Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Πανίκκου Σωκράτους, Αρ. Υπόθεσης: 9885/07, 31.05.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2010:B28 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Σατολιά, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 9885/07 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου V Πανίκκου Σωκράτους Κατηγορούμενου ____________________________ 31.05.2010 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ Γ. Αργυρού (για να ακούσει απόφαση κ. Σ. Ερωτοκρίτου) Για τον Κατηγορούμενο: κ. Αλέξανδρος Αλεξάνδρου Κατηγορούμενος: παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση κατηγορείται για: Α) Σεξουαλική παρενόχληση εργαζομένου κατά παράβαση των άρθρων 2,7,8,9,10,12,30 και 35 του Περί Ισης Μεταχείρισης Ανδρών και Γυναικών στην Απασχόληση και στην Επαγγελματική Εκπαίδευση Νόμου του 2002 (Ν. 205(Ι)/2002), όπως αυτός τροποποιήθηκε από τους Ν.191(Ι)/2004και 40(Ι)/2006 (κατηγορίες 1, 2, 4, 5 και 7) και Β) Ασεμνη επίθεση εναντίον γυναίκας, κατά παράβαση των άρθρων 151 και 35 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (κατηγορίες 3 και 6). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατηγορείται, ότι στις 14.02.2007 στην Πάφο της Επαρχίας Πάφου, ενώ κατείχε τη θέση του Ανώτερου Υπαστυνόμου και ήταν Υπεύθυνος του Αστυνομικού Σταθμού Αεροδρομίου Πάφου και προϊστάμενος της Γ/Αστ. 1307 Μαρί-Λουϊζ Σολιμάν από τη Λεμεσό, η οποία ήταν τοποθετημένη και εργαζόταν στο πιο πάνω αεροδρόμιο ως Αστυφύλακας, προέβηκε σε πράξη εναντίον της η οποία συνιστά σεξουαλική παρενόχληση, δηλαδή της είπε ότι του αρέσει να την έχει κοντά του, την αναζητά και ότι έχει σαρκώδη χείλη και μεγάλα μελί μάτια. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 2ης κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, ενώ κατείχε τη θέση του Ανώτερου Υπαστυνόμου και ήταν υπεύθυνος του Αστυνομικού Σταθμού Αεροδρομίου Πάφου και προϊστάμενος της Γ/Αστ. 1307 Μαρί-Λουϊζ Σολιμάν από τη Λεμεσό, η οποία ήταν τοποθετημένη και εργαζόταν στο πιο πάνω αεροδρόμιο ως Αστυφύλακας, προέβηκε σε πράξη εναντίον της η οποία συνιστά σεξουαλική παρενόχληση, δηλ. της είπε ότι τον ερεθίζει. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 3ης κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία παράνομα και άσεμνα επιτέθηκε εναντίον της Γ./Αστ. 1307 Μαρί-Λουϊζ Σολιμάν από τη Λεμεσό, δηλαδή την έπιασε από τους ώμους, την έσπρωξε στο ερμάρι και προσπάθησε να τη φιλήσει στο στόμα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 4ης κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, ενώ κατείχε τη θέση του Ανώτερου Υπαστυνόμου και ήταν υπεύθυνος του Αστυνομικού Σταθμού Αεροδρομίου Πάφου και προϊστάμενος της Γ/Αστ. 1307 Μαρί-Λουϊζ Σολιμάν από τη Λεμεσό, η οποία ήταν τοποθετημένη και εργαζόταν στο πιο πάνω αεροδρόμιο ως Αστυφύλακας, προέβηκε σε πράξη εναντίον της η οποία συνιστά σεξουαλική παρενόχληση, δηλαδή την έπιασε από τους ώμους, την έσπρωξε στο ερμάρι και προσπάθησε να τη φιλήσει στο στόμα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 5ης κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, ενώ κατείχε τη θέση του Ανώτερου Υπαστυνόμου και ήταν υπεύθυνος του Αστυνομικού Σταθμού Αεροδρομίου Πάφου και προϊστάμενος της Γ/Αστ. 1307 Μαρί-Λουϊζ Σολιμάν από τη Λεμεσό, η οποία ήταν τοποθετημένη και εργαζόταν στο πιο πάνω αεροδρόμιο ως Αστυφύλακας, προέβηκε σε πράξη εναντίον της η οποία συνιστά σεξουαλική παρενόχληση, δηλαδή της είπε «Μπορεί να είμαι 57 χρονών αλλά σε ούλλα μου τζαι στο κρεβάτι τζαι στον έρωτα τζαι σε ούλλα μου είμαι όπως ήμουν 25 χρόνων». Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 6ης κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία παράνομα και άσεμνα επιτέθηκε εναντίον της Γ./Αστ. 1307 Μαρί-Λουϊζ Σολιμάν από τη Λεμεσό, δηλ. τη χούφτωσε στον πισινό. Σύμφωνα, τέλος, με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 7ης κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, ενώ κατείχε τη θέση του Ανώτερου Υπαστυνόμου και ήταν υπεύθυνος του Αστυνομικού Σταθμού Αεροδρομίου Πάφου και προϊστάμενος της Γ/Αστ. 1307 Μαρί-Λουϊζ Σολιμάν από τη Λεμεσό, η οποία ήταν τοποθετημένη και εργαζόταν στο πιο πάνω αεροδρόμιο ως Αστυφύλακας, προέβηκε σε πράξη εναντίον της η οποία συνιστά σεξουαλική παρενόχληση, δηλαδή τη χούφτωσε στον πισινό. ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΥΛΙΚΟ Προκειμένου να αποδείξει την υπόθεσή της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε, ως μάρτυρες κατηγορίας, τη Γ./Αστ. 5635 Κλεονίκη Σωτηρίου (Μ.Κ.1), τη Γ./Αστ. 5752 Αικατερίνη Κωνσταντίνου (Μ.Κ.2), τον Αστ. 2588 Ανδρέα Παπακλεοβούλου (Μ.Κ.3), τον Ε/Αστ. 5378 Σταύρο Λαπήθιο (Μ.Κ.4), τον Αρτέμη Χαραλάμπους (Μ.Κ.5), το Μίλτο Αθανασίου (Μ.Κ.6), τον Υπαστυνόμο Πολύδωρο Σάββα(Μ.Κ.7), την παραπονούμενη Μαρί-Λουϊζ Σολιμάν (Μ.Κ.8), τη Γ/Αστ. 1276 Ελενα Προκοπίου (Μ.Κ.9), τον Αστυνόμο Α Φίλιππο Βρόντο (Μ.Κ.10), τη Σοφία Σολιμάν (Μ.Κ.11) και τον Ε/Αστ. 5820 Κόνωνα Στεφάνου. Πλην των πιο πάνω προφορικών μαρτυριών κατατέθηκαν συνολικά και σαράντα δύο
(42)τεκμήρια. Από αυτά το περιεχόμενο του Τεκ. 22 (Κατάθεση Αστ. 250 Αντώνη Φιλίππου) έχει καταστεί, με δήλωση αμφοτέρων των πλευρών και την έγκριση του Δικαστηρίου, κοινά αποδεκτό γεγονός για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του, σύμφωνα με το άρθρο 74
(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση στην οποία ανέφερε τα ακόλουθα: «Θέλω να δηλώσω ότι είμαι αθώος και νοιώθω αθώος, αυτό έγινε επίτηδες για να με βλάψουν, να βλάψουν το κύρος μου. Ηταν στημένο αυτό που έγινε για να με βλάψουν επαγγελματικά, να βλάψουν την καριέρα μου». Τα όσα ανέφεραν οι μάρτυρες κατηγορίας έχουν καταγραφεί αυτολεξεί στα πρακτικά της παρούσας υπόθεσης, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους από το Δικαστήριο και δεν θεωρείται απαραίτητο να επαναληφθούν στο σύνολό τους στην παρούσα απόφαση. Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέπεια η αποδοχή ή απόρριψή της. Αμφότεροι οι συνήγοροι στις ομολογουμένως εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους, οι οποίες αποτελούν επίσης μέρος της δικογραφίας, προσπάθησαν με σχετική, νομική και ουσιαστική, επιχειρηματολογία να πείσουν για την ορθότητα των εισηγήσεών τους. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας
(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.
(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου
(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας
(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας
(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Είχα την ευκαιρία να ακούσω με μεγάλη προσοχή όλους όσους έδωσαν ένορκη μαρτυρία, τους οποίους και παρακολούθησα επισταμένα να καταθέτουν δια ζώσης ενώπιόν μου και έχω πλήρη αντίληψη για τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αναμφίβολα η βασική μάρτυρας κατηγορίας είναι η ίδια η παραπονούμενη (Μ.Κ.8), στη μαρτυρία της οποίας στηρίζεται, κατά κύριο λόγο, από απόψεως γεγονότων, η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής. Η συγκεκριμένη μάρτυρας, εκτός από την ένορκη μαρτυρία της στο Δικαστήριο, έδωσε και δυο γραπτές καταθέσεις (Τεκ. 29 και 30), το περιεχόμενο των οποίων υιοθέτησε, ως μέρος της κυρίως εξέτασής της. Από τη σχολαστική μελέτη, τόσο του περιεχομένου των γραπτών της καταθέσεων, όσο και των όσων κατέθεσε ενόρκως στο Δικαστήριο, σε σύγκριση και συνάρτηση σε κάποια σημεία και με τη μαρτυρία άλλων μαρτύρων κατηγορίας (θα τους συγκεκριμενοποιώ κατά περίπτωση), προκύπτουν οι ακόλουθες επισημάνσεις:
- Στη σελ. 8 της κατάθεσής της (Τεκ. 29) η Μ.Κ.8 αναφέρει ότι «....Εγώ αμέσως πετάχτηκα πάνω του είπα να σταματήσει και σηκώθηκε και αυτός και μου έδωσε με το δεξί του χέρι ένα χαϊδευτικό πάτσο στους πισινούς μου» (Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου). Στην κυρίως εξέταση η Μ.Κ.8 απαντώντας σε σχετική ερώτηση του ευπαίδευτου δημοσίου κατηγόρου, ανέτρεψε ουσιαστικά αυτός την τον ισχυρισμό, καθώς αρχικά ισχυρίσθηκε ότι: «........., την ημέρα που συνέβηκε το γεγονός υπήρχε ο μπλε καναπές στα δεξιά μου στην άκρια του καναπέ έβαλε το χέρι το αριστερό με χούφτωσε στο δεξί κωλομέρι» και στη συνέχεια είπε: «Ε: Δείξε μου σε παρακαλώ. Α: Εγώ σηκώθηκα αμέσως. Δικαστήριο προς μάρτυρα: Ε: Εννοείται χρησιμοποιώντας ολόκληρη την παλάμη του. Α: Ναι. Η μάρτυρας συνεχίζει: Α: Σηκώστηκα και με το αριστερό του χέρι έδωσε μου ένα πάτσο με αυτόν τον τρόπο όχι με δύναμη χαϊδευτικό το αριστερό το δικό του χέρι. Δικαστήριο προς μάρτυρα: Ε: Η θέση σας είναι ότι σας έδωσε μπάτσο με το αριστερό χέρι; Α: Ναι στο δεξί μέρος του πισινού». Και στην αντεξέτασή της η Μ.Κ.8 επέμεινε στον ισχυρισμό της ότι είναι με το αριστερό του χέρι που της έδωσε ο κατηγορούμενος ένα χαϊδευτικό χαστούκι στο δεξί πισινό της, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι: «όπως όλοι οι άνθρωποι νομίζω βλέπεις τον άνθρωπο. Την ώρα που σηκώθηκα ήταν καθούμενος δεξιά όπως τώρα βλέπω το συνάδελφο που είναι δίπλα μου ότι φορεί γυαλιά έτσι και εκείνος την ώρα που σηκώστηκα για να φύγω είδα το χέρι του ότι ήταν το αριστερό που κινείτο». Οταν της υποδείχτηκε η πιο πάνω αντίφαση, κατά την αντεξέτασή της από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης, η Μ.Κ.8 αρχικά υποστήριξε ότι πάντα λεει την αλήθεια και ότι δεν λεει ψέματα στην κατάθεσή της και στη συνέχεια προσπάθησε να δικαιολογηθεί λέγοντας ότι η αναφορά της στο δεξί χέρι του κατηγορουμένου στην κατάθεσή της έγινε εκ παραδρομής και οφειλόταν στο γεγονός ότι κατέθετε για τρεις συνεχόμενες ώρες. Οταν δε της υποδείχτηκε, πολύ ορθά κατά τη δική μου εκτίμηση από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης, ότι ούτε στη συμπληρωματική της κατάθεση (Τεκ. 30) θέλησε να διορθώσει αυτό το λάθος, αλλά πολύ περισσότερο ούτε κατά τη διάρκεια της κυρίως εξέτασή της, όταν διάβασε και υιοθέτησε το περιεχόμενο του Τεκ. 29, το αντιλήφθηκε και θέλησε να το διορθώσει, η ίδια επέμεινε στη δικαιολογία ότι και πάλι εκ παραδρομής δεν το αντιλήφθηκε. Η ουσία είναι ότι σε σχέση με το ζήτημα αυτό, αφενός μεν ενυπάρχει κραυγαλέα αντίφαση μεταξύ του περιεχομένου της γραπτής κατάθεσης της Μ.Κ.8 (Τεκ. 29), αφετέρου δε η Μ.Κ.8 δεν έχει καταφέρει να πείσει, πάντα κατά τη δική μου εκτίμηση, για ποιο λόγο, παρόλο που διάβασε δυο φορές αυτή της την κατάθεση, μια πριν την υπογράψει και μια πριν την υιοθετήσει στο δικαστήριο, δεν την αντιλήφθηκε. Η δικαιολογία της ότι και στις δυο περιπτώσεις αυτό έγινε εκ παραδρομής δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο.
- Στην αντεξέτασή της η Μ.Κ.8 ανέφερε αρχικά ότι ο λόγος που μεταξύ της πρώτης της κατάθεσης, η οποία ολοκληρώθηκε στις 12:45 και της συμπληρωματικής της, η οποία άρχισε στις 13:40 (Τεκ. 29 και 30 αντίστοιχα) μεσολάβησαν 55 ολόκληρα λεπτά ήταν ο ακόλουθος: «Κατέθετα για τρεις ολόκληρες ώρες. Πήγα τουαλέτα, ήπια λίγο νερό και πήγα πάλι πίσω. Επειδή, Εντιμότατε, όταν μου την έδωσε και τη διάβασα είδα ότι είχε ξεχάσει κάτι πίσω και είπα τους ότι ήθελα να τους ενημερώσω αν γινόταν να πάω πρώτα τουαλέτα να πιω λίγο νερό και μετά. Και το ίδιο και η κυρία Προκοπίου και ο κ. Βρόντος και είπα τους έδωσα συμπληρωματική με τζείνο που είχα ξεχάσει πίσω». Στη συνέχεια της αντεξέτασης γίνεται η ακόλουθη ξεκάθαρη ερώτηση στην οποία η Μ.Κ.8 απαντά καταφατικά: «Ε: Δηλαδή η ώρα 12:45 τελειώνει η κατάθεσή σας και η ώρα 13:40 εν αναμονή του κ. Βρόντου ξεκινάτε να δίνετε κατάθεση την συμπληρωματική εσύ όταν επέστρεψες από την τουαλέτα και το νερό που ήπιες έκατσες με την κυρία Προκοπίου και αναμένατε τον κ. Βρόντο να έρθει πίσω και μόλις αφίχθηκε ξεκινά η συμπληρωματική κατάθεση. Α: Μάλιστα». Το ζήτημα σε σχέση με τους ανωτέρω ισχυρισμούς της Μ.Κ.8 είναι, ότι στη συνέχεια της αντεξέτασή της, καταδείχθηκε ότι δεν έλεγε την αλήθεια και μάλιστα, τολμώ να πω, συνειδητά και όχι εκ παραδρομής. Το λεω αυτό διότι η αμέσως επόμενη ερώτηση του ευπαίδευτου συνηγόρου υπεράσπισης ήταν η εξής: «Ε: Αν σου πω κυρία μάρτυς ότι λέτε ψέματα στο Δικαστήριο ότι ήταν η μητέρα σου εκεί και έδινε κατάθεση μεταξύ των ωρών 13:10 και 13:30 θα συμφωνήσετε μαζί μου ή θα διαφωνήσετε; Α: Οχι, θα διαφωνήσω ότι λέω Εντιμότατε είναι η αλήθεια». Επί της ουσίας με την ερώτηση αυτή ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης έδωσε την ευκαιρία στη Μ.Κ.8 να ανασκευάσει τον πιο πάνω ισχυρισμό της, ο οποίος αναμφίβολα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και αυτό προκύπτει, όχι μόνο από την κατάθεση της μητέρας της Μ.Κ.8 (Μ.Κ.11-Τεκ. 41) και τις μαρτυρίες της κ. Προκοπίου (Μ.Κ. 9) και του κ. Βρόντου (Μ.Κ.10), αλλά και από τη μετέπειτα αντεξέταση της Μ.Κ.8, χωρίς η Μ.Κ.8 να αδράξει αυτή την ευκαιρία.
- Ερχόμενος τώρα στο τι συνέβη στο γραφείο του κατηγορούμενου στις 14.02.2007, η Μ.Κ.8, τόσο στις γραπτές της καταθέσεις (Τεκ. 29 και 30), όσο και στην ένορκη μαρτυρία της διαχωρίζει ουσιαστικά τα γεγονότα, σε όσα συνέβησαν πριν από την είσοδο του Υπαστυνόμου Πολύδωρου Σάββα (Μ.Κ.7) και σε όσα ακολούθησαν μετά που ο τελευταίος έφυγε. Στα προ της άφιξης του Μ.Κ.7 γεγονότα, σύμφωνα με τη Μ.Κ.8, εντάσσονται μόνο τα ακόλουθα, όπως καταγράφονται στην κατάθεσή της (σελ. 3 έως 5 του Τεκ. 29): «.......Εγώ πήγα στο γραφείο του και χαιρέτησα τον Αξιωματικό. Αυτός μου είπε να κλείσω την πόρτα και εγώ την έκλεισα χωρίς να την εφαρμόσω εντελώς. Μου είπε να κάτσω και εγώ έκατσα στο γραφείο που είχε ένα Η/Υ και ήταν δίπλα από το γραφείο του Υπευθύνου. Αμέσως μου είπε πιάσε την καρέκλα και μου έδειξε να κάτσω στο πλαϊνό μέρος του γραφείου του. Εγώ έκατσα εκεί και αυτός άρχισε να μου μιλά για τον καιρό, για τη θάλασσα και διάφορα άλλα άσχετα για περίπου μισή ώρα. Οταν κατάλαβα ότι η ώρα περνούσε εγώ τον ρώτησα εάν έχει κάποια επιστολή να του χτυπήσω και αυτός μου είπε ότι δεν θα πάω πουθενά και ότι του αρέσει να είμαι κοντά του και με ρώτησε εάν κατάλαβα ότι όποτε έρχεται κάτω στη βάρδια που εργάζομαι με αναζητά να με δει και πάντα σου λεω ότι έχεις σαρκώδη χείλη και μεγάλα μελί μάτια. Εγώ σοκαρίστηκα, ενοχλήθηκα και φοβήθηκα γιατί ως προϊστάμενος μου, θα μπορούσε να έχω επιπτώσεις στη δουλειά μου γιατί μας είχε πει ότι θα μας κατάγγελε με το παραμικρό που θα κάναμε. Οπως καθόμουν και είχα κρεμασμένο το πάσο μου στο λαιμό μου, μου το έπιασε με το χέρι του και αφού διάβασε το όνομά μου, με ρώτησε από που προέρχεται το επίθετό μου και εγώ του είπα ότι ο πατέρας μου ο μακαρίτης ήταν Αιγύπτιος και απόκτησε Κυπριακή Υπηκοότητα. Στη συνέχεια μου είπε εάν ξέρω τι έχουν να πουν για αυτές που ήπιαν νερό από τον ποταμό Νείλο και μου είπε ότι είναι ερωτιάρες και εάν με είχε εμένα γραμμένη στο κινητό του θα με είχε γραμμένη Αίγυπτος, διότι στη ζωή του είχε πολλές γκόμενες και κάποιαν που είχε γκόμενα από την Ισπανία την είχε γραμμένη ως Barcelona για να μην καταλάβει η γυναίκα του οτιδήποτε. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκαν βήματα και μου είπε να πάω στην πόρτα να δω γιατί μου είπε ακριβώς τη φράση «Ερκεται τζίνος» εννοώντας τον Υπ/μο Πολύδωρο Σάββα, γιατί έτσι τον αποκαλεί. Εγώ πήγα στην πόρτα, άκουσα κτύπημα και μπήκε ο κ. Πολλής για να στείλει φαξ». Ολα τα υπόλοιπα γεγονότα και δη τις υπόλοιπες μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης για τις οποίες κατηγορείται ο κατηγορούμενος, σύμφωνα με τα όσα ισχυρίσθηκε η Μ.Κ.8, συνέβησαν μετά που έφυγε ο Μ.Κ.7 από το γραφείο του κατηγορούμενου. Η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής είναι ότι το ίδιο βράδυ η Μ.Κ.8 εξομολογήθηκε λεπτομερώς τα ανωτέρω στη μητέρα της Σοφία Σολιμάν (Μ.Κ. 11). Ας δούμε καταρχήν τι αναφέρει η Μ.Κ.11 στην κατάθεσή της (Τεκ. 41), την οποία υιοθέτησε στο Δικαστήριο ως μέρος της κυρίως εξέτασής της, ότι της είπε η παραπονούμενη: «Το βράδυ που ήρθε η κόρη μου στο σπίτι μου είπε όταν ήταν στη δουλειά της, της ζήτησε ο μάστρος της ο Πανίκκος ο Σωκράτους να πάει στο γραφείο του για να του κτυπήσει κάποιες επιστολές. Η Μαρί πήγε στο γραφείο του και αφού της είπε πολλές αερολογίες και κοπλιμέντα και αφού της ζήτησε να κάτσει κοντά του στο γραφείο του της έλεγε για κάποιο άρθρο με κάποια αλλαγή φύλου κάποιου ατόμου και διάφορα άλλα αισχρά σε κάποια στιγμή προσπάθησε να τη φιλήσει στο στόμα και επίσης τη χούφτωσε με τα χέρια του στον πισινό της». Είναι προφανές ότι από την κατάθεσή της Μ.Κ.11 απουσιάζει παντελώς οποιαδήποτε αναφορά στην παρουσία σε κάποιο χρονικό σημείο στο γραφείο του κατηγορούμενου του Μ.Κ.7, όπως επίσης είναι προφανές ότι από το περιεχόμενο του Τεκ. 41 το μόνο ασφαλές συμπέρασμα που μπορεί να προκύψει είναι ότι η Μ.Κ.8 δεν εξομολογήθηκε με κάθε λεπτομέρεια το περιστατικό στη μητέρα της, αλλά ότι της είπε απλά και σε γενικές γραμμές το τι συνέβηκε. Μπορεί κάποιος να σκεφθεί ότι οι πιο πάνω αντικειμενικές, θα έλεγα, επισημάνσεις δεν είναι ορθό και δίκαιο να κλονίσουν την αξιοπιστία των Μ.Κ.8 και 11, καθώς θα ήταν απόλυτα λογικό η παραπονούμενη να μην ήθελε να αναφέρει με κάθε λεπτομέρεια το τι συνέβη στη μητέρα της. Ομολογώ ότι δεν θα διαφωνούσα με αυτή τη λογική. Το ζήτημα στην προκείμενη περίπτωση είναι ότι η Μ.Κ.11 στην ένορκη μαρτυρία της, τόσο στην κυρίως εξέταση, όσο και στην αντεξέτασή της, ισχυρίσθηκε, σε πλήρη αντίθεση με το περιεχόμενο της κατάθεσής της, ότι η Μ.Κ.8 της είχε εξιστορήσει με κάθε λεπτομέρεια τα γεγονότα. Θα επιλέξω στη συνέχεια να καταγράψω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την αντεξέτασή της: «Ε: Θα έρθω κυρία μάρτυς και θα σας ζητήσω να μας πείτε ξανά αυτό που σας ανάφερε η κόρη σας και για το οποίο ήταν τόσο ταραγμένη. Α: Τι συνέβη στο γραφείο του κυρίου Σωκράτους; Ε: Ναι. Α: Εκάλεσέ την πάνω Εντιμότατε, στο αεροδρόμιο Πάφου φορούν πάσο, διάβασε το πάσο, τζαι είδε ότι έγραφε Σολιμάν, λέει της «από που προέρχεται το επίθετό σου Σολιμάν;» είπε του Εντιμότατε «ο παπάς μου ήταν που την Αίγυπτο Χριστιανοάραβας», λέει της Εντιμότατε «ξέρεις νάμπου έχουν να πουν για τζίνους που ήπιαν νερό του Νείλου, ότι εν πολλά ερωτιάρες», ύστερα Εντιμότατε είχε στο γραφείο του μια εφημερίδα, τζαι έγραφε για ένα άρθρο, κάποιου που άλλαξε φύλο τζαι είσιε πρόβλημα τζαι ύστερα εσάσαν τον τζαι δεν εισιε πρόβλημα. Υστερα έδωκεν της μια κόλλα, δεν ξέρω τι ήταν, να την καταχωρήσει σε ένα file, δίπλα που το file ήταν ο ανιχνευτής μετάλλων, η Μαρία στην προσπάθειά της να βάλει την κόλλα μέσα στο φάκελο, μετακίνησε τον ανιχνευτή μετάλλων, ακούστηκε ένας θόρυβος τζίνη την ώρα Εντιμότατε, τζαι λέει της «νάμπο τούτο που ακούεται;», λαλεί του «είναι που έξω που ακούεται κύριε». «α...» λαλείς της «νομίζω ότι την ώρα που του έτζισες του ανιχνευτή μετάλλων ερέθισές τον όπως με ερέθισες τζαι εμένα». Υστερα Εντιμότατε, προσπάθησε να τη φιλήσει, έσπρωξέ την προς τον καναπέ, στην προσπάθειά της να σηκωστεί η Μαρία εχούφτωσέ την στους πισινούς. Για μια στιγμή μπήκε κάποιος αξιωματικός στο γραφείο και την ώρα που κάτι είχε να κάμει ο άνθρωπος δεν ξέρω, την ώρα που έφυγε, ήβρε αφορμή να φύγει τζαι η Μαρία, είπεν του «μπορώ να φύγω τζαι εγώ κύριε;» τζαι είπεν της Εντιμότατε «όι εσύ μείνε ακόμα λίγο, ακόμα λίγα λεπτά». Ε: Τζαι σου είπε η Μαρία ότι έμεινε ακόμα λίγα λεπτά, τι έγινε σε αυτά τα ακόμα λίγα λεπτά που έμεινε; Α: Εμεινε λίγα λεπτά, τζαι ύστερα έφυγε, έφυγε. Ε: Δηλαδή στα λίγα λεπτά που παρέμεινε όταν έφυγε αυτός ο αξιωματικός σας είπε αν έγινε κάτι; Α: Δεν μου είπε τίποτε, αλλά Εντιμότατε από σεβασμό γιατί ήταν ανώτερός της, είπεν της να μείνει ακόμα λίγα λεπτά, μετά είπεν του μπορώ να φύω, τζαι έφυε Εντιμότατε συγχύστηκε «μπορώ να πάω κύριε;» τζαι έφυε Εντιμότατε». Είναι προφανές, τόσο από το πιο πάνω απόσπασμα, όσο και από τη συνολική παρουσία της Μ.Κ.11 στο ακροατήριο, ότι προσπάθησε, ανεπιτυχώς κατά τη δική μου εκτίμηση, να ευθυγραμμιστεί και να ενισχύσει τη μαρτυρία της Μ.Κ.
- Ηταν εμφανής η προσπάθειά της να επιβεβαιώσει με τη μαρτυρία της τους ισχυρισμούς της Μ.Κ.
- Πέραν αυτού η μαρτυρία της Μ.Κ.11 έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη μαρτυρία της Μ.Κ.8 στο ακόλουθο πολύ σημαντικό ζήτημα. Τοποθετεί χρονικά το σύνολο της έκνομης συμπεριφοράς του κατηγορούμενου πριν από την άφιξη στο γραφείο του Μ.Κ.
- Της υποδείχθηκε η συγκεκριμένη αντίφαση από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης. Τι απάντησε; Αρχικά ότι η Μ.Κ.8 δεν της είπε ψέματα και στη συνέχεια ότι μπορεί να μη θυμάται ακριβώς. Δεν ανακάλεσε όμως τα όσα ισχυρίσθηκε στο Δικαστήριο. Χαρακτηριστική είναι η ακόλουθη απάντησή της: «Εμένα είπε μου τα γεγονότα, νάμπου της έκανε μέσα στο γραφείο, είπε μου ύστερα ποια φάση έφυγε που το γραφείο. Καταλάβατε νάμπου εννοώ Εντιμότατε;». Επιπρόσθετα η ένορκη μαρτυρία της Μ.Κ.11, σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα, εννοώ πάντα τη λεπτομερή εξιστόρηση στην ίδια του παραπόνου από τη Μ.Κ.8, έρχεται επί της ουσίας σε αντίθεση με τη μαρτυρία των Μ.Κ. 9 και 10 (Προκοπίου και Βρόντου), καθώς η Μ.Κ.11 υποστήριξε στο δικαστήριο ότι όταν διάβασε την κατάθεσή της, πριν την υπογράψει, διαπίστωσε ότι η Μ.Κ.9 δεν είχε καταγράψει μεγάλο μέρος αυτών που της είχε πει και της διαμαρτυρήθηκε λέγοντάς της γιατί δεν είχαν γραφτεί τα όσα είπε. Σύμφωνα με τη Μ.Κ.11 η Μ.Κ.9 της είπε ότι τα γράφει όλα στην κατάθεσή της η Μ.Κ.8 και δεν χρειάζεται να τα ξαναγράψουν, το μόνο που χρειάζεται να γράψουν είναι την ουσία. Και αυτό διότι ούτε η Μ.Κ.9, που κατέγραψε την κατάθεσή της, ούτε ο Μ.Κ.10, που ήταν παρών κατά τη λήψη της, ως εξεταστής της υπόθεσης, ανέφεραν ότι συνέβη κάτι τέτοιο στο Δικαστήριο.
- Η ίδια διάσταση, όσον αφορά τη χρονική σειρά των γεγονότων που συνέβησαν στο γραφείο του κατηγορούμενου, παρουσιάζεται και μεταξύ της εκδοχής της Μ.Κ.8 και των όσων ισχυρίσθηκε ο Μ.Κ.7 ότι του είπε η παραπονούμενη στις 24.02.
- Θα καταγράψω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από τη γραπτή κατάθεση Μ.Κ.7 (σελ. 3 και 4 Τεκ. 28), διότι πιστεύω ότι θα βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση των σκέψεων που θα ακολουθήσουν: «Αυτή μου είπε ότι στις 14.02.07 που την είδα στο γραφείο του υπευθύνου κ. Σωκράτους την παρενόχλησε σεξουαλικά. Συγκεκριμένα μου είπε ότι την ρώτησε γιατί ονομάζεται Μαρί Λουϊζ Σολιμάρ και όταν του απάντησε ότι ο πατέρας της ήταν Αιγύπτιος αυτός της είπε «όσες ήπια νερό που τον Νείλον είναι πολύ σεξουλιάρες» και εάν την είχε φιλενάδα θα έγραφεν στο τηλέφωνο Αίγυπτος και ότι κάποτε που είχε φιλενάδα Ισπανίδα για να μην καταλάβει κάτι η γυναίκα του έγραψε στο τηλέφωνο του Μπαρτσελώνα. Συνεχίζοντας της είπε ότι είναι 57 χρονών αλλά νοιώθει 25 και είναι καλά σε όλα του στον έρωτα και στο κρεβάτι. Της είπε ακόμα ότι αυτός κάμνει την αξιολόγηση για αυτήν και εάν θέλει αυτή θα μονιμοποιηθεί. Επιπλέον της είπε σε κάποια φάση που της έδωσε κάτι να βάλει σε φάϊλ που βρισκόταν σε ραφοθήκη και εκεί βρισκόταν ο ανιχνευτής μετάλλων, όταν προσπάθησε να μετακινήσει τον ανιχνευτή που ήταν πάνω στο φάϊλ ακούστηκε συναγερμός «είναι ο ανιχνευτής που κτυπά τον ερέθισες και αυτόν όπως ερεθίζεις και μένα» ενώ από ότι μου είπε η ίδια η Γ/Αστ. 1307 ο συναγερμός προερχόταν από αυτοκίνητο που ήταν σταθμευμένο στο πάρκινγκ κάτω από το Γραφείο. Εν συνεχεία μου ανέφερεν ότι προσπάθησε να τη φιλήσει πιάνοντάς την από τους ώμους. Οταν εννοώ να τη φιλήσει εννοώ στα χείλη όπως μου είπε αλλά του ξέφυγε. Την έπιασε από τους ώμους ξανά και την κάθισε στον μπλε καναπέ που υπήρχε στο γραφείο και την χούφτωσε από τον κόλον. Αυτή σηκώθηκε να φύγει και της έδωσε έναν χαϊδευτικό κτύπημα με το χέρι του στον πισινό.». Στην αντεξέτασή του ο Μ.Κ.7 διευκρίνισε, ότι, όπως του είχε πει η Μ.Κ.8, από τα ανωτέρω γεγονότα, αυτά που έγιναν πριν επισκεφθεί ο ίδιος το γραφείο του κατηγορουμένου ήταν τα ακόλουθα: Ο κατηγορούμενος ζήτησε από τη Μ.Κ.8 να πάει στο γραφείο του για να του χτυπήσει μια επιστολή, δεν του χτύπησε επιστολή, της ζήτησε να κάτσει στην καρέκλα κοντά του και της διάβαζε ένα άρθρο από εφημερίδα για σεξουαλικότητα. Όλα τα υπόλοιπα, σύμφωνα με το Μ.Κ.7, η Μ.Κ.8 του είπε ότι συνέβησαν μετά την αποχώρησή του από το γραφείο. Μάλιστα ο Μ.Κ.7 ήταν βέβαιος ότι τα ίδια είπε η Μ.Κ.8 και στη συνάντηση με τον Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου και το Μ.Κ.
- Νομίζω ότι εάν ανατρέξει κανείς στις σελ. 11 και 12 αυτής της απόφασης, όπου καταγράφεται αυτούσια η εκδοχή της Μ.Κ.8 για τα όσα διαδραματίσθηκαν πριν από την είσοδο στο γραφείο του Μ.Κ.7 θα αντιληφθεί τη σοβαρή διάσταση που υπάρχει στους ισχυρισμούς των δυο αυτών μαρτύρων κατηγορίας, σε σχέση πάντα με το συγκεκριμένο ζήτημα.
- Η Μ.Κ.8, τόσο στην κυρίως εξέταση, όσο και στην αντεξέτασή της, αρνήθηκε, ότι, κατά τη συνάντησή της στις 28.04.2007 με τον κ. Λάμπρο Θεμιστοκλέους, τότε Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου, στην παρουσία των Μ.Κ. 5 και 7, ζήτησε να μην ανοιχθεί υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου και να μετατεθεί στην Λεμεσό. Σε σχέση με τον ισχυρισμό αυτό οι Μ.Κ.5 και 7 έδωσαν αλληλοσυγκρουόμενες εκδοχές. Ο Μ.Κ.5 υποστήριξε, χωρίς ο συγκεκριμένος ισχυρισμός του να αμφισβητηθεί κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του, είτε από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης, είτε από τον ευπαίδευτο δημόσιο κατήγορο, ότι όταν ο τότε αστυνομικός διευθυντής Πάφου είπε στην παραπονούμενη να πει το παράπονό της, αυτή ανέφερε «πριν να σας πω τι συνέβηκε δεν θέλω να ανοιχθεί καμιά υπόθεση, το μόνο που ζητώ είναι να μετατεθώ». Αντίθετα ο Μ.Κ.7 ισχυρίσθηκε ότι στη συνάντηση αυτή η Μ.Κ.8 δεν εξέφρασε επιθυμία για τα καθήκοντά της ή για μετάθεσή της σε άλλη πόλη.
- Η Μ.Κ.8 ισχυρίσθηκε στην αντεξέτασή της ότι ουδέποτε ανέφερε το παράπονό της στον Αστ. 1960 Θ. Παπαβασιλείου και αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι είπε στο Μ.Κ.7 ότι είχε αναφέρει το παράπονό της. Μάλιστα ανέφερε και το λόγο που δεν είχε κάνει τέτοιο. «Ε: Ανέφερες τούτο το κατ' ισχυρισμό περιστατικό (στον Αστ. 1960); Α: Οχι. Ε: Στον κ. Πολύδωρο, Πολύ (Μ.Κ.7), είπες του ότι το είπες του Αστυνομικού; Α: Του 1960, Εντιμότατε, δεν το ανέφερα διότι ήταν εξαφανισμένος δεν ξέρω ήταν άφαντος γραφόταν καθήκον αλλά ποτέ δεν ήταν στο γραφείο Ασφαλείας. Ε: Είστε απόλυτα σίγουρη ότι στον Πολύ δεν είπατε ότι το είπατε στον Θ. Παπαβασιλείου; Α: Ναι αφού δεν το είπα του 1960». Σε πλήρη αντίθεση με τον πιο πάνω ισχυρισμό της Μ.Κ.8 ο Μ.Κ.7 ήταν κατηγορηματικός ότι η Μ.Κ.8 του είπε ότι είχε αναφέρει το παράπονό της στον Αστ.
- Ο συγκεκριμένος αστυνομικός δεν κλήθηκε στο Δικαστήριο για να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τον ισχυρισμό της Μ.Κ.
- Η Μ.Κ.8, καθ' όλη τη διάρκεια της ομολογουμένως μακράς αντεξέτασής της, για την οποία αναλώθηκαν 7 δικάσιμοι, επέμεινε ότι ο λόγος, που δεν κατήγγειλε τον κατηγορούμενο στις 14.02.2007 αμέσως μετά το επίδικο επεισόδιο, ήταν διότι πίστευε ότι έπρεπε να πάει ιεραρχικά. Θα αναφέρω στη συνέχεια ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την αντεξέτασή της: «Ε: Συμφωνείς μαζί μου κ. μάρτυς ότι αδικαιολόγητα από τις 14 μέχρι τις 19 που εσείς ισχυρίζεστε ότι ενημερώσατε το λοχία, αδικαιολόγητα δεν προβήκατε σε καταγγελία; Α: Σύμφωνα με εσάς αδικαιολόγητα, σύμφωνα με εμένα που είμαι αστυνομικός που ήξερα ότι θα πάω ιεραρχικά ήταν δικαιολογημένα». Για να είμαι δίκαιος προς τη Μ.Κ.8 οφείλω να αναφέρω ότι υποστήριξε ότι στις 14.02.2007 είχε ενημερώσει το συνάδελφό της Βαλεντίνο και στις 15.02.2007 το συνάδελφό της Κόνονα και ότι ο λόγος που ανέμενε να κάνει το παράπονό της στις 19.02.2007 στο Λοχ. 1842 Α. Στέλικο ήταν διότι αυτός ήταν ο Λοχίας της βάρδιας της και δεν ήθελε ένα τόσο σοβαρό παράπονο να το εμπιστευτεί στο Λοχ. Χαμπή που ήταν ο υπεύθυνος της βάρδιάς της στις 14.02.2007, γιατί πρώτη φορά δούλευε μαζί του και δεν τον ήξερε. Ομολογώ ότι δεν με έχει πείσει ο συγκεκριμένος ισχυρισμός της Μ.Κ.
- Ειλικρινά προβληματίσθηκα πολύ σε σχέση με αυτό το ζήτημα. Ομως δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι δεν μου φαντάζει λογικό μια γυναίκα και μάλιστα αστυνομικός να υφίσταται σεξουαλική παρενόχληση από ανώτερο συνάδελφό της και να μην τον καταγγέλλει αμέσως, διότι έχει την εντύπωση ότι πρέπει να προωθήσει ιεραρχικά την καταγγελία της. Μα δεν θα κατήγγειλε τον κατηγορούμενο για κάποιο πειθαρχικό παράπτωμα που θα είχε νόημα να ακολουθήσει μια τέτοια διαδικασία. Η καταγγελία της αφορούσε την προσβολή της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας της. Η ίδια ήταν το θύμα των έκνομων πράξεων του κατηγορουμένου. Επομένως είχε κάθε δικαίωμα, όπως και οποιαδήποτε άλλη συμπολίτης μας να προβεί σε άμεσο παράπονο εναντίον του. Αρα για την τήρηση ποιας ιεραρχίας μπορεί να γίνει λόγος; Αδυνατώ δε να πιστέψω ότι η Μ.Κ.8 δεν μπορούσε, έστω και την επόμενη ή τη μεθεπόμενη ημέρα, έστω και υπό το κράτος της συναισθηματικής φόρτισης, στην οποία ισχυρίσθηκε ότι βρισκόταν, να αντιληφθεί τα ανωτέρω.
- Σύμφωνα με το κοινά αποδεκτό γεγονός (περιεχόμενο κατάθεσης Αστ. 250 - Τεκ. 22) στις 24.02.2007 γύρω στις 20:00 ο Αστ. 250, μαζί με τον Α.4001 και τον Λοχ. 1842 Στέλικο ήταν υπηρεσία και βρίσκονταν στο γραφείο ασφαλείας του σταθμού. Τότε ήρθε στο γραφείο ο Μ.Κ.7, ο οποίος είπε στο Στέλικο να πιάσει τους άλλους δυο αστυνομικούς για να πάνε και οι τρεις περιπολία και να επιστρέψουν την ώρα της αλλαγής των πόστων. Οταν έφευγαν η Μ.Κ.8 ήρθε στο γραφείο και έμεινε εκεί μαζί με το Μ.Κ.
- Στις μαρτυρίες τους, τόσο ο Μ.Κ.7, όσο και η Μ.Κ.8, συμφωνούν ότι η συνάντηση αυτή έγινε. Υπάρχει όμως σοβαρή διάσταση στις εκδοχές για το λόγο που ο Μ.Κ.7 ζήτησε από τους άλλους αστυνομικούς να αποχωρήσουν. Πιο συγκεκριμένα: Η Μ.Κ.8 ισχυρίσθηκε στην αντεξέτασή της ισχυρίσθηκε τα ακόλουθα: «Ε: Μπορείς να πεις στο Δικαστήριο γιατί ο κ. Πολύς ζήτησε από τους άλλους παρευρισκόμενους και να πάνε περιπολία να συζητήσετε μόνοι σας; Α: Δεν μπορώ να ξέρω. Ε: Γιατί δεν ζήτησες του κ. Πολύ ας παραμείνουν να ακούσουν αυτά που θα πούμε; Α: Εγώ ήθελα να του πω από κοντά δεν με ενδιέφερε αν θα είχε άλλους ή όχι; Ε: Δεν σε ενδιέφερε εσένα; Α: Οχι. Ε: Θυμάσαι; Α: Ο λοχίας Στέλικος που ήταν το γραφείο του ήταν ο Κουσετής και ο 250 Αντώνης Φιλίππου. .............................................................................................................................. Ε: Καλά κυρία μάρτυς είχε κάποιο ιδιαίτερο λόγο αν σου είπε ο κ. Πολύς που δεν ήθελε να είναι παρόντες οι άλλοι αστυνομικοί, ο κ. Στέλικος αφού ήταν ο λοχίας; Α: Ο Κουσεττής και ο Αντώνης φαντάζομαι εγώ προσωπικά λέω ο Κουσεττής ο Αντώνης είναι απλοί αστυνομικοί. Να υποβάλεις ένα παράπονο εναντίον ενός ανώτερου υπαστυνόμου μπροστά σε αστυνομικούς δεν το θεωρώ ούτε εγώ σωστό. Αλλά εμένα δεν με ενδιέφερε. Ε: Λες ότι δεν σε ενδιέφερε αν ήταν παρόντες; Α: Παρόλο που δεν το θεωρώ σωστό δεν με ενδιέφερε, αλλά δεν το θεωρώ ούτε εγώ σωστό.». Από τα λεγόμενα της Μ.Κ.8 ξεκάθαρα συνάγεται το συμπέρασμα ότι η θέση της ήταν ότι η πρωτοβουλία για την αποχώρηση των αστυνομικών ήταν αποκλειστικά του Μ.Κ.7 και ότι η ίδια δεν είχε καμιά ανάμειξη στο ζήτημα, αντιθέτως δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να αναφέρει το παράπονό της στο Μ.Κ.7 στην παρουσία και των τριών άλλων συναδέλφων της. Αντίθετη ήταν η εκδοχή του Μ.Κ.7, ο οποίος υποστήριξε ότι έδιωξε το Λοχία Στέλικο και τους δυο αστυνομικούς, γιατί η ίδια η Μ.Κ.8 του είχε ζητήσει να μην είναι παρών ούτε ο Στέλικος, ούτε κανένας άλλος αστυνομικός, προσθέτοντας, για να είμαι δίκαιος, ότι ήταν και δική του επιθυμία για να μη γίνει κουτσομπολιό.
- Ο Μ.Κ.7 ισχυρίσθηκε ότι μετά τη συζήτηση που είχε με τη Μ.Κ.8 στις 24.03.2007, όπου η τελευταία του έκανε το παράπονό της, αυτός της υπέδειξε να κάνει καταγγελία στον ΑΔΕ Πάφου. Αυτή του απάντησε ότι δεν ήθελε να πάει στην Αστυνομική Διεύθυνση Πάφου, αλλά ότι ήθελε να έρθει ο ΑΔΕ στο αεροδρόμιο. Διευκρινιστικά ο Μ.Κ.7 υποστήριξε ότι αυτό που είπε στη Μ.Κ.8 ήταν, εάν ήθελε, να αναφέρει στον ΑΔΕ Πάφου το παράπονό της, όπως ήταν η διαδικασία. Η Μ.Κ.8 δεν επιβεβαίωσε το Μ.Κ.7 ούτε σε αυτό το σημείο. Αντίθετα υποστήριξε, όχι με απόλυτη βεβαιότητα θα έλεγα, ότι το μόνο που της είπε ο Μ.Κ.7 ήταν ότι θα δει το παράπονό της. Οι ακόλουθες απαντήσεις της είναι χαρακτηριστικές: «Ε: ........Οταν τελειώσατε αυτή τη συζήτηση κυρία μάρτυς που είχες με τον κ. Πολύ τι σου είπε ο κ. Πολύς; Α: Δεν θυμάμαι νομίζω ότι είπε μου θα το δει δε θυμάμαι τι μου είπε ακριβώς μου είπε ότι θα το δει. Ε: Δε θυμάσαι ή δε θυμάσαι και είπε σου ότι θα το δει; Α: Εντάξει είπε μου θα το δω θα δω τι θα κάμω. Ε: Γιατί δε θυμάσαι; Α: Γιατί πέρασαν 3 χρόνια δε μπορώ να θυμηθώ τι μου είπε. Ε: Κυρία μάρτυς, έκαμες ένα τόσο σοβαρό παράπονο στον κ. Πολύ και έφυγες από εκεί και δεν θυμάσαι ή δεν ξέρεις τι σου είπε για ποιο χειρισμό θα γινόταν γι' αυτό το παράπονο; Α: Δε θυμάμαι.».
- Εύλογα ερωτηματικά, κατά την κρίση μου, προκαλεί το γεγονός ότι, τόσο για το Μ.Κ.7, όσο και για τη Μ.Κ.8, η επίσκεψή τους στο γραφείο του κατηγορούμενου στις 14.02.2007, για διαφορετικούς λόγους βεβαίως ο καθένας, ήταν η πρώτη και, όπως προκύπτει από το σύνολο της ενώπιόν μου μαρτυρίας, η μοναδική και συνάμα η τελευταία, ενόσω το συγκεκριμένο γραφείο χρησιμοποιείτο από τον κατηγορούμενο. Γιατί το λεω αυτό; Ας δούμε τους σχετικούς με αυτό το ζήτημα ισχυρισμούς τους. Από τη μαρτυρία της Μ.Κ.8 προκύπτει ότι υπηρετούσε στο αεροδρόμιο Πάφου ανελλιπώς από τις 19.06.2006 μέχρι και την 14.02.2007 και ότι στο γραφείο του κατηγορουμένου, εκτός από την επίδικη ημερομηνία, είχε πάει μόνο την πρώτη ημέρα της τοποθέτησής της, δηλ. στις 19.06.2006, μαζί με όλους τους άλλους συναδέλφους της για να χωρισθούν σε βάρδιες. Σύμφωνα επίσης με τη μαρτυρία της Μ.Κ.8 στις 19.06.2006 παρέμεινε στο γραφείο του κατηγορούμενου για πέντε λεπτά μόνο. Από τη μαρτυρία του Μ.Κ.7 προκύπτει ότι υπηρετούσε στο αεροδρόμιο Πάφου ως βοηθός υπεύθυνος του Σταθμού Ασφαλείας από τα μέσα του 2006 και ότι στις 14.02.2007 ήταν η πρώτη φορά που μπήκε στο γραφείο του κατηγορούμενου. Ο λόγος, σύμφωνα με το Μ.Κ.7, ήταν ότι ο κατηγορούμενος δεν του επέτρεπε να μπαίνει στο γραφείο του, γι' αυτό και δεν πήγαινε. Νομίζω ότι από τα πιο πάνω γεγονότα ο κοινός νους εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί ότι η πιο πάνω σύμπτωση είναι τουλάχιστον περίεργη και δημιουργεί ερωτηματικά.
- Τα ερωτηματικά αυτά επιτείνονται από το λόγο που ο Μ.Κ.7 πήγε στο γραφείο του κατηγορούμενου. Τόσο ο Μ.Κ.7, όσο και η Μ.Κ.8, ισχυρίσθηκαν ότι πήγε για να στείλει ένα φαξ και ότι παρέμεινε για το σκοπό αυτό 15 με 20 λεπτά περίπου. Ας δούμε τους σχετικούς με το ζήτημα αυτό ισχυρισμούς τους, διότι έχουν ενδιαφέρον. Στην κατάθεση του Μ.Κ.7 (Τεκ. 28) αναφέρεται ότι: «Στις 14.02.2007 και γύρω στο μεσημέρι από ότι θυμάμαι πήγα στο γραφείο του υπευθύνου με σκοπό να αποστείλω κάποιο χαρτί του γιατρού με φαξ για να μου εξηγήσει τη διάγνωση που έγραφε. Χτύπησα την πόρτα και αμέσως άνοιξε και είδα εκεί την Γ/Αστ. 1307 η οποία στεκόταν κοντά στην πόρτα. Μέσα στο γραφείο είδα ότι ήταν ο κ. Σωκράτους ο οποίος καθόταν στο γραφείο του. Είδα ότι κοντά στο γραφείο του υπήρχε και η καρέκλα που έπρεπε να βρίσκεται στο άλλο γραφείο που υπάρχει εκεί. Οταν εξήγησα το λόγο της παρουσίας μου η Γ/Αστ. Προθυμοποιήθηκε να το στείλει αυτή. Της το έδωσα και πήγε κοντά στο φαξ και το τοποθέτησε για να το στείλει. Αμέσως τότε πήγα στο μέρος που ήταν η καρέκλα που ήταν πιο πάνω και την μετέφερα στο γραφείο που βρισκόμουν εγώ για να καθίσω. Ενεκα του ότι το φαξ καθυστερούσε να σταλεί παρέμεινα στο γραφείο του υπευθύνου για περίπου 15 λεπτά και όταν στάληκε το πήρα και ετοιμαζόμουν να φύγω άκουσα την Γ/Αστ. 1307 που είπε στον κύριο Σωκράτους «Να φύγω και εγώ κύριε;» και αυτός της απάντησε «όχι μείνε άλλα πεντέξι λεπτά». Στη συνέχεια εγώ έφυγα. Θέλω να αναφέρω όταν μπήκα στο γραφείο του υπευθύνου και όση ώρα παρέμεινα εκεί πρόσεξα ότι η Γ/Αστ. 1307 έδειχνε αναστατωμένη αλλά το μυαλό μου δεν πήγε σε κάτι κακό». Η μαρτυρία αυτή είναι πολύ σημαντική για την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, γιατί στην ουσία πρόκειται για μαρτυρία αυτόπτη μάρτυρα, που επιβεβαιώνει την παρουσία της Μ.Κ.8 στο γραφείο του κατηγορούμενου στις 14.02.2007, την προσπάθειά της να φύγει και την άρνηση του κατηγορουμένου και το γεγονός ότι αυτή ήταν αναστατωμένη. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή και σε αυτή την περίπτωση δημιουργούνται εύλογα ερωτηματικά για την πειστικότητα αυτής της μαρτυρίας; Ανατρέχοντας στην ενώπιόν μου μαρτυρία για να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα κατέληξα στις ακόλουθες σκέψεις: Πως δικαιολογείται καταρχήν η ίδια η επίσκεψη του Μ.Κ.7 στο γραφείο του κατηγορουμένου, όταν ο ίδιος ο Μ.Κ.7 είπε ότι δεν πήγαινε εκεί, διότι ο κατηγορούμενος δεν του το επέτρεπε; Είναι λογικό δηλ. να πήγαινε ο Μ.Κ.7 στο γραφείο του κατηγορούμενου, όπου ήξερε ότι δεν του επιτρεπόταν η είσοδος και όπου δεν είχε πάει ποτέ προηγουμένως μόνο και μόνο για να στείλει ένα φαξ; Δεν θα μπορούσε πολύ απλά, εάν δεν υπήρχε κάποιο άλλο φαξ για να το στείλει, να αναθέσει αυτή τη δουλειά σε κάποιον άλλο αστυνομικό; Εχοντας κατά νου την πιο πάνω σκέψη πως δικαιολογείται η συμπεριφορά του ίδιου του κατηγορουμένου, μετά την είσοδο του Μ.Κ.7; Πολύ λογικά θα ανέμενε κάποιος να αντιδρούσε στην παρουσία του Μ.Κ.7, εφόσον ο τελευταίος ήταν ανεπιθύμητος στο γραφείο του και να μην του επέτρεπε την είσοδο. Αντιθέτως φαίνεται ότι ο Μ.Κ.7 συμπεριφέρθηκε πολύ άνετα κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο γραφείο του κατηγορουμένου και όχι σαν ένα ανεπιθύμητο πρόσωπο. Πήρε την καρέκλα που ήταν δίπλα από το γραφείο του κατηγορούμενου, την έβαλε στο γραφείο που έπρεπε να ήταν και έκατσε αναμένοντας την αποστολή του φαξ. Και όχι μόνο αυτό. Εδωσε, σύμφωνα με τη Μ.Κ.8, και εντολή σε αυτή για να στείλει το φαξ. Θα καταγράψω το χαρακτηριστικό απόσπασμα από την αντεξέταση της Μ.Κ.8: «Ε: Αφού δεν ήταν η δουλειά σου να παραλαμβάνει και αποστέλλεις φαξ γιατί σηκώθηκες να στείλεις το φαξ, χάριν εντολής; Α: Γιατί τη συγκεκριμένη ημέρα το έστειλε το συγκεκριμένο φαξ και μετά από λίγη ώρα ήρθε το receipt του έδωσα..... Ε: Σου ζήτησε; Α: Μου το έδωσε και είπε μου να το στείλω».
- Η Μ.Κ.8 ήταν, κατά την ταπεινή μου πάντα άποψη, εμφανώς απρόθυμη να προσδιορίσει, έστω και κατά προσέγγιση, το χρόνο που διήρκησε το επίδικο περιστατικό και ιδιαίτερα το χρόνο που παρέμεινε στο γραφείο του κατηγορούμενου μετά την αποχώρηση του Μ.Κ.
- Υποβλήθηκαν πολλές ερωτήσεις από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης στη Μ.Κ.8, σε σχέση με το ζήτημα αυτό. Ειλικρινά δεν έχω αντιληφθεί το λόγο για τον οποίο η Μ.Κ.8 δεν ήθελε να δώσει μια σαφή απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις. Εκείνο που οφείλω να καταγράψω είναι ότι η δικαιολογία της ότι «όταν ο άλλος σου επιτίθεται αρχίζεις να μην προσδιορίζεις το χρόνο. Η έννοια μου ήταν να φύγω από το γραφείο του δεν ήταν να πιάσω χρονόμετρο» δεν με έχει πείσει ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Στη βάση των όσων έχω ακούσει κρίνω, όχι μόνο ότι η δικαιολογία της Μ.Κ.8 δεν είναι πειστική, αλλά και ότι η θέση του ευπαίδευτου συνήγορου υπεράσπισης, όπως υποβλήθηκε στην ίδια, ότι ο χρόνος που παρέμεινε στο γραφείο του κατηγορούμενου μετά που έφυγε ο Μ.Κ.7 δεν θα πρέπει να ήταν πάνω από 5 με 10 λεπτά, είναι πιο πιθανό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, παρά όχι.
- Εντύπωση και σαφέστατα ερωτηματικά προκαλεί επίσης το γεγονός ότι η Μ.Κ.8, παρόλο που, σύμφωνα με τη θέση της, στις 19.02.2007 υπέβαλε το παράπονό της στο Λοχία Στέλικο και του είπε ότι θέλει να ενημερώσει τον Αρχηγό Αστυνομίας, μολονότι αυτός την απέτρεψε, λέγοντάς της ότι κάτι τέτοιο θα έχει αρνητικό αντίχτυπο επάνω της και την επομένη η Μ.Κ.8 πληροφορήθηκε ότι ο Λοχίας Στέλικος είχε ενημερώσει σχετικά τον κατηγορούμενο, η ίδια, ούτε στη συνάντησή της με το Μ.Κ.7 στις 24.02.2007, ούτε στη συνάντησή της με τον ΑΔΕ Πάφου στις 27.02.2007 έκανε καμιά καταγγελία εναντίον του Λοχία Στέλικου για την προσπάθειά του να συγκαλύψει την υπόθεση. Η δικαιολογία της Μ.Κ.8, την οποία προέβαλε στην αντεξέτασή της, ότι ο λόγος που δεν προχώρησε σε καταγγελία εναντίον του Λοχία Στέλικου, ήταν ότι αυτό που την ενδιέφερε ήταν η σεξουαλική παρενόχληση του κατηγορούμενου και όχι οι ενέργειες του Στέλικου ειλικρινά δεν με έχει πείσει ότι είναι η φυσιολογική αντίδραση του θύματος μιας σεξουαλικής παρενόχλησης έναντι του υπευθύνου της, αφ' ης στιγμής ο τελευταίος επιλέγει να πάρει το μέρος του θύτη της υπόθεσης και ουσιαστικά την προτρέπει να μη δώσει συνέχεια στην καταγγελία της.
- Ένα εξίσου σημαντικό ζήτημα αυτής της υπόθεσης είναι και το εάν υπήρχε ή όχι μπλε καναπές στο γραφείο του κατηγορούμενου στις 14.02.2007, ενόψει του ότι ένα μέρος της σεξουαλικής παρενόχλησης φέρεται ότι εκτυλίχθηκε σε αυτόν τον καναπέ, καθώς επίσης και επειδή, σύμφωνα με την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, ο κατηγορούμενος μετακίνησε αυτόν τον καναπέ μετά το επεισόδιο. Οι μόνες μαρτυρίες που τείνουν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη και μετακίνηση αυτού του καναπέ είναι οι μαρτυρίες του Μ.Κ.7 και της Μ.Κ.
- Κανείς άλλος μάρτυρας κατηγορίας δεν επιβεβαίωσε ή δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει, ούτε την ύπαρξή του, ούτε τη μετακίνησή του. Οφείλω μάλιστα να πω στο σημείο αυτό, ότι, κατά τη δική μου εκτίμηση, υπάρχει ένα κενό στην ανάκριση. Το εντοπίζω στο γεγονός ότι, σύμφωνα με την κατάθεση του Μ.Κ.7 (Τεκ. 28), κατά τον ουσιώδη χρόνο, υπηρετούσαν στο Σταθμό του αεροδρομίου περίπου 70 αστυνομικοί, άρα θα μπορούσε η ανάκριση να στραφεί στη λήψη καταθέσεων από αυτούς ή έστω κάποιους από αυτούς, για διευκρίνιση αυτού του ζητήματος. Παρά ταύτα πιστεύω ότι ούτε στο συγκεκριμένο ζήτημα η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής καταλήγει να είναι πειστική. Και αυτό γιατί, στην αντεξέτασή του ο Μ.Κ.5, υποστήριξε και δεν υπάρχει κανένας αντίλογος με τη μορφή προφορικής ή γραπτής μαρτυρίας, ότι η Μ.Κ.8 στη συνάντησή της με τον ΑΔΕ Πάφου στις 27.02.2007, που σημειωτέον πραγματοποιήθηκε στο γραφείο του κατηγορούμενου, δηλ. στον τόπο του επίδικου επεισοδίου, δεν υπέδειξε το σημείο που βρισκόταν στις 14.02.2007, σύμφωνα με το δικό της ισχυρισμό, ο μπλε καναπές. Εκείνο που έχω αντιληφθεί από τη μαρτυρία του Μ.Κ.5, κάτι που προκύπτει και από τη μαρτυρία, τόσο του Μ.Κ.7, όσο και της ίδιας της Μ.Κ.8, είναι ότι εκείνο το οποίο συνέβη στις 27.02.2007 είναι ότι η Μ.Κ.8 περιορίσθηκε απλά και μόνο στην αφήγηση των επίδικων γεγονότων, παρόλο που η ίδια, όπως αναφέρει στην κατάθεσή της (Τεκ. 29), όταν μπήκε στο γραφείο διαπίστωσε ότι ο μπλε καναπές δεν ήταν εκεί και στη θέση του υπήρχαν τρεις πολυθρόνες καφέ. Είναι δε απορίας άξιο γιατί, είτε ο ΑΔΕ Πάφου, είτε οι Μ.Κ.5 και 7, δεν ρώτησαν οτιδήποτε τη Μ.Κ.8, σε σχέση με το ζήτημα αυτό και δεν της ζήτησαν να τους υποδείξει το ακριβές σημείο που βρισκόταν ο καναπές, ιδιαίτερα θα έλεγα ο Μ.Κ.7, ο οποίος είναι και ο μόνος, σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία του, που είχε δει τον καναπέ στο γραφείο του κατηγορούμενου.
- Οσον αφορά το Μ.Κ.7 θα ήθελα να σταθώ σε δυο ακόμη σημεία. Ισχυρίσθηκε, στην αντεξέτασή του, ότι κανείς δεν κρατούσε σημειώσεις στη συνάντηση της 27.02.2007, εννοώντας τον ίδιο, τον Αστυνομικό Διευθυντή Πάφου και το Μ.Κ.
- Σε πλήρη αντίθεση ο Μ.Κ.5 ανέφερε ότι όταν στις 28.02.2007 και ώρα 08:00 ο Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου τον κάλεσε στο γραφείο του και του είπε να κάνει λεπτομερή κατάθεση, αυτός του απάντησε ότι δεν μπορεί να τα θυμηθεί όλα. Τότε ο ΑΔΕ Πάφου του έδωσε τις σημειώσεις που έπαιρνε κατά τη συνάντηση για να γράψει την κατάθεσή του και όταν τελειώσει να τις επιστρέψει, πράγμα το οποίο έκανε. Περαιτέρω στην κυρίως εξέτασή του ισχυρίσθηκε ότι, όταν εισήλθε στις 14.02.2007 στο γραφείο του κατηγορούμενου τα blinds, που φαίνονται στη φωτ. 9 του Τεκ. 19 ήταν κλειστά. Η μαρτυρία του αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη σχετική, επί του συγκεκριμένου σημείου, μαρτυρία της Μ.Κ.8, η οποία στην κυρίως εξέτασή της, υποστήριξε ότι τα συγκεκριμένα blinds, όπως είπε στην κατάθεσή της, ήταν ανοιχτά και τα έκλεισε ο κατηγορούμενος. Η αντίφαση είναι προφανής, όταν κάποιος ανατρέξει στην κατάθεση της Μ.Κ.8 (Τεκ. 29), διότι εκεί η Μ.Κ.8 υποστηρίζει ότι ο κατηγορούμενος τα έκλεισε μετά την αποχώρηση του Μ.Κ.7 από το γραφείο και όχι πριν από την είσοδό του σε αυτό.
- Ολοκληρώνοντας την αξιολόγηση των μαρτύρων κατηγορίας οφείλω να αναφερθώ και στο Μ.Κ.12, ο οποίος, με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, έχει κηρυχθεί εχθρικός μάρτυρας και αντεξετάσθηκε από τον ευπαίδευτο δημόσιο κατήγορο, για να καταθέσω και τη δική μου άποψη για την αξιοπιστία του. Καταρχήν οφείλω να πω ότι δεν συμμερίζομαι την εισήγηση του ευπαίδευτου δημόσιου κατηγόρου, ότι θα πρέπει να κρίνω αξιόπιστο και να λάβω υπόψη μου το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης (Τεκ. 42) και να απορρίψω ως αναξιόπιστα τα όσα είπε στο Δικαστήριο, καθώς, κατά την ταπεινή μου άποψη, η νομολογία καθοδηγεί προς την αντιμετώπιση του ζητήματος αυτού με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθώ σε περαιτέρω θεωρητική ενασχόληση του ζητήματος, καθώς προκρίνω ότι προέχει η ουσία. Και η ουσία είναι ότι δεν είμαι διατεθειμένος να προσδώσω οποιαδήποτε αξιοπιστία στην ένορκη μαρτυρία ενός μάρτυρα και δη αστυνομικού, ο οποίος αποδεδειγμένα, έστω και εάν δεχόμασταν ότι πιέστηκε από το Μ.Κ.10, είναι επιρρεπής στην υιοθέτηση και έκθεση γεγονότων που, εν γνώσει του, σύμφωνα πάντα με τη δική του εκδοχή, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Κοντολογίς η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής θα έπρεπε κανονικά να παρουσιάζει μια συνοχή και η μαρτυρία της Μ.Κ.8 να συνάδει και να ενισχύεται από τις μαρτυρίες των Μ.Κ.5, 7, 11 και 12, σε σχέση πάντα με τα ουσιαστικά γεγονότα της υπόθεσης, κάτι που πιστεύω να έχει γίνει κατανοητό ότι δεν συμβαίνει την παρούσα περίπτωση. Εχοντας κατά νου όλα όσα επισήμανα ανωτέρω στο μυαλό μου αναμφίβολα δημιουργούνται σοβαρότατα ερωτηματικά και αμφιβολίες σε σχέση με την αξιοπιστία, ιδιαίτερα των Μ.Κ.7, 8 και 11 και κρίνω ότι είναι ακροσφαλές και επικίνδυνο να στηριχθώ στις μαρτυρίες τους για να καταδικάσω τον κατηγορούμενο στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Ως ακροτελεύτια σκέψη οφείλω να πω, παρόλο που ίσως να είναι και αυτονόητο, ότι παρέλκει η ενασχόλησή μου με τα νομικά ζητήματα που τίθενται στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνήγορου υπεράσπισης σε σχέση με την εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση των σχετικών διατάξεων του Ν. 205(Ι)/02, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Πιστεύω ότι μετά από τη μακρά και επίπονη ακροαματική διαδικασία που προηγήθηκε όφειλα σε όλους τους παράγοντες αυτής της δίκης την κατάθεση της άποψης του δικαστηρίου επί όλων των ουσιαστικών επίδικων ζητημάτων. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Καταληκτικά και με βάση τα όσα έχω αναφέρει ανωτέρω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και με αποδεκτή μαρτυρία την υπόθεσή της εναντίον του Κατηγορουμένου σε όλες τις Κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Ως εκ τούτου ο Κατηγορούμενος αθωώνεται στο σύνολο του Κατηγορητηρίου. (Υπ.) ...................................... Κ. Σατολιάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: General/ Criminal//Final (Αναφορά: σεξουαλική παρενόχληση εργαζομένου - άσεμνη επίθεση - αξιολόγηση μαρτυρίας ) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο