Δημοκρατία ν. Μ. Ι., Αρ. Υπόθεσης: 5440/10, 5 Νοεμβρίου, 2010

(1)/07 και 4 κατηγορίες για πρόκληση βίας μέσα στην οικογένεια κατά παράβαση των άρθρων 2, 3 και 4 του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119

(1)/2000, οι οποίες όμως διακόπηκαν από τον Γενικό Εισαγγελέα μετά την προσθήκη της 7ης κατηγορίας. Αυτή αφορά σε σεξουαλική εκμετάλλευση προσώπων κατά παράβαση των άρθρων 2 και 3

(1)(γ)2(β) του περί Καταπολέμησης της Εμπορίας Προσώπων και περί Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Ανηλίκων, Νόμου 3

(1)/2000 στην οποία ο κατηγορούμενος προέβη σε άμεση παραδοχή. Σύμφωνα με τα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, ο κατηγορούμενος ενώ ήταν παντρεμένος και πατέρας τριών παιδιών ηλικίας 18, 17 και 14 ετών αντίστοιχα, το 1999 συνήψε σχέσεις με τη μητέρα της παραπονούμενης την οποία παντρεύτηκε το 2002 μετά το διαζύγιο από τη πρώτη του σύζυγο. Από το δεύτερο γάμο απέκτησε την παραπονούμενη ηλικίας σήμερα 10 ετών. Από την ηλικία των 6 ετών και μέχρι πριν 6 περίπου μήνες η παραπονούμενη η οποία παρουσιάζει ελαφριά νοητική στέρηση παρουσίασε συμπτώματα για τα οποία άρχισε να παρακολουθείται στο σχολείο από εκπαιδευτικό ψυχολόγο. Στις 19.5.2010 η μητέρα της παραπονούμενης άφησε την παραπονούμενη στο σπίτι της Μ.3 στο κατηγορητήριο για να μεταβεί κάπου. Όταν επέστρεψε για να την παραλάβει, είχαν μια συζήτηση σε σχέση με την απαίτηση της παραπονούμενης να της αγοράσουν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Την πληροφόρησαν για τους κινδύνους που ενέχει η σύνδεση με το διαδίκτυο και την ρώτησαν εάν γνωρίζει τι σημαίνει η φράση "σεξουαλική παρενόχληση". Τότε η παραπονούμενη, αν και διστακτική στην αρχή, τους αποκάλυψε ότι όταν ήταν μικρή ο κατηγορούμενος την παρενόχλησε σεξουαλικά και ο λόγος που δεν είπε τίποτε μέχρι σήμερα ήταν γιατί φοβόταν. Η μητέρα της της ζήτησε εξηγήσεις και αυτή τους είπε ότι όταν ήταν μόνη στο σπίτι μαζί με τον κατηγορούμενο, αυτός της ζητούσε να του "γλύφει την πουλλού του" από την οποία έβγαινε "μια άσπρη κρέμα". Μετά κατόπιν απαίτησης του, του έφερνε πετσέτα με την οποία ο κατηγορούμενος σκουπιζόταν και την απειλούσε ότι αν έλεγε οτιδήποτε από τα τεκταινόμενα μεταξύ τους στη μητέρα της θα την χτυπούσε. Η μητέρα της την επόμενη μέρα επικοινώνησε με την αρμόδια Λειτουργό του Επαρχιακού Γραφείου Ευημερίας Πάφου και διευθετήθηκε συνάντηση μεταξύ τους για τις 21.5.

1. Κατά τη συνάντηση η μητέρα της παραπονούμενης ενημέρωσε την Λειτουργό του Γραφείου Ευημερίας για όσα της αποκάλυψε η παραπονούμενη στις 19.5.2010 και αυτή ακολούθως ενημέρωσε σχετικά το Τ.Α.Ε. Πάφου το οποίο άρχισε εξετάσεις. Την ίδια μέρα λήφθηκε από την Αστυνομία οπτικογραφημένη κατάθεση από την παραπονούμενη στην οποία αυτή περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια όσα γίνονταν με τον κατηγορούμενο. Ακολούθως η παραπονούμενη εξετάστηκε από τον Ιατροδικαστή Δρα Νικόλα Χαραλάμπους και από τον γυναικολόγο Δρα Βάσο Βασιλείου χωρίς όμως να διαπιστωθεί ρήξη παρθενικού υμένα. Στις 21.5.2010 και ώρα 22:45 η Αστυνομία συνέλαβε τον κατηγορούμενο κατόπιν εκτέλεσης Δικαστικού Εντάλματος και αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε "είμαι αθώος". Στις 22.5.2010 ο κατηγορούμενος παρουσιάστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και εκδόθηκε εναντίον του διάταγμα προσωποκράτησης για περίοδο 5 ημερών. Στις δύο πρώτες καταθέσεις του που λήφθηκαν στις 22.5.2010 ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ενοχή προβάλλοντας τη θέση ότι η καταγγελία της εν διαστάσει συζύγου του ήταν ψευδής και οφείλετο σε αλλότριους σκοπούς. Στις 23.5.2010 όμως εκδήλωσε την πρόθεση να προβεί σε θεληματική κατάθεση. Παραδέχθηκε ότι όταν η παραπονούμενη ήταν περίπου τεσσάρων χρονών και ο ίδιος διέμενε μαζί με τη σύζυγο του στο Μούτταλο της Επαρχίας Πάφου, ένα πρωινό που ήταν μόνος του στο σπίτι μαζί με την παραπονούμενη αυτή ήλθε και ξάπλωσε μαζί του στο κρεβάτι ενώ ο ίδιος ήταν γυμνός. Τότε της ζήτησε να πάρει στα χέρια της το πέος του και να το πιέζει πάνω-κάτω και ταυτόχρονα να το φιλά. Η θυγατέρα του συμμορφώθηκε σε όσα της ζήτησε να κάνει μέχρι που ο κατηγορούμενος εξπερμάτωσε πάνω στο σεντόνι του κρεβατιού. Ο κατηγορούμενος την απείλησε να μην πει τίποτε στη μητέρα της διαφορετικά θα την χτυπούσε. Παραδέχθηκε επίσης στην Αστυνομία ότι ο ίδιος είχε ψυχολογικό πρόβλημα, ότι μετάνιωσε και απολογήθηκε για την πράξη του. Όταν κατηγορήθηκε γραπτώς στις 27.5.2010 ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε και απολογήθηκε για το αδίκημα που αντιμετωπίζει σήμερα. Κατά την διάρκεια των μηνών Ιουλίου και Αυγούστου του 2010 η παραπονούμενη παρακολουθείτο από κλινική ψυχολόγο η οποία σε έκθεση της προς την Αστυνομία αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: Η παραπονούμενη είναι κορίτσι με ελαφριά νοητική καθυστέρηση και αρκετές μαθησιακές δυσκολίες. Η χαμηλή επίδοση στις λεκτικές κλίμακες της ψυχομετρικής δοκιμασίας, αποκλίνει από την συνολική επίδοση της, γεγονός το οποίο θα μπορούσε να γίνει κατανοητό μέσα σε ένα πλαίσιο αναστολής της πιο πάνω λειτουργίας λόγω τραυματικού γεγονότος. Η παραπονούμενη νοιώθει θυμωμένη, ντροπιασμένη και λυπημένη για τα γεγονότα που συνέβησαν γι' αυτό η ψυχολόγος συστήνει να τύχει ψυχολογικής στήριξης. Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και τα έξοδα της Κατηγορούσας Αρχής ανέρχονται σε €
2. Η συνήγορος του κατηγορούμενου στην αγόρευση της για μετριασμό της ποινής υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας (Τεκμήριο Γ) στην οποία αναφέρονται οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου, ότι δηλαδή είναι ηλικίας 37 ετών, διαζευγμένος και άνεργος. Πριν τον εγκλεισμό του στις Κεντρικές Φυλακές διέμενε με την συμβία του σε ιδιόκτητη κατοικία της μαζί με τα τέσσερα ανήλικα παιδιά τους. Ο κατηγορούμενος γεννήθηκε στην επαρχία Αμμοχώστου και προέρχεται από πολυμελή οικογένεια χαμηλής κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης. Φοίτησε μέχρι το Δημοτικό Σχολείο και πρόκειται για αναλφάβητο άτομο. Από τα εφηβικά του χρόνια άρχισε να εργάζεται ως εργάτης σε οικοδομές και να συνεισφέρει οικονομικά στα έξοδα της οικογένειας του. Δεν έτυχε της κατάλληλης στήριξης, καθοδήγησης και συναισθηματικής κάλυψης κατά την εφηβική του ηλικία ούτε από τους γονείς του όταν τους χρειαζόταν. Απαλλάγηκε από τα στρατιωτικά του καθήκοντα εξαιτίας των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει. Η απουσία συναισθηματικής κάλυψης κατά την παιδική και εφηβική του ηλικία είχε σαν αποτέλεσμα να υποφέρει από φοβίες και συχνά να επιζητεί την απομόνωση. Από τον πρώτο του γάμο απέκτησε τρία αγόρια ηλικίας 18, 17 και 15 ετών τα οποία σήμερα αποφεύγουν την επικοινωνία μαζί του για άγνωστους λόγους. Από το δεύτερο του γάμο απέκτησε την παραπονούμενη ηλικίας σήμερα 11 ετών. Με τη μητέρα της παραπονούμενης που ήταν η δεύτερη σύζυγος του χώρισε πριν 5 χρόνια περίπου αλλά ο ίδιος συνέχισε να προσφέρει συναισθηματική και οικονομική κάλυψη στη θυγατέρα του. Τα τελευταία πέντε χρόνια συζεί με άλλη γυναίκα η οποία επίσης δεν εργάζεται λόγω προβλημάτων υγείας και η οποία έχει τρία παιδιά από τον πρώτο της γάμο. Από τον δεσμό τους απέκτησαν ένα κοριτσάκι ηλικίας σήμερα 2½ ετών. Αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να αδυνατεί να καταβάλλει τα ποσά της διατροφής προς τα ανήλικα παιδιά του. Παρακολουθείται από τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας στις Φυλακές και λαμβάνει φαρμακοθεραπεία. Είναι συνεχώς απομονωμένος στο δωμάτιο του και μετακινείται μόνο με υποστήριγμα γιατί χρειάζεται να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στα κάτω άκρα του. Η κυρία Παπαδημήτρη στην αγόρευση της έδωσε έμφαση στην άσχημη ψυχολογική του κατάσταση και τα άλλα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει για το ένα από τα οποία είναι απαραίτητο να υποβληθεί σε εγχείρηση. Καταλήγοντας κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη ως ελαφρυντικά μεταξύ άλλων την άμεση παραδοχή του κατηγορούμενου στο Δικαστήριο μετά την τροποποίηση του κατηγορητηρίου, το λευκό ποινικό του μητρώο, τον μεγάλο χρόνο που μεσολάβησε από τα γεγονότα και τις δυσμενείς συνέπειες στην οικογένεια του από μια ενδεχόμενη ποινή φυλάκισης. Το αδίκημα για το οποίο ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή είναι ιδιαίτερα σοβαρό. Η σοβαρότητα αντικατοπτρίζεται μέσα από την προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή αλλά και ως εκ της φύσης του (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248). Είναι αδίκημα που στρέφεται κατά των ηθών. Διαπράχθηκε μέσα σε μια μικρή κοινωνία, την κοινωνία της Πάφου και μέσα στην οικογένεια του κατηγορούμενου. Τέτοια αδικήματα πέραν του τραύματος και εξευτελισμού που προκαλούν στο θύμα κλονίζουν το θεμέλιο της οικογένειας και αφήνουν τα παιδιά έκθετα στην ανασφάλεια που τους προκαλούν, ανατρέποντας το ψυχικό τους κόσμο και βεβηλώνοντας την ύπαρξη τους. Αναλογισμός της σοβαρότητας των εγκλημάτων αυτής της μορφής δικαιολογεί την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στις ποινές οι οποίες επιβάλλονται (βλ. Κ.Κ. v. Γενικού Εισαγγελέα

(2008)2 Α.Δ.Δ., 294, 317). Η μέγιστη προβλεπόμενη ποινή για το αδίκημα κάτω από το άρθρο 3

(1)(γ)

(2)(β) του Νόμου 3

(1)/2000 που ίσχυε κατά το χρόνο διάπραξης του αδικήματος είναι φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα είκοσι έτη. Στην υπόθεση Μ. Θ. v. Αστυνομίας

(2005)2Α.Α.Δ. 174 το Εφετείο εξετάζοντας τα άρθρα 2, 3

(1)(γ)

(2)(β) και 15 του περί Καταπολέμησης της Εμπορίας Προσώπων και περί Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Ανηλίκων Νόμου 3

(1)/2000, υιοθετώντας την υπόθεση Κυριάκου v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 141 και εξετάζοντας το Νόμο, σε συνάρτηση με το ύψος της προβλεπόμενης ποινής, επιβεβαίωσε πως βασικός σκοπός του Νόμου είναι η αντιμετώπιση της οργανωμένης σεξουαλικής εκμετάλλευσης και εμπορίας ανθρώπων. Η εμβέλεια του, όμως, καλύπτει και μεμονωμένες περιπτώσεις, όπως αυτή του κατηγορούμενου. Στην υπόθεση Νικολάου v. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 51, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι οι Αγγλικές αποφάσεις έχουν καθοδηγητικό χαρακτήρα και πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Όμως ταυτόχρονα εκεί τονίστηκε πως οι διαφορετικές αντιλήψεις που επικρατούν στην Κύπρο θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και έτσι μεγαλύτερη βαρύτητα έχουν οι Κυπριακές αποφάσεις. Για σεξουαλικά εγκλήματα υπάρχει μεγάλος αριθμός Κυπριακών αποφάσεων. Στην υπόθεση Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 123, όπου ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε κατηγορίες για άσεμνες επιθέσεις εναντίον κοριτσιών, ως επιβαρυντικοί παράγοντες ανάμεσα σε άλλους, λήφθηκαν υπόψη οι επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική υγεία του ανήλικου και η σχέση εμπιστοσύνης των θυμάτων προς το θύτη. Εκεί, επεβλήθη συνολική ποινή φυλάκισης 9 χρόνων και 3 μηνών για αδικήματα που αφορούσαν σε μεγάλο αριθμό ανηλίκων και μεγάλη χρονική περίοδο διάπραξης των αδικημάτων, 10 χρόνια. Στην υπόθεση Γιάννης Κερκής v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 38/2009 απόφαση ημερομηνίας 22.7.2010, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την ποινή φυλάκισης 2½ ετών που επιβλήθηκε πρωτόδικα από το Δικαστήριο για το αδίκημα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιού ηλικίας 8 χρονών με βάση το Νόμο 87

(1)/07. Τονίστηκε ότι αδικήματα της φύσης αυτής τα οποία στρέφονται εναντίον παιδιών και αφορούν σε ένα τομέα της ζωής τους στον οποίο ακόμα αυτά δεν είναι φυσιολογικά και ψυχολογικά έτοιμα να βιώσουν, πρέπει να τιμωρούνται με αποτρεπτικές ποινές σε μια προσπάθεια καταστολής τους, λόγω και των ψυχολογικών τραυμάτων, που κατά κανόνα, αφήνουν σε αυτά, πάντοτε, βέβαια σε συνάρτηση με τις περιστάσεις που περιβάλλουν την διάπραξη τους και το πρόσωπο του δράστη. Στην υπόθεση Κυριάκου v. Δημοκρατίας (πιο πάνω), όπου ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε κατηγορία κατά παράβαση των άρθρων 2, 3

(1)και 3

(2)(β) του Νόμου 3

(1)/2000, επεβλήθη ποινή φυλάκισης 2½ χρόνων σε κατηγορούμενο ηλικίας 23 χρονών ο οποίος προχώρησε σε παραδοχή, ήταν λευκού ποινικού μητρώου, υπέφερε από συναισθηματική διαταραχή και υπήρχε απουσία βίας, ψυχικής ή σωματικής έναντι του θύματος. Ο κατηγορούμενος είχε καθημερινή επικοινωνία με το παιδί του, ως ο πατέρας του, εφόσον διέμενε με τη σύζυγο του και μητέρα της παραπονούμενης, και ως πρόσωπο κατάλληλο να το φροντίζει, να το διαπαιδαγωγεί και να το συμβουλεύει σύμφωνα με την ηλικία του και τις ανάγκες του. Το θύμα, ένα κορίτσι τεσσάρων χρονών, ουσιαστικά ακόμα μωρό, εμπιστευόταν προφανώς τον πατέρα της. Η Κυπριακή κοινωνία, όπως άλλωστε κάθε πολιτισμένη κοινωνία, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη και αποκηρύσσει με αποτροπιασμό τέτοια συμπεριφορά όπως αυτή που επέδειξε ο κατηγορούμενος. Μπορούμε να πούμε χωρίς καμία επιφύλαξη ότι το αδίκημα είναι από εκείνες τις μορφές αδικημάτων που έντονα προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και ενέχει κοινωνική απαξία. Ο κατηγορούμενος παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε γνώριζε τι ακριβώς έπραττε γι' αυτό επέλεξε για να ικανοποιήσει τις ορέξεις του να στραφεί προς το ίδιο του το παιδί όταν ήταν μόνος μαζί της το οποίο λόγω φόβου προφανώς ως αποτέλεσμα των απειλών του κατηγορούμενου ότι θα την χτυπούσε, δεν ανέφερε οτιδήποτε σχετικό στη μητέρα του προηγουμένως. Σημειώνουμε ότι η ενέργεια του κατηγορούμενου δεν ήταν χωρίς επιπτώσεις. Έχει επηρεάσει τη ζωή της θυγατέρας του, που σε μια τρυφερή αλλά και κρίσιμη ηλικία για ένα κορίτσι, έπεσε θύμα των σεξουαλικών ορέξεων του πατέρα της ο οποίος εκμεταλλευόμενος τη σχέση του με το παιδί, προχώρησε στην πράξη για την οποία κρίθηκε ένοχος. Από την έκθεση της Κλινικής Ψυχολόγου συνάγεται ότι το παιδί νοιώθει θυμωμένο, ντροπιασμένο και λυπημένο για τα γεγονότα γι' αυτό και της συστήνεται ψυχολογική στήριξη. Σίγουρα η εξατομίκευση είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση. Αποτελεί μέρος της διαδικασίας που έχει ως αντικείμενο τη δίκαιη μεταχείριση των ενόχων κάθε εγκληματικής πράξης. Ποτέ όμως η εξατομίκευση δεν μπορεί να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα του συγκεκριμένου αδικήματος και την ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στη τιμωρία αυτής της κατηγορίας αδικημάτων. Η σοβαρότητα του αδικήματος είναι αδιαμφισβήτητη και η ποινή που προβλέπεται βαριά. Σημειώνουμε ότι το αδίκημα διαπράχθηκε μεταξύ των ετών 2003 και 2004 στη Πάφο. Σίγουρα υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταγγελία της υπόθεσης στην Αστυνομία. Η καθυστέρηση αυτή είναι κατανοητή έχοντας κατά νου την ηλικία της παραπονούμενης τότε μόλις 4 ετών, την πίεση που ασκούσε σε βάρος της ο κατηγορούμενος και το φόβο που της προκαλούσε από τις απειλές του καθώς επίσης και τη φύση του αδικήματος. Είναι σύνηθες υποθέσεις σεξουαλικών αδικημάτων να έρχονται στο φως μετά παρέλευση μεγάλου χρόνου από τη διάπραξη τους (βλ. σύγγραμμα Blackstone΄s Criminal Practice 2009 παράγρ. D.3.62, σελ. 1296 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας (ανωτέρω)). Σημειώνουμε ότι την επόμενη μέρα που η παραπονούμενη προέβη σε αποκάλυψη των όσων συνέβησαν μεταξύ του κατηγορούμενου και της ίδιας στη μητέρα της, η υπόθεση καταγγέλθηκε αρχικά στην Λειτουργό του Γραφείου Ευημερίας και ακολούθως στις 21.5.2010 στην Αστυνομία η οποία άρχισε αμέσως τη διερεύνηση της. Ακολούθησε η σύλληψη του κατηγορούμενου το βράδυ της 21.5.2010 και στις 27.5.2010 η παραπομπή του ενώπιον του Κακουργιοδικείου. Σημειώνουμε ότι ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς στις 27.5.2010. Υπάρχει πλούσια Κυπριακή νομολογία στην οποία έχει λεχθεί ότι στις ποινικές υποθέσεις η διασφάλιση του εύλογου χρόνου άρχεται από την ημερομηνία της διατύπωσης της κατηγορίας μέχρι την ημερομηνία της τελικής εκδίκασης της (βλ. Χαραλαμπίδης ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 330). Στο σύγγραμμα του Γ. Π. Πική Sentencing in Cyprus, 2η Έκδοση, σελ. 73 αναφέρεται ότι καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπόθεσης, καθυστέρηση της δικαστικής διαδικασίας και καθυστέρηση προερχόμενη από συνδυασμό των δύο συνιστούν μετριαστικούς παράγοντες που οδηγούν σε σμήκρυνση ή μείωση της ποινής που διαφορετικά δικαιολογείτο από τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Συνεπώς στην παρούσα περίπτωση όπως ορθά παραδέχθηκε και η συνήγορος υπεράσπισης δεν τίθεται θέμα καθυστέρησης προσαγωγής του κατηγορούμενου ενώπιον της δικαιοσύνης ή καθυστέρησης της δικαστικής διαδικασίας ώστε να παραβλάπτονται ουσιώδη δικαιώματα του. Για όσο όμως μπορεί να προσμετρήσει, λαμβάνουμε υπόψη τον μεγάλο χρόνο που μεσολάβησε από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος. Στα πλαίσια που η νομολογία επιτρέπει και προστάζει, λαμβάνουμε επίσης υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου όπως αυτές διαφαίνονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην άσχημη παιδική και εφηβική ζωή που βίωσε. Περαιτέρω, το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου είναι σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται αναμφίβολα υπόψη υπέρ μιας επιεικέστερης ποινής. Πρόδηλα η παραδοχή του κατηγορούμενου είναι σημαντικότατη ένδειξη ειλικρινούς μεταμέλειας. Αυτός που παραδέχεται δείχνει ότι κατανοεί τον αξιόποινο χαρακτήρα των πράξεων του. Αναγνωρίζει ότι συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο απαράδεκτο σύμφωνα με τους Νόμους της πολιτείας. Ανέκαθεν τα Δικαστήρια μας ήταν πρόθυμα να θεωρούν ως ουσιαστικό παράγοντα μετριασμού της ποινής σε υποθέσεις αδικημάτων που στρέφονται κατά των ηθών, την παραδοχή που απάλλατε το θύμα της δοκιμασίας παράστασης κατά τη δίκη και μαρτυρίας (βλ. Π. Π. v. Γενικού Εισαγγελέα

(2000)2 Α.Α.Δ. 457). Οι επιπτώσεις της ποινής στην οικογένεια και στους εξαρτώμενους του κατηγορούμενου συνιστούν οπωσδήποτε στοιχεία μετριασμού της ποινής (βλ. Μ. Θ. ν. Αστυνομίας (ανωτέρω). Δεν τίθεται όμως θέμα στην παρούσα περίπτωση οικονομικής βλάβης στην οικογένεια του σε περίπτωση μιας ενδεχόμενης ποινής φυλάκισης, εφόσον πριν τη σύλληψη του για τη κάλυψη των βασικών αναγκών του ιδίου, της συμβίας του και των τεσσάρων παιδιών τους ο κατηγορούμενος λάμβανε επίδομα από το Ταμείο Δημοσίων Βοηθημάτων (βλ. Τεκμήριο Γ). Τα προβλήματα ψυχικής υγείας και άλλα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε ο κατηγορούμενος και εξακολουθεί να αντιμετωπίζει που ίσως να συνέτειναν εν μέρει στην παράνομη συμπεριφορά του δεν μας αφήνουν ασυγκίνητους. Τα λαμβάνουμε υπόψη στο μέτρο που μπορούν να ληφθούν στις περιπτώσεις σοβαρών αδικημάτων και μάλιστα της φύσης αυτού που αντιμετωπίζει. Η ποινή που θα επιβληθεί στον κατηγορούμενο πρέπει να αντικατοπτρίζει την τοποθέτηση του Νομοθέτη σε τέτοιας φύσης αδικήματα, να ικανοποιεί δε και το περί δικαίου αίσθημα της κοινωνίας μας, που αποστρέφεται και διαμαρτύρεται έντονα απέναντι σε τέτοια συμπεριφορά (βλ. Νικολάου v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 390. σελ. 408). Ενδιατρίψαμε στις αρχές που διέπουν το ζήτημα της επιμέτρησης της ποινής σε συνάρτηση με το υπόψη αδίκημα. Είναι μετά από μελέτη αλλά χωρίς κανένα δισταγμό που καταλήξαμε ότι η αρμόζουσα και μόνη κατάλληλη υπό τας περιστάσεις ποινή, είναι αυτή της φυλάκισης και τούτο έχοντας υπόψη ότι αυτή επιβάλλεται εκεί μόνο όπου οιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου v. Αστυνομίας

(1990)2Α.Α.Δ. 98). Καταδικάζουμε τον κατηγορούμενο σε ποινή φυλάκισης 3 ετών στην 7η κατηγορία. Η έκτιση της ποινής θα άρχεται από τις 21.5.2010 όπου ο κατηγορούμενος συνελήφθη και παραμένει υπό κράτηση μέχρι σήμερα. Τα έξοδα της Κατηγορούσας Αρχής ύψους €90 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Τα Τεκμήρια κατάσχονται. (Υπ.) ............... Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Μ. Μαυρονικόλας, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Α. Κονής, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Ο.Ρ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο