Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Κώστα Μάρκου, Αρ. Υπόθεσης: 6035/08, 22.12.2010

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Ως εκ τούτου κάλεσε το Δικαστήριο να αθωώσει και να απαλλάξει αυτόν στον παρόν στάδιο. Αντίθετη επί του θέματος ήταν η εισήγηση της συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής, η οποία από την πλευρά της εισηγήθηκε ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου και ότι το Δικαστήριο πρέπει να καλέσει αυτόν σε απολογία. Τα όσα ανέφεραν για υποστήριξη των θέσεων τους οι συνήγοροι στις αγορεύσεις τους αποτελούν μέρος του φακέλου της υπόθεσης, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και δεν θεωρείται σκόπιμο να παρατεθούν αυτολεξεί στην παρούσα απόφαση. Οι παράμετροι, οι οποίοι καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν τεθεί στην Αζίνας ν. Δημοκρατίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 9 στην οποία υιοθετήθηκε πλήρως η Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England, 1 [All E.R.] 448). Η οδηγία αυτή είναι μεγάλης σημασίας, από άποψη καθοδήγησης και εφαρμόζεται από τα Δικαστήρια στην Κύπρο με καθορισμό των κριτηρίων για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η προσέγγιση του ίδιου θέματος αναλύεται επίσης εκτεταμένα και στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ.

1. Από την προαναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να αποδεχθεί την εισήγηση της υπεράσπισης και να αθωώσει τον κατηγορούμενο, όταν κρίνει από την ενώπιον του μαρτυρία ότι:
2. Εξ αντικειμένου, η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής δεν στοιχειοθετείται, λόγω μη απόδειξης ενός από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ή
3. Η μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί από την κατηγορούσα αρχή είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασισθεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, γιατί είναι δυνατό αυτή η αξιολόγηση να δημιουργήσει προκατάληψη εναντίον του κατηγορουμένου. Το έργο αυτό της αξιολόγησης επιτελείται στο τέλος της δίκης. Η απόφαση για αθώωση σε αυτό το στάδιο της δίκης πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η καθοδήγηση πρακτικής του 1962, δηλαδή ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας. Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η κατηγορούσα αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορούμενου μια πραγματική δυνατότητα, αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στη μαρτυρία που δόθηκε από την κατηγορούσα αρχή. Στην παρούσα υπόθεση ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία λειτουργίας χώρου αναψυχής, κατά παράβαση των άρθρων 112

(1)(β)

(2)και 116 του περί Δήμων Νόμου 111/

1. Σύμφωνα δε με τις λεπτομέρειες του εν λόγω αδικήματος ο κατηγορούμενος στις 15.8.07 στην Πέγεια, της Επαρχίας Πάφου, λειτουργούσε πίστα λούνα παρκ με αυτοκινητάκια «go carts» χωρίς άδεια από το Δημοτικό Συμβούλιο Πέγειας. Η δε μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου συνίσταται σε παραδεκτά γεγονότα τα οποία έχουν ως ακολούθως:
2. Ο κατηγορούμενος στις 15.8.07 στην Πέγεια, της Επαρχίας Πάφου, λειτουργούσε πίστα με αυτοκινητάκια «go carts», χωρίς άδεια λειτουργίας από το Δημοτικό Συμβούλιο Πέγειας.
3. Όταν ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς από τον Αστ. 1151 Παναγιώτη Χ'Κυριάκου απάντησε «Δεν παραδέχομαι. Είμαι εγγεγραμμένος στο Φόρο Εισοδήματος και στο Φόρο Εταιρειών».
4. Τα προαναφερόμενα αυτοκινητάκια «go carts» λειτουργούσαν κατά τον ουσιώδη χρόνο με βενζίνη. Το επίδικο στην παρούσα αδίκημα προβλέπεται από το συνδυασμό των άρθρων 112

(1)(β) και 116

(1)του περί Δήμων Νόμου 111/85. Συγκεκριμένα το άρθρο 116

(1)προβλέπει ότι συνιστά αδίκημα οποιοσδήποτε να χρησιμοποιεί ή να ενεργεί όπως χρησιμοποιηθεί ή εξουσιοδοτεί ή ανέχεται ή επιτρέπει την χρησιμοποίηση οιασδήποτε οικοδομής, χώρου ή αντισκήνου για οποιονδήποτε από τους σκοπούς που αναφέρονται στο άρθρο 112 σε σχέση με τα οποία δεν εκδόθηκε έγκυρη και υφιστάμενη άδεια ή κατά παράβαση οποιουδήποτε όρου ή δεσμεύσεως οποιασδήποτε άδειας εκδοθείσας σε σχέση με αυτά. Το δε άρθρο 112

(1)(β) προβλέπει ότι εντός των δημοτικών ορίων οποιουδήποτε Δήμου ουδέν λούνα παρκ ή άλλος χώρος αναψυχής όπου διατηρούνται ηλεκτρικά παιγνίδια μπορεί να χρησιμοποιείται χωρίς άδεια, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από το συμβούλιο του εν λόγω Δήμου, σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 111/85. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται στην παρούσα είναι κατά πόσο το επίδικο υποστατικό αποτελεί λούνα παρκ ή άλλο χώρο αναψυχής όπου διατηρούνται ηλεκτρικά παιγνίδια. Όσον αφορά την ερμηνεία της υπό εξέταση ποινικής διάταξης στην Migotto Silvano κ.α. ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ 25 λέχθηκαν σχετικά τα ακόλουθα: «Το πώς προσεγγίζεται ερμηνευτικά μια ποινική διάταξη εξετάστηκε από το Εφετείο με αναφορά σε Αγγλική νομολογία στην υπόθεση Hailis v. The Police

(1982)2 C.L.R. 99, και πρόσφατα στην υπόθεση Sea Island & Tours Ltd, και ΄Αλλος ν. Κ.Ο.Τ.

(1995)2 Α.Α.Δ. 128 λέχθηκε ότι η ποινική ευθύνη πρέπει να καθορίζεται ρητά και απερίφραστα από το λεκτικό της διάταξης και όχι να αφήνεται να συνάγεται από τα συμφραζόμενα καθώς και ότι οι ποινικοί νόμοι ερμηνεύονται αυστηρά και αν υπάρχει οποιαδήποτε ασάφεια ή αμφιβολία αποφασίζεται υπέρ του κατηγορουμένου. Στην υπόθεση Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ κ.ά. ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας

(1998)3 Α.Α.Δ. 348 λέχθηκε ότι η αυστηρή γραμματική ερμηνεία ανήκει στο παρελθόν ενώ η ερμηνεία με αναφορά στο σκοπό του νομοθετήματος έχει πλέον εδραιωθεί. Περαιτέρω στην ίδια υπόθεση γίνεται αναφορά από το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Southfields Industries Ltd v. Δήμου Λευκωσίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 59: «Σκοπός της ερμηνείας του νόμου είναι η ανεύρεση της πρόθεσης του νομοθέτη. Όπου το λεκτικό της διάταξης είναι σαφές, το Δικαστήριο την ερμηνεύει με βάση τη φυσική και συνήθη έννοια των λέξεων. Οι λέξεις σ΄ ένα νομοθέτημα γενικά ερμηνεύονται με τη συνήθη τους σημασία, αλλά και με βάση τα συμφραζόμενα, έχοντας δε υπόψη το αντικείμενο και το σκοπό του νόμου». Τέλος στην Κ.Ο.Τ ν. Παπαδόπουλου

(1990)2 Α.Α.Δ 86 λέχθηκε ότι: «Η τελεολογική μέθοδος ερμηνείας των νόμων (teleological, purposive interpretation) επιτρέπει οποτεδήποτε το κείμενο της νομοθεσίας παρέχει την ευχέρεια, την απόδοση της ερμηνείας εκείνης που αποτελεσματικότερα προωθεί την ευόδωση των κατά άλλα έκδηλων σκοπών του νομοθέτη. Δεν δικαιολογεί όμως η τελεολογική μέθοδος ερμηνείας, ούτε καθιστά εφικτή, ούτε επιτρέπει την απόκλιση από τις ρητές διατάξεις της νομοθεσίας ή τη μεταβολή του κειμένου της. Όπου οι πρόνοιες της νομοθεσίας είναι σαφείς το κείμενο της αποτελεί το μόνο αυθεντικό οδηγό για τους συγκεκριμένους σκοπούς του νομοθέτη». Λαμβάνοντας υπόψην τα πιο πάνω θα εξετάσω στη συνέχεια το θέμα ως εγείρεται στην παρούσα. Κατ' αρχήν θα πρέπει να λεχθεί ότι το λεκτικό της επίδικης διάταξης είναι σαφές και δεν αφήνει οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς τα όσα προβλέπει. Όσον λοιπόν αφορά το κατά πόσο ο επίδικος χώρος αποτελεί «χώρο αναψυχής όπου διατηρούνται ηλεκτρικά παιγνίδια» από τα παραδεκτά γεγονότα προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι δεν αποτελεί τέτοιο χώρο εφόσον τα αυτοκινητάκια «go carts» λειτουργούσαν κατά τον ουσιώδη χρόνο με βενζίνη και δεν υπάρχει μαρτυρία για ύπαρξη ηλεκτρικών παιχνιδιών. Απομένει λοιπόν να εξετασθεί κατά πόσο ο επίδικος χώρος αποτελεί λούνα παρκ. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι στον Νόμο 111/85 δεν δίδεται ο ορισμός της λέξης λούνα παρκ. Σύμφωνα δε με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη (2η έκδοση) «λούνα παρκ είναι μεγάλος υπαίθριος χώρος, εξοπλισμένος με εγκαταστάσεις για την ψυχαγωγία των επισκεπτών (π.χ. παιγνίδια, θεάματα κλπ) καθώς και με περίπτερα για πρόχειρο φαγητό και αναψυκτικά». Από τα παραδεκτά και πάλι γεγονότα στην παρούσα το μόνο που προκύπτει είναι ότι ο επίδικος χώρος είναι πίστα με αυτοκινητάκια «go carts», τα οποία λειτουργούσα κατά τον επίδικο χρόνο με βενζίνη. Δεν έχει λοιπόν τεθεί οποιαδήποτε μαρτυρία που να καταδεικνύει ακόμη και για σκοπούς εκ πρώτης όψεως υπόθεσης το μέγεθος του χώρου, εάν αυτός είναι υπαίθριος και εξοπλισμένος με οποιεσδήποτε εγκαταστάσεις καθώς και αν υπάρχουν περίπτερα ή άλλοι χώροι για πρόχειρο φαγητό και αναψυκτικά, ούτως ώστε να κριθεί κατά πόσο αποτελεί λούνα παρκ. Συνεπώς η κατηγορούσα αρχή δεν έχει παρουσιάσει μαρτυρία, η οποία να είναι αρκετά ισχυρή στην ουσία της για να αποδείξει ακόμη και για σκοπούς εκ πρώτης όψεως υπόθεσης τα πιο πάνω. Υπό αυτές τις περιστάσεις, η κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία θα έδιδε στην κατηγορούσα αρχή την ευχέρεια να διορθώσει τις ατέλειες και τα κενά που υπάρχουν στη μαρτυρία της. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι αποδεκτό στο ποινικό μας δίκαιο, όπου η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ' ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή. Συναφώς κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη ενώ δεν επιτρέπονται ούτε υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Με βάση λοιπόν τα όσα έχω αναφέρει ανωτέρω κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου στην κατηγορία που αντιμετωπίζει και συναφώς αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται. (Υπ.) ...................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Λειτουργία χώρου αναψυχής χωρίς άδεια) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο