αμβισβητήθηκε. Επισημαίνω ότι η Μ.Κ.2 καθόρισε το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από την στιγμή που είδε τον υιό της να εισέρχεται τρέχοντας στο οδόστρωμα μέχρι την σύγκρουση του με το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης, σε 1 δευτερόλεπτο. Αυτό σε συνάρτηση με την ταχύτητα της Κατηγορούμενης που ήταν 30 χ.α.ω, ήτοι κάλυπτε 8.34 μέτρα το δευτερόλεπτο (βλέπε τον πίνακα Γ από το σύγγραμμα των κ.κ. Αρτέμη και Ερωτοκρίτου «Υποθέσεις Οδικής Αμελείας», !η Έκδοση) εξυπακούει ότι όταν ο πεζός διήνυσε τρέχοντας 4.90 μέτρα σε ένα δευτερόλεπτο, το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης κάλυπτε απόσταση 8.34 μέτρα, μια απόσταση που δεν επέτρεπε την αποφυγή της σύγκρουσης χωρίς μάλιστα να ληφθεί υπόψη και η απόσταση σκέψης που καλύπτει ένα κινούμενο αυτοκίνητο μέχρι ο οδηγός να αντιδράσει πρό εμφανιζόμενου κινδύνου. Η Κατηγορούμενη τέλος σημειώνω, παρέμεινε σταθερή στο ότι ο πεζός πετάκτηκε απότομα μπροστά της πίσω από το τελευταίο στην σειρά από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα και δεν είχε κανένα περιθώριο αντίδρασης εκτός από να του ενεργήσει ως ενήργησε για να τον αποφύγει. Σε σχέση με τις αντιφάσεις στις οποίες έκανε αναφορά η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής σημειώνω ότι δεν υποστηρίζονται απόλυτα από την μαρτυρία που έχει δωθεί: · Η Κατηγορούμενη όντως αρχικά ανέφερε ότι τα σταθμευμένα αυτοκίνητα ήταν στο δεξιό πεζοδρόμιο όμως η αντίφαση αυτή κρίνω ότι από την στιγμή που ο Μ.Κ.1 δεν τοποθέτησε στο Τ.2 την θέση που του υπέδειξε και δεν αμφισβητήθηκε η θέση της αυτή, δεν επηρεάζεται η αξιοπιστία της. · Επίσης αν ήταν ακριβώς δίπλα από την μπροστινή η πισινή πόρτα που εντόπισε τον πεζό μετά την σύγκρουση και η μικρή αντίφαση σε σχέση με αυτό το σημείο, δεν αποδέχομαι ότι είναι τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα ουσιαστικά γεγονότα που να οδηγηθώ στο να την κρίνω αναξιόπιστη. · Τέλος δεν εντόπισα αντίφαση ως την ισχυρίζεται η συνήγορος της Κατηγορουσας Αρχής για το πότε και πώς είδε η Κατηγορούμενη τον πεζό για πρώτη φορά. Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούμενη είπε την αλήθεια και γι αυτό αποδέχομαι τα όσα ανέφερε σε σχέση με το τι προηγήθηκε και ακολούθησε της σύγκρουσης του οχήματος της με τον πεζό. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Της πιο πάνω αξιολόγησης δεδομένης, αποτελεί εύρημα μου ότι κατά την 4/4/2007 και περί ώρα 16.45 η Κατηγορούμενη οδηγούσε το αυτοκίνητο της με αριθμούς εγγραφής KHL 139 κατά μήκος της οδού Ανδρέα Βλάμη προς την συμβολή της οδού Ρούπελ για να συνεχίσει προς Λεωφόρο Δημοκρατίας. Τόσο αυτή όσο και η κόρη της Κατερίνα που ήταν συνοδηγός φορούσανε την ζώνη ασφαλείας. Η ταχύτητα της ήταν χαμηλή γύρω στα 30 ΧΑΩ και κρατούσε την αριστερή πλευρά του δρόμου. Η τροχαία κίνηση ήταν αραιή και δεν ακολουθούσαν αυτοκίνητα. Πλησιάζοντας την συμβολή της οδού Ρούπελ είδε ένα αυτοκίνητο σταματημένο στο ΑΛΤ και την Μ.Κ.2 να στέκεται στο αριστερό πλευρό του. Στη δεξιά πλευρά της δού Ανδρέα Βλάμη σύμφωνα με την πορεία της είδε δύο αυτοκίνητα σταματημένα saloοn και μόλις τα πλεύρισε είδε ξαφνικά σε μια απόσταση γύρω στα τέσσερα με πέντε μέτρα περίπου μπροστά της, ένα παιδί (ο πεζός) να εξέρχεται πίσω από το τελευταίο αυτοκίνητο και να διασταυρώνει τρέχοντας από τα δεξιά προς τα αριστερά σύμφωνα της πορείας της. Αντιδρώντας αυτή φρέναρε και ταυτόχρονα έστριψε το τιμόνι αριστερά αλλά δεν κατόρθωσε να σταματήσει έγκαιρα και το παιδάκι κτύπησε στο μπροστινό φτερό του αυτοκινήτου της το οποίο ήδη σταμάτησε. Η σύγκρουση του πεζού με το αυτοκίνητο της έγινε στο σημείο Χ που σημειώθηκε από τον Μ.Κ.1 στο Τ.2 και απέχει 4.90 μέτρα από την άκρια του δεξιού πεζοδρομίου και από το σημείο που άρχισε ο πεζός να διασταυρώνει με πορεία όπως φαίνεται με το γράμμα Π και το σχετικό βέλος στο Τ.
6. Το σημείο Χ απέχει από την λίνια του αριστερού πεζοδρομίου ως η πορεία της Κατηγορούμενης 2.40 μέτρα και 1.25 μέτρα από το κέντρο του δρόμου. Αμέσως μετά το κτύπημα ο πεζός κύλησε προς την δεξιά μπροστινή πόρτα. Αμέσως η Κατηγορούμενη κατέβηκε και είδε τον πεζό στην άσφαλτο, ο οποίος είχε τις αισθήσεις του και έκλαιγε. Κάποιος κύριος το σήκωσε και το έβαλε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου της. Στο σημείο έτρεξε και μητέρα του πεζού η Μ.Κ.2 η οποία προηγουμένως είχε σταματήσει το αυτοκίνητο της στο σημείο Αλτ της οδού Ρούπελ, όπως έχει σημειωθεί στο Τ.2, για να παραλάβει τον πεζό από το σπίτι του φίλου του όπου τον άφησε μέχρι να πάει και να επιστρέψει από το κομμωτήριο της. Όταν η Μ.Κ.2 σταμάτησε το αυτοκίνητο της στη Άλτ της οδού Ρούπελ κατέβηκε από το αυτοκίνητο της και όταν είδε τον πεζό και αντελήφθηκε την πρόθεση του να διασταυρώσει τρέχοντας τον δρόμο και βλέποντας ταυτόχρονα το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης να κινείται κανονικά στην πλευρά της με χαμηλή ταχύτητα, του φώναξε να σταματήσει και επίσης του έκανε σχετικό νόημα με τα χέρια της. Αυτό διότι αντελήφθηκε τον κίνδυνο που ο πεζός εξέθεσε τον εαυτό του και την επικείμενη σύγκρουση με το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης. Δυστυχώς λόγω της αιφνίδιας εισόδου του πεζού και της ταχύτητας που εκινείτο η Κατηγορούμενη, που αποτελεί εύρημα μου ότι ήταν 30 χ.α.ω (ητοι κάλυπτε 8.34 μέτρα το δευτερόλεπτο) και του χρόνου που μεσολάβησε να καλύψει ο πεζός την απόσταση των 4.90 μέτρων μέχρι το σημείο Χ, που ήταν ένα δευτερόλεπτο, η σύγκρουση δεν αποφεύχθηκε. Ο πεζός με την ταχύτητα που εισήλθε στο οδόστρωμα και λόγω της απόστασης που τον χώριζε όταν εισήλθε στο οδόστρωμα από το αυτοκίνητο της Κατηγορούμενης κτύπησε στο δεξιό μπροστινό φτερό του μη αφήνοντας άλλα περιθώρια αντίδρασης στην Κατηγορούμενη. Μετά την σύγκρουση και πτώση του πεζού στο οδόστρωμα και αφού τοποθετήθηκε εντός του αυτοκινήτου της Κατηγορούμενης, αυτή μαζί με την Μ.Κ.2 που επίσης εισήλθε εντός του αυτοκινήτου της, μετέφεραν τον πεζό στο Νοσοκομείο Πάφου όπου το παρέλαβαν οι νοσοκόμοι για τις πρώτες βοήθειες. Ο πεζός υπέστει κάταγμα στο αριστερό του πόδι και τραυματίστηκε στο αριστερό χέρι και κρατήθηκε για νοσηλεία στο Νοσοκομείο. Ενώ η Κατηγορούμενη ευρισκόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου έφτασε ο Μ.Κ.
7. Η Κατηγορούμενη μαζί με τον Μ.Κ.1 επέστρεψαν στην σκηνή του δυστυχήματος όπου ο Μ.Κ.1 ετοίμασε στην παρουσία της ένα πρόχειρο σχέδιο Τ.2 και πήρε διάφορα μέτρα σημειώνοντας σε αυτό τόσο την πορεία της όσο και το σημείο σύγκρουσης με τα οποία συμφώνησε και υπέγραψε το σχέδιο. Επίσης η Κατηγορούμενη υπέδειξε στο σχέδιο το σημείο που είδε σταθμευμένα τα οχήματα δεξιά της πορείας της τα οποία αποδέχομαι ότι εμπόδιζαν το πεδίο ορατότητα της σε σχέση με τον πεζό σε βαθμό που δεν ήταν ορατός πάνω στο δεξιό πεζοδρόμιο και πρίν να εισέλθει τρέχοντας, αιφνίδια στο οδόστρωμα. Από το δυστύχημα το όχημα της Κατηγορούμενης υπέστηκε ελαφρές ζημιές στο δεξιό μπροστινό φτερό όπως αυτές έχουν σημειωθεί επι του Τ.2 από τον Μ.Κ.
8. Ο Μ.Κ.1, λόγω του ότι τα αυτοκίνητα που ήταν παρκαρισμένα στην δεξιά πλευρά του δρόμου ως η πορεία της Κατηγορούμενης δεν ήταν στην σκηνή όταν αφίχθηκε, αρνήθηκε να τα τοποθετήσει στο Τ.2 ενώ αντίθετα τοποθέτησε την θέση που του υπέδειξε η Μ.Κ.2 ότι είχε σταματήσει το δικό της αυτοκίνητο παρόλο που ούτε αυτό το βρήκε εκεί. Αποτελεί επίσης εύρημα μου οτι όταν η Κατηγορούμενη αντιλήφθηκε τον πεζό οδηγούσε κανονικά στην πλευρά της, στην αριστερή λωρίδα σύμφωνα με την πορεία της και μόλις τον αντιλήφθηκε πάτησε τα φρένα της και έστριψε το τιμόνι της αριστερά για να τον αποφύγει. Στις 3/6/07 και ώρα 17.45 στο Τμήμα Τροχαίας ο Μ.Κ.1 πήρε ανακριτική κατάθεση από την Κατηγορούμενη Τ.4 και την ίδια μέρα και ώρα 18.10 την κατηγόρησε γραπτώς Τ.5, στο Τμήμα Τροχαίας για Αμελή Οδήγηση και πρόκληση δυστυχήματος με το αυτοκίνητο KHL
9. Όταν της επέστησε την προσοχή της στο Νόμο αυτή απάντησε « Πιστεύω ότι οδηγούσα πολύ προσεκτικά και δεν ευθύνομαι για το δυστύχημα». Ο Μ.Κ.1 από το πρόχειρο σχεδιαγράφημα, ετοίμασε συμμετρικό σχέδιο στο οποίο μετέφερε όλα τα ευρήματα του και μετρήσεις της σκηνής όπως ο ίδιος τα ανεύρε το Τ.
10. Αποτελεί εύρημα μου ότι όλες οι μετρήσεις του Μ.Κ.1 μεταφέρτηκαν επακριβώς απο το Τ.2 στο Τ.3 εκτός από εκείνη της μέτρησης της απόστασης από την αρχή του δεξιού πεζοδρομίου μέχρι το σημείο σύγκρουσης Χ που αντί για την απόσταση 4.90 σημείωσε 4.80 μέτρα. Η ορατότητα στο σημείο σύγκρουσης που σημειώθηκε με το γράμμα Χ επι των Τ.2 και Τ.3, λόγω του ότι ο δρόμος είναι ευθύς είναι αρκετά ικανοποιητική 60-70 μέτρα. Όταν ο Μ.Κ.1 έφθασε στην σκηνή δεν βρήκε κανένα όχημα στην τελική του θέση αφού και το όχημα της Κατηγορούμενης μετακινήθηκε επειδή μετέφερε τον πεζό και την Μ.Κ.2 στο Νοσοκομείο. Ο δρόμος στο σημείο σύγκρουσης Χ, είχε πλάτος 7.30 και οι διαστάσεις του οχήματος της Κατηγορούμενης ήταν 3.90 μ. μήκος και 1.90 μ. πλάτος. Το αυτοκίνητο της Μ.Κ.2 και σύμφωνα με την θέση που το σημείωσε στο Τ.2, απείχε από το σημείο Χ σε κάθετη μέτρηση ως δεικνύει η διακεκομμένη γραμμή επι του Τ.3, 10.30 μ. Στην σκηνή ο Μ.Κ.1 δεν εντόπισε ίχνη φρεναρίσματος από το όχημα της Κατηγορούμενης και η επαφή και το κτύπημα του πεζού σε αυτό έγινε στο δεξιό μπροστινό φτερό σε ύψος 0.80 μ. από την επιφάνεια της ασφάλτου και 0.30 από το μπροστινό άκρο του οχήματος. Τα ίχνη που εντόπισε ο Μ.Κ.1 στην άσφαλτο και φαίνονται στο Τ.2 αποτελεί εύρημα μου ότι ήταν άσχετα με το δυστύχημα αφού η απόσταση του πλάτους του ενός τροχού από τον άλλο του οχήματος της Κατηγορούμενης ήταν 1.55 μ. - 1.60 μ. ενώ των ιχνών στην άσφαλτο ήταν 1.70 μ. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 αναφέρει τα ακόλουθα: «Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού μη καταβάλλον την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή μη επιδεικνύων εύλογο μέριμνα για έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν δια διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματική ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας χιλίας λίρας ή εις αμφότερας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης». Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας,

(1998)2 A.A.Δ 68 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ιδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως (βλ. Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1). Όπως αναφέρεται στην απόφαση αυτή: «Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκο προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί - (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια». (βλ. επίσης Παλαιομυλίτης ν. Τροχαίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 300 Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1. Βίττη ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 31, στη σελ. 37. Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 160. Derek Knell v. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51, Ioannis Charalambous v. Police

(1982)1 C.L.R. 134, Portokallides v. Police

(1987)2 C.L.R. 86). Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα Νομολογία, ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κατσούρη

(1975)1 C.L.R. 188). Η αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες, και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια (Νικολαϊδης ν. Οικονομίδης

(1963)2 C.L.R. 78). Όπως έχει αναφερθεί, όταν η πιθανότητα κινδύνου είναι εύλογα αντιληπτή, παράλειψη προφύλαξης συνιστά αμέλεια [βλ. Κυριάκος Αργυρού ν. Αστυνομίας,

(2002)2 A.A.Δ 378]. Περαιτέρω όπως έχει αναφερθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση του στην υπόθεση Σκεύης Χριστοφόρου -ν- Ανδρέα Τρύφωνος

(1999)1Γ, Α.Α.Δ 1516, στην σελίδα 1520, απορρίπτοντας την έφεση της ενάγουσας, ο εφεσίβλητος δεν ήταν υπεύθυνος οποιασδήποτε αμέλειας αφού αυτός προχωρούσε με χαμηλή ταχύτητα και η ενέργεια της ενάγουσας ήταν τόσο ξαφνική ώστε δεν του επέτρεψε να προβεί σε οποιαδήποτε αποτελεσματική αντίδραση. Περαιτέρω υιοθετώντας απόσπασμα από την υπόθεση Χ¨ Ιωάννου -ν- Μπουκάριος

(1995)1 Α.Α.Δ 131, ότι με βάση το ύψος των οχημάτων που ήταν σταματημένα και το ύψος της ενάγουσας όφειλε ο εφεσίβλητος να την είχε δεί εγκαίρως και να αποφύγει το δυστύχημα, το Εφετείο αναφέρει ότι τέτοιος ισχυρισμός δεν μπορεί να ευσταθήσει γιατί προϋποθέτει αριθμητικούς υπολογισμούς πάνω σε στοιχεία και γεγονότα που δεν ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην υπό εξέταση περίπτωση, ο πεζός εξήλθε πίσω από σταθμευμένα αυτοκίνητα στη δεξιά πλευρά της οδού Ανδρέα Βλάμη, αιφνίδια, τρέχοντας και ενώ το αυτοκίνητο της Κατηγoρούμενης βρισκόταν σε απόσταση 4-5 μέτρων για να διασταυρώσει τον δρόμο από δεξιά προς αριστερά για να πάει στην Μ.Κ.2 που τον ανέμενε έξω από τοα αυτοκίνητο της στο Άλτ της οδού Ρούπελ. Η είσοδος του πεζού στο οδόστρωμα έγινε σε τέτοια απόσταση και ήταν τόσο ξαφνική πού αυτή η συμπεριφορά του ήταν η γενεσιουργός αιτία της σύγκρουσης. Η Κατηγορούμενη από την ενώπιον μου μαρτυρία που έκανα αποδεκτή, εκινείτο σύννομα στην λωρίδα κυκλοφορίας της και η ταχύτητα της επίσης ήταν μέσα στο επιτρεπόμενο όριο. Ακόμη δεν υπήρχε προηγουμένως καμία ένδειξη ότι πίσω από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα υπήρχε ο πεζός ο οποίος θα επιχειρούσε να διασταυρώσει τον δρόμο σε σημείο που ούτε σημείο διάβασης πεζών υπήρχε αλλά και τίποτα που θα μπορούσε να θέσει την Κατηγορούμενη σε εγρήγορση για το ενδεχόμενο αυτό. Δεν τέθηκε, συνεπώς ενώπιον μου οτιδήποτε που να καταδεικνύει παράλειψη της Κατηγορουμένης να λάβει τα αναγκαία αποτρεπτικά μέτρα τα λογικά αναγκαία για την αντιμετώπιση του απρόβλεπτου συμβάντος, ώστε να μπορεί να αποδοθεί ποινική ευθύνη σε αυτήν (βλ. Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας, (πιο πάνω). Το καθήκον για λήψη αποτρεπτικών μέτρων γεννάται αφού ο κίνδυνος εκδηλωθεί στον δρόμο (βλ. Paul Lesley Murrel ν. Αστυνομίας,

(1994)2 A.Α.Δ 217). Κρίνω υπο τας περιστάσεις οτι η Κατηγορούμενη δεν υπήρξε υπαίτια οποιασδήποτε συμπεριφοράς η παράλειψης που να ανάγεται σε αμέλεια. Τούτων δεδομένων, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η Κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλάσσεται από την Κατηγορία που αντιμετωπίζει. €...,00 έξοδα να καταβληθούν από την Κ.Δ. ........................................... Κατσικίδης Τάσος Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο