Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟY κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 1924/10, 12.5.2010

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός επέλεξε όπως ασκήσει το δικαίωμα της σιωπής και δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες. Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε ο πρώην κατηγορούμενος

1. Ο μάρτυρας αυτός κατά την κυρίως εξέταση του υιοθέτησε την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία στη μητρική του γλώσσα ημερ. 18.2.10 (τεκμήριο 1) την οποία διάβαζε και μετάφραζε ο μεταφραστής. Έτσι όσον αφορά τα επίδικα γεγονότα ανέφερε τα ακόλουθα: Στις 18.2.10 συνελήφθηκε από την Αστυνομία καθώς εργαζόταν. Είναι από το Μπαγκλαντές. Πήγε από εκεί στην Τουρκία με αεροπλάνο και μετά ήλθε από την Τουρκία στην Κύπρο. Μετά από δύο μήνες ήλθε στην Πάφο από τη Λευκωσία. Έμεινε με κάποιους φίλους του από το Μπαγκλαντές. Πριν από 10 μέρες με κάτι φίλους του είδε τον ιδιοκτήτη. Ένας από τους φίλους του του είπε ότι το όνομα του αφεντικού του μάρτυρα είναι Κωστάκης. Είδε τον άνθρωπο αυτό και το τηλέφωνο του με αρ.
2. Ο φίλος του μάρτυρα τη νύκτα της Δευτέρας του τηλεφώνησε και του είπε «Αύριο στην Αναρίτα υπάρχει δουλειά για καθάρισμα». Στις 18.2.10 γύρω στις 8 το πρωί από τη Γεροσκήπου ο φίλος του (όχι του μάρτυρα) πήρε το μάρτυρα εκεί για δουλειά. Σ' εκείνο το μέρος δούλευε μόνος του. Μετά σε λίγες ώρες κάποιοι από το Τμήμα Αλλοδαπών πήγαν και τον ρώτησαν. Τους είπε ότι δεν γνωρίζει το όνομα του φίλου του Κωστάκη. Ο Κωστάκης ήλθε στον Αστ. Σταθμό και μίλησε μαζί τους και τα ρούχα του ήταν άσπρα. Το αφεντικό του μάρτυρα δεν ήταν παρών εκεί. Επίσης ο μάρτυρας δεν γνωρίζει το τηλέφωνο του, ούτε που μένει. Εκεί που εργαζόταν ήταν το σπίτι του αφεντικού του. Περαιτέρω αναγνώρισε τον κατηγορούμενο 1 ως τον Κωστάκη που ανέφερε. Σε ερώτηση αν είναι για αυτόν που πήγε να δουλέψει στην Αναρίτα απάντησε ότι δεν γνωρίζει, όπως δεν γνώριζε αν του είπε κάποιος άλλος ότι θα πάει εκεί να δουλέψει για τον Κωστάκη και αν ο κατηγορούμενος 1 ήταν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού όπου δούλευε. Ανέφερε περαιτέρω ότι τον αριθμό τηλεφώνου που έδωσε στην Αστυνομία του τον έδωσε ένας από τους φίλους του, ο οποίος του είπε ότι είναι το τηλέφωνο του αφεντικού του και ο ίδιος δεν γνωρίζει σε ποιόν ανήκει. Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι όταν τον βρήκε το «Imigration» στην οικοδομή αυτός ήταν 20 μέτρα έξω από την οικοδομή και ότι στην κατάθεση του είπε ότι εργαζόταν κοντά στην οικοδομή. Τέλος σε ερώτηση αν συμφωνεί ότι ο Κωστάκης ουδέποτε του είπε να πάει να δουλέψει αλλά κάποιος φίλος του μάρτυρα του το είπε απάντησε «Ένας από τους φίλους μου μου είπε». Το πρώτο που πρέπει να λεχθεί σε σχέση με το Μ.Κ.1 είναι ότι η μετάφραση στα ελληνικά (τεκμήριο 7) της κατάθεσης που του λήφθηκε στη μητρική του γλώσσα (τεκμήριο 1) δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Αυτό γιατί, ως έχει αναφερθεί, το τεκμήριο 1 το οποίο ο Μ.Κ.1 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του διαβάστηκε στο Δικαστήριο από αυτόν και μεταφράστηκε την ίδια στιγμή από το διερμηνέα και φαίνεται ότι δεν συνάδει με το περιεχόμενο του τεκμηρίου
3. Με άλλα λόγια έχει διαφανεί ότι δεν έγινε πιστή μετάφραση του τεκμηρίου 1 στα ελληνικά. Δεν δέχομαι δε από τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 ότι όταν το βρήκαν οι άντρες της Υ.Α.Μ. αυτός βρισκόταν 20 μέτρα έξω από την οικοδομή. Αυτό γιατί στην κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι εκεί που εργαζόταν ήταν σπίτι και όχι ότι εργαζόταν κοντά σε σπίτι. Το ότι άλλωστε εντοπίσθηκε να εργάζεται μέσα σε ανεγειρόμενη οικοδομή υποστηρίζεται και από τη μαρτυρία του Μ.Κ.2 για την οποία θα γίνει λόγος πιο κάτω. Όσον δε αφορά το ότι κάποιος φίλος του του είπε ότι το όνομα του αφεντικού του ήταν Κωστάκης και ότι ο αριθμός τηλεφώνου που έδωσε στην Αστυνομία ανήκει στο αφεντικό του αυτά αποτελούν εμφανώς εξ ακοής μαρτυρία. Το ότι ο κατηγορούμενος 1 ήταν ο εργοδότης του Μ.Κ.1 αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Το πρόσωπο που έκανε την αρχική δήλωση δεν κλήθηκε στο Δικαστήριο. Η απουσία του προσώπου αυτού στέρησε λοιπόν από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να κρίνει το αξιόπιστο ή όχι των όσων είπε σχετικά ο Μ.Κ.1 (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου

(2006)2 ΑΑΔ 217). Σίγουρα το πρόσωπο αυτό δεν ήταν γνωστό στην κατηγορούσα αρχή για να κληθεί αλλά αυτό δεν μεταβάλλει τα πιο πάνω. Αντίθετα υπό αυτές τις περιστάσεις η υπεράσπιση δεν είχε καν την ευχέρεια να καλέσει το πρόσωπο αυτό στο Δικαστήριο. Τούτου δεδομένου αλλά λαμβάνοντας υπόψη και το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης από τις οποίες προκύπτει ότι τα όσα είπε ο Μ.Κ.1 για τον εργοδότη του βασίστηκαν στην εξ ακοής αυτή μαρτυρία, κρίνω, έχοντας κατά νου και το άρθρο 27 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9, ότι δεν μπορεί να δοθεί σε αυτήν καμία βαρύτητα. Όσον αφορά την υπόλοιπη μαρτυρία του Μ.Κ.1 πρέπει να λεχθεί ότι αυτή δεν έχει στην ουσία αμφισβητηθεί αλλά ούτε και είναι αντιφατική και συνεπώς γίνεται δεκτή. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο Αστ. 3447 Παναγιώτης Χριστούδιας της ΥΑΜ Πάφου. Την 18.2.10 και περί ώρα 10:30 κατόπιν πληροφορίας ότι στο χωριό Αναρίτα πίσω από το κοινοτικό στάδιο υπάρχει οικοδοµή στην οποία εργάζονται παράνοµοι αλλοδαποί, µετέβηκε µαζί µε συναδέλφους του εκεί για έλεγχο. Αφού τέθηκε το µέρος υπό διακριτική παρακολούθηση για πέντε λεπτά περίπου είδε ένα αλλοδαπό να ασχολείται µε το καθάρισµα καλουπιών στη συγκεκριµένη οικοδοµή. Τον προσέγγισε µαζί µε τους συνάδελφους του του αποκάλυψε την αστυνοµική του ταυτότητα και του ζήτησε τα στοιχεία του. Εκείνος του παρέδωσε αντίγραφο του διαβατηρίου του. Ο μάρτυρας διαπίστωσε ότι επρόκειτο για το Μ.Κ.1 από το Μπαγκλαντές. Στη συνέχεια από έλεγχο που έκανε από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή µέσω της ΥΑΜ Πάφου δεν εντόπισε οποιαδήποτε στοιχεία του εν λόγω αλλοδαπού να είναι καταχωρηµένα. Σύµφωνα µε τον αλλοδαπό αυτός αφίχθηκε στην Κύπρο µέσω των κατεχόµενων περιοχών και στη συνέχεια εισήλθε στις ελεύθερες περιοχές σε άγνωστη του ηµεροµηνία και τοποθεσία όπου και διέµενε παράνοµα στο έδαφός της Κυπριακής Δηµοκρατίας. Ακολούθως τον πληροφόρησε για τα αδικήµατα τα οποία διέπραττε, του επέστησε την προσοχή του στον Νόµο και αυτός απάντησε «ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ». Στη συνέχεια τον πληροφόρησε ότι είναι υπό σύλληψη και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόµο του απάντησε «ΕΧΩ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΜΩΡΟ». Ο Μ.Κ.1 ανέφερε στο μάρτυρα ότι πήγε εκείνη τη μέρα για πρώτη φορά δουλεία και ότι δεν γνώριζε το όνοµα του εργοδότη του αναφέροντας επίσης ότι το τηλέφωνο του προσώπου που τον πήρε για δουλειά είναι

1. Ακολούθως έγινε κλήση στο εν λόγω τηλέφωνο και απαντήθηκε από κάποιον ο οποίος ανάφερε ότι ονοµάζεται Κωστάκης Μάρκου. Αυτός ρωτήθηκε αν είναι ο εργολάβος της συγκεκριµένης οικοδοµής και εάν εργοδοτούσε τον πιο πάνω αλλοδαπό και απάντησε «Η εργολαβία των καλουπιών στην Αναρίτα είναι δική μου αλλά εγώ δεν πήρα κανένα αλλοδαπό στη δουλειά µου». Στη συνέχεια ο μάρτυρας μετέφερε το Μ.Κ.1 στον Αστυνομικό Σταθμό Κουκλιών, ο οποίος ανέλαβε την περαιτέρω εξέταση της υπόθεσης. Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι δεν γνωρίζει ποιος ήταν ο ιδιοκτήτης της οικοδομής όπου εντόπισε το Μ.Κ.
2. Συμφώνησε ότι ο Μ.Κ.1 του έδωσε τον αριθμό τηλεφώνου και του είπε ότι ήταν του προσώπου που τον πήρε δουλεία. Σε άλλο σημείο όμως επέμεινε ότι ο Μ.Κ.1 του είπε ότι ο εργοδότης του είναι αυτός που τον πήρε εκεί και στον οποίο ανήκει ο υπό αναφορά αριθμός τηλεφώνου. Μετά δε που ανέφερε ότι δεν γνωρίζει ο ίδιος ποιος εργοδοτούσε το Μ.Κ.1 σε επόμενη ερώτηση ότι άρα μπορεί να μην ήταν ο κατηγορούμενος 1 απάντησε ότι ο ίδιος τηλεφώνησε στον κατηγορούμενο 1 και του είπε ότι είναι ο εργολάβος της οικοδομής. Ο Μ.Κ.2 πρέπει να λεχθεί ότι γενικά μου έκανε καλή εντύπωση. Κατά τη μαρτυρία του απαντούσε με αμεσότητα σε σχέση με τις ενέργειες και διαπιστώσεις του κατά τη διάρκεια των γεγονότων που περιέγραψε και δεν περιέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις. Κάποιες μικροαντιφάσεις στη μαρτυρία του όπως το κατά πόσο είχε για πέντε λεπτά συνεχή οπτική επαφή με το Μ.Κ.1 και το σε ποιο σημείο εντός της οικοδομής είδε αυτόν πρέπει να λεχθεί ότι ήταν επουσιώδεις εφόσον δεν μεταβάλλουν το γεγονός ότι είδε τον Μ.Κ.1 να εργάζεται εντός της εν λόγω οικοδομής. Συνεπώς οι αντιφάσεις αυτές δεν είναι τέτοιες που να πλήττουν την αξιοπιστία του σε τέτοιο βαθμό ώστε να η μαρτυρία του να απορριφθεί ως αναξιόπιστη. Δεν έχω λοιπόν καμιά αμφιβολία ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και η μαρτυρία του γίνεται δεκτή με εξαίρεση φυσικά το ότι ο Μ.Κ.1 του είπε ότι ο εργοδότης του ήταν αυτός στον οποίο ανήκει ο υπό αναφορά αριθμός τηλεφώνου. Αυτό γιατί αποτελούσε απλά συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο μάρτυρας με βάση τα στοιχεία που είχε στη διάθεση του και το οποίο ασφαλώς δεν δεσμεύει το Δικαστήριο το οποίο είναι άλλωστε το μόνο κατά το νόμο αρμόδιο για να καταλήξει σε σχετικά ευρήματα και συμπεράσματα αναφορικά με την ύπαρξη ή όχι ποινικής ευθύνης του κατηγορούμενου 1 στην παρούσα. Περαιτέρω δεν μπορεί να γίνει δεκτή από τη μαρτυρία του Μ.Κ.2 η δήλωση που έκανε σε αυτόν ο Μ.Κ.1 κατά τη σύλληψη του ότι το τηλέφωνο που του έδωσε ανήκε στο πρόσωπο που τον πήρε για δουλειά. Αυτό γιατί, ως έχει αναφερθεί ανωτέρω, η εξ ακοής μαρτυρία που προσήχθη μέσω του Μ.Κ.1, ότι δηλ. ο αριθμός τηλεφώνου που έδωσε στην Αστυνομία ανήκει στο αφεντικό του δεν έγινε δεκτή ενώ περαιτέρω ο ίδιος ο Μ.Κ.1 δήλωσε ότι δεν γνωρίζει σε ποιον ανήκε ο αριθμός αυτός. Αποτελεί δε αναντίλεκτο γεγονός ότι τον Μ.Κ.1 στην επίδικη οικοδομή δεν τον μετέφερε κατά τον επίδικο χρόνο ο κατηγορούμενος 1 αλλά άλλο πρόσωπο, του οποίου ο Μ.Κ.1 δεν γνώριζε καν το όνομα. Τέλος ως Μ.Κ.3 κατέθεσε ο εξεταστής της υπόθεσης Αστ. 1314 Αρτέμης Πελεκάνου του Αστυνομικού Σταθμού Κουκλιών. Ο μάρτυρας αυτός ανέφερε ότι στις 18.2.10 μετά που τον ενημέρωσε ο Μ.Κ.2 για την υπόθεση κάλεσε τον κατηγορούμενο 1, ο οποίος πήγε στο Σταθμό όπου αναγνωρίστηκε από το Μ.Κ.1 ως ο εργοδότης του. Συγκεκριμένα όταν ο κατηγορούμενος 1 πήγε εκεί ο Μ.Κ.1 ήταν παρών και είπε στο μάρτυρα «Αυτός είναι ο μάστρος μου». Τη ίδια ημέρα πήρε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 1 και στη συνέχεια τον κατηγόρησε γραπτώς για το αδίκημα της παράνομης εργοδότησης χωρίς αυτός να παραδεχθεί. Την ίδια μέρα στην ΑΔΕ Πάφου ο μάρτυρας, με τη βοήθεια διερμηνέα πήρε θεληματική κατάθεση από το Μ.Κ.
3. Στην αντεξέταση του όταν του υποδείχθηκε ότι δεν έγραψε στην κατάθεση του Μ.Κ.1 (τεκμήριο 7) ότι αυτός αναγνώρισε τον κατηγορούμενο 1 ως τον εργοδότη του αλλά ότι ο κατηγορούμενος 1 πήγε στο Σταθμό και φορούσε άσπρη φανέλα απάντησε ότι απλά εκεί το έθεσε διαφορετικά έτσι ώστε να φαίνεται στην κατάθεση η σύνδεση, το ότι ο κατηγορούμενος ήταν ο άνθρωπος που γνώρισε ο αλλοδαπός λίγες μέρες πριν και ο οποίος σύμφωνα με την κατάθεση του Μ.Κ.1 του είπε ότι θα τον πάρει δουλειά όταν τον χρειαστεί. Δηλ. η φράση «Αυτός είναι ο μάστρος μου» του το ανέφερε προφορικά ενώ στην κατάθεση του αλλοδαπού ο μάρτυρας το διατύπωσε όπως φαίνεται. Το νόημα είπε είναι το ίδιο. Όσον αφορά τη μετάφραση της κατάθεσης του Μ.Κ.1 στα ελληνικά ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο ίδιος κατέγραφε το τι του ανέφερε ο μεταφραστής, ο οποίος είχε οδηγίες να μεταφράζει πιστά τα λεγομένα του Μ.Κ.
4. Δεν απέκλεισε ο μεταφραστής να μην έκανε πιστή μετάφραση. Όσον αφορά το Μ.Κ.1 εκείνος γνώριζε κάποια ελληνικά, όχι όμως τόσα για να του ληφθεί κατάθεση στα ελληνικά. Ο μάρτυρας είχε κατάθεση από το Μ.Κ.2 ότι ο Μ.Κ.1 εργαζόταν στην οικοδομή καθώς και κατάθεση του κατηγορούμενου ότι αυτός ήταν ο εργολάβος. Αυτή η μαρτυρία για το Μ.Κ.3 ήταν αρκετή. Για την επίδικη οικοδομή δεν γνωρίζει ποιος είναι ο ιδιοκτήτης. Όσον αφορά το Μ.Κ.3 η μαρτυρία του σε σχέση με τις ενέργειες που έκανε ως εξεταστής της υπόθεσης γίνεται δεκτή εφόσον στην ουσία δεν αμφισβητήθηκε. Δεν δέχομαι όμως από τη μαρτυρία του ότι ο Μ.Κ.1 αναγνώρισε στον Αστυνομικό Σταθμό τον κατηγορούμενο 1 ως τον εργοδότη του. Αυτό γιατί δεν είναι λογικό την ίδια μέρα μετά που συνελήφθηκε από το Μ.Κ.2 ο Μ.Κ.1 να αναφέρεί ότι δεν γνωρίζει τον εργοδότη του, αργότερα την ίδια μέρα στον Αστυνομικό Σταθμό να αναγνωρίζει τον κατηγορούμενο 1 ως εργοδότη του αλλά στη συνέχεια όταν έδωσε την κατάθεση του τεκμήριο 1 αλλά και στη μετάφραση αυτής στα ελληνικά, που για τους λόγους που εξηγήθηκαν δεν έγινε δεκτή, να μην αναφέρει ότι το πρόσωπο που είδε στο Σταθμό είναι ο εργοδότης του. Είναι προφανές από τα πιο πάνω ότι ο Μ.Κ.1 στο Σταθμό αναγνώρισε το πρόσωπο στο οποίο αναφερόταν ως Κωστάκη και όχι τον εργοδότη του. Άλλωστε ως έχει προαναφερθεί ο ίδιος ο Μ.Κ.1 στη μαρτυρία του στο Δικαστήριο είπε ότι δεν γνωρίζει ποιος ήταν ο εργοδότης του. Περαιτέρω το συμπέρασμα του Μ.Κ.3 αναφορικά με το ποιος εργοδοτούσε τον Μ.Κ.1 είναι προφανώς συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ο μάρτυρας με βάση τα στοιχεία που είχε στη διάθεση του και αυτό ως έχει προαναφερθεί και για το Μ.Κ.2 ασφαλώς δεν δεσμεύει το Δικαστήριο. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω εάν στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος
5. Η κατηγορία που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 1 για παράνομη εργοδότηση αλλοδαπών, στηρίζεται στο άρθρο 14Β

(1)του Κεφ.

1. Από την ανάγνωση του άρθρου αυτού προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:
2. H εργοδότηση προσώπου από τον κατηγορούμενο, με την έννοια που έχει ο όρος "εργοδότηση" στα πλαίσια του Κεφ.
4. Το πρόσωπο που εργοδοτείται να είναι αλλοδαπός.
5. Να μην έχει εξασφαλιστεί η απαιτούμενη από το Νόμο άδεια για την εργοδότηση του αλλοδαπού. Όσον αφορά το πρώτο συστατικό στοιχείο πρέπει να αναφερθεί ότι αξιόποινη σύμφωνα με τον Νόμο είναι η ανάληψη εργασίας και μάλιστα οποιουδήποτε είδους που καλύπτει μια ευρύτατη κατάσταση πραγμάτων και όχι η απόκτηση ιδιότητας εργοδότη και εργοδοτούμενου υπό την εξειδικευμένη και στενή έννοια του αστικού δικαίου. Αυτό γιατί εκ φύσεως της η αποδοχή απασχόλησης με την έννοια της ανάληψης εργασίας από αλλοδαπό χωρίς την προαπαιτούμενη άδεια, μπορεί να λάβει χώρα υπό συνθήκες πρόχειρες, βεβιασμένες και ευτελείς όπου πιθανώς να ελλείπουν τα στοιχειώδη εχέγγυα που θα πρέπει κανονικώς εχόντων των πραγμάτων να διέπουν μια υγιή σχέση εργοδότη-εργοδοτούμενου. Με τη σχετική διάταξη του Νόμου επιχειρείται η άσκηση αυστηρού ελέγχου. Έτσι αυτό που πρέπει να αποδειχθεί είναι πως ο αλλοδαπός προέβαινε σε πράξεις, οι οποίες αποτελούν εργασία. Δεν χρειάζεται να αποδειχθεί η ύπαρξη εργοδότησης με την έννοια συμφωνίας ή ελέγχου από τον εργοδότη ή καταβολής ημερομισθίου (βλ. κατ' αναλογία Seraphim v. The Police

(1981)2 C.L.R. 227 και Karaoglanian v. The Police

(1984)2 C.L.R. 161 που αφορούσαν τον Καν. 38 των Κανονισμών του 1972). Ως προς το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος αλλοδαπός σύμφωνα με το Κεφ. 105, είναι οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο δεν είναι Κύπριος υπήκοος, όπως αυτός ορίζεται στο άρθρο 2 του Συντάγματος (βλ. επίσης Jones v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 355). Τέλος όσον αφορά το τρίτο συστατικό στοιχείο, δηλαδή την απαιτούμενη από το Νόμο άδεια αυτό δεν οφείλει να το αποδείξει η κατηγορούσα αρχή αλλά εφόσον αποδειχθεί η εργοδότηση του αλλοδαπού μετατίθεται στους ώμους του κατηγορούμενου το βάρος να αποδείξει στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων ότι είχε τέτοια άδεια από το αρμόδιο, για την έκδοση αυτής, τμήμα του κράτους (βλ. Ζυπιτής ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 220 και το σύγγραμμα Τ. Ηλιάδη, Το Δίκαιο της Απόδειξης σελ. 72). Το λεκτικό του άρθρου 14Β

(1)υποδηλώνει επίσης ότι η εργοδότηση αλλοδαπού κατά παράβαση των προνοιών του συνιστά αδίκημα αυστηρής ευθύνης (strict liability), δηλ. δεν απαιτείται απόδειξη της υποκειμενικής υπόστασης (mens rea) του αδικήματος (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Πιρίκκη

(2001)2 Α.Α.Δ. 279). Με βάση τη μαρτυρία την οποία έχω κάνει δεκτή καταλήγω στα ακόλουθα: Όσον αφορά το κατά πόσο ο Μ.Κ.1 που συνελήφθη να εργάζεται κατά τον επίδικο χρόνο στην επίδικη ανεγειρόμενη οικοδομή ήταν αλλοδαπός αυτό προκύπτει τόσο από τη μαρτυρία του ιδίου όσο και από τη μαρτυρία του Μ.Κ.2, ο οποίος προέβη σε έλεγχο των στοιχείων αυτού. Άλλωστε το ότι ήταν αλλοδαπός δεν αμφισβητήθηκε. Καταλήγω λοιπόν ότι ο Μ.Κ.1 ήταν από το Μπαγλαντές, αφίχθηκε στην Κύπρο µέσω Τουρκίας σε άγνωστη ηµεροµηνία και διέµενε παράνοµα στο έδαφος της Κυπριακής Δηµοκρατίας. Συνεπώς το πρόσωπο αυτό δεν ήταν Κύπριος υπήκοος και άρα ήταν αλλοδαπός εν τη εννοία του Κεφ.

1. Αυτό που απομένει λοιπόν να εξετασθεί είναι κατά πόσο ο εν λόγω αλλοδαπός εργοδοτείτο κατά τον επίδικο χρόνο στον επίδικο χώρο από τον κατηγορούμενο
2. Πρέπει να λεχθεί ότι η μαρτυρία, η οποία υπάρχει και η οποία έγινε δεκτή για αυτό το θέμα είναι περιστατική. Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία η περιστατική μαρτυρία παρομοιάζεται με τους κρίκους αλυσίδας. Όπως οι κρίκοι της αλυσίδας πρέπει να είναι συνεκτικοί και αλληλένδετοι με τους υπόλοιπους κρίκους, έτσι και τα ιδιαίτερα τμήματα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει να συναρτώνται μεταξύ τους ως θέμα λογικής συνέπειας ώστε να συγκροτούν ένα αδιάσπαστο σώμα (Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 CLR 172). Η περιστατική μαρτυρία δεν πρέπει να συμβιβάζεται μόνο με την εκδοχή ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά περιπλέον πρέπει τα γεγονότα να μην συμβιβάζονται με οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα εκτός από το συμπέρασμα ενοχής του κατηγορουμένου (Vrakas v. Republic

(1973)2 CLR 139, Vouniotis v. Republic

(1975)2 CLR 34, Anastasiadis v. Republic

(1977)2 CLR 97). Όταν όλες οι σημαντικές πτυχές της περιστατικής μαρτυρίας δεν συμβιβάζονται με οτιδήποτε άλλο παρά με συμπέρασμα ενοχής η περιστατική μαρτυρία μπορεί να οδηγήσει στην καταδίκη του κατηγορούμενου. Όταν όμως βασικά σημεία της περιστατικής μαρτυρίας συμβιβάζονται όχι μόνο με την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά και με μια άλλη λογική εξήγηση που προκύπτει από τη μαρτυρία, τότε η περιστατική μαρτυρία από μόνη της δεν μπορεί να θεμελιώσει την ενοχή του κατηγορούμενου (βλ. επίσης το Δίκαιο της Απόδειξης σελ. 26-36). Η περιστατική λοιπόν μαρτυρία, η οποία υπάρχει στην παρούσα και έχει γίνει δεκτή, είναι η εξής:

1. Ο Μ.Κ.1 αλλοδαπός συνελήφθη από άνδρες της Υ.Α.Μ Πάφου κατόπιν πεντάλεπτης παρακολούθησης να ασχολείται µε το καθάρισµα καλουπιών σε ανεγειρόμενη οικοδομή πίσω από το κοινοτικό στάδιο του χωριού Αναρίτα.
2. Ο Μ.Κ.1 δεν γνώριζε ποιος ήταν ο εργοδότης του, ούτε τον αριθμό τηλεφώνου του αλλά ούτε και που μένει. Κάποιος φίλος του του τηλεφώνησε και του είπε την προηγούμενη της σύλληψης του ότι την επόμενη υπάρχει δουλειά για καθάρισμα στην Αναρίτα.
3. Την ημέρα της σύλληψης του Μ.Κ.1 δηλ. στις 18.2.10 κάποιος φίλος του κατηγορούμενου 1, του οποίου το όνομα ο Μ.Κ.1 δεν γνώριζε, πήρε αυτόν σε εκείνη τη δουλειά. Σ' εκείνο το μέρος ο Μ.Κ.1 δούλευε μόνος του.
4. Ο Μ.Κ.1 γνώριζε τον κατηγορούμενο
5. Τον συνάντησε δε αρκετές μέρες πριν τη σύλληψη του χωρίς να διευκρινίσει υπό ποιες συνθήκες και για ποιο λόγο.
6. Ο αριθμός τηλεφώνου που έδωσε ο Μ.Κ.1 στην Αστυνομία κατά τη σύλληψη του δηλ. ο 99647143 ανήκε στον κατηγορούμενο
8. Τον αριθμό αυτό τον έδωσε στο Μ.Κ.1 κάποιος φίλος του και ο Μ.Κ.1 δεν γνώριζε σε ποιον ανήκε.
9. Ο κατηγορούμενος 1 όταν του τηλεφώνησε την ίδια μέρα ο Μ.Κ.2 και ρωτήθηκε αν είναι ο εργολάβος της συγκεκριµένης οικοδοµής και εάν εργοδοτούσε τον πιο πάνω αλλοδαπό απάντησε «Η εργολαβία των καλουπιών στην Αναρίτα είναι δική μου αλλά εγώ δεν πήρα κανένα αλλοδαπό στη δουλειά µου».
10. Ο κατηγορούμενος 1 κατά το χρόνο σύλληψης του Μ.Κ.1 δεν εντοπίστηκε στην επίδικη οικοδομή.
11. Είναι δε άγνωστο σε ποιόν ανήκε η οικοδομή αυτή. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα κατά πόσο τα πιο πάνω στοιχεία είναι τέτοια ώστε να οδηγούν στο μόνο και αναμφίβολο συμπέρασμα ότι ο Μ.Κ.1 κατά τον επίδικο χρόνο και στον επίδικο χώρο εργοδοτείτο με την έννοια που προσδίδει στον όρο εργοδότηση το Κεφ. 105, από τον κατηγορούμενο
12. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι αρνητική. Τα μόνα στοιχεία που συνδέουν τον κατηγορούμενο 1 με την όλη υπόθεση είναι ότι ο Μ.Κ.1 τον γνώριζε, ότι ο αριθμός τηλεφώνου τον οποίο ο Μ.Κ.1 έδωσε στην Αστυνομία, τον οποίο του έδωσε κάποιος φίλος του, ανήκε σε αυτόν καθώς και το ότι ο κατηγορούμενος 1 ήταν το πρόσωπο που είχε την εργολαβία των καλουπιών στην οικοδομή όπου συνελήφθη ο Μ.Κ.
13. Πέραν αυτού δεν υπάρχει κανένα άλλο στοιχείο που να συνδέει τον κατηγορούμενο 1 με τη διάπραξη του αδικήματος. Η ανεγειρόμενη οικοδομή είναι άγνωστο σε ποιόν ανήκε ενώ δεν προσκομίστηκε καμία μαρτυρία που να δείχνει ότι ο κατηγορούμενος 1 προσέλαβε και εργοδότησε το Μ.Κ.1 για να εργαστεί εκεί για λογαριασμό του. Αντίθετα για τη δουλειά αυτή είπε στο Μ.Κ.1 την προηγούμενη κάποιος φίλος του ενώ εκεί τον πήρε κάποιος φίλος του κατηγορούμενου 1 για τον οποίο όμως δεν υπάρχει μαρτυρία ποιος είναι αλλά κυρίως αν είχε οποιαδήποτε επαγγελματική σχέση με τον κατηγορούμενο
14. Είναι λοιπόν κατάληξη μου ότι τα στοιχεία της πιο πάνω περιστατικής μαρτυρίας δεν έχουν τον ειρμό, τη συνοχή και την αποδεικτική δύναμη ούτως ώστε να οδηγήσουν χωρίς αμφιβολία στο μοναδικό συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος 1 εργοδοτούσε το Μ.Κ.1 στον επίδικο χώρο. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε υπόθεση και μόνο. Η απόδειξη όμως της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνουν εξ ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και εάν είναι με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη πραγματικών γεγονότων που συνιστούν ή αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Ως εκ των άνω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την πρώτη κατηγορία και συνεπώς ο κατηγορούμενος 1 αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία αυτή. (Υπ.) ...................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Παράνομη εργοδότηση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο