Δημοκρατίας ν. Φιλόκυπρου Παντελή κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 21382/09, 5.7.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDPAF:2010:11 ΣΤΟ ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΦΟ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Μ. Μαυρονικόλα, Α.Ε.Δ. Α. Κονή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 21382/09 Μεταξύ: Δημοκρατίας v.
- Φιλόκυπρου Παντελή από τη Λεμεσό
- Θάνου Μιχαήλ από τη Λεμεσό Kατηγορουμένων ---------------------- Ημερομηνία: 5.7.2010 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κ. Π. Κυριακίδης (Για ν' ακούσει απόφαση κ. Στ. Ερωτοκρίτου) Για τον Κατηγορούμενο 2: κ. Χ. Φωτίου Κατηγορούμενος 2 παρών ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Δίκη εντός δίκης) Κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του πρώτου μάρτυρα κατηγορίας αστυφ. 2482 Χρ. Σάββα, και στην προσπάθεια του να παρουσιάσει σαν Τεκμήρια παρειακά επιχρίσματα που λήφθηκαν από τον κατηγορούμενο 2 Θάνο Μιχαήλ, υποβλήθηκε ένσταση από την πλευρά της Υπεράσπισης. Οι λόγοι ένστασης που προβλήθησαν από την πλευρά της Υπεράσπισης είναι ότι η χρήση του γενετικού υλικού που λήφθηκε από τον κατηγορούμενο 2 στα πλαίσια άλλης υπόθεσης που εξέταζε η ΥΚΑΝ Λεμεσού, σε αυτή την υπόθεση, είναι δόλια, παράνομη και αντιβαίνει συνταγματικές διατάξεις και ειδικά τις διατάξεις του άρθρου 11 του Συντάγματος. Ήταν η θέση του συνηγόρου του κατηγορούμενου 2 ότι στα πλαίσια της υπόθεσης που εξέταζε η ΥΚΑΝ Λεμεσού εναντίον του κατηγορούμενου 2 λήφθηκε νόμιμα το γενετικό υλικό με τα παρειακά επιχρίσματα αλλά το να εξασφαλίσουν από τον κατηγορούμενο 2 μέλη της ΥΚΑΝ Πάφου συγκατάθεση του για να χρησιμοποιηθεί το γενετικό αυτό υλικό στην παρούσα εκδικαζόμενη υπόθεση είναι παράνομο, είναι δόλιο και δεν πρέπει να επιτραπεί τέτοια χρήση. Κατόπιν αυτής της ένστασης το Δικαστήριο αποφάσισε όπως διεξαχθεί δίκη εντός δίκης για να φανεί κάτω από ποιες συνθήκες και περιστάσεις η ΥΚΑΝ Πάφου εξασφάλισε τη συγκατάθεση του κατηγορούμενου 2 για χρήση του γενετικού του υλικού που λήφθηκε νόμιμα στην εξεταζόμενη υπόθεση της Λεμεσού, γι' αυτή την υπόθεση. Εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής κατέθεσαν δύο μάρτυρες, ο αστυφ. 620 Μάριος Αρτεμίου ο οποίος ήταν και ο εξεταστής της υπόθεσης στη Λεμεσό. Ο εν λόγω μάρτυρας στην κυρίως εξέταση ανάφερε ότι ανήκει στην ΥΚΑΝ Λεμεσού και δυνάμει δικαστικού εντάλματος στις 25.11.09 και ώρα 06.30 μετέβησαν για έρευνα της κατοικίας του κατηγορούμενου 2 Θάνου Μιχαήλ. Κατά τη διάρκεια της έρευνας ανευρέθηκε μέσα σε παπουτσοθήκη εντός του πλυσταριού ένας μεταλλικός σπαστήρας εντός του οποίου υπήρχαν ίχνη κάνναβης. Όταν επέστησε την προσοχή του κατηγορούμενου 2 Θάνου Μιχαήλ γι΄ αυτό το θέμα ο κατηγορούμενος απάντησε «εν δικός μου που αλέθω το χόρτο». Αργότερα και ενώ η έρευνα συνεχιζόταν βρήκε μέσα σε ράφι επίπλου στο καθιστικό της κατοικίας 3 ηλεκτρονικές ζυγαριές ακριβείας χρώματος ασημί τις οποίες παρέλαβε σαν τεκμήρια, τις υπέδειξε στον κατηγορούμενο 2 Θάνο Μιχαήλ, του εξέφρασε τις υποψίες του ότι τις είχε στην κατοχή του για να ζυγίζει ναρκωτικές ουσίες, του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και ο κατηγορούμενος Θάνος Μιχαήλ απάντησε «εν παλιές και είχα τις για να ζυάζω το χόρτο που γοράζω για να μεν μου γελούσιν». Μετά που συνελήφθη ο κατηγορούμενος 2 Θάνος Μιχαήλ και οδηγήθηκε στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού, και μετά από οδηγίες του υπεύθυνου της ΥΚΑΝ Λεμεσού Υπαστ. Μαρίνου Δημητρίου και αφού εξασφάλισε τη γραπτή συγκατάθεση του κατηγορούμενου 2 Θάνου Μιχαήλ, πήρε από τον ίδιο δείγμα του γενετικού του υλικού δηλαδή δύο παρειακά επιχρίσματα για την υπόθεση την οποία εξέταζε και τελούσε υπό σύλληψη. Στη συνέχεια και κατά την κυρίως εξέταση ανάφερε ότι όταν συλληφθεί κάποιος και εξετάζεται οποιαδήποτε υπόθεση εναντίον του αποστέλλεται μήνυμα στο Αρχηγείο και στη συνέχεια, απ' ότι ξέρει, το Αρχηγείο πληροφορεί άλλα τμήματα της Αστυνομίας για το μήνυμα που επήρε. Ο ίδιος δεν γνώριζε αν ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος Θάνος Μιχαήλ αντιμετώπιζε άλλη υπόθεση σε άλλη επαρχία. Δεν έχουν καταχωρίσει μέχρι σήμερα υπόθεση στη Λεμεσό εναντίον το κατηγορούμενου διότι αναμένουν τα αποτελέσματα του Κρατικού Χημείου για τις ουσίες που υπήρχαν στον μεταλλικό σπαστήρα. Αντεξεταζόμενος από τον συνήγορο του κατηγορούμενου ο μάρτυρας ανάφερε ότι δεν γνώριζε να πει κάτω από ποιες συνθήκες ο αστυφ. Χριστοδούλου της ΥΚΑΝ Πάφου βρέθηκε στη Λεμεσό και ούτε γνώριζε αν είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης εναντίον του κατηγορούμενου από το Δικαστήριο Πάφου για εξεταζόμενη υπόθεση. Τον αστυφ. Χριστοδούλου της ΥΚΑΝ Πάφου τον είδε στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού γύρω στο μεσημέρι και τον είδε που πήγε σε κάποιο γραφείο με τον κατηγορούμενο για να του λάβει κατάθεση. Δεύτερος μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχής για τη δίκη εντός δίκης κατέθεσε ο αστυφ. 1794 Α. Δημητρίου. Ο μάρτυρας ανάφερε ότι ετοίμασε ένορκο δήλωση για έκδοση εντάλματος έρευνας της οικίας του κατηγορούμενου 2 αφού είχε εύλογη υποψία που βασίζετο σε μαρτυρία ότι στην οικία του στη Μέσα Γειτονιά στη Λεμεσό υπήρχαν ναρκωτικές ουσίες και ότι έκαμνε χρήση και διακίνηση τέτοιων ουσιών. Ο ίδιος δεν γνώριζε αν εκκρεμούσε ή διερευνάτο οποιαδήποτε άλλη υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου 2 και ούτε γνώριζε, ανάφερε στην αντεξέταση, αν είχε κάποιος αποταθεί στο Δικαστήριο Πάφου για έκδοση εντάλματος έρευνας της οικίας του κατηγορούμενου 2 στην Πάφο. Δεν γνώριζε τίποτε σχετικά με την υπόθεση που διερευνάτο στην Πάφο εναντίον του κατηγορούμενου και ούτε έλαβε μέρος μετά στη διερεύνηση της υπόθεσης της Λεμεσού. Ο μάρτυρας αρνήθηκε ότι του λέχθηκε από άλλα μέλη της ΥΚΑΝ ότι αίτημα που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο Πάφου για έκδοση εντάλματος έρευνας και σύλληψης απορρίφθηκε και ότι ο ίδιος δόλια αποτάθηκε στο Δικαστήριο Λεμεσού για ένταλμα έρευνας στις 25.11.
- Επίσης ο μάρτυρας δεν γνώριζε να πει κάτω από ποιες συνθήκες στις 25.11.09 ο αστυφ. Χριστοδούλου βρέθηκε στα Γραφεία της Υ.Κ.Α.Ν. Λεμεσού να παίρνει κατάθεση από τον κατηγορούμενο 2 Θάνο Μιχαήλ. Για να αποταθεί για ένταλμα έρευνας υπήρχε πληροφορία και μαρτυρία και ενήργησαν όπως ενήργησαν. Τρίτος μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη εντός δίκης κατέθεσε ο αστυφ. 1833 Ιωάννης Χριστοδούλου. Ο εν λόγω μάρτυρας παρουσίασε σαν τεκμήριο τη συγκατάθεση που ο κατηγορούμενος 2 Θάνος Μιχαήλ έδωσε στις 25.11.09 για λήψη και χρήση του γενετικού του υλικού σε αυτή την υπόθεση. Ο κατηγορούμενος 2 Θάνος Μιχαήλ τελούσε υπό κράτηση στη Λεμεσό για άλλη υπόθεση. Ο μάρτυρας, όπως είπε, τον πληροφόρησε για την υπόθεση που διερευνούσε και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο. Ο ίδιος ειδοποιήθηκε από τον Υπεύθυνο της ΥΚΑΝ Πάφου να πάει στη Λεμεσό για να διερευνήσει αυτή την υπόθεση που εξέταζαν εναντίον του κατηγορούμενου 2 Θάνου Μιχαήλ και δεν γνώριζε αν αποτάθηκε οποιοσδήποτε στο Δικαστήριο για ένταλμα σύλληψης του κατηγορούμενου. Η πλευρά του κατηγορούμενου δεν παρουσίασε οποιαδήποτε μαρτυρία και προχώρησε στην επιχειρηματολογία της για μη αποδοχή των παρειακών επιχρισμάτων σαν τεκμηρίων στην παρούσα υπόθεση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Επειδή υπήρξε μεταξύ άλλων εισήγηση του συνηγόρου της Υπεράσπισης ότι παραβιάσθηκαν οι πρόνοιες του άρθρου 11 του Συντάγματος, το Δικαστήριο έχοντας υπόψη του αυτό το μέρος της εισήγησης έπρεπε να προχωρήσει άμεσα στην ανάγκη επίλυσης του, δεδομένου ότι μαρτυρία ληφθείσα κατά παράβαση συνταγματικών δικαιωμάτων είναι απαράδεκτη και αυτομάτως αποκλείεται, προχώρησε στη διεξαγωγή δίκης εντός δίκης (Αστυνομία ν. Γιάλλουρου
(1992)2 Α.Α.Δ. 147, Δημοκρατία ν. Κυπριανίδη κ.α.
(1994)2 Α.Α.Δ. 37 και David Parris v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 186). Σκοπός της δίκης εντός δίκης είναι να διαφανεί κατά πόσο η κατάθεση ή συγκατάθεση ή δήλωση ή ομολογία που λήφθηκε από το ύποπτο πρόσωπο είναι θεληματική, υπό την έννοια ότι είναι το προϊόν της ελεύθερης βούλησης τους. Αποτελεί καθήκον της κατηγορούσας Αρχής, που είναι απόρροια του γεγονότος ότι ο κατηγορούμενος έχει υπέρ του το τεκμήριο της αθωότητας μέχρι την τελική καταδίκη του από το Δικαστήριο, να αποδείξει ότι η κατάθεση ή συγκατάθεση ήταν θεληματική πέραν από κάθε λογική αμφιβολία (δέστε υπόθεση D.P.P. v. Ping Lin
(1975)3 All E.R. 175 και R. v. Sfongaras 22 C.L.R. 113). Η κλασσική διατύπωση της αρχής που διέπει την αποδεχτότητα μιας κατάθεσης ή συγκατάθεση ή δήλωσης ή ομολογίας έχει γίνει στην υπόθεση Imbrahim v. R.
(1914)A.C. 599, 609 ως εξής: "Έχει προ πολλού καθιερωθεί ως θετική αρχή του Αγγλικού ποινικού δικαίου ότι κατάθεση κατηγορουμένου προσώπου τότε μόνο γίνεται δεκτή ως μαρτυρία όταν αποδειχθεί από την Κατηγορούσα Αρχή ότι ήταν θεληματική με την έννοια ότι δεν πάρθηκε από φόβο για ζημιά ή από ελπίδα για όφελος που προκλήθηκε ή χορηγήθηκε από πρόσωπο εξουσίας". Οι αρχές συνοψίστηκαν επίσης γλαφυρά από τον Δικαστή Πική στην υπόθεση Φουρνίδης ν. Δημοκρατίας
(1986)2 Α.Α.Δ. 73, 86-87: "Είναι αλήθεια ότι σειρά αποφάσεων της Κυπριακής νομολογίας αναγνωρίζουν ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να απορρίψει μία κατάθεση αν λήφθηκε κάτω από ύποπτες συνθήκες. Η ουσία αυτών των αποφάσεων έγκειται στο ότι ένα Δικαστήριο που καλείται να αποφασίσει τη δεκτότητα μιας κατάθεσης, δεν πρέπει να διστάζει να απορρίψει μια κατάθεση αν λήφθηκε κάτω από ύποπτες συνθήκες. Αυτές οι αρχές αντανακλούν τη δέσμευση μας για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη διατήρηση του κράτους δικαίου. Ωστόσο καμιά από αυτές τις αυθεντίες στοχεύει στην αλλαγή της βασικής αρχής ότι η θεληματικότητα είναι το κριτήριο της δεκτότητας. Αυτό αποφασίστηκε και στην υπόθεση Αζίνας ν. Δημοκρατίας
(1981)2 C.L.R.9." Το όλο θέμα εξετάζεται πάντοτε μέσα στις ιδιαίτερες συνθήκες που αντιμετωπίζει ο ύποπτος στο στάδιο της ανάκρισης και κατάθεσης και εκτός από τη θεληματικότητα, εξετάζονται οι γενικότερες περιστάσεις που ενδεχόμενα θέτουν τον κατηγορούμενο σε μειονεκτική θέση έναντι του αστυνομικού οργάνου. Αυτό λέχθηκε στην υπόθεση Πετρή ν. Αστυνομίας
(1968)2 Α.Α.Δ. 40, σε σχέση με την έννοια της καταπίεσης. Ακόμη και αν είναι θεληματική μια κατάθεση και η πλάστιγγα της μαρτυρίας κλίνει υπέρ της Αστυνομίας και εναντίον του κατηγορουμένου, το Δικαστήριο έχει πάντοτε διακριτική ευχέρεια, όπως αναφέρθηκε στην Ιωαννίδης ν. Δημοκρατίας
(1968)2 Α.Α.Δ. 169, 185, να απορρίψει μια ομολογία προς το γενικότερο συμφέρον της δικαιοσύνης, αν είναι της γνώμης ότι έχει ληφθεί υπό περιστάσεις ύποπτες ή που αφήνουν πολλά ερωτηματικά σε σχέση με την όλη διαδικασία. Στην υπόθεση Πετρή (πιο πάνω) το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρθηκε με επιδοκιμασία στο πιο κάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Λόρδου Devlin "The Criminal prosecution in England" 1960, σελ. 38-39: "Η ουσία του πράγματος είναι ότι ο Δικαστής πρέπει να ικανοποιηθεί ότι έχει γίνει άδικη και καταπιεστική χρήση των εξουσιών της Αστυνομίας. Αν ικανοποιηθεί θα απορρίψει τη μαρτυρία, παρόλο που δεν υπάρχει Κανόνας που ειδικά το απαγορεύει. Αν δεν ικανοποιηθεί θα δεχθεί τη μαρτυρία έστω και αν υπάρχει κάποια τεχνική παραβίαση ενός από τους Κανόνες. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ποτέ ότι οι Δικαστικοί Κανόνες έγιναν για την καθοδήγηση της Αστυνομίας και όχι για τον περιορισμό της δικαστικής εξουσίας". Όπως φαίνεται πιο πάνω από τις διάφορες υποθέσεις η κυρίαρχη οδηγούσα αρχή για την αποδεκτότητα ή μη μιας κατάθεσης είναι η θεληματικότητα της και μπορεί εδώ να υπομνησθεί το τι αναγράφεται στην εισαγωγική δήλωση των Δικαστικών Κανόνων: "(ε) Αποτελεί βασική προϋπόθεση για την αποδεκτότητα σε μαρτυρία ενάντια σε ένα πρόσωπο τόσο μια προφορική απάντηση που δόθηκε απ' αυτόν σε ερωτήσεις από αστυνομικό όργανο όσο και κατάθεση που έγινε από το πρόσωπο αυτό, ότι πρέπει αυτή να ήταν θεληματική με την έννοια ότι δεν έχει ληφθεί από αυτόν από φόβο μήπως επηρεασθεί επιζήμια η θέση του ή με καταπιεστικό τρόπο ή από ελπίδα για κάποιο όφελος που του προκλήθηκε ή που του δόθηκε από πρόσωπο που κατέχει εξουσία." Στις Αγγλικές υποθέσεις Βοard of Noor Mohamed v. R.
(1949)1 Αll Ε.R. 365, 370 και Harris v. Director of Public Prosecutions
(1952)1 All E.R. 1044, 1048 λέχθηκαν τα εξής σε μετάφραση: "Χωρίς αμφιβολία σε μια ποινική υπόθεση ο δικαστής διαθέτει πάντοτε διακριτική ευχέρεια να μην επιτρέψει μαρτυρία αν οι αυστηροί κανόνες δεκτότητας θα λειτουργούσαν άδικα εναντίον του κατηγορουμένου". Από τις πιο πάνω υποθέσεις προκύπτει ότι αν για παράδειγμα ένα έγγραφο έχει εξασφαλισθεί από ένα κατηγορούμενο με τέχνασμα, χωρίς αμφιβολία ο δικαστής μπορεί να το αποκλείσει από μαρτυρία. Παράλληλα όμως σύμφωνα και με την απόφαση Jeffrey v. Black
(1978)Q.B. 490 έγινε δεκτό ότι «χωρίς καμιά αμφιβολία πρέπει σταθερά να δεχθούμε την πρόταση ότι μια παρατυπία στην εξασφάλιση της μαρτυρίας δεν καθιστά τη μαρτυρία μη αποδεκτή». Όλες οι πιο πάνω αγγλικές υποθέσεις αναφέρθηκαν και έτυχαν σχολιασμού από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Parris v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 186. Τα αδιάσειστα στοιχεία και γεγονότα που προκύπτουν απ' ότι τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου είναι τα ακόλουθα: (α) Η αίτηση για έκδοση εντάλματος έρευνας και σύλληψης που έγινε στο Δικαστήριο Πάφου στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσης υπόθεσης απορρίφθηκε από το Δικαστήριο Πάφου. (β) Νόμιμα εξεδόθη το ένταλμα έρευνας και κατόπιν σύλληψης του συγκεκριμένου κατηγορούμενου από το Δικαστήριο Λεμεσού στα πλαίσια της διερεύνησης της υπόθεσης της Λεμεσού. (γ) Νόμιμα και νομότυπα λήφθηκε γενετικό υλικό από τον κατηγορούμενο στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης της Λεμεσού. (δ) Το κλιμάκιο ΥΚΑΝ Πάφου και μετά την απόρριψη του αιτήματος για έρευνα και σύλληψη του κατηγορούμενου Θάνου Μιχαήλ συνέχισε την διερεύνηση της υπόθεσης που προέκυψε, και στα πλαίσια αυτής της διερεύνησης έστειλε τον αστυφ. 1833 Ιωάννη Χριστοδούλου στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού όπου κρατείτο ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος και έλαβε ανακριτική κατάθεση από αυτόν και συγκατάθεση του για χρήση του γενετικού του υλικού που λήφθηκε στα πλαίσια της υπόθεσης Λεμεσού, στην παρούσα υπόθεση. (ε) Το κλιμάκιο ΥΚΑΝ Λεμεσού δεν κατηγόρησε γραπτώς το συγκεκριμένο κατηγορούμενο για την υπόθεση Λεμεσού αλλά αναμένει τα αποτελέσματα του Κρατικού Χημείου για τις ουσίες που απέστειλε για ανάλυση για να καταλήξει αν θα καταχωρήσει ποινική υπόθεση εναντίον του ή όχι. Το γεγονός απόρριψης της αίτησης για έρευνα ή και σύλληψη του συγκεκριμένου κατηγορούμενου από το Δικαστήριο Πάφου, δεν ήταν εμπόδιο στη συνέχιση της διερεύνησης των αδικημάτων από το κλιμάκιο ΥΚΑΝ Πάφου ούτε προκύπτει οποιαδήποτε παρανομία, παρατυπία ή δόλια συμπεριφορά των Διωκτικών Αρχών σε σχέση με την περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης. Η μετάβαση του κλιμακίου ΥΚΑΝ Πάφου στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού για περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης που εξετάζετο στην Πάφο και λήψης ανακριτικής κατάθεσης από τον κατηγορούμενο όπως και η λήψη συγκατάθεσης από τον κατηγορούμενο, για χρήση του γενετικού του υλικού που λήφθηκε στα πλαίσια της υπόθεσης Λεμεσού δεν ενέχει καμιά απολύτως παρανομία ή παρατυπία ή τέχνασμα ή δείχνει να ενήργησαν τα μέλη της ΥΚΑΝ Πάφου με δολιότητα. Η ΥΚΑΝ Πάφου είχε ενώπιον της μια υπόθεση να διερευνήσει και προχώρησε στη διερεύνηση της υπόθεσης. Η προσωπική ασφάλεια του κατηγορούμενου που προστατεύεται από το άρθρο 11 του Συντάγματος δεν ετέθη σε κίνδυνο σε καμιά περίπτωση ένεκα της διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης από την ΥΚΑΝ Πάφου. Ο κατηγορούμενος τελούσε ήδη υπό κράτηση δυνάμει δικαστικού διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι με την ταυτόχρονη διερεύνηση της υπόθεσης της Πάφου παραβιάστηκαν τα δικαιώματα του για προσωπική ελευθερία. Από την άλλη κατά την άποψη μας η προσωπική ασφάλεια που προβλέπεται από το άρθρο 11 του Συντάγματος δεν είναι τόσο ευρεία έννοια ώστε να εφαρμόζεται στις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης και να επεκτείνεται και να καλύπτει το γεγονός της διερεύνησης του αδικήματος που προσπαθούσε να εξιχνιάσει η ΥΚΑΝ Πάφου ενώ τελούσε υπό κράτηση στη Λεμεσό για το αδίκημα που διερευνάτο στη Λεμεσό. Το γεγονός ότι η ΥΚΑΝ Πάφου πληροφορήθηκε ότι ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση στη Λεμεσό και προχώρησε και συνέχισε τη διερεύνηση του αδικήματος που διεπράχθη στην Πάφο δεν ενέχει οιαδήποτε δολιότητα ή παραβιάζει οποιοδήποτε δικαίωμα συνταγματικό ή άλλο του κατηγορούμενου. Η λήψη συγκατάθεσης για χρήση του γενετικού του υλικού και στα πλαίσια της διερεύνησης της υπόθεσης της Πάφου υπήρξε καθ' όλα σύννομη και δεν έχει καμία παρανομία. Η εξήγηση και ερμηνεία που προσπαθεί ο κ. Φωτίου να προσδώσει σε αυτή τη συγκατάθεση χρήσης είναι αντιφατική και διφορούμενη θέση. Δεν μπορεί από τη μια να δέχεται ότι νομότυπα ελήφθηκε με συγκατάθεση του κατηγορούμενου το γενετικό του υλικό στα πλαίσια της διερεύνησης της υπόθεσης Λεμεσού και ακολούθως να ισχυρίζεται ότι η συγκατάθεση που εδόθη στο μέλος της ΥΚΑΝ Πάφου για χρήση του γενετικού του υλικού στη διερεύνηση της υπόθεσης της Πάφου ενέχει δολιότητα, παρανομία ή τέχνασμα ή αντιβαίνει συνταγματικές πρόνοιες. Οι ισχυρισμοί του δικηγόρου του κατηγορούμενου 2 για δολιότητα ή παραβίαση οποιουδήποτε δικαιώματος του κατηγορούμενου 2 παρέμειναν στο επίπεδο των ισχυρισμών. Καμία μαρτυρία δεν δόθηκε για να τους υποστηρίξει. Η συγκατάθεση εκ μέρους του κατηγορούμενου 2 δόθηκε σαν αποτέλεσμα της δικής του ελεύθερης βούλησης, αυτόβουλα και τίποτα δεν επηρέασε την βούληση του κατηγορούμενου 2 να δώσει την επίδικη συγκατάθεση. Για το εξεταζόμενο θέμα θα ελέγαμε ότι και πριν ακόμη τροποποιηθεί ο Νόμος για προσωπικά δεδομένα όπως είναι το γενετικό υλικό σε διάλεξη που έδωσε η Επίτροπος Προσωπικών Δεδομένων και η οποία εδημοσιεύθη από την "Θέμις" Εταιρεία Νομικών Μελετών ανάφερε τα εξής: "Η Αστυνομία υπόκειται στις διατάξεις του Νόμου. Μπορεί να συλλέγει και επεξεργάζεται προσωπικά δεδομένα, ευαίσθητα και μη, για σκοπούς διερεύνησης, διακρίβωσης αδικημάτων, για σκοπούς εθνικής ασφάλειας χωρίς την συγκατάθεση των υποκειμένων των δεδομένων". Συμφωνούμε πλήρως με την πιο πάνω άποψη. Προχωρώντας δε θα ελέγαμε μετά πλήρους βεβαιότητος ότι η συγκατάθεση που έδωσε ο κατηγορούμενος για χρήση του γενετικού του υλικού στα πλαίσια της υπόθεσης της Πάφου ισοδυναμεί με εκ δευτέρου νόμιμη και σύμφωνα με τους κανονισμούς λήψη γενετικού υλικού για την παρούσα υπόθεση. Επίσης θα προσθέταμε ακόμα ότι και αν η πιο πάνω άποψη είναι λανθασμένη και δεν εφαρμόζεται στην παρούσα περίπτωση, αποτελεί πεποίθηση μας ότι με βάση τα αδιάσειστα γεγονότα ουδόλως παραβιάζεται ο Νόμος ή το Σύνταγμα. Ο κατηγορούμενος παρέσχε τη συγκατάθεση του με πλήρη επίγνωση του σκοπού για τον οποίο ελαμβάνετο και της επεξεργασίας που θα ετύγχανε το γενετικό του υλικό σαν προσωπικό δεδομένο. Δεν υπάρχει καμιά αμφισβήτηση ότι το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου θα συγκρινόταν με τα τεκμήρια του εγκλήματος που διερευνούσε η ΥΚΑΝ Πάφου στην προσπάθεια εξιχνίασης του και η σύγκριση αυτή εξυπηρετεί χωρίς καμιά αμφιβολία το δημόσιο συμφέρον. Η καταστολή και εξιχνίαση εγκλημάτων, ιδίως σοβαρών, όπως του παρόντος, εξυπηρετεί πρώτιστα το δημόσιο συμφέρον. Το ίδιο και η δικαστική διαδικασία η οποία σκοπεί στην απόδοση ευθυνών όπου υπάρχουν, και στην απαλλαγή κατηγορούμενου όταν διαπιστωθεί πως άδικα αντιμετωπίζει κατηγορίες. Η υπόθεση Parpas v. Republic
(1988)2 C.L.R. 5, την οποία επικαλέσθη ο κ. Φωτίου δεν έχει εφαρμογή στη δική μας υπόθεση διότι εδώ ο κατηγορούμενος εν γνώσει του και με ελεύθερη τη βούληση του υπέγραψε σχετική συγκατάθεση για χρήση του γενετικού του υλικού. Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνομε ότι η ένσταση που υποβλήθη στην προσπάθεια παρουσίασης των παρειακών επιχρισμάτων σαν Τεκμήριο στην παρούσα υπόθεση είναι και νόμο και ουσία αβάσιμος και την απορρίπτουμε. (Υπ.) ................ Φ. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ................ Μ. Μαυρονικόλας, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ................ Α. Κονής, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο