Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. STOICA MIRCEA κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 11903/07, 16.6.2010

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός κατέθεσε ενόρκως και κάλεσε και ένα μάρτυρα υπεράσπισης. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας τόσο των μαρτύρων όσο και του κατηγορούμενου 2 βρίσκεται καταγραμμένο στα πρακτικά του Δικαστηρίου και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους. Δεν θα παραθέσω στο σημείο αυτό περίληψη της μαρτυρίας, αλλά θα το κάνω εκεί όπου και στο βαθμό που είναι αναγκαίο για σκοπούς αξιολόγησης. Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε ο εξεταστής της υπόθεσης Αστ. 4857 Μάριος Μπαρρής. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε καλή εντύπωση. Κατά τη μαρτυρία του απαντούσε με αμεσότητα και σαφήνεια αναφορικά με τις ενέργειες στις οποίες προέβη κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης καθώς και σε όλες τις ερωτήσεις που του τέθηκαν και η όλη εικόνα του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του. Όσον δε αφορά την αξία του επίδικου φορητού ηλεκτρονικού υπολογιστή κατά τον επίδικο χρόνο ανέφερε ότι δεν έκανε οποιαδήποτε έρευνα για να διαπιστώσει αυτή. Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε ο Παύλος Κωνσταντίνου. Σε σχέση με το μάρτυρα αυτό πρέπει να λεχθεί ότι τα όσα ανέφερε δεν αμφισβητήθηκαν από την υπεράσπιση εφόσον δεν αντεξετάσθηκε. Όσον αφορά την αξία του επίδικου υπολογιστή ο μάρτυρας ανέφερε ότι κατά το χρόνο αγοράς του δηλ. το 2005 ήταν Λ.Κ.1,000 αλλά δεν ήξερε ποια ήταν η αξία του κατά τον επίδικο χρόνο. Κατά το χρόνο δε αυτό ανέφερε ότι ο υπολογιστής δεν λειτουργούσε κανονικά και είχε ιούς ενώ τον είχε για να παίζει η κόρη του. Όσον αφορά τις καταθέσεις τεκμήρια 6 και 9 αυτές αποτελούν εμφανώς εξ ακοής μαρτυρία. Τα πρόσωπα που έκαναν τις αρχικές δηλώσεις δεν κλήθηκαν τελικά στο Δικαστήριο να καταθέσουν χωρίς να εξηγηθεί το γιατί. Η απουσία των προσώπων αυτών στέρησε από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να κρίνει το αξιόπιστο ή όχι των όσων αναφέρονται στα τεκμήρια 6 και 9 (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου

(2006)2 ΑΑΔ 217). Τούτου δεδομένου αλλά λαμβάνοντας υπόψη και το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης, με βάση το άρθρο 27 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9, κρίνω ότι δεν μπορεί να δοθεί στην εξ ακοής αυτή μαρτυρία καμία βαρύτητα. Ο κατηγορούμενος 2 γενικά πρέπει να λεχθεί ότι μου έκανε καλή εντύπωση. Απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα, περιέγραψε με σαφήνεια τα επίδικα γεγονότα, ήταν συνεπής και σταθερός στις θέσεις του, οι οποίες χαρακτηρίζονταν επίσης από λογική και συνοχή και δεν περιέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις. Η μαρτυρία του δε και η όλη εικόνα του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του. Συνεπώς η εκδοχή του ως προς τα γεγονότα γίνεται δεκτή. Ως Μ.Υ.1 κατέθεσε ο Γρηγόρης Γρηγορίου γαμπρός του κατηγορούμενου

1. Ο μάρτυρας αυτός ανέφερε ότι είναι τεχνικός υπολογιστών και ότι διορθώνει τέτοιους και για τους πελάτες του πεθερού του. Ανέφερε ότι είδε τον επίδικο υπολογιστή, ότι τότε αυτός δεν δούλευε καν αφού είχε πολλούς ιούς και πρόβλημα με το δίσκο. Είπε στον κατηγορούμενο 2 ότι μπορεί να το φτιάξει και αφού με τα προγράμματα που διαθέτει καθάρισε τους ιούς και έφτιαξε το δίσκο, ξανάβαλε τα προγράμματα για να δουλέψει σωστά. Το κόστος αυτής της επιδιόρθωσης ήταν Λ.Κ.100 και ο κατηγορούμενος 2 του είπε να το φτιάξει και όταν το πουλήσει θα του δώσει Λ.Κ.
2. Όλα τα πιο πάνω πρέπει να λεχθεί ότι δεν κλονίστηκαν κατά την αντεξέταση του και συνεπώς γίνονται δεκτά. Από τη μαρτυρία του δεν δέχομαι αυτό που ανέφερε στην αντεξέταση ότι κάποιος μη τεχνικός δεν μπορεί να καταλάβει αν ένας υπολογιστής έχει ιούς καθώς και ότι χρειάζεται να δει τεχνικός ένα υπολογιστή για να μπορεί να καθορίσει την αξία του. Όσον αφορά το πρώτο θέμα δεν δέχομαι τη θέση του μάρτυρα γιατί αν και ο κατηγορούμενος 2 δήλωσε ότι τεχνικά δεν ξέρει πως δουλεύει ένας υπολογιστής, η ικανότητα του να διαπιστώνει την ύπαρξη τους και όχι να επιδιορθώνει ιούς, δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση του. Άλλωστε και ο Μ.Κ.2 ιδιοκτήτης του υπολογιστή, ο οποίος δεν ανέφερε ότι είχε ιδιαίτερες γνώσεις για υπολογιστές δήλωσε ότι ο επίδικος δεν λειτουργούσε κανονικά αφού είχε ιούς. Όσον αφορά το δεύτερο θέμα η θέση του μάρτυρα δεν γίνεται δεκτή γιατί ενώ αρχικά στην αντεξέταση του είπε ότι χρειάζεται να δει τεχνικός ένα υπολογιστή για να μπορεί να καθορίσει την αξία του στη συνέχεια σε ερώτηση αν συμφωνεί ότι άρα ο κατηγορούμενος 2 δεν μπορούσε να καταλάβει την αξία του μόλις του το πήρε ο αλλοδαπός απάντησε ότι εξαρτάται αφού δεν ήταν καινούριο αλλά 3 χρόνων. Σε ερώτηση αν ο κατηγορούμενος 2 ως μη τεχνικός μπορούσε να καθορίσει την αξία του απάντησε ότι έχει χρόνια που πουλά κομπιούτερ μεταχειρισμένα και ότι ξέρουν ένα πόσο, πόσα πάει. Σε υποβολή ότι λέει ψέματα αφού πριν είπε ότι αν δεν είσαι τεχνικός δεν μπορείς να καθορίσεις την αξία του απάντησε ότι ο ίδιος που είναι τεχνικός δεν ξέρει πόσα πάει. Τέλος συμφώνησε ότι ο ίδιος ως τεχνικός δεν μπορεί να καθορίσει την αξία του αφού δεν είναι πωλητής. Αυτό πρέπει φυσικά να λεχθεί ότι λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο της μαρτυρία του δεν πλήττει την αξιοπιστία του μάρτυρα σε βαθμό που να καθιστά τη μαρτυρία του μη αποδεκτή στο σύνολο της. Αναφορικά με την αποδοχή μέρους μαρτυρίας ενός μάρτυρα και απόρριψης άλλου μέρους παραπέμπω στη Σάββα ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ.

1. Όσον δε αφορά τα δύο πιο πάνω θέματα πρέπει να λεχθεί ότι ο Μ.Υ.1 δεν διέψευσε τη μαρτυρία του κατηγορούμενου 2 εφόσον ως έχει λεχθεί τόσο η ικανότητα του να αντιλαμβάνεται την ύπαρξη ιών σε υπολογιστή όσο και το να καθορίζει την αξία πώλησης του ως έμπορος τέτοιων ειδών που ήταν από το 1992 δεν έχει αμφισβητηθεί. Είναι δε λογικό ότι ένα πρόσωπο που εμπορεύεται ένα προϊόν μπορεί να καθορίσει την τιμή πώλησης του στην αγορά και δεν χρειάζεται ένα τεχνικό που επιδιορθώνει τέτοιο προϊόν για να του πει την αξία του. Το τι μπορεί να μην γνωρίζει ασφαλώς ένας έμπορος σε αντίθεση με ένα τεχνικό είναι το κόστος μιας επιδιόρθωσης. Τα πιο πάνω πρέπει να λεχθεί ότι συνάδουν με την εκδοχή του κατηγορούμενου 2 από την οποία φαίνεται ότι μπορούσε να αναγνωρίσει την ύπαρξη κάποιου προβλήματος στη λειτουργία ενός υπολογιστή όχι όμως και να το επιδιορθώσει καθώς και ότι μπορούσε να καθορίσει την αξία πώλησης του υπολογιστή στην αγορά αλλά όχι και το κόστος επιδιόρθωσης του. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω εάν στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος
2. Το αδίκημα της κλεπταποδοχής εδράζεται στο άρθρο 306 του Ποινικού Κώδικα το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: «
3. Όποιος αποδέχεται ή κατακρατεί περιουσία, που γνωρίζει ότι αυτή κλάπηκε ή αποκτήθηκε με οποιοδήποτε τρόπο κάτω από περιστάσεις που συνιστούν κακούργημα ή πλημμέλημα, είναι ποινικού αδικήματος του ίδιου βαθμού (κακουργήματος ή πλημμελήματος) και υπόκειται- (α) στην περίπτωση κακουργήματος, σε φυλάκιση πέντε χρόνων. (β) στην περίπτωση πλημμελήματος, σε φυλάκιση δύο χρόνων. Από το λεκτικό λοιπόν του εν λόγω άρθρου συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχείου του αδικήματος αυτού είναι:
4. Ο κατηγορούμενος να αποδέχεται ή να κατακρατά περιουσία.
5. Η περιουσία αυτή να κλάπηκε ή να αποκτήθηκε κάτω από περιστάσεις που να συνιστούν κακούργημα ή πλημμέλημα.
6. Η γνώση του κατηγορουμένου ότι η περιουσία αυτή κλάπηκε ή ότι αποκτήθηκε υπό περιστάσεις που να συνιστούν κακούργημα ή πλημμέλημα. Η αποτυχία απόδειξης κλοπής της περιουσίας συνεπάγεται μοιραία αποτυχία απόδειξης κατηγορίας για κλεπταποδοχή. Η μαρτυρία για την κλοπή δεν είναι απαραίτητο να είναι άμεση αλλά μπορεί να συναχθεί και από τις περιστάσεις της υπόθεσης. Οι περιστάσεις λοιπόν υπό τις οποίες ο κατηγορούμενος πήρε την περιουσία μπορεί να είναι αρκετές να αποδείξουν ότι αυτή ήταν κλοπιμαία αλλά και ότι κατά τον ίδιο χρόνο αυτός γνώριζε ότι ήταν κλοπιμαία (βλ. Kyprianou v. The Police

(1976)2 C.L.R. 75 και Archbold 35th ed. par. 2089). Πρέπει επίσης να αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι η περιουσία ήταν κλοπιμαία κατά το χρόνο παραλαβής της (βλ. R. v. Matthews 34 Cr. App. R. 55 και R. v. Johnson 6 Cr. App. R. 128). Το στοιχείο της γνώσης έχει απασχολήσει επί μακρόν την αγγλική νομολογία. Η αναφορά σε αγγλικές αποφάσεις και συγγράμματα γίνεται γιατί το άρθρο 306 του Ποινικού μας Κώδικα, είναι παρόμοιο με το καταργηθέν άρθρο 33

(1)του αγγλικού Larceny Act 1916 με τη διαφορά ότι στο δικό μας άρθρο περιλαμβάνεται και η κατακράτηση της περιουσίας. Ως προς την απαιτούμενη ένοχη διάνοια η υπό αναφορά αγγλική διάταξη ταυτιζόταν με την δική μας αφού και εκεί χρησιμοποιείται η λέξη "knowing". Όσον αφορά το συστατικό στοιχείο της γνώσης αυτό δεν είναι πάντοτε δεκτικό θετικής και άμεσης μαρτυρίας αλλά ως αναγόμενο αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία ενός κατηγορουμένου μπορεί να αποδειχθεί με την τεκμηρίωση στοιχείων και περιστατικών που περιβάλλουν την υπόθεση και που αποδεικνύουν τη γνώση πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Youssef v. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 289). Στην περίπτωση δε που οι εξηγήσεις του κατηγορουμένου δημιουργούν αμφιβολία στο Δικαστήριο ως προς το στοιχείο της γνώσης τότε αυτός πρέπει να αθωωθεί (βλ. Φανιέρος ν. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ 104). Στην Ττοουλιάς ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ 258 τονίστηκε ότι ως θέμα αρχής η αγορά κλαπέντων εμπορευμάτων σε τιμή πολύ χαμηλότερη από την αξία τους μπορεί να ενισχύσει μαρτυρία για την ύπαρξη γνώσης για την προέλευση τους και παράλληλα να αποτελέσει αυτοτελή μαρτυρία από την οποία δυνατό να εξαχθούν ενοχοποιητικά συμπεράσματα. Η αποδεικτική της αξία συναρτάται άμεσα με το βαθμό και την έκταση που προδίδει γνώση για την προέλευση των αντικειμένων. Σε τέτοια περίπτωση η τεκμηρίωση της αξίας των κλαπέντων κατά τον κρίσιμο χρόνο είναι απαραίτητη ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να συναγάγει οποιαδήποτε συμπεράσματα συσχετίζοντας την αξία στην οποία αποκτήθηκαν με την αξία τους στην ελεύθερη αγορά. Στην ίδια υπόθεση αναφέρθηκε επίσης ότι η ηθελημένη απόκρυψη της φύλαξης της κλοπιμαίας περιουσίας τείνει να ενισχύσει την ύπαρξη γνώσης για την προέλευσης της. Επίσης η άρνηση του κατηγορούμενου ότι κατείχε τη συγκεκριμένη περιουσία μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι γνώριζε ότι αυτή είναι κλοπιμαία (βλ. Archbold 35th ed. par. 2097). Περαιτέρω και ψέμα του κατηγορούμενου αναφορικά με την κλοπιμαία περιουσία μπορεί επίσης να οδηγήσει στο ίδιο συμπέρασμα. Όπου η μόνη μαρτυρία εναντίον του κατηγορούμενου είναι ότι κατείχε πρόσφατα κλαπείσα περιουσία η γνώση του ότι αυτή ήταν κλοπιμαία μπορεί να συναχθεί αν αυτός δεν προσφέρει καμία εξήγηση αναφορικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες την έχει αποκτήσει ή αν η εξήγηση που δίδει κριθεί ότι δεν είναι αληθινή (βλ. Archbold 35th ed. par. 2103, Ττοουλιάς και Kyprianou ανωτέρω). Αυτό όμως δεν καταδεικνύεται ως νομικό δόγμα αλλά ως ένα στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη μαζί με την υπόλοιπη μαρτυρία για να καταδειχθεί κατά πόσον στοιχειοθετείται το αδίκημα. Εάν η εξήγηση που δίδει ο κατηγορούμενος αφήνει αμφιβολίες ως προς τη γνώση του ότι η περιουσία ήταν κλοπιμαία τότε το αδίκημα δεν αποδεικνύεται. Το τι συνιστά πρόσφατα κλαπείσα περιουσία εξαρτάται από τη φύση της περιουσίας και τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης (βλ. Archbold 35th ed. par. 2103). Με βάση τη μαρτυρία την οποία έχω κάνει δεκτή στην παρούσα καταλήγω στα ακόλουθα: Ο Παύλος Κωνσταντίνου Μ.Κ.2 είναι ο ιδιοκτήτης της μπυραρίας με την ονομασία «S-300» που βρίσκεται στην λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων «ISABELA COMPEX» αρ. 116 στην Κάτω Πάφο. Την 23.11.07 και γύρω στις 02:00 ο Μ.Κ.2 έφυγε από την μπυραρία του αφού προηγουμένως έκλεισε και κλείδωσε όλες τις πόρτες και τα παράθυρα. Την ίδια ημέρα και περί ώρα 11:00 όταν ο Μ.Κ.2 πήγε να ανοίξει τη μπυραρία του βρήκε την πισινή αλουμινένια πόρτα ανοικτή. Μετά από έλεγχο που έκανε διαπίστωσε ότι από αυτήν κλάπηκαν ένας φορητός ηλεκτρονικός υπολογιστής μάρκας ACER με S/N LXTH30Y0727140DB042500 χρώματος γκρίζου με μαύρο, πέντε τενεκεδάκια μπύρας μάρκας GUINESS συνολικής αξίας Λ.Κ.15, δέκα αναψυκτικά Coca-Cola συνολικής αξίας Λ.Κ.3, μία μπουκάλα ουίσκι 1L μάρκας J&B αξίας Λ.Κ.12 και ένα αντρικό αθλητικό σακάκι χρώματος μπλε με άσπρο αξίας Λ.Κ.

1. Η αξία του υπό αναφορά ηλεκτρονικού υπολογιστή κατά το χρόνο αγοράς του από το Μ.Κ.2 δηλ. περί το 2005 ήταν Λ.Κ.1,
2. Ο Μ.Κ.2 δεν γνώριζε ποια ήταν η αξία του την ημέρα που του τον έκλεψαν. Κατά το χρόνο της κλοπής του ο ηλεκτρονικός υπολογιστής δεν λειτουργούσε κανονικά αφού είχε ιούς και ο Μ.Κ.2 τον είχε για να παίζει η κόρη του. Την ίδια μέρα 23.11.07 και περί ώρα 11:50 ο Μ.Κ.2 κατήγγειλε την εν λόγω διάρρηξη στο ΤΑΕ Πάφου. Αμέσως μετά ο Αστ. 4857 Μάριος Μπαρρής επισκέφθηκε τη σκηνή και προέβηκε σε επιτόπιες εξετάσεις από τις οποίες διαπίστωσε ότι ο δράστης(ες) εισήλθαν εντός της μπυραρίας από αλουμινένια πόρτα την οποία παραβίασαν με φυσική βία. Επίσης διενεργήθηκε έλεγχος στο κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης που είναι εγκατεστημένο στην μπυραρία του Μ.Κ.2 όπου την ίδια μέρα και περί ώρα 06:15 φαίνεται ένας νεαρός άντρας να εισέρχεται στην μπυραρία, να κλέβει τα όσα ανέφερε ο Μ.Κ.2 και να εξέρχεται μετά από πάροδο 8 λεπτών με τα κλοπιμαία. Ο νεαρός αυτός αναγνωρίστηκε από τον Μ.Κ.2 ως πρόσωπο Ρουμανικής καταγωγής που επισκέπτεται τακτικά την μπυραρία του. Ο κατηγορούμενος 2 διατηρεί από το 1992 στην λεωφόρο Ευαγόρα Παλληκαρίδη στην Πάφο κατάστημα όπου πουλά καινούριους και μεταχειρισμένους ηλεκτρονικούς υπολογιστές καθώς και κινητά τηλέφωνα, τηλεοράσεις, βίντεο και άλλα ηλεκτρικά είδη. Στις 23.11.07 κάποιος αλλοδαπός, τον οποίο ο κατηγορούμενος 2 δεν γνώριζε και ο οποίος μιλούσε αγγλικά και του είπε ότι τον έλεγαν Michael Johnson, πήρε στο κατάστημα του κατηγορούμενου 2 τον επίδικο φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή για να τον πουλήσει, λέγοντας ότι ήταν δικός του. Ο κατηγορούμενος 2 ζήτησε από τον αλλοδαπό να του δείξει απόδειξη κάτι που δεν είχε, όπως πολλοί που πήγαιναν στο κατάστημα του να του πουλήσουν κάτι. Ο κατηγορούμενος 2 έβαλε τον υπολογιστή στο ρεύμα και είδε ότι δεν δούλευε αφού ήταν γεμάτος ιούς. Μετά είπε στον αλλοδαπό ότι δεν ήξερε αν θα το δεχτεί μέχρι να το δώσει στον τεχνικό του να το ελέγξει να του πει αν διορθώνεται γιατί αν δεν δούλευε εκείνη την ώρα μπορεί να μη δούλευε ποτέ. Η συμφωνία με τον αλλοδαπό ήταν να τον αγοράσει για Λ.Κ.100 συν Λ.Κ.5 μια κάρτα «so-easy» που θα του έδιδε. Όμως συμφώνησαν να του δώσει Λ.Κ.50 να πάρει τον υπολογιστή, να τον ελέγξει ο τεχνικός του και την επόμενη αν εκείνος του έλεγε ότι διορθώνεται θα του έδιδε τα υπόλοιπα. Έτσι ο κατηγορούμενος 2 έδωσε στον αλλοδαπό Λ.Κ.50 και μια κάρτα «so easy» αξίας Λ.Κ.5 και του έκδωσε την απόδειξη αρ. 417 (βλ. στο τεκμήριο 8) ημερ. 23.11.07 η οποία αναφέρει «Πήρα Λ.Κ.50 + Λ.Κ.5 so easy ντεπόζιτο από το Andys Telecom για το ACER notebook + φορτιστή + mouse, μετά από έλεγχο θα πληρωθεί ακόμη Λ.Κ.50 την επόμενη μέρα». Την αξία του υπολογιστή ο κατηγορούμενος 2 την καθόρισε σε Λ.Κ.105 χωρίς να το ελέγξει πριν ο τεχνικός του εφόσον ήξερε ότι είχε ιούς και υπολόγισε ότι και να μην δούλευε κάποια εξαρτήματα του άξιζαν στη χειρότερη περίπτωση Λ.Κ.
3. Το αν θα προχωρούσε εξαρτάτο από ποσό που θα ήθελε ο τεχνικός του για να τον επιδιορθώσει. Σκέφτηκε ότι αν το κόστος επιδιόρθωσης έβγαινε πολύ ψηλά δεν θα προχωρούσαν. Είδε πόσο πάνε στην αγορά αυτοί οι υπολογιστές από τη διαφήμιση (τεκμήριο 14), η οποία έβγαινε στο περιοδικό «TV MANIA» του «Φιλελεύθερου» κάθε εβδομάδα για ένα μήνα πριν την επίδικη μέρα και την έβλεπε συνέχεια. Σύμφωνα με τη διαφήμιση αυτή ο ίδιος υπολογιστής μεταχειρισμένος διαφημιζόταν ότι πωλείτο για το ποσό των Λ.Κ.299 με δώρα θήκη, εκτυπωτή, mouse και bluetooth. Στο ίδιο περιοδικό ο ίδιος υπολογιστής διαφημιζόταν ότι πωλείτο καινούριος για το ποσό των Λ.Κ.359 (βλ. τεκμήριο 15). Το βράδυ ο κατηγορούμενος 2 πήρε τον υπολογιστή και τον έλεγξε ο τεχνικός του δηλ. ο Μ.Υ.1, ο οποίος είναι και γαμπρός του και του είπε ότι διορθώνεται αλλά θα στοιχίσει Λ.Κ.100 για να διορθωθεί. Την επόμενη ο αλλοδαπός ξαναπήγε και ο κατηγορούμενος 2 του έδωσε τα υπόλοιπα χρήματα. Ο Μ.Υ.1 διόρθωσε τον υπολογιστή αφού καθάρισε τους ιούς, έφτιαξε το δίσκο και ξανάβαλε τα προγράμματα και ότι χρειαζόταν για να είναι σε πλήρη λειτουργία για να πουληθεί. Το κόστος αυτής της επιδιόρθωσης ήταν Λ.Κ.100 και ο κατηγορούμενος 2 είπε στο Μ.Υ.1 ότι όταν πουλήσει το υπολογιστή θα του δώσει τις Λ.Κ.
4. Με σκοπό να πουληθεί ο κατηγορούμενος 2 τοποθέτησε τον υπολογιστή ψηλά στη βιτρίνα του σε περίοπτη θέση. Έβαλε επίσης και την τιμή την οποία καθόρισε, μετά την επιδιόρθωση, στο ποσό των Λ.Κ.
5. Συγκεκριμένα κατέληξε στην τιμή αυτή υπολογίζοντας ότι πλήρωσε τον αλλοδαπό συνολικά Λ.Κ.105 και το κόστος επιδιόρθωσης του υπολογιστή σύμφωνα με τον τεχνικό του ήταν Λ.Κ.100 δηλ. σύνολο Λ.Κ.
6. Έτσι θεώρησε ότι ήταν μέσα στα πλαίσια να πωληθεί για Λ.Κ.
7. Στις 25.11.07 και ώρα 17:30 ενώ οι Αστ. 2827 Χ. Ιακώβου και Αστ. 2371 Ι. Αστραίου του ΤΑΕ Πάφου βρίσκονταν σε μηχανοκίνητη περιπολία στη Λεωφ. Τάφοι των Βασιλέων στην Πάφο σταμάτησαν για έλεγχο άγνωστο πρόσωπο, ο οποίος ανέφερε ότι ονομάζεται STOICA MIRCEA και κατάγεται από την Ρουμανία αλλά δεν κατείχε στοιχεία που να αποδυκνείουν την ταυτότητα του. Ο Αστ. 2827 τον συνέλαβε για εξακρίβωση στοιχείων και τον οδήγησε στην ΑΔΕ Πάφου. Στη συνέχεια ο Αστ. 2827 τον ανέκρινε προφορικά για διερευνώμενες υποθέσεις διαρρήξεων και κλοπών και παραδέχτηκε τη διάπραξη 5 υποθέσεων διαρρήξεων και κλοπών στην Πάφο και Πέγεια. Στη συνέχεια μεταξύ των ωρών 18:20 - 19:00 ο STOICA MIRCEA οδήγησε τους δύο αστυφύλακες και τους υπέδειξε κατοικίες και ένα κατάστημα που διέρρηξε καθώς και τον τρόπο που εισήλθε σε αυτά. Στις 26.11.07 βρέθηκε από την Αστυνομία και παραλήφθηκε από το κατάστημα που διατηρεί ο κατηγορούμενος 2 ο επίδικος φορητός ηλεκτρονικός υπολογιστής. Στις 26.11.07 και ώρα 13:45 ο Μ.Κ.2 κλήθηκε στα γραφεία του Κλιμακίου διαρρήξεων του ΤΑΕ Πάφου, όπου του υποδείχθηκε ο εν λόγω φορητός υπολογιστής, τον οποίο αναγνώρισε σαν τον δικό του που κλάπηκε κατά τη διάρρηξη της μπυραρίας τους στις 23.11.
8. Την ίδια μέρα και ώρα 15:20 ο Αστ. 1013 συνέλαβε τον κατηγορούμενο 2 σχετικά με διερευνόμενη υπόθεση κλεπταποδοχής. Του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του και αφού του επέστησε την προσοχή του στο νόμο απάντησε «Δεν ήξερα ότι ήταν κλεψιμιά». Στη συνέχεια και μεταξύ των ωρών 18:45 - 18:50 ο Αστ. 1013 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο 2 ότι κατά τις 23-26.11.07 αποδέχτηκε και κατακράτησε τον υπό αναφορά φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή εις γνώση του ότι ήταν κλοπιμαίος αφού τον αγόρασε για το ποσό των Λ.Κ.105 ενώ η αξία του ανέρχεται στις Λ.Κ.1,000 και αυτός απάντησε «Όχι δεν παραδέχομαι ότι η αξία του είναι Λ.Κ.1,
9. Η αξία του είναι Λ.Κ.350». Η αξία του επίδικου υπολογιστή κατά το χρόνο που αυτός αγοράστηκε από τον κατηγορούμενο 2 ήταν Λ.Κ.
10. Από τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου και έχουν γίνει δεκτά φαίνεται ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος 2 αποδέχτηκε περιουσία δηλ. τον επίδικο φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο οποίος κλάπηκε μετά από διάρρηξη που έγινε στη μπυραρία του Μ.Κ.
11. Απομένει λοιπόν να εξετασθεί κατά πόσο έχει αποδειχθεί και το τρίτο συστατικό στοιχείο του αδικήματος ήτοι ότι ο κατηγορούμενος 2 κατά το χρόνο που αγόρασε τον εν λόγω υπολογιστή γνώριζε ότι αυτός ήταν κλοπιμαίος. Ως έχει λεχθεί το στοιχείο της γνώσης συνάγεται συνήθως από τις περιστάσεις της υπόθεσης. Για να αποδειχθεί όμως το συστατικό στοιχείο πρέπει από τις περιστάσεις αυτές να συνάγεται ως μόνο και αναμφίβολο συμπέρασμα η γνώση αυτή του κατηγορούμενου
12. Από το σύνολο λοιπόν της μαρτυρίας την οποία έχω κάνει δεκτή φαίνονται τα ακόλουθα:
13. Ο υπολογιστής αγοράστηκε από τον κατηγορούμενο 2 την ίδια μέρα που κλάπηκε.
14. Ο κατηγορούμενος 2 τον αγόρασε για το ποσό των Λ.Κ.
16. Η πραγματική αξία του υπολογιστή κατά το χρόνο που αυτός αγοράστηκε από τον κατηγορούμενο 2 ήταν Λ.Κ.
17. Το θέμα λοιπόν που προκύπτει είναι αν από τα πιο πάνω μπορεί να συναχθεί χωρίς αμφιβολία η ύπαρξη γνώσης του κατηγορούμενου 2 ότι ο υπολογιστής ήταν κλεμμένος κατά το χρόνο που τον αγόρασε. Όσον αφορά το ότι ο κατηγορούμενος 2 κατείχε πρόσφατα κλαπείσα περιουσία πρέπει να λεχθεί ότι αυτός έδωσε εξήγηση αναφορικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες την έχει αποκτήσει και η εξήγηση του αυτή έχει γίνει αποδεκτή. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι ο ίδιος αγοράζει και μεταχειρισμένους υπολογιστές τους οποίους και πουλά στο κατάστημα του. Τον επίδικο υπολογιστή του τον πούλησε κάποιος αλλοδαπός, ο οποίος του είπε μάλιστα ότι ήταν δικός του. Του ζήτησε σχετική απόδειξη αλλά ο αλλοδαπός δεν είχε όπως και άλλοι που πηγαίνουν για να πουλήσουν τέτοια αντικείμενα εκεί δεν έχουν τέτοια απόδειξη. Όσον αφορά την τιμή αγοράς του πρέπει να λεχθεί ότι με βάση τα όσα ανέφερε ο κατηγορούμενος 2 και έχουν γίνει δεκτά σε αυτή δεν μπορεί να υπολογισθεί μόνο το κόστος αγοράς. Αντίθετα είναι λογικό ότι ένας έμπορος που λαμβάνει ένα μεταχειρισμένο προϊόν που μάλιστα έχει κάποιο πρόβλημα υπολογίζει στην τιμή αγοράς το συνολικό κόστος για να μπορεί να πουλήσει εκ νέου το προιόν σε λειτουργήσιμη κατάσταση. Συνεπώς είναι εύλογο ότι στην τιμή αγοράς για τον επίδικο υπολογιστή πρέπει να υπολογιστεί και το κόστος επιδιόρθωσης του που θα επωμιζόταν ο κατηγορούμενος 2 ήτοι και το ποσό των Λ.Κ.
18. Ως εκ τούτου η τιμή αγοράς του υπολογιστή ήταν στην ουσία Λ.Κ.
19. Λαμβάνοντας δε υπόψη ότι η πραγματική του αξία στην αγορά κατά το χρόνο της αγοράς του ήταν Λ.Κ.350 αλλά και με δεδομένο ότι ο κατηγορούμενος 2 γνώριζε από συγκεκριμένη διαφήμιση ότι αυτός πωλείτο μεταχειρισμένος στην τιμή των Λ.Κ.299 δεν μπορεί να λεχθεί ότι αγόρασε τον υπολογιστή σε τιμή πολύ χαμηλότερη της αξίας του. Οι πιο πάνω εξηγήσεις που έδωσε λοιπόν ο κατηγορούμενος 2 και έχουν γίνει δεκτές οδηγούν τουλάχιστον στη δημιουργία αμφιβολία στο Δικαστήριο ως προς το ότι αυτός γνώριζε κατά τον επίδικο χρόνο ότι ο υπολογιστής ήταν κλοπιμαίος. Η αμφιβολία αυτή όμως θα εξακολουθούσε να υπάρχει ακόμη και αν δεν γίνονταν δεκτές οι εξηγήσεις που έδωσε ο κατηγορούμενος 2 και ιδιαίτερα ότι ρώτησε τον αλλοδαπό και εκείνος του είπε ότι ο υπολογιστής ήταν δικός του ή ακόμη και αν τιμή αγοράς του υπολογιστή εθεωρείτο πολύ χαμηλότερη από την αξία του. Αυτό γιατί από το σύνολο και πάλι της μαρτυρίας, η οποία δεν έχει αμφισβητηθεί φαίνονται και τα ακόλουθα: Ο κατηγορούμενος 2 διατηρούσε κατάστημα που από το 1992 πωλούσε μεταξύ άλλων και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Αγόραζε δε με σκοπό να πουλήσει όχι μόνο καινούριους αλλά και μεταχειρισμένους υπολογιστές. Όσον δε αφορά τον επίδικο υπολογιστή σε καμία περίπτωση δεν αρνήθηκε ούτε και προσπάθησε να αποκρύψει την κατοχή του. Αμέσως παραδέχθηκε ότι αυτός ήταν στην κατοχή του στο κατάστημα του και μάλιστα παρέδωσε στην Αστυνομία μπλοκ αποδείξεων (τεκμήριο 8) εντός του οποίου υπέδειξε και τη σχετική απόδειξη πληρωμής με αρ. 417 την οποία έκδωσε και παρέδωσε στο πρόσωπο από το οποίο τον αγόρασε. Το πιο πάνω είναι άλλωστε εμφανές και από το ότι μετά την επιδιόρθωση του έβαλε τον υπολογιστή στο πάνω μέρος της βιτρίνας του καταστήματος του για πώληση σε περίοπτη θέση, εκθέτοντας μάλιστα και την τιμή πώλησης του. Δεν είναι δε λογικό κάποιος, ο οποίος αγοράζει ένα αντικείμενο που γνωρίζει ότι είναι κλεμμένο να το βάλει προς πώληση σε τέτοια θέση στο κατάστημα του όπου μπορεί να το δουν όλοι. Όπως επίσης δεν είναι λογικό κάποιος, ο οποίος γνωρίζει ότι μια περιουσία που λαμβάνει είναι κλοπιμαία να εκδίδει στο πρόσωπο που του την πουλά απόδειξη για την πώληση της. Ως εκ των άνω κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος 2 κατά το χρόνο που έλαβε κατοχή του επίδικου υπολογιστή γνώριζε ότι αυτός ήταν κλοπιμαίος. Συνεπώς ο κατηγορούμενος 2 αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία 3 που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ...................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Κλεπταποδοχή) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο