Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Λευτέρης Χάμπιαουρης, Αρ. Υπόθεσης: 8546/07, 22.10.2010

(2)του ίδιου Νόμου (κατηγορία 2). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας 1 ο κατηγορούμενος μεταξύ των ημερομηνιών 3.3.07 και 4.3.07 στην περιοχή «Θρουμπερή» στη Έμπα της Επαρχίας Πάφου, εισήλθε μέσα σε χωράφι με φυτείες από μαρούλια, κρεμμύδια και μαϊντανό του Γεώργιου Νικολάου Έλληνα από την Έμπα με σκοπό να διαπράξει μέσα σε αυτό αδίκημα, δηλαδή κακόβουλη ζημιά. Σύμφωνα δε με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας 2 κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο με την κατηγορία 1 ο κατηγορούμενος εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά σε φυτείες από μαρούλια, κρεμμύδια μαϊντανό καθώς και σε λάστιχα ποτίσματος συνολικού ύψους Λ.Κ.1,350 περιουσία του Γεώργιου Νικολάου Έλληνα από την Έμπα. Προς απόδειξη της υπόθεσης της η κατηγορούσα αρχή κάλεσε 4 μάρτυρες ενώ κατατέθηκαν 19 τεκμήρια. Περαιτέρω έγιναν παραδεκτά γεγονότα το περιεχόμενο των τεκμηρίων 1, 3 και 4 καθώς και το περιεχόμενο του καταλόγου (Αναλυτικός Πίνακας) που βρίσκεται στο πίσω μέρος του βιβλιαρίου φωτογραφιών που λήφθηκαν στις 4.3.07 (τεκμήριο 2). Συγκεκριμένα αποτελούν παραδεκτά γεγονότα τα ακόλουθα: Ο Αστ. 1825 Α. Χριστοφή στις 4.3.07 και ώρα 10:30 μετέβηκε στην περιοχή Ασπροχώματα έδαφος του χωριού Έμπα για φωτογράφηση σκηνής σχετικά με διερευνώμενη υπόθεση κακόβουλης ζημιάς. Περί ώρα 10:45 στην πιο πάνω περιοχή φωτογράφησε το όχημα μάρκας Nissan Patrol το οποίο ήταν σταθμευμένο σε ανοικτό χώρο. Από τα φιλμ και από τα αναλλοίωτα αρνητικά έγιναν φωτογραφικές μεγεθύνσεις τις οποίες έδεσε σε βιβλιάριο αποτελούμενο από 25 φωτογραφίες (τεκμήριο 2). Στη συνέχεια μετέβηκε στην περιοχή Θρουμπερή έδαφος του χωριού Έμπα όπου περί ώρα 11:05-11:20 φωτογράφησε ζημιές που προκλήθηκαν σε χωράφι με μαρούλια, μαϊντανούς και κρεμμύδια με την χρήση μηχανοκίνητου οχήματος. Την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 14:35-16:45 στην ΑΔΕ Πάφου, προέβηκε σε εξετάσεις του πιο πάνω οχήματος και έλαβε τα ακόλουθα τεκμήρια:

1. Δειγματοληψία από το τιμόνι του οχήματος (ΑΧ1) (τεκμήριο 11).
2. Δειγματοληψία από το μοχλό ταχυτήτων του οχήματος (ΑΧ2) (τεκμήριο 12).
3. Δειγματοληψία από το χειρόφρενο του οχήματος (ΑΧ3) (τεκμήριο 13).
4. Χώμα από τον μπροστινό και πισινό δεξιό τροχό του οχήματος (ΑΧ4) (τεκμήριο 14).
5. Χώμα από τον μπροστινό και πισινό αριστερό τροχό του οχήματος (ΑΧ5) (τεκμήριο 15). Την ίδια ημέρα ο Αστ. 1825 μετέβηκε εκ νέου στο προαναφερόμενο χωράφι και έλαβε από εκεί δείγματα χώματος από ίχνη τροχοπέδησης (ΑΧ6-ΑΧ7) (τεκμήρια 16-17). Στη συνέχεια την ίδια μέρα περί ώρα 18:50 στα γραφεία του Τ ΑΕ Πάφου ο Αστ. 1825 παρέδωσε τα τεκμήρια ΑΧ1-ΑΧ5 στον Α/Αστ. 4554 Μ. Χριστοδούλου του ΤΑΕ Πάφου. Στις 12.3.07 περί ώρα 13:30 ο Αστ. 1825 στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου παρέδωσε στον Α/Αστ. 4554 και τα υπόλοιπα τεκμήρια δηλ. ΑΧ6-ΑΧ
6. Οι φωτογραφίες 1-8 δείχνουν το προαναφερόμενο αυτοκίνητο στην περιοχή Ασπροχώματα. Ειδικότερα στις φωτογραφίες 3 και 5 φαίνεται στον πισινό αριστερό τροχό του αυτοκινήτου στο ριμς αυτού να υπάρχει ένα φύλλο μαρουλιού. Περαιτέρω στις φωτογραφίες 6 και 7 φαίνεται το εσωτερικό φτερό του πισινού αριστερού φτερού του αυτοκινήτου στο οποίο υπάρχει ένα δεύτερο φύλλο μαρουλιού. Η δε φωτογραφία 8 δείχνει το κάτω μέρος του αυτοκινήτου στο οποίο υπάρχει ένα τρίτο φύλλο μαρουλιού. Στις φωτογραφίες 9-13 φαίνεται το προαναφερόμενο χωράφι στην περιοχή Θρουμπερή με κατεστραμμένα μαρούλια από ίχνη τροχοπέδησης μηχανοκινήτου οχήματος. Στις φωτογραφίες 14-15 φαίνονται οι διαστάσεις από τα εν λόγω ίχνη τροχοπέδησης εντός του χωραφιού. Η φωτογραφία 16 δείχνει το σημείο εξόδου του μηχανοκινήτου οχήματος από το εν λόγω χωράφι και την κατεύθυνση που ακολούθησε ενώ η φωτογραφία 17 δείχνει τις διαστάσεις ιχνών τροχοπέδησης πάνω στο δρόμο. Οι φωτογραφίες 18-20 και 22-25 δείχνουν το ίδιο χωράφι με κατεστραμμένους μαϊντανούς και κρεμμύδια και τα ίχνη τροχοπέδησης μηχανοκίνητου οχήματος. Τέλος η φωτογραφία 21 δείχνει τις διαστάσεις από τα ίχνη τροχοπέδησης εντός του χωραφιού όπου υπήρχαν μαϊντανοί. Ο Αστ. 3016 Γ. Δημητρίου στις 19.3.07 μετέφερε στη Λευκωσία για εξετάσεις στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής τα τεκμήρια ΑΧ1-ΑΧ3 καθώς και δύο παρειακά επιχρίσματα (ΜΧ1) (τεκμήριο 10) (που λήφθηκαν από τον κατηγορούμενο στις 5.3.07) και στο Τμήμα Γεωλογικής Επισκόπησης τα τεκμήρια ΑΧ4-ΑΧ
7. Συγκεκριμένα ζητήθηκε όπως τα τεκμήρια ΑΧ1-ΑΧ3 συγκριθούν με το τεκμήριο ΜΧ1 και τα τεκμήρια ΑΧ4-ΑΧ5 με τα τεκμήρια ΑΧ6-ΑΧ
8. Μετά την ενδιάμεση απόφαση για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορουμένου και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, αυτός επέλεξε, ως άλλωστε εδικαιούτο, να προβεί σε ανώμοτη δήλωση και δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες. Στην ανώμοτη δήλωση του ο κατηγορούμενος ανέφερε τα ακόλουθα: «Στην υπόθεση αυτή είμαι αθώος. Σε καμία περίπτωση δεν είχα διαφορές με τον παραπονούμενο και δεν είχα κανένα λόγο να κάνω οποιαδήποτε ζημιά σε αυτόν. Δεν γνωρίζω αν κάποιος άλλος οδηγούσε το αυτοκίνητο μου και έκανε τη ζημιά αυτή. Το μόνο που μπορώ να δηλώσω είναι ότι δεν έχω σχέση με την υπόθεση και είμαι αθώος». Το περιεχόμενο της μαρτυρίας των μαρτύρων κατηγορίας βρίσκεται καταγραμμένο στα πρακτικά του Δικαστηρίου και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους. Δεν θα παραθέσω στο σημείο αυτό περίληψη της μαρτυρίας, αλλά θα το κάνω εκεί όπου και στο βαθμό που είναι αναγκαίο για σκοπούς αξιολόγησης. Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε ο παραπονούμενος Γεώργιος Νικολάου Έλληνας. Ο μάρτυρας αυτός πρέπει να λεχθεί ότι μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Κατά τη μαρτυρία του απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα, περιέγραψε με σαφήνεια και λεπτομέρεια τα όσα διαπίστωσε κατά τον επίδικο χρόνο και οι θέσεις του χαρακτηρίζονταν από λογική, συνέχεια αλλά και συνέπεια, υποστηρίζονται από τη μαρτυρία του ΜΚ2 και δεν κλονίστηκαν κατά την αντεξέταση του. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Ως ΜΚ2 κατέθεσε ο εξεταστής της υπόθεσης Α/Αστ. 4554 Μάξιμος Χριστοδούλου. Και ο μάρτυρας αυτός μου έκανε καλή εντύπωση. Κατέθεσε στο Δικαστήριο τα τεκμήρια της υπόθεσης και περιέγραψε με λεπτομέρεια τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης καθώς και τα όσα διαπίστωσε από τις εξετάσεις τις οποίες έκανε. Η μαρτυρία του χαρακτηριζόταν επίσης από συνέπεια και λογική και δεν κλονίσθηκε κατά την αντεξέταση του. Ούτε για το μάρτυρα αυτό υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς την ειλικρίνεια του. Ως ΜΚ3 κατέθεσε ο Ιωάννης Παναγίδης, Ανώτερος Λειτουργός στο Τμήμα Γεωλογικής Επισκόπησης. Ο μάρτυρας σε έκθεση που ετοίμασε (τεκμήριο 18) ανέφερε τις επιστημονικές εξετάσεις που έκανε, τα αποτελέσματα αυτών και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε με βάση αυτά όσον αφορά τα τεκμήρια ΑΧ4-ΑΧ

1. Συγκεκριμένα το αποτέλεσμα των εξετάσεων που έκανε κατέδειξε ότι τα δείγματα τεκμήρια ΑΧ4-ΑΧ7 είναι καφέ χώμα που αποτελείται από ιλύ και άργιλο και περιέχουν κόκκους ασβεστολιθικών πετρωμάτων και λίγα φυτικά κατάλοιπα. Η εξέταση των λεπτών τομών στο πετρογραφικό μικροσκόπιο έδειξε ότι τα δείγματα αποτελούνται από γωνιώδεις έως ημιαποστρογγυλευμένους κόκκους αργίλου σε ίση περίπου αναλογία και με σποραδική παρουσία μικροαπολιθωμάτων και φυτικών ινών. Με βάση τα αποτελέσματα αυτά ο μάρτυρας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα τέσσερα δείγματα έχουν παρόμοια ορυκτολογική σύσταση που δείχνει και παρόμοια προέλευση. Εξήγησε στην ουσία ότι το συμπέρασμα του αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τα δείγματα ΑΧ4-5 που βρέθηκαν στο αυτοκίνητο προέρχονται από το επίδικο χωράφι αλλά θα μπορούσε να είναι από οποιαδήποτε άλλη περιοχή που έχει την ίδια ορυκτολογική σύσταση. Συμφώνησε περαιτέρω ότι σε όλη τη γύρω περιοχή από όπου λήφθηκαν τα ΑΧ6-7 δηλ. από το επίδικο χωράφι υπάρχει όμοια ή παρόμοια ορυκτολογική σύσταση των χωμάτων. Θα πρέπει να εξετάσει ολόκληρη την περιοχή όμως για να πει σε πόση απόσταση υπάρχει ο ίδιος γεωλογικός σχηματισμός. Τέλος ανέφερε ότι για να πει κατά πόσο υπάρχουν και σε άλλες περιοχές της Κύπρου τα ίδια πετρώματα θα πρέπει να τα συγκρίνει. Τέλος ως ΜΚ4 κατέθεσε ο γεωπόνος Γιώργος Παρούτης. Στις 7.4.07 τον κάλεσε ο παραπονούμενος για να εκτιμήσει το ύψος προκληθείσας ζημιάς στο επίδικο χωράφι. Την ίδια μέρα επισκέφθηκε το χωράφι και αφού επιθεώρησε τη ζημιά κατέγραψε και υπολόγισε το ύψος της, το οποίο αναφέρει αναλυτικά στην έκθεση του τεκμήριο 6 ημερ. 18.4.07, την οποία έδωσε στον παραπονούμενο. Συγκεκριμένα το ύψος της συνολικά προκληθείσας ζημιάς ανερχόταν σε Λ.Κ.995 και αναλυτικά είχε εξής:
2. Η αξία των ολοσχερώς καταστραφέντων μαρουλιών ήταν Λ.Κ.
3. Ο μάρτυρας ανέφερε σχετικά ότι από την κίνηση του αυτοκινήτου προκλήθηκε σύνθλιψη των μαρουλιών και με την εκτίναξη χωμάτων που μπήκαν μέσα στα μαρούλια στην πορεία δηλ. στο μεσοδιάστημα λόγω ανάπτυξης μυκήτων και ασθενειών σε αυτά καταστράφηκαν ολοσχερώς. Μέρος των φυτών δεν υπέστη ζημιά και στο μεσοδιάστημα ο παραπονούμενος τα εκμεταλλεύτηκε παίρνοντας τα στην αγορά.
4. Η αξία των ολοσχερώς καταστραφέντων μαϊντανών ήταν Λ.Κ.140 και
5. Το κόστος επιδιόρθωσης μέρους του συστήματος άρδευσης ήταν Λ.Κ.
6. Τόσο ο ΜΚ3 όσο και ο ΜΚ4 πρέπει να αναφερθεί ότι κατέθεσαν στο Δικαστήριο στην ουσία ως εμπειρογνώμονες. Όσον αφορά την προσέγγιση και εξέταση μαρτυρίας εμπειρογνώμονα υπάρχει πληθώρα νομολογίας (βλ. Φιλίππου ν. Οδυσσέως

(1989)1 C.L.R 1, Θεοσκέπαστη Φαρμ ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ 984, Ευαγγέλου ν. Αμπίζας

(1982)1 C.L.R. 41, Νικολάου ν. Σταύρου

(1992)1 (Β) ΑΑΔ 746, R v. Turner

(1975)1 All.E.R. 70 και Χ' Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 104). Σύμφωνα λοιπόν με την νομολογία αυτή το Δικαστήριο θα πρέπει πρώτα να πεισθεί ότι ο μάρτυρας είναι εμπειρογνώμονας στο τομέα που καταθέτει και στη συνέχεια να εξετάσει αν με τη μαρτυρία του έχει δώσει τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια έτσι ώστε να το καταστήσει ικανό να ελέγξει την ακρίβεια των συμπερασμάτων του, προκειμένου να σχηματίσει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή των κριτηρίων πάνω στα γεγονότα που έχουν αποδειχθεί με μαρτυρία. Το ότι οι ΜΚ3 και ΜΚ4 είναι εμπειρογνώμονες, πέραν των όσων ανέφεραν οι ίδιοι σχετικά, δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Επομένως η μαρτυρία τους θα προσεγγιστεί και θα αξιολογηθεί με βάση τις αρχές που διέπουν την αξιολόγηση και προσέγγιση εμπειρογνωμόνων μαρτύρων. Και οι δύο αυτοί μάρτυρες μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση. Περιέγραψαν ως εμπειρογνώμονες τις εξετάσεις τις οποίες έκαναν σε σχέση με την υπόθεση και τα ευρήματα και συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν ενώ οι θέσεις τους δεν αμφισβητήθηκαν από την υπεράσπιση. Ως εκ των άνω η μαρτυρία τους και τα συμπεράσματα τους γίνονται δεκτά. Ο κατηγορούμενος, ως έχει προαναφερθεί, δεν προσήγαγε καμία μαρτυρία. Περιορίστηκε σε ανώμοτη δήλωση. Όσον αφορά την επιλογή του αυτή κατ' αρχήν πρέπει να λεχθεί ότι αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη εναντίον του. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία ανώμοτης δήλωσης είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι αυτή εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη του πριν φτάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση (βλ. R v. Frost

(1964)64 Cr. App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται δηλ. με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο δηλ. η οποία δοκιμάζεται από αντεξέταση (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Μπορεί όμως να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως (R v. Coughlan

(1976)64 Cr. App. R. 11). Αφού έλαβα υπόψη το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης του κατηγορούμενου σε συνάρτηση με τη γραμμή υπεράσπισης καθώς και με τη δοθείσα μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας, την οποία έχω κάνει δεκτή μετά από τη σχετική αξιολόγηση κρίνω ότι το μόνο που μπορεί να ληφθεί υπόψην εφόσον επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία του παραπονούμενου είναι ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε διαφορές με τον παραπονούμενο. Όσον αφορά το υπόλοιπο της δήλωσης του κρίνω ότι ενόψει του συνόλου της μαρτυρίας δεν μπορεί να δοθεί σε αυτή καμία βαρύτητα. Όσον αφορά τη νομική πτυχή των υπό εξέταση αδικημάτων πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Το αδίκημα της παράνομης εισόδου βασίζεται στο άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα το οποίο προνοεί ότι: «

1. Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή όποιος αφού εισέλθει νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δυο χρόνων». Από το λεκτικό του υπό αναφορά άρθρου σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας 1 συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι:
2. Η παράνομη είσοδο του κατηγορούμενου σε περιουσία,
3. Η περιουσία αυτή να βρίσκεται στην κατοχή άλλου,
4. Η είσοδος να έγινε με σκοπό τη διάπραξη του ποινικού αδικήματος της κακόβουλης ζημιάς. Ο σκοπός ή η πρόθεση διάπραξης του ποινικού αδικήματος δεν είναι πάντοτε δεκτικά θετικής και άμεσης μαρτυρίας αλλά ως αναγόμενα αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία ενός κατηγορουμένου μπορεί να αποδειχθεί με την τεκμηρίωση στοιχείων και περιστατικών που περιβάλλουν την υπόθεση και που την αποδεικνύουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Youssef v. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 289). Ωστόσο τεκμαίρεται ότι κάθε πρόσωπο έχει την πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές συνέπειες των πράξεων του. Το τεκμήριο είναι μαχητό, αλλά εάν δεν ανατραπεί θα ισχύσει. Έτσι στην υπόθεση Ανθία ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ 404 αποφασίστηκε ότι η πρόθεση ενόχλησης ήταν αυτονόητη και αυταπόδεικτη και αποτελούσε φυσική συνέπεια της παράνομης εισόδου. Το αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς σε περιουσία προβλέπεται από το άρθρο 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, το οποίο έχει ως ακολούθως: «324

(1). Όποιος εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία, είναι ένοχος ποινικού αδικήματος, το οποίο εκτός αν προνοείται διαφορετικά είναι πλημμέλημα, αυτός αν δεν προβλέπεται κάποια άλλη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές.» Από το λεκτικό του υπό αναφορά άρθρου συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι: 1. Η καταστροφή ή πρόκληση ζημιάς σε περιουσία, η οποία να είναι 2. Εσκεμμένη και 3. Παράνομη. Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ 168 αναφέρθηκε ότι για τη στοιχειοθέτηση του υπό εξέταση αδικήματος δεν απαιτείται η απόδειξη της ύπαρξης ειδικής πρόθεσης (specific intent). Η απόδειξή του συναρτάται με τη θεληματική και παράνομη πρόκληση ζημιάς. Συνεπώς το αδίκημα διαπράττεται είτε όταν ο κατηγορούμενος ενεργεί με επίγνωση του τι κάνει, δηλαδή όταν έχει την πρόθεση να το διαπράξει είτε όταν η πράξη του γίνεται με αδιαφορία ως προς τις συνέπειες της (recklessly) και η ζημιά είναι η φυσική της συνέπεια. Όσον αφορά την έννοια της ζημιάς αυτή δεν περιορίζεται σε ζημιά μόνιμης φύσης (βλ. το σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice 2003 σελ. 431 στα πλαίσια παρόμοιου αδικήματος που καθορίζει το άρθρο 1 του Αγγλικού Malicious Damage Act 1971). Το ύψος δε της ζημιάς και η ιδιοκτησία δεν αποτελούν συστατικά στοιχεία του αδικήματος (βλ. Θωμά ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ 255). Τέλος παράνομη είναι μια πράξη όταν γίνεται χωρίς νόμιμη δικαιολογία (βλ. Police v. Djioppou

(1972)10 JSC 1365). Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω εάν έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η διάπραξη των επίδικων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο. Η μαρτυρία η οποία υπάρχει στην παρούσα και στην οποία η κατηγορούσα αρχή στηρίζει την υπόθεση της είναι περιστατική. Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία η περιστατική μαρτυρία παρομοιάζεται με τους κρίκους αλυσίδας. Όπως οι κρίκοι της αλυσίδας πρέπει να είναι συνεκτικοί και αλληλένδετοι με τους υπόλοιπους κρίκους έτσι και τα ιδιαίτερα τμήματα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει να συναρτώνται μεταξύ τους ως θέμα λογικής συνέπειας ώστε να συγκροτούν ένα αδιάσπαστο σώμα (Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 C.L.R. 172). Η περιστατική μαρτυρία δεν πρέπει να συμβιβάζεται μόνο με την εκδοχή ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά περιπλέον πρέπει τα γεγονότα να μην συμβιβάζονται με οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα εκτός από το συμπέρασμα ενοχής του κατηγορουμένου (Vrakas v. Republic

(1973)2 CLR 139, Vouniotis v. Republic

(1975)2 CLR 34, Anastasiadis v. Republic

(1977)2 CLR 97). Όταν όλες οι σημαντικές πτυχές της περιστατικής μαρτυρίας δεν συμβιβάζονται με οτιδήποτε άλλο παρά με συμπέρασμα ενοχής η περιστατική μαρτυρία μπορεί να οδηγήσει στην καταδίκη του κατηγορούμενου. Όταν όμως βασικά σημεία της περιστατικής μαρτυρίας συμβιβάζονται όχι μόνο με την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα αλλά και με μια άλλη λογική εξήγηση που προκύπτει από τη μαρτυρία, τότε η περιστατική μαρτυρία από μόνη της δεν μπορεί να θεμελιώσει την ενοχή του κατηγορούμενου (βλ. επίσης το Τ. Ηλιάδη, Το Δίκαιο της Απόδειξης σελ. 26-36). Στην Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 41 αναφέρθηκε ότι οι διαζευκτικές πιθανότητες πρέπει να είναι τέτοιες που να εξάγονται από την ολότητα της μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, άλλως πως τα Δικαστήρια θα καλούνται να εξετάζουν πιθανότητες ή θεωρίες, ως προς συμβάντα τα οποία δεν μπορούν εύλογα να εξαχθούν από το υλικό ενώπιον τους και αυτό δεν είναι έργο του Δικαστηρίου. Εκεί δε όπου χρειάζεται κάποια εξήγηση αυτή επίσης πρέπει να προκύπτει από τη μαρτυρία και όχι από απλές υποθέσεις (βλ. R. v. Mary Ann Ash

(1911)6 Cr.App.Rep. 225). Όσον αφορά το πως λοιπόν διαπράχθηκαν τα επίδικα αδικήματα, από τη μαρτυρία που έχει γίνει δεκτή, φαίνονται τα ακόλουθα:

1. Ο παραπονούμενος κατά τον επίδικο χρόνο ενοικίαζε χωράφι το οποίο βρίσκεται στην τοποθεσία Θρουμπερή του χωριού Έμπα (το επίδικο χωράφι). Στο εν λόγω χωράφι ο παραπονούμενος καλλιεργούσε μαρούλια, μαϊντανό και κρεμμύδια.
2. Στις 4.3.07 και κατά ή ώρα 06:30 ο παραπονούμενος πήγε στο επίδικο χωράφι με τους υπαλλήλους του για να κόψει μαρούλια και μαϊντανό. Τότε παρατήρησε στο χωράφι ίχνη πλατιών τροχών αυτοκινήτου, το οποίο φαίνεται ότι κινήθηκε με κυκλικές κινήσεις προκαλώντας ζημιές σε μαρούλια, κρεμμύδια, μαϊντανό και στα λάστιχα άρδευσης του χωραφιού. Το περιστατικό αυτό έγινε νύκτα. Αυτό συνάγεται από τη μαρτυρία του παραπονούμενου, ο οποίος περαιτέρω ανέφερε χαρακτηριστικά ότι ο ίδιος πήγαινε στο εν λόγω χωράφι για πότισμα, ξεχόρτισμα και άλλες δουλειές 5 φορές την ημέρα. Πέραν τούτου ο ΜΚ2 ανέφερε ότι ο παραπονούμενος του κατήγγειλε ότι αυτό έγινε μεταξύ των ημερομηνιών 3-4.3.07 και μεταξύ των ωρών 18:00-06:30, κάτι που δεν αμφισβητήθηκε.
3. Αμέσως μετά που διαπίστωσε τα πιο πάνω ο παραπονούμενος έψαξε στην γύρω περιοχή και ακολουθώντας τα ίχνη λάσπης που άφησαν οι τροχοί του εν λόγω οχήματος (αφού το χωράφι ήταν λασπωμένο) όταν εξήλθε από το χωράφι στον παρακείμενο δρόμο, κατέληξε, σε απόσταση περί τα 500 μέτρα από το χωράφι ανατολικά πιο κάτω, στην περιοχή Ασπροχώματα, σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο μάρκας Nissan Patrol χρώματος παραλλαγής χωρίς αριθμούς εγγραφής (το επίδικο αυτοκίνητο) (βλ. φωτογραφία 1 στο τεκμήριο 2). Τα ίχνη λάσπης ήταν εμφανή και υπήρχαν σε όλη τη διαδρομή από το επίδικο χωράφι μέχρι το σημείο όπου εντοπίσθηκε το εν λόγω αυτοκίνητο.
4. Το επίδικο αυτοκίνητο, όταν εντοπίσθηκε από τον παραπονούμενο αλλά και όπως το είδε την ίδια μέρα και ο ΜΚ2 και φαίνεται στις φωτογραφίες του τεκμηρίου 2, έφερε αρκετές φρέσκες λάσπες και στους τέσσερις του τροχούς. Στο ριμς του αριστερού πισινού τροχού υπήρχε ένα φύλλο μαρουλιού, όπως άλλο ένα τέτοιο φύλλο υπήρχε και στο εσωτερικό φτερό του πισινού αριστερού τροχού. Ένα τρίτο φύλλο μαρουλιού υπήρχε στο κάτω μέρος του αυτοκινήτου.
5. Το εν λόγω αυτοκίνητο ο παραπονούμενος το έβλεπε να οδηγείται για περίοδο 5-6 μηνών μέχρι τότε.
6. Ο ΜΚ2 για τους λόγους που εξήγησε και γίνονται δεκτοί απέκλεισε τα ίχνη των τροχών με τις λάσπες να είναι από τρακτέρ ή από φορτηγό. Τα ίχνη που υπήρχαν στην άσφαλτο ομοίαζαν ακριβώς με τα ίχνη που είχαν τα λάστιχα του επίδικου αυτοκινήτου.
7. Από έρευνες που έκανε στην γύρω περιοχή ο ΜΚ2 διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν άλλες φυτείες από μαρούλια.
8. Σύμφωνα με το ΜΚ3 τα δείγματα χώματος τα οποία παραλήφθηκαν από τους τέσσερις τροχούς του επίδικου αυτοκινήτου (ΑΧ4-5) έχουν παρόμοια ορυκτολογική σύσταση που δείχνει και παρόμοια προέλευση με τα δείγματα χώματος που λήφθηκαν από το επίδικο χωράφι από τα σημεία που υπήρχαν τα ίχνη τροχών αυτοκινήτου (ΑΧ6-7).
9. Σύμφωνα με το ΜΚ4 η ζημιά που προξενήθηκε στο επίδικο χωράφι από το όχημα και ανερχόταν συνολικά σε Λ.Κ.995 συνίστατο στην ολοσχερή καταστροφή ποσότητας φυτών μαρουλιών, στην ολοσχερή καταστροφή φυτών μαϊντανού και σε ζημιά σε μέρος του συστήματος άρδευσης. Όσον αφορά το ότι ο ΜΚ4 έκανε τον υπολογισμό της ζημιάς ένα μήνα αργότερα δεν αλλοιώνει το ότι η ζημιά που εντόπισε είχε προκληθεί κατά τον επίδικο χρόνο και με τον τρόπο που περιγράφηκε πιο πάνω. Αυτό γιατί η μαρτυρία του ΜΚ1 παραπονούμενου, ο οποίος αναφέρθηκε στη ζημιά και ιδίως όσον αφορά το ύψος της στην εκτίμηση του ΜΚ4, δεν αμφισβητήθηκε ενώ δεν τέθηκε σε αυτόν η θέση ότι μέχρι την ημέρα που πήγε ο ΜΚ4 προκλήθηκε στο ίδιο χωράφι οποιαδήποτε άλλη ζημιά. Συνεπώς παρέμεινε αναντίλεκτο ότι ο ΜΚ4 έκανε εκτίμηση της ζημιάς που προκλήθηκε ως αποτέλεσμα της διακίνησης αυτοκινήτου μέσα στο επίδικο χωράφι κατά τον επίδικο χρόνο. Σίγουρα ο ΜΚ4 ανέφερε ότι κατά το χρόνο που ο ίδιος πήγε στο χωράφι δεν παρατήρησε ζημιά στα κρεμμύδια. Παρόλα αυτά αποτελεί μέρος των παραδεκτών γεγονότων ότι υπήρχαν και κατεστραμμένα κρεμμύδια. Ως είναι δε νομολογημένο τα παραδεκτά γεγονότα υπερισχύουν της μαρτυρίας. Πέραν δε αυτού θα πρέπει να λεχθεί ότι η καταστροφή κρεμμυδιών δεν υπολογίσθηκε άλλωστε στο ύψος της προκληθείσας ζημιάς. Η πιο πάνω περιστατική μαρτυρία είναι εμφανώς τέτοια που οδηγεί στο μόνο και αναμφίβολο συμπέρασμα ότι τα επίδικα αδικήματα διαπράχθηκαν με την οδήγηση του επίδικου οχήματος στο εν λόγω χωράφι. Έχει λοιπόν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι με τη χρήση του επίδικου αυτοκινήτου ο οδηγός αυτού εισήλθε παράνομα στο χωράφι που κατείχε ο παραπονούμενος και παράνομα προκάλεσε ζημιά στην περιουσία αυτού. Μετά τα πιο πάνω το ερώτημα που τίθεται είναι εάν η μαρτυρία πού έχει γίνει δεκτή και η οποία ως έχει λεχθεί είναι περιστατική, εξεταζόμενη στο σύνολο της, οδηγεί στο μόνο και αναμφίβολο συμπέρασμα ότι το αυτοκίνητο κατά τον επίδικο χρόνο και στον επίδικο χωράφι οδηγήθηκε από τον κατηγορούμενο και κατ' επέκταση εάν τα αδικήματα διαπράχθηκαν από τον κατηγορούμενο. Από τη μαρτυρία λοιπόν που έχω κάνει δεκτή προκύπτουν περαιτέρω τα ακόλουθα:
10. Το εν λόγω αυτοκίνητο ο παραπονούμενος το έβλεπε να το οδηγεί για περίοδο 5-6 μηνών μέχρι τότε ο κατηγορούμενος, τον οποίο γνώριζε.
11. Στις 4.3.07 και ώρα 12:30 καθώς ο ΜΚ2 βρισκόταν στο σημείο όπου εντοπίσθηκε το αυτοκίνητο έφθασε εκεί ο κατηγορούμενος, ο οποίος μετά που τον ρώτησε ο μάρτυρας σε ποιον ανήκει το αυτοκίνητο του απάντησε ότι είναι δικό του, το αγόρασε από κάποιον χωριανό του και ο αριθμός εγγραφής του είναι QJ
13. Ο ΜΚ2 διαπίστωσε επίσης ότι το εν λόγω αυτοκίνητο ήταν κλειδωμένο. Ο κατηγορούμενος του παρέδωσε τα δύο κλειδιά του και του είπε ότι δεν είχε άλλα κλειδιά. Με το ένα εξ αυτών των κλειδιών ξεκινούσε το αυτοκίνητο και με το άλλο ξεκλείδωναν οι πόρτες αυτού. Ο ΜΚ2 δεν γνωρίζει αν η πίσω πόρτα του αυτοκινήτου ήταν χαλασμένη και είπε στον κατηγορούμενο να την ανοίξει και την άνοιξε στην παρουσία του. Τα γυαλιά του αυτοκινήτου ήταν κλειστά και ο ΜΚ2 δεν γνωρίζει αν άνοιγαν. Εδώ να σημειωθεί ότι ο κατηγορούμενος δεν είπε στο ΜΚ2 εκεί στη σκηνή ότι η πίσω πόρτα του αυτοκινήτου ήταν χαλασμένη ούτε ότι τα γυαλιά του αυτοκινήτου άνοιγαν.
14. Όσον αφορά την κατάθεση του κατηγορουμένου και την απάντηση του στην γραπτή κατηγορία πρέπει να λεχθεί ότι σε αυτές δεν μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Αυτό γιατί ο ίδιος όχι μόνο δεν κατέθεσε στο Δικαστήριο για να αξιολογηθούν οι εκεί αναφερόμενοι ισχυρισμοί του μέσω και της αντεξέτασης αλλά δεν αναφέρθηκε καν στο περιεχόμενο της ούτε στην ανώμοτη δήλωση του. Συνεπώς τα όσα αναφέρει εκεί, σε σχέση με το άλλοθι του αλλά και το ότι το αυτοκίνητο είχε κάποια προβλήματα και δεν το κυκλοφορούσε αλλά ήταν ακινητοποιημένο επειδή είναι διαγραμμένο και ότι για τελευταία φορά το οδήγησε μια εβδομάδα προηγουμένως απλώς για να το παρκάρει εκεί όπου βρέθηκε αλλά και το ότι η πίσω πόρτα είναι ανοικτή και μπορεί να μπει κάποιος μέσα και πιθανόν να το ξεκινήσει, δεν μπορούν να γίνουν δεκτά (όσον αφορά το βάρος που δίδεται στην κατάθεση ενός κατηγορουμένου βλ. Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ 109). Όσον αφορά τους χώρους όπου σύμφωνα με την κατάθεση του κινήθηκε ο κατηγορούμενος, πρέπει να λεχθεί ότι ο ΜΚ2 ανέφερε ότι διερεύνησε και επιβεβαίωσε ότι ο κατηγορούμενος μετέβηκε σε κάποιους χώρους και κατανάλωσε οινοπνευματώδη ποτά. Αυτό όμως σύμφωνα με την κατάθεση του κατηγορούμενου έγινε μέχρι της 02:00 της 4.3.07 ενώ για τον υπόλοιπο χρόνο μέχρι της 06:30, που ο παραπονούμενος διαπίστωσε τη ζημιά στο χωράφι του, ο κατηγορούμενος, ως λέχθηκε, δεν παρουσίασε οποιαδήποτε μαρτυρία ενώ έχει ήδη γίνει αναφορά σε σχέση με το βάρος που δίδεται στην κατάθεση του. Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι για δύο ουσιώδη θέματα είναι εμφανές ότι ο κατηγορούμενος είπε ψέματα στην κατάθεση του. Συγκεκριμένα: · Το ότι δεν κυκλοφορούσε το αυτοκίνητο διαψεύδεται από τη μαρτυρία του ΜΚ1, ο οποίος τον έβλεπε να το κυκλοφορεί. Πέραν τούτου ο ΜΚ1 ανέφερε ότι όταν συνάντησε τον κατηγορούμενο δύο μέρες μετά τη διάπραξη των αδικημάτων μίλησαν και εκείνος δεν του είπε ότι το αυτοκίνητο ήταν ακινητοποιημένο αλλά του έδωσε δύο εκδοχές. Η πρώτη ήταν ότι πιθανόν να του το έκλεψαν δύο ξαδέλφια του παραπονούμενου για να του κάνουν τις ζημιές και να ενοχοποιήσουν τον κατηγορούμενο και η δεύτερη ότι ο ίδιος ο κατηγορούμενος μπήκε σε άλλο περβόλι για να κόψει μαρούλια και γέμισε το αυτοκίνητο με λάσπες και μαρουλόφυλλα. Ως έχει επίσης αναφερθεί από έρευνες που έκανε στην γύρω περιοχή ο ΜΚ2 διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν άλλες φυτείες από μαρούλια. · Το ότι τα φώτα του αυτοκινήτου δεν ανάβουν κάτι που προφανώς το ανέφερε εν γνώσει του ότι το αδίκημα διαπράχθηκε κατά τη διάρκεια της νύκτας διαψεύδεται από το ΜΚ2, ο οποίος ενόψει του ισχυρισμού αυτού στις 4.3.07 και ώρα 18:00 έλεγξε τα φώτα του αυτοκινήτου και διαπίστωσε ότι δύο προβολείς φανάρια που βρίσκονται στο μπροστινό άνω μέρος του αυτοκινήτου ήταν σε λειτουργία και άναβαν. Στην Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ 260 λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τα ψέματα από τον κατηγορούμενο και πότε αυτά μπορεί να αποτελέσουν περιστατική μαρτυρία σε βάρος του: «Σύμφωνα με το Δίκαιο της Απόδειξης που εφαρμόζουμε στην Κύπρο στο θέμα "Ψέματα του Κατηγορούμενου" ισχύουν οι ακόλουθες αρχές:-

(1)Το γεγονός ότι το δικαστήριο απέρριψε την εκδοχή του κατηγορούμενου δε συνιστά αφ' εαυτού στοιχείο περιστατικής μαρτυρίας ενισχυτικό της εκδοχής της κατηγορούσας αρχής.

(2)Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είπε ψέματα δεν αποδεικνύει αφ' εαυτού θετικά την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής.

(3)Ψέματα που λέχθηκαν από τον κατηγορούμενο, είτε εντός είτε εκτός δικαστηρίου, μπορούν να αποτελέσουν περιστατική μαρτυρία σε βάρος του εφόσον ικανοποιούνται τα ακόλουθα τέσσερα κριτήρια:- (α)Το ψέμα πρέπει να είναι ηθελημένο. (β) Πρέπει να αναφέρεται σε ουσιώδες ζήτημα. (γ) Το κίνητρο για το ψέμα πρέπει να είναι η επίγνωση της ενοχής και ο φόβος της αλήθειας. Το δικαστήριο πρέπει να έχει κατά νου ότι είναι ενδεχόμενο κάποιος να λέει ψέματα στην προσπάθεια του, για παράδειγμα, να προβάλει μια δίκαιη υπόθεση ή από ντροπή ή από πανικό. (δ) Το ψέμα πρέπει να αποδεικνύεται με ανεξάρτητη μαρτυρία, δηλαδή είτε με παραδοχή είτε με μαρτυρία από ανεξάρτητο μάρτυρα. (Βλ., Phipson on Evidence, 14th Edition, 1990, paragraph 14-22, Cross on Evidence, 7th Edition, 1990, pages 249-250, Γ.Π.Κακογιάννη "Η Απόδειξη", 1983, παράγραφοι 12-23, 12-24, 12-25, Blackstone's Criminal Practice [1995] F 5.24 και F5.26, Archbold, 1998, paragraphs 4-402 και 402α, Tumahole Bereng v. King [ 1949] A.C. 253, R. v. Lucas [1981] 73 Cr.App.R. 159, R. v. Goodway [1993] 98 Cr. App. R. 11, R. v. Strudwick and Merry, [1994], 99 Cr.App.R. 326). Μέσα στα πλαίσια των πιο πάνω αρχών κινήθηκε και το κυπριακό Εφετείο στις υποθέσεις Vouniotis v. Republic

(1975)2 C.L.R. 34, Αλ-Χάματ και Άλλων ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 117, Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 172». (βλ. επίσης Al Hamad and another v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ 117). Λαμβάνοντας υπόψην τα πιο πάνω ψέματα του κατηγορούμενου εκτός Δικαστηρίου καθώς και την προαναφερθείσα νομολογία κρίνω ότι πληρούνται τα κριτήρια που αυτή θέτει και συναφώς τα εν λόγω ψέματα αποτελούν και λαμβάνονται υπόψην ως περιστατική μαρτυρία σε βάρος του κατηγορούμενου. Στο σημείο αυτό πρέπει να λεχθεί ότι από τη μαρτυρία, η οποία έγινε δεκτή, δεν δόθηκε και δεν προκύπτει οποιαδήποτε άλλη λογική εξήγηση, η οποία να δείχνει ότι τα πιο πάνω στοιχεία δεν οδηγούν στο μόνο και αναμφίβολο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος ήταν το μόνο πρόσωπο που οδηγούσε το εν λόγω αυτοκίνητο αφού του ανήκε και είχε στην κατοχή του τα μόνα κλειδιά με τα οποία αυτό άνοιγε και ξεκινούσε και ότι με δεδομένο ότι τα επίδικα αδικήματα διαπράχθηκαν με την οδήγηση του εν λόγω αυτοκινήτου ότι ήταν αυτός που το οδηγούσε κατά τον επίδικο χρόνο. Τα πιο πάνω δεν μεταβάλλονται από το αποτέλεσμα των εξετάσεων που έγιναν από το Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής εφόσον η εξέταση των δειγματοληψιών που λήφθηκαν από το επίδικο αυτοκίνητο (ΑΧ1-3) δεν έδωσε αποτέλεσμα γιατί η ποσότητα και το δείγμα δεν ήταν ικανοποιητικό. Όσον αφορά την απόδειξη της ύπαρξης σκοπού διάπραξης του αδικήματος της κακόβουλης ζημιάς σε σχέση με την κατηγορία 1 αλλά και το εσκεμμένο της πρόκλησης αυτής εκ μέρους του κατηγορούμενου σε σχέση με την κατηγορία 2 αυτά συνάγονται από τα εξής: Ο κατηγορούμενος ως οδηγός του επίδικου αυτοκινήτου οδήγησε αυτό εντός καλλιεργημένου από λαχανικά χωραφιού το οποίο ποτιζόταν με σύστημα άρδευσης. Μάλιστα από τις φωτογραφίες του τεκμηρίου 2 αλλά και από τα όσα είπαν οι ΜΚ1 και ΜΚ2 φαίνεται ότι το αυτοκίνητο οδηγήθηκε σε ένα μεγάλο μέρος του χωραφιού και μάλιστα με κυκλικές κινήσεις. Ως έχει προαναφερθεί τεκμαίρεται ότι κάθε πρόσωπο έχει την πρόθεση να επιφέρει τις φυσικές και τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του. Στην παρούσα δε το τεκμήριο αυτό δεν έχει ανατραπεί. Η πρόκληση της ζημιάς ήταν αυτονόητη και αυταπόδεικτη και αποτελούσε φυσική συνέπεια της παράνομης εισόδου και της οδήγησης του αυτοκινήτου με τον πιο πάνω αναφερόμενο τρόπο. Το ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε καμία διαφορά με τον παραπονούμενο δεν μεταβάλει τα πιο πάνω. Αυτό γιατί δεν απαιτείται η στοιχειοθέτηση κινήτρου εκ μέρους ενός κατηγορούμενου για την απόδειξη διάπραξης των επίδικων αδικημάτων (βλ. αρ. 9 του Ποινικού Κώδικα). Σύμφωνα με τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Fournides v. The Republic

(1986)2 CLR 73 το κίνητρο εφόσον στοιχειοθετηθεί είναι αποδεκτό ως περιστατική μαρτυρία σχετική με την πρόθεση ενός κατηγορουμένου, δεν μπορεί όμως από μόνο του να στηρίξει καταδίκη. Στην παρούσα η πρόθεση εκ μέρους του κατηγορούμενου για τη διάπραξη των αδικημάτων, ως έχει προαναφερθεί, έχει αποδειχθεί από τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Ως εκ των άνω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και τις δύο κατηγορίες εναντίον του κατηγορούμενου και συναφώς αυτός κρίνεται ένοχος σε αυτές. (Υπ.) ........................................ Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Ποινική -Τελική - Παράνομη είσοδος - Κακόβουλη ζημιά) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο