Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Βαλέριος Σαββίδης, Αρ. Υπόθεσης 1193/10, 26 Νοεμβρίου 2010

(1),51

(5)και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Καν. Του 1973 και Κ.Δ.Π. 142/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο Κατηγορούμενος, την 23ην Ιουλίου του 2009 στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στην Πάφο της επαρχίας Πάφου, οδηγούσε το λεωφορείο με αριθμούς εγγραφής ΤDAK 370 και μετέφερε επιβάτες καθ' υπέρβαση του ανωτάτου αριθμού προσώπων της άδειας του οχήματος, ήτοι μετέφερε 74 άτομα αντί
2. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της, κάλεσε ένα μάρτυρα κατηγορίας τον Αστ. 2716 Λ. Λοίζου και κατατέθηκε ένα τεκμήριο Α για αναγνώριση. Ο Μ.Κ.1 Αστ. 2716, εξεταστής της υπόθεσης κατάθεσε ότι στις 23 Ιουλίου 2009 ενώ βρισκόταν για έλεγχο τροχαίας στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στην Πάφο κατήγγειλε τον οδηγό του λεωφορείου με αρ. εγγραφής TDA 370 για τον λόγο ότι είχε υπεράριθμους επιβάτες στο λεωφορείο του. Ο μάρτυρας αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο ως τον οδηγό του λεωφορείου και ανέφερε στο Δικαστήριο ότι από τον έλεγχο που έκανε ο Κατηγορούμενος εντός του λεωφορείου του είχε 74 επιβάτες αντί 66 που προβλέπει ο νόμος. Ήταν σε θέση ο μάρτυρας να μας πει στην κυρίως εξέταση ότι εντός του λεωφορείου υπήρχαν 15 αντί 10 ιστάμενοι και 59 αντί 56 καθήμενοι ( αριθμοί βέβαια που προβλέπονται από τον νόμο σύμφωνα με τον μάρτυρα). Ο μάρτυρας ανέφερε ότι για τέτοιου είδους αδικήματα οι ίδιοι δεν κάνουν κατάθεση απλά συμπληρώνουν το φάκελο της υπόθεσης τον οποίο και στην συνέχεια τον μεταβιβάζουν για ποινική δίωξη. Κατά τη αντεξέταση ο μάρτυρας ανέφερε ότι κατά την ανακοπή του Κατηγορούμενου δεν ήταν μόνος του, αλλά με ένα συνάδελφο του, και έκανε σήμα στο λεωφορείο για να σταματήσει. Κατά τον έλεγχο που έκανε στο λεωφορείο του Κατηγορούμενου διαπίστωσε ότι ενώ ο Κατηγορούμενος δικαιούται να μεταφέρει στο λεωφορείο του 66 επιβάτες αυτός μετέφερε
3. Σε υποβολές και ερωτήσεις που τέθηκαν στον μάρτυρα από τον κ. Ιωάννου ο μάρτυρας απαντούσε ότι ο Κατηγορούμενος δεν δικαιούτο να μεταφέρει αυτό τον αριθμό επιβατών και αυτό το έμαθε από το ΤΟΜ με το οποίο επικοινώνησε τηλεφωνικά και τον ενημέρωσαν για τον αριθμό των επιβατών που δικαιούται να μεταφέρει το συγκεκριμένο λεωφορείο. Η υπεράσπιση υπέδειξε στον μάρτυρα ένα έντυπο από το ΤΟΜ σύμφωνα με το οποίο ο Κατηγορούμενος εδικαιούτου να μεταφέρει 67 επιβάτες και αφορούσε τις ημερομηνίες από 27.1.2006 μέχρι 26.1.2007, το οποίο κατατέθηκε και σημειώθηκε τεκ Α για αναγνώριση στο Δικαστήριο. Ο μάρτυρας αντεξετάστηκε επί μακρόν από την υπεράσπιση σε σχέση με τις ενέργειες που έκανε σε σχέση πάντα με τον Κατηγορούμενο και του υπεβλήθη επανειλημμένα ότι ούτε μέτρησε τους επιβάτες αλλά ούτε και πήρε τα εισιτήρια από αυτούς και άρα δεν ήταν σε θέση να πει στο Δικαστήριο τον ακριβή αριθμό των επιβατών του λεωφορείου. Ο μάρτυρας ανέφερε στο Δικαστήριο ότι πράγματι δεν μέτρησε τα εισιτήρια των επιβατών αφού δεν τα πήρε ποτέ στην κατοχή του αλλά μέτρησε τους επιβάτες του λεωφορείου και ήταν όντως
4. Αρνήθηκε δε ότι ο Κατηγορούμενος τον περίμενε 10 λεπτά για να τελειώσει τις καταγγελίες που έκανε σε άλλα οχήματα και μετά να έρθει στο λεωφορείο καθώς επίσης και τη θέση που του υπέβαλε ο συνήγορος ότι μέτρησε και τα άτομα που μπήκαν από την στάση. Ο Κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74(ι)(Β) της Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του και αυτός επέλεξε να ασκήσει το δικαίωμα όπως προβεί σε ανώμοτη δήλωση όπως είχε δικαίωμα. Η επιλογή του Κατηγορούμενου να μην δώσει ένορκο κατάθεση είναι μέσα στα δικαιώματα του και το Δικαστήριο δεν πρέπει να εξάξει συμπεράσματα ενοχής, αλλά ούτε και η Κατηγορούσα Αρχή να σχολιάσει το γεγονός αυτό, εκτός σε κάποιες περιπτώσεις που τα γεγονότα είναι τέτοια ώστε θα αναμένετο από το Κατηγορούμενο να δώσει κάποια εξήγηση (βλ. Βρακάς v. Δημοκρατίας

(1973)2 ΑΑΔ 139 και Θεμιστοκλέους v. Αστυνομίας

(1981)2 ΑΑΔ 2000).Σε περιπτώσεις που ένας Κατηγορούμενος παραλείψει να δώσει μαρτυρία ενόρκως, το Δικαστήριο εξετάζει αν η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής είναι αξιόπιστη και αν είναι αξιόπιστη προχωρεί να εξετάσει κατά πόσο είναι ικανοποιητική για να αποδείξει την κατηγορία, εφόσον αποτελεί νομική αρχή ότι το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όπως έχει αποφασιστεί στην υπόθεση Χαρίτωνος κ.α. v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. 40. Αξιολόγηση μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω κατά την διαδικασία της ακρόασης με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες ενώ κατάθεταν ενώπιον μου. Αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να αξιολογήσω την συμπεριφορά, αντιδράσεις, αναφορές και ισχυρισμούς τους, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο γνώσης ενός εκάστου αυτών αναφορικά με τα διαδραματισθέντα κατά τον ουσιώδη χρόνο και την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση. Ο Μ.Κ.1 Αστ. 2716 μου έκανε άριστη εντύπωση καθ΄ ότι κατάθεσε με σαφή και θετικό τρόπο μεταφέροντας στο Δικαστήριο, ως εξεταστής της υπόθεσης, τις ενέργειες που έκανε ο ίδιος σε σχέση με τις ενέργειες που έκανε πάντοτε σε σχέση με τον Κατηγορούμενο. Ο μάρτυρας αυτός παρόλο που αντεξετάστηκε επί μακρόν για τις ενέργειες του εκείνη την ημέρα και ώρα στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων εντούτοις δε υπέπεσε σε καμία αντίφαση. Ήταν σταθερός και έδωσε στο Δικαστήριο την εντύπωση ότι ο μοναδικός σκοπός της παρουσίας του στο Δικαστήριο είναι για να πει την αλήθεια και τίποτε άλλο. Ήταν σταθερός και σίγουρος σε σχέση με τον επιτρεπόμενο αριθμό επιβατών στο συγκεκριμένο λεωφορείο και δεν κλονίστηκε η θέση του με κανένα τρόπο, ακόμα και όταν του τέθηκε από την υπεράσπιση ότι μέτρησε και τους επιβάτες που ήταν έξω από το λεωφορείο, ήταν σίγουρος ότι μέτρησε τους επιβάτες που ήταν εντός του λεωφορείου. Αποδέχομαι την μαρτυρία του σαν αληθινή. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να σημείο να αναφέρω ότι η υπεράσπιση κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ένα έγγραφο του ΤΟΜ το οποίο αναφέρει τον εγκεκριμένο αρ. επιβατών για κάθε λεωφορείο και το οποίο κατατέθηκε τεκμήριο Α για αναγνώριση και ως τέτοιο έμεινε μέχρι το τέλος την ακρόασης της υπόθεσης με άμεσο συνεπακόλουθο ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί σίγουρα να το λάβει υπόψη του. Παραμένει λοιπόν η μαρτυρία του Μ.Κ.1 αναντίλεκτη τη οποία και έχω αποδεχτεί. Όφειλε η Υπεράσπιση να αντικρούσει τη μαρτυρία η οποία προσκομίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή με άλλη μαρτυρία για να αποδείξει στο δικαστήριο ότι μετέφερε σωστό αριθμό. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Έχοντας υπόψη το σύνολο της μαρτυρίας και δεδομένης της πιο πάνω αξιολόγησης καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το λεωφορείο με αρ εγγραφής TDAK 370 στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στην Πάφο και μετέφερε ιστάμενους 15 αντί 10 επιβάτες και 59 αντί 56 καθήμενους επιβάτες αριθμό ο οποίος απαγορεύεται και αυτό εξάγεται από την θέση του μάρτυρα την οποία ανάφερε στο Δικαστήριο και παρέμεινε αναντίλεκτη. Δεδομένων όλων των ανωτέρω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεσή της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............ Π. Παπαπέτρου - Φούρναρη, Πρ. Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο