Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. AFTANDIL POURSANOV, Αρ. Υπόθεσης: 6567/2009, 25 Νοεμβρίου 2010

(1)(α)

(5)του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης Έναντι Τρίτου) Νόμου 96/

(1)/

1. Η κατηγορία του αδικήματος ανατρέχει, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του ότι στις 29 Αυγούστου του 2007, ο Κατηγορούμενος στην οδό Αγαπήνωρος στη Κάτω Πάφο της Επαρχίας Πάφου, οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΚΚΜ 286 αλόγιστα και επικίνδυνα για το κοινό και χωρίς να υπάρχει για το χρησιμοποιούντα πιο πάνω ασφάλεια κατά των κινδύνων υπέρ τρίτου. Εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής ακούστηκε 1 μάρτυρας κατηγορίας και κατατέθηκαν 4 Τεκμήρια, μεταξύ των οποίων και παραδεκτών γεγονότων, τα οποία συμφωνήθηκαν μεταξύ των δύο πλευρών, κατατέθηκαν τεκμήρια ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο σύμφωνα με τον νόμο 86/
2. Στην υπό κρίση υπόθεση αφού η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε την υπόθεση της ο δικηγόρος του Κατηγορούμενου ήγειρε ένσταση σύμφωνα με το Άρθρο 74(Ι)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ότι δεν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου. Ήταν η θέση του κ. Σιαηλή, ότι η μαρτυρία η οποία είχε τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν απόδειξε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου και ότι ο πελάτης του θα πρέπει να αθωωθεί από το στάδιο αυτό, ανέφερε δε στην αγόρευση του, συγκεκριμένους λόγους τους οποίους το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη μετά από το στάδιο αυτό έτσι ώστε να αθωώσει τον Κατηγορούμενο. Σύμφωνα με τον Νόμο, σε τέτοιες περιπτώσεις, για να αποφασίσει το Δικαστήριο αν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση, τίθεται το ερώτημα σ΄ αυτό, αν η μαρτυρία όπως έχει παρουσιαστεί ενώπιον του, είναι επαρκής (sufficient) για να κληθεί ο Κατηγορούμενος να παρουσιάσει την υπεράσπιση του. Οι παράμετροι οι οποίοι καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν τεθεί στην Αζίνας - v - Δημοκρατίας

(1981)2 ΑΑΔ στη οποία υιοθετήθηκε πλήρως η Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queens Bench). Η οδηγία αυτή είναι μεγάλης σημασίας, από άποψη καθοδήγησης και εφαρμόζεται από τα Δικαστήρια στην Κύπρο με καθορισμό των κριτηρίων για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης υπόθεσης. Η προσέγγιση του ιδίου θέματος αναλύεται επίσης εκτεταμένα και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133 όπου αναφέρονται τα εξής: «α) δεν στοιχειοθετείται εξ΄ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, ή β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ώστε κανένα Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτήν την καταδίκη του κατηγορουμένου.». Και στις δύο περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το έργο του Δικαστηρίου στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, δεν είναι να προβεί στην λεπτομερή αξιολόγηση της αξιοπιστίας της μαρτυρίας, έργο που ανάγεται στο τελικό στάδιο, όταν όλη η μαρτυρία είναι ενώπιον του. Το Δικαστήριο κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, γιατί είναι δυνατόν αυτή η αξιολόγηση να δημιουργήσει προκατάληψη εναντίον του Κατηγορούμενου. Το έργο της αξιολόγησης επιτελείται στο τέλος της δίκης. Η απόφαση για αθώωση του Κατηγορούμενου σε αυτό το στάδιο της δίκης, πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η καθοδήγηση πρακτικής του 1962, δηλαδή ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας. Ο Κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορούμενου μια πραγματική δυνατότητα, αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί, όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία που δόθηκε από την κατηγορούσα αρχή. Μόνο όπου η όλη μαρτυρία που εδόθη με την συμπλήρωση της υπόθεσης του κατηγόρου εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το Δικαστήριο επί οιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης της στο σύνολο της, δεν υπάρχει υπόθεση για να απαντηθεί. (βλπ. Ευγένειος Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 191). Η λογική υποψία δεν είναι αρκετή να δημιουργήσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση, Ο Μ.Κ.

1. Κ. Φωτίου, έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία στις 29/8/2007, στην οποία ανάφερε τι έγινε στις 29/8/
2. Όπως αναφέρει ο ίδιος στην κατάθεση του, στις 00.45 βρισκόταν έξω από το Uno Internet Cafe το οποίο είναι ιδιοκτησίας του στην οδό Αγαπήνωρος 55 και είδε ένα αυτοκίνητο Peugeot χρώματος κόκκινου του οποίου ήταν συνοδηγός ο Πουρσανίδης (Κατηγορούμενος), τον οποίο γνώριζε από προηγουμένως, αφού ήταν οδηγός ταξί. Σύμφωνα με την κατάθεση του, ο Κατηγορούμενος άνοιξε το παράθυρο του αυτοκινήτου, τον εξύβρισε και όταν ο ίδιος πήγε να τον προσεγγίσει, αυτός ανέπτυξε ταχύτητα και έφυγε. Στην συνέχεια επανήλθε το ίδιο αυτοκίνητο, με οδηγό τον Κατηγορούμενο αυτή την φορά, ο οποίος οδήγησε το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο για να τον κτυπήσει, ο ίδιος για να τον αποφύγει πετάχτηκε στα τραπεζάκια του μαγαζιού του. Και πάλι σύμφωνα με τον παραπονούμενο, ο Κατηγορούμενος τον εξύβρισε και έφυγε με κατεύθυνση προς τα πάνω, ενώ ο ίδιος μπήκε στο αυτοκίνητο του για να τον ακολουθήσει και να του ζητήσει τον λόγο για την συμπεριφορά του. Στην συνέχεια, ο παραπονούμενος αναφέρει και άλλα γεγονότα, τα οποία δεν ενδιαφέρουν την υπόθεση αυτή. Στην ένορκη του μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, ο Μ.Κ.1 στην κυρίως εξέταση ανάφερε ότι είναι ιδιοκτήτης internet cafe στην οδό Αγαπήνωρος και ανάφερε ότι τα γεγονότα της συγκεκριμένης νύχτας, τα έχει καταθέσει στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία. Στην αντεξέταση του από τον κ. Σιαηλή, συνήγορο του Κατηγορούμενου, ανέφερε ότι τον Κατηγορούμενο δεν τον γνώριζε από προηγουμένως αλλά έμαθε το όνομα του από την Αστυνομία όταν έγινε το περιστατικό. Ανάφερε αρχικά ότι το περιστατικό έγινε απόγευμα προς βράδυ ενώ στη συνέχεια ανέφερε ότι κάποια γεγονότα ίσως να του διαφεύγουν, αφού έχουν περάσει τρία χρόνια και από τότε δεν έχει δει την κατάθεση του, όμως όπως ο ίδιος ανέφερε, συγκράτησε και θυμάται πάρα πολύ καλά την συμπεριφορά του Κατηγορούμενου, τις κινήσεις του, τις απειλές του και ότι αυτός ήταν εκτός ελέγχου. Ο Μ.Κ.1 ρωτήθηκε από τον συνήγορο του Κατηγορούμενου, κάτω από ποιες συνθήκες εξυβρίστηκε από τον Κατηγορούμενο και ο μάρτυρας απάντησε ότι ο Κατηγορούμενος τον εξύβρισε πίσω από το αυτοκίνητο του, αναφέροντας επί λέξη «ενώ ήμουν μέσα στο αυτοκίνητο και οδηγούσα». Στην συνέχεια και επ' αυτού του σημείου ο μάρτυρας αντεξετάστηκε, αφού ήταν η θέση του συνηγόρου του Κατηγορούμενου, ότι στην κατάθεση του ανέφερε ότι «όπως καθόμουν εκεί ένα αυτοκίνητο μάρκας Peugeot, χρώματος κόκκινου, σταμάτησε μπροστά από το μαγαζί μου» και άρα δεν οδηγούσε όπως ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου προηγουμένως. Ο μάρτυρας διαφώνησε με την κατάθεση του και ανέφερε ότι οδηγούσε το αυτοκίνητο του, ο Κατηγορούμενος με άλλα δυο άτομα ήταν πίσω του όταν σταμάτησε το αυτοκίνητο, ανέβασε το αυτοκίνητο πάνω στο πεζοδρόμιο γυρίζοντας το προς το μέρος του και εκείνη τη στιγμή τον εξύβρισε και τον απείλησε. Ο Μ.Κ.1 ανέφερε στην συνέχεια ότι, δεν ήταν σίγουρος τελικά αν ο Κατηγορούμενος ήτο οδηγός ή συνοδηγός του οχήματος. Ο μάρτυρας επίσης σε ερωτήσεις που του υποβάλλοντο στην συνέχεια από την Υπεράσπιση, είτε δεν ήταν σε θέση να απαντήσει, λέγοντας ότι έχουν περάσει τρία χρόνια από τα γεγονότα και ο ίδιος ήταν σε κατάσταση σοκ επειδή δεν είχε ξανασυμβεί σ' αυτόν παρόμοιο περιστατικό και ίσως να μην τα είπε όλα στην κατάθεση του, είτε ήταν πάρα πολύ σίγουρος για την θέση του, λέγοντας έχει πολύ καλό μνημονικό και το μυαλό του είναι πολύ πιο καλό σήμερα από την συγκεκριμένη ημέρα. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι το περιστατικό κράτησε περίπου μιάμιση ώρα και όλη αυτή την ώρα ο ίδιος ήταν σε θέση να βλέπει και να αναγνωρίζει τον Κατηγορούμενο και να μπορεί να πει στο Δικαστήριο με κάθε λεπτομέρεια τις κινήσεις του και την συμπεριφορά του. Επέμενε δε, ότι δεν καταγγέλλει κακόβουλα και ψευδώς τον Κατηγορούμενο για το επίδικο περιστατικό αλλά αυτό έγινε και είναι αληθινό. Είναι φανερό ότι οι αντιφάσεις, στις οποίες ο Μ.Κ.1 έχει υποπέσει είναι τέτοιες, και οι οποίες δεν μπορούν να οδηγήσουν το Δικαστήριο στην άποψη ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Είναι τόσο αντιφατική η μαρτυρία που είναι ενώπιον μου, η οποία δεν μπορεί με κανένα τρόπο να οδηγήσει το Δικαστήριο να καλέσει τον Κατηγορούμενο σε απολογία, αφού κάτι τέτοιο θα οδηγήσει ίσως τον Κατηγορούμενο να διορθώσει τα κενά της Κατηγορούσας Αρχής. Εν όψει όλων των αρχών τις οποίες έχω ήδη αναφέρει κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει αποδείξει την υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου και αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται από το στάδιο αυτό. (Υπ.) .......... Π. Παπαπέτρου - Φούρναρη, Πρ. Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο