Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Μάρως Ηρακλέους, Αρ. Υπόθ: 1560/07, 29.10.2010

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Aboul Kareem Ban Othan Πολ. Έφ. 7191, ημερ. 18.12.91 στην οποία παρέπεμψε ο κ. Αλεξάνδρου «κάθε κατηγορούμενος έχει αναφαίρετο δικαίωμα για την εντός ευλόγου χρόνου εκδίκαση της υπόθεσης του για να γνωρίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του και να απαλλάττεται από το άγχος της εκκρεμοδικίας». Όπως φαίνεται από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μέσα από τη μαρτυρία που προσκόμισε η Κατηγορούσα Αρχή στις 30.11.00 η εταιρεία Tritonia Developers Ltd εξουσιοδότησε την κατηγορουμένη να μεταβεί στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου για να δεκτεί μια μεταβίβαση ακινήτου προς όφελος της εταιρείας. Για τον σκοπό αυτό εξέδωσαν την επιταγή με αριθμό 3774764 της Λαϊκής Τράπεζας η οποία παρέμεινε ανοικτή για πληρωμή του κεφαλαιουχικού φόρου. Η κατηγορουμένη κατέθεσε την επιταγή σε δικό της λογαριασμό και πλήρωσε τον κεφαλαιουχικό φόρο με δική της επιταγή της Universal Bank με αρ. 60501022 για το ποσό των Λ.Κ.11.509,47 και η μεταβίβαση έγινε. Η επιταγή την οποία εξέδωσε η κατηγορουμένη δεν πληρώθηκε και στις 25.4.01 το Γενικό Λογιστήριο της Δημοκρατίας ειδοποίησε σχετικά το Γραφείο Είσπραξης Φόρων. Καταχωρήθηκε εναντίον της κατηγορουμένης η Ποινική Υπόθεση 890/02 στην οποία εκδόθηκε απόφαση στις 21.7.04 και η κατηγορουμένη αθωώθηκε. Όταν ο Διευθυντής της εταιρείας Tritonia ειδοποιήθηκε ότι ο κεφαλαιουχικός φόρος δεν πληρώθηκε κατήγγειλε στην Αστυνομία στις 10.12.04 την κατηγορουμένη και καταχωρήθηκε στις 21.2.07 η παρούσα Ποινική Υπόθεση με τις κατηγορίες της πλαστογραφίας, κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου και απόσπασης χρημάτων με ψεύτικες παραστάσεις. Η υπόθεση ορίστηκε για πρώτη φορά στις 19.9.07 για ακρόαση. Ακολούθως αναβλήθηκε για τις 25.2.08 μετά από αίτημα της Υπεράσπισης και λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου και ορίστηκε στις 12.6.

1. Στις 12.6.08 αναβλήθηκε λόγω απουσίας των μαρτύρων της Κατηγορούσας Αρχής και ορίστηκε στις 21.11.
2. Στις 21.11.08 αναβλήθηκε λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου και ορίστηκε στις 27.1.
3. Στις 27.1.09 αναβλήθηκε μετά από αίτημα της Υπεράσπισης και ορίστηκε στις 19.5.09 όπου εκείνη την ημέρα αναβλήθηκε λόγω απουσίας μαρτύρων και αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής. Ορίστηκε στις 22.9.09 και αναβλήθηκε λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου για τις 14.1.
4. Ακολούθως στις 14.1.10 αναβλήθηκε λόγω απουσίας του δικηγόρου της κατηγορουμένης και ορίστηκε στις 31.5.10, ημερομηνία κατά την οποία ξεκίνησε η ακροαματική διαδικασία, 9,5 χρόνια μετά την διάπραξη των αδικημάτων και 3,5 σχεδόν χρόνια από την καταχώρηση της υπόθεσης. Για τις αναβολές στην εκδίκαση της υπόθεσης μετά την καταχώρηση της φέρει και η κατηγορουμένη τη δική της ευθύνη, όμως δεν μπορεί να έχει ευθύνη για την καθυστέρηση στην καταχώρηση από τις 10.12.04 που έγινε η καταγγελία από τον διευθυντή της εταιρείας Tritonia μέχρι τις 21.2.07 που καταχωρήθηκε η υπόθεση. Ο Μ.Κ.1 αναφέρθηκε σε φόρτο εργασίας που οδήγησε στην καθυστέρηση. Ακόμη όμως πιο μεγάλη είναι η καθυστέρηση από τη καταλογιζόμενη διάπραξη του αδικήματος μέχρι την καταχώρηση της υπόθεσης επτά σχεδόν χρόνια. Στο ενδιάμεσο διάστημα η κατηγορουμένη κατηγορήθηκε για τη μη πληρωμή της δικής της επιταγής με την Ποινική Υπόθεση 890/
5. Στο σημείο αυτό προκύπτει το πρώτο ερώτημα. Όταν εξετάστηκε η υπόθεση εκείνη δεν είχε ερευνηθεί ο σκοπός για τον οποίο δόθηκε η επιταγή, δεν εξετάστηκε τι προηγήθηκε και γιατί δόθηκε επιταγή της κατηγορουμένης για την πληρωμή των κεφαλαιουχικών φόρων άλλων προσώπων; Δεν θα μπορούσε ταυτόχρονα με τις κατηγορίες για τη δική της επιταγή να κατηγορηθεί και για τις κατηγορίες της παρούσας υπόθεσης; Φαίνεται όμως ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε αλλά η παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε μετά την απόρριψη της Ποινικής Υπόθεσης 890/02 και την αθώωση της κατηγορουμένης. Στο σημείο αυτό δημιουργούνται άλλα ερωτήματα. Πραγματικά τότε ξεκίνησε η έρευνα για το τι προηγήθηκε της έκδοσης της επιταγής που δεν πληρώθηκε ή επειδή η κατηγορουμένη αθωώθηκε στην υπόθεση εκείνη και κατά συνέπεια δεν αποζημιώθηκαν οι παραπονούμενοι καταχωρήθηκε η παρούσα υπόθεση, όπως είναι και η θέση του κ. Αλεξάνδρου. Η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Μενελάου

(2004)2 Α.Α.Δ. 233 θεωρείται σαν η απόφαση στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο έθεσε τις ορθές νομολογιακές αρχές που εφαρμόζονται αναφορικά με το ζήτημα της καθυστέρησης και αποφασίστηκε ότι η ποινική διαδικασία δυνατό να ανασταλεί γιατί υπήρξε παραβίαση της αρχής πως η εκδίκαση θα πρέπει να περατωθεί σε εύλογο χρόνο αλλά τούτο μπορεί να γίνει μόνο εφόσον δεν θα ήταν πλέον δυνατή η διεξαγωγή δίκαιης δίκης ή για κάποιο πειστικό λόγο θα ήταν άδικο να προχωρήσει η δίκη εναντίον του κατηγορουμένου. Ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει τεθεί οτιδήποτε που να δικαιολογεί ότι δεν θα είναι δυνατή η διεξαγωγή δίκαιης δίκης και δεν έχει υποστηριχθεί από την Υπεράσπιση πως η καθυστέρηση έχει προκαλέσει δυσμένεια είτε στον χειρισμό είτε επί της ουσίας της υπόθεσης. Έτσι παραμένει να εξεταστεί αν υπάρχει πειστικός λόγος ότι θα είναι άδικο να προχωρήσει η δίκη εναντίον της κατηγορουμένης. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χαράλαμπου Καψού, Πολ. Έφ. 7400 ημερ. 24.2.04 αναφέρθηκαν τα εξής σε σχέση με το άρθρο 30.2 του Συντάγματος «είναι προφανής ο σκοπός της συνταγματικής πρόνοιας. Είναι η προστασία του κατηγορουμένου από τις υπερβολικές καθυστερήσεις. Δεν είναι δυνατό ένας κατηγορούμενος να τελεί σε μακροχρόνια κατάσταση αβεβαιότητας για την διάγνωση της ποινικής του ευθύνης». Στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης εκτός από τον αντικειμενικά μεγάλο χρόνο που μεσολάβησε από την καταλογιζόμενη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι την καταχώρηση της υπόθεσης, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος η οποία και αποτελεί κατά την κρίση μου το σημαντικότερο στοιχείο. Η παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε χρονικά μετά που η κατηγορούμενη αθωώθηκε σε άλλη υπόθεση. Και ενώ ήταν λογικό και αναμενόμενο να θεωρεί ότι η όποια εκκρεμοδικία ολοκληρώθηκε βρέθηκε να αντιμετωπίζει την παρούσα υπόθεση η οποία θα μπορούσε να εξεταστεί στα πλαίσια της προηγούμενης αφού τα γεγονότα ήταν αλληλένδετα όπως φαίνεται από τους μάρτυρες που κάλεσε η Κατηγορούσα Αρχή και ήταν τόσο οι εκδότες της πρώτης επιταγής όσο και οι παραπονούμενοι από τη μη πληρωμή της δεύτερης επιταγής. Και αν ακόμη δεκτώ ότι δεν ήταν εφικτό να γίνει κάτι τέτοιο γιατί τότε από τις 10.12.04 που καταγγέλθηκε η υπόθεση καταχωρήθηκε στις 21.2.07. Η δικαιολογία περί φόρτου εργασίας δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η ουσία στα γεγονότα της υπόθεσης είναι ότι χωρίς δικαιολογία η εκδίκαση της καθυστέρησε για 10 χρόνια και αυτό αποτελεί κατάφορη παραβίαση του άρθρου 30.2 του Συντάγματος και του άρθρου 6.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών και συνεπάγεται την ακύρωση της διαδικασίας. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου δεν θα εξετάσω οτιδήποτε περαιτέρω. (Υπ.) ................ Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο