Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Χαράλαμπος Χαραλάμπους, Αρ. Υπόθεσης: 9514/10, 19.11.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2010:B83 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Τιμοθέου, E. Δ. Αρ. Υπόθεσης: 9514/10 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου v. Χαράλαμπος Χαραλάμπους Ημερομηνία: 19.11.
- Για κατηγορούσα αρχή: κα Ξενοφώντος. Για κατηγορούμενο: κ. Φωτίου. Κατηγορούμενος παρών. ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει στην παρούσα τρεις κατηγορίες. Συγκεκριμένα αντιμετωπίζει κατηγορίες κοινής επίθεσης, κατά παράβαση του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα (κατηγορία 1), δημόσιας εξύβρισης, κατά παράβαση του άρθρου 99 του ίδιου Νόμου (κατηγορία 2) και ανησυχίας, κατά παράβαση του άρθρου 95 επίσης του ίδιου Νόμου (κατηγορία 3). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας 1, ο κατηγορούμενος στις 24.4.2010 στη λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στο Πολέμι, έξω από το σφαιριστήριο του Αντώνη Δολερού, παράνομα επιτέθηκε εναντίον του Νικήτα Νικήτα από το Πολέμι. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας 2, ο κατηγορούμενος κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο με την πρώτη κατηγορία, σε δημόσιο μέρος εξύβρισε το Νικήτα Νικήτα από το Πολέμι με τις φράσεις «βιλλομούτσουνε», «πουτανόπαιδο» και «πουστόπαιδο», κατά τρόπο ενδεχόμενο να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο να διαπράξει επίθεση. Τέλος στην κατηγορία 3 κατηγορείται ότι κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο με την πρώτη κατηγορία, σε δημόσιο μέρος, χωρίς εύλογη αιτία προκάλεσε θόρυβο κατά τρόπο ενδεχόμενο να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης. Πριν την απάντηση του κατηγορούμενου στις εν λόγω κατηγορίες ο συνήγορος αυτού εισηγήθηκε ότι το παρόν ποινικό Δικαστήριο δεν είναι αρμόδιο για να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση εφόσον τα επίδικα αδικήματα υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Στρατιωτικού Δικαστηρίου, σύμφωνα με τον περί Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα και Δικονομίας Νόμο 40/
- Αυτό γιατί τα επίδικα αδικήματα είναι «στρατιωτικά αδικήματα», σύμφωνα με το άρθρο 5 του Νόμου 40/64, εφόσον ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο της κατ' ισχυρισµό διάπραξης τους ήταν «στρατιωτικός» εν τη εννοία του ίδιου Νόμου και δεν υπάγονται στις εξαίρεσεις από την αρμοδιότητα του Στρατιωτικού Δικαστηρίου, οι οποίες προβλέπονται από τα άρθρα 113 και 114 του Νόμου αυτού. Η συνήγορος της κατηγορούσας αρχής δεν αμφισβήτησε ότι τα επίδικα αδικήματα είναι «στρατιωτικά» και εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του Στρατιωτικού Δικαστηρίου αλλά εισηγήθηκε στην ουσία ότι το εν λόγω Δικαστήριο δεν έχει αποκλειστική αρμοδιότητα εκδίκασης τους. Σύμφωνα με την εισήγηση της κας Ξενοφώντος αρμοδιότητα προς εκδίκαση των επίδικων αδικημάτων έχει παράλληλα και το παρόν ποινικό Δικαστήριο. Συγκεκριμένα η θέση της κατηγορούσας αρχής έχει ως ακολούθως: Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει αδικήματα που προβλέπονται από τον Ποινικό Κώδικα Κεφ. 154 και όχι από το Νόμο 40/
- Σύμφωνα με το άρθρο 24 του περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 το Επαρχιακό Δικαστήριο έχει γενική αρμοδιότητα να δικάζει ποινικά αδικήματα που τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα 5 χρόνια. Ως εκ τούτου έχει αρμοδιότητα να εκδικάσει και τα επίδικα αδικήματα. Στο δε Νόμο 40/64 όπου προβλέπεται η αρμοδιότητα του Στρατιωτικού Δικαστηρίου δεν προβλέπεται αποκλειστική αρμοδιότητα αυτού να εκδικάζει αδικήματα που προβλέπονται από τον Ποινικό Κώδικα όταν αυτά διαπράττονται από «στρατιωτικούς». Εάν ο νομοθέτης επιθυμούσε κάτι τέτοιο θα το όριζε ρητά όπως ρητά έκανε στην πρόνοια του άρθρου 113 του Νόμου 40/64 όπου προβλέπονται ποια αδικήματα εξαιρούνται από την αρμοδιότητα του Στρατιωτικού Δικαστηρίου και εμπίπτουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα των κοινών ποινικών Δικαστηρίων. Η ύπαρξη παράλληλης αρμοδιότητας, σύμφωνα πάντα με τη συνήγορο της κατηγορούσας αρχής, συνάγεται και από την ύπαρξη της πρόνοιας του άρθρου 115 του Νόμου 40/64, το οποίο ορίζει ότι σε περίπτωση αμφισβήτησης της αρμοδιότητας μεταξύ των δύο Δικαστηρίων το θέμα επιλύεται από το Ανώτατο Δικαστήριο. Θα πρέπει αρχικά να λεχθεί ότι η εισήγηση της υπεράσπισης αφορά το θέμα της καθ' ύλην αρμοδιότητας των δύο Δικαστηρίων και όχι της κατά τόπον αρμοδιότητας. Συνεπώς η αναφορά στην παρούσα σε αρμοδιότητα και δικαιοδοσία θα έχει την έννοια της καθ' ύλην αρμοδιότητας. Όσον αφορά λοιπόν την αρμοδιότητα των δύο Δικαστηρίων πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Τα Επαρχιακά Δικαστήρια καθιδρύθηκαν δυνάμει του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 (άρθρο 3) για να ασκούν τέτοια δικαιοδοσία και εξουσίες που τους ανατίθενται δυνάμει του Νόμου 14/60 ή οποιουδήποτε άλλου Νόμου. Η καθ' ύλην λοιπόν αρμοδιότητα του παρόντος Δικαστηρίου ως Επαρχιακού Δικαστηρίου που ασκεί ποινική δικαιοδοσία διέπεται από την πρόνοια του άρθρου 24
(1)του Νόμου 14/60, η οποία ορίζει τα ακόλουθα: «24.
(1)Έκαστος Πρόεδρος Επαρχιακού Δικαστηρίου, έκαστος Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής και έκαστος Επαρχιακός Δικαστής θα έχωσιν αρμοδιότητα να εκδικάζωσι συνοπτικώς πάντα τα αδικήματα τα τιμωρούμενα με φυλάκισιν δια περίοδον μη υπερβαίνουσα τα πέντε έτη ή με πρόστιμον μη υπερβαίνον τας €85.430 ή με αμφοτέρας τας ποινάς ................................................................................................» Περαιτέρω σύμφωνα με το εδάφιο 2 του ίδιου άρθρου το Επαρχιακό Δικαστήριο, με τη συγκατάθεση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, έχει εξουσία να εκδικάσει οποιοδήποτε αδίκημα συνοπτικά και να επιβάλει ποινή, η οποία όμως δεν θα υπερβαίνει την ποινή που έχει εξουσία να επιβάλει δυνάμει του εδαφίου 1. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με την επιφύλαξη του άρθρου 3
(1)του Νόμου 14/60, δύνανται να καθιδρυθώσιν και άλλα Δικαστήρια ως δύνανται να προβλεφθούν από οποιονδήποτε άλλο Νόμο. Στα πλαίσια λοιπόν αυτά και δυνάμει του περί Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα και Δικονομίας Νόμου 40/64 καθιδρύθηκε το Στρατιωτικό Δικαστήριο. Συγκεκριμένα αυτό έγινε με βάση τα άρθρα 102 και 103 του Νόμου αυτού όπου προβλέπεται ότι το εν λόγω Δικαστήριο ιδρύεται για να απονέμει την ποινική δικαιοσύνη στο στρατό ως πρωτοβάθμιο και να ασκεί σε όλη την Κύπρο τέτοια δικαιοδοσία και εξουσίες που του ανατίθενται δυνάμει του Νόμου 40/64 ή οποιουδήποτε άλλου Νόμου. Η αρμοδιότητα του Στρατιωτικού Δικαστηρίου καθορίζεται στο άρθρο 112 του Νόμου 40/64 όπου αναφέρεται ότι σε αυτήν υπάγονται «δια τα υπ' αυτών πραττόμενα αδικήματα» πρόσωπα που έχουν συγκεκριμένες ιδιότητες όπως οι εν ενεργεία στρατιωτικοί, οι αιχμάλωτοι πολέμου, οι στρατεύσιμοι, κατ' εξαίρεση ακόμα και ιδιώτες εφόσον αυτό προβλέπεται από τον ίδιο Νόμο. Στο άρθρο 113 του ίδιου Νόμου ορίζονται ρητά συγκεκριμένες κατηγορίες αδικημάτων, οι οποίες εξαιρούνται της αρμοδιότητας του Στρατιωτικού Δικαστηρίου και δικάζονται από τα «κοινά ποινικά Δικαστήρια». Τα δε επίσης σχετικά με την αρμοδιότητα του Στρατιωτικού Δικαστηρίου άρθρα 114 και 115 του Νόμου 40/64 προβλέπουν τα ακόλουθα: «114.-
(1)Συμμέτοχοι κακουργήματος ή πλημμελήματος, υπαγόμενοι τινες εις την αρμοδιότητα του στρατιωτικού δικαστηρίου, τίνες δε εις την των κοινών ποινικών δικαστηρίων, υπάγονται άπαντες εις τα κοινά δικαστήρια.
(2)Η διάταξις αυτή δεν εφαρμόζεται εάν πρόκειται περί αδικήματος προβλεπόμενου υπό του παρόντος Νόμου ότε οι συμμέτοχοι χωρίζονται και οι μεν στρατιωτικοί υπάγονται εις το στρατιωτικόν διακστήριον, οι δε μη στρατιωτικοί εις τα κοινά δικαστήρια.
(3)Εάν συρρέωσι διαφόρου αρμοδιότητος πράξεις και η βαρυτέρα εξ αυτών προβλέπεται και τιμωρείται υπό του παρόντος Νόμου δικάζει περί όλων το στρατιωτικόν δικαστήριον, άλλως χωρίζονται κατά την διαδικασίαν του προηγουμένου εδαφίου.
(4)Κατά πάσαν περίπτωσιν αι δίκαι δύνανται να χωρισθώσιν εάν εκ της ενώσεως δύναται να προκύψη βλάβη.
- Εν αμφισβητήσει της αρμοδιότητας μεταξύ του στρατιωτικού δικαστηρίου ή των στρατιωτικών δικαστικών αρχών και των κοινών ποινικών δικαστηρίων ή δικαστικών αρχών την αρμοδιότητα κανονίζει το Ανώτατον Δικαστήριον». Περαιτέρω για σκοπούς πληρέστερης κατανόησης του σκεπτικού της απόφασης παρατίθενται στο σημείο αυτό και οι ακόλουθοι ορισμοί από το ερμηνευτικό άρθρο 2 καθώς και το άρθρο 5 του Νόμου 40/64: «στρατιωτικόν αδίκημα» σημαίνει αδίκημα τιμωρούμενον υπό του παρόντος Νόμου, διαπραχθέν υπό στρατιωτικού. «στρατιωτικός» σημαίνει τον από της ημέρας της κατατάξεως αυτού ανήκοντα εις τον στρατόν. «στρατός» περιλαμβάνει τον στρατόν της Δημοκρατίας, την Εθνικήν Φρουράν και πάσαν άλλη στρατιωτικήν δύναμιν δια νόμου ιδρυόμενη. «
- Ο στρατιωτικός όστις διαπράττει οιονδήποτε αδίκημα μη τιμωρούμενο υπό του παρόντος Νόμου αλλά τιμωρούμενον υπό του Κυπριακού Ποινικού Κώδικος ή οιουδήποτε άλλου νόμου είναι ένοχος στρατιωτικού αδικήματος επί τη βάσει του παρόντος Νόμου και τιμωρείται με την εις τον Ποινικόν Κώδικα ή άλλον νόμον προνοούμενην δια το αδίκημα ποινήν. Από τους πιο πάνω ορισμούς αλλά και από την πρόνοια του άρθρου 5 συνάγεται ότι «στρατιωτικά αδικήματα» δυνάμει του Νόμου 40/64 δεν αποτελούν μόνο εκείνα που προβλέπονται από το Νόμο αυτό (βλ. άρθρα 13-101) όταν διαπράττονται από στρατιωτικό αλλά και οποιαδήποτε άλλα αδικήματα που τέτοιο πρόσωπο διαπράττει, ανεξάρτητα αν προβλέπονται από οποιονδήποτε άλλο Νόμο. Ο κρίσιμος χρόνος για την εξέταση του θέματος της αρμοδιότητας είναι ο χρόνος διάπραξης των αδικημάτων (βλ. Mouzouris (No.2) v. The Republic
(1977)2 CLR 340). Στην παρούσα υπόθεση αποτελεί στην ουσία παραδεκτό γεγονός ότι κατά τον χρόνο της κατ' ισχυρισμό διάπραξης των επίδικων αδικημάτων ο κατηγορούμενος υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στην Εθνική Φρουρά. Συνεπώς αυτός κατά τον επίδικο χρόνο ήταν εν ενεργεία «στρατιωτικός» εν την εννοία του Νόμου 40/
- Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι τα επίδικα αδικήματα προβλέπονται και τιμωρούνται από τον Ποινικό Κώδικα. Ως εκ των άνω τα αδικήματα αυτά αποτελούν «στρατιωτικά αδικήματα». Σε περίπτωση λοιπόν καταδίκης του κατηγορούμενου αυτός θα είναι ένοχος στρατιωτικού αδικήματος με βάση το Νόμο 40/
- Στο σημείο αυτό θα πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι η πρόνοια του άρθρου 112 του Νόμου 40/64 κάνει λόγο γενικά για αδικήματα και όχι μόνο για τα αδικήματα που προβλέπονται από το Νόμο αυτό. Τα επίδικα δε αδικήματα δεν εμπίπτουν σε καμία από τις κατηγορίες του άρθρου 113 ώστε να εξαιρούνται της αρμοδιότητας του Στρατιωτικού Δικαστηρίου. Δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι τα επίδικα αδικήματα υπάγονται, σύμφωνα με το άρθρο 112
(2)του Νόμου 40/64, στην αρμοδιότητα του Στρατιωτικού Δικαστηρίου εφόσον αυτά διαπράχθηκαν, κατ' ισχυρισμό, από πρόσωπο το οποίο κατά τον επίδικο χρόνο ήταν «εν ενεργεία στρατιωτικός». Απομένει λοιπόν προς εξέταση η θέση της κατηγορούσας αρχής ότι παράλληλα αρμοδιότητα προς εκδίκαση των αδικημάτων της παρούσας έχει και το παρόν Δικαστήριο. Σε σχέση με τη θέση αυτή και σε συνέχεια όσων αναφέρθηκαν ανωτέρω πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Ο Νόμος 40/64 αποτελεί προφανώς ένα ειδικό νομοθέτημα το οποίο σύμφωνα με το άρθρο 4 «εφαρμόζεται επί στρατιωτικών αδικημάτων οπουδήποτε τελεσθέντων είτε εντός είτε εκτός των ορίων της Δημοκρατίας». Στην υπόθεση Νικολεττίδης κ.α. ν. Αστυνομίας
(1973)2 CLR 222 , στην οποία με παρέπεμψε η κα Ξενοφώντος, αναφέρεται μεν ότι ο εν λόγω Νόμος δεν αποτελεί αυτοτελές νομοθέτημα αλλά αυτό προφανώς λέχθηκε λόγω της ύπαρξης του άρθρου
- Το άρθρο όμως αυτό αναφέρεται ότι για τα θέματα για τα οποία δεν προβλέπει ειδικά ο Νόμος αυτός εφαρμόζονται οι διατάξεις του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου και κάθε άλλου ειδικού για κάθε περίπτωση Νόμου και Κανονισμού. Όσον όμως αφορά το θέμα της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου, το οποίο αποτελεί και το υπό εξέταση θέμα στην παρούσα, ο Νόμος 40/64 περιλαμβάνει και μάλιστα ρητές πρόνοιες. Συνεπώς δεν χρειάζεται για το θέμα αυτό να προσφύγουμε στις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου νόμου. Με το Νόμο 40/64 λοιπόν καθιδρύθηκε ένα «ειδικό» Δικαστήριο ήτοι το Στρατιωτικό Δικαστήριο. Στο δε Δικαστήριο αυτό ο ίδιος Νόμος έδωσε συγκεκριμένες ρητές και ευρείες αρμοδιότητες ώστε να επιτελεί το σκοπό ίδρυσης του που είναι η σε πρώτο βαθμό απονομή της δικαιοσύνης στο στρατό. Οι δε αρμοδιότητες αυτού προβλέπονται ρητά στο άρθρο
- Είναι επίσης εμφανές ότι ο νομοθέτης με την ίδρυση του εν λόγω Δικαστηρίου επιθυμούσε στην αρμοδιότητα αυτού να υπάγονται τα μέλη του «στρατού» όπως οι εν ενεργεία στρατιωτικοί. Εξ ου και υπάγει στην αρμοδιότητα του Στρατιωτικού Δικαστηρίου τα πρόσωπα αυτά όχι μόνο όταν διαπράττουν αδικήματα που προβλέπονται στο Νόμο 40/64 αλλά και οποιαδήποτε άλλα αδικήματα που προβλέπονται σε οποιουσδήποτε άλλους Νόμους τα οποία και ανάγει σε «στρατιωτικά αδικήματα». Μπορεί λοιπόν να λεχθεί ότι στις περιπτώσεις αυτές το Στρατιωτικό Δικαστήριο έχει τη γενική αρμοδιότητα η οποία είναι ευρεία. Αυτό προκύπτει και από τις διατάξεις των άρθρων 113 και 114 όπου ο νομοθέτης, στην περίπτωση του άρθρου 113, θέτει ρητές και περιορισμένες εξαιρέσεις στην εν λόγω αρμοδιότητα του Στρατιωτικού Δικαστηρίου, στην δε περίπτωση του άρθρου 114 ρυθμίζει, επίσης ρητά, την αρμοδιότητα σε περίπτωση συμμετοχής στρατιωτικών και ιδιωτών στη διάπραξη αδικημάτων. Τα πιο πάνω άλλωστε μπορούν να συναχθούν και από τα λεχθέντα στην υπόθεση Pastellopoulos v. The Republic
(1985)2 CLR 165 όπου στις σελ. 178 και 187 αναφέρονται τα ακόλουθα (η υπογράμμιση δική μου): «The need for the establishment of a Military Court is justified by the functioning of the Army of the Republic and the creation of the National Guard. Law No. 40 of 1964 provides for the establishment of a Military Court. It has a very wide competence to try criminal cases - offences created by this Law, by the Criminal Law of the land and by any other Law when committed by members of the Army. "Army" is defined in s. 2 of the Military Criminal Code and Procedure Law, 1964 (Law 40 of 1964) to include "the army of the Republic, the National Guard and any other military force established by Law". The Military Court has jurisdiction over the members of the Army of the Republic, including the National Guard and in some cases on civilians. ........................................................................................................................... The Military Court is vested with power to try all offences at first instance. It is the only Court with such competence. ........................................................................................................................... Suffices to say that the structure of the criminal Courts, as set out in s.24 of the Courts of Justice Law, 1960 (Law No. 14 of 1960), and the jurisdiction of the judges of the District Courts and of the Assizes do not have any resemblance with regard to competence with the Military Court in the sense that the Military Court is vested with competence to try all offences and its jurisdiction is unlimited. The holding of a preliminary inquiry is necessary for indictable offences to be tried by the Assizes as the punishment provided by law exceeds the jurisdiction of the judicial officers of the District Courts. The establishment of the Military Court with the competence vested in it by the Military Criminal Code and Procedure Law intends to help in the proper and speedy administration of justice that is to the benefit of an accused person and is not obnoxious to the liberty of the citizen, provided that his rights under Articles 12 and 30 of the Constitution are safeguarded». Δεν προκύπτει δε από καμία διάταξη του εν λόγω Νόμου η βούληση του νομοθέτη για την ύπαρξη συναρμοδιότητας του Στρατιωτικού Δικαστηρίου με το Επαρχιακό Δικαστήριο. Η δε πρόνοια του άρθρου 115 του Νόμου 40/64, η οποία ορίζει ότι την αρμοδιότητα κανονίζει το Ανώτατο Δικαστήριο, προφανώς αφορά τις περιπτώσεις στις οποίες λόγω της φύσης τους μπορεί να προκύψει πραγματική «αμφισβήτηση» της αρμοδιότητας και είναι αυτές που εμπίπτουν στα άρθρα 113 και 114. Διαφορετική ερμηνεία του άρθρου 115 θα οδηγούσε στο παράλογο και μη πρακτικό αποτέλεσμα κάθε υπόθεση στην οποία αμφισβητείται από τους διαδίκους το θέμα της αρμοδιότητας, ανεξάρτητα αν εμπίπτει στα άρθρα 113 και 114, να οδηγείται προς επίλυση στο Ανώτατο Δικαστήριο. Περαιτέρω η έλλειψη αρμοδιότητας από τα «κοινά ποινικά Δικαστήρια» σε υποθέσεις όπως την παρούσα υποστηρίζεται και στο σύγγραμμα Crimimal Procedure in Cyprus, όπου στις σελ. 90-91 υπό τον τίτλο «Plea to the Jurisdiction» αναφέρονται τα ακόλουθα (η υπογράμμιση δική μου): «The accused may before pleading to the charge, question the Jurisdiction of the Court to try the offence on the ground that some other Court has jurisdiction over him or in respect of the offence with which he is charged. If the plea is sustained, the Court will send the case to be tried before another Court of Cyprus, with jurisdiction over the offender or over the offence. It must be noted that objection to the jurisdiction of the Court to try the case may be taken on either of two grounds: (a) That the Court has no jurisdiction over the offender. An example of lack of jurisdiction on the part of the ordinary Criminal Courts to try an offender on account of his identify may be derived from the provisions of section 112
(2)and
(3)of the Military Criminal Code and Procedure Law, 1964, whereby members of the National Guard, subject to certain exceptions, are not amenable to the jurisdiction of the ordinary Criminal Courts and are triable by the Military Court». Από όλα λοιπόν τα πιο πάνω κρίνω ότι ο σκοπός του νομοθέτη ήταν με το Νόμο 40/64 να αναθέσει στο Στρατιωτικό Δικαστήριο αποκλειστική αρμοδιότητα εκδίκασης των εν τη εννοία του Νόμου αυτού «στρατιωτικών αδικημάτων» με συγκεκριμένες και ρητά ορισμένες εξαιρέσεις, στις οποίες δεν εμπίπτουν τα επίδικα αδικήματα στην παρούσα. Κατ' επέκταση κρίνω ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα εκδίκασης της παρούσας υπόθεσης. Σύμφωνα δε με το άρθρο 69
(1)(α) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, στο οποίο στηρίζεται στην ουσία δικονομικά η εισήγηση της υπεράσπισης στην παρούσα, σε περίπτωση που ο ισχυρισμός για έλλειψη αρμοδιότητας γίνει αποδεκτός, το Δικαστήριο παραπέμπει την υπόθεση για να εκδικασθεί ενώπιον Δικαστηρίου της Δημοκρατίας το οποίο έχει δικαιοδοσία για τον υπαίτιο ή για το ποινικό αδίκημα. Ως εκ των άνω η παρούσα υπόθεση παραπέμπεται για να εκδικασθεί από το Στρατιωτικό Δικαστήριο. (Υπ.) ....................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Final (Αναφορά: Ποινική - Στρατιωτικά αδικήματα - Αρμοδιότητα Στρατιωτικού Δικαστηρίου). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο