Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Mahmoud Abu Saaleek Anwer Abdallah κ.α., Ποιν. Υπ.: 92/11, 8 Φεβρουαρίου 2011

(2)του Κεφ.105). Ο κατηγορούμενος 2 παραδέχθηκε μόνο την 6η κατηγορία που αφορά το ότι επίσης διέμενε στην Κυπριακή Δημοκρατία ενώ ήταν απαγορευμένος μετανάστης. Οι κατηγορίες 1-5 εναντίον του αναστάληκαν ενόψει αυτής της παραδοχής του. Σύμφωνα με τα γεγονότα ο κατηγορούμενος 1 κατάγεται από την Ιορδανία και ο κατηγορούμενος 2 από την Τουρκία. Πριν την σύλληψη τους διέμεναν και οι δύο στις κατεχόμενες από τον Τουρκικό Στρατό και συγκεκριμένα στην κατεχόμενη Λευκωσία. Ο πρώτος έφθασε στα κατεχόμενα το 2006 ως φοιτητής, αλλά εργαζόταν παράλληλα και σε καζίνο των κατεχομένων. Ο δεύτερος ήρθε στα κατεχόμενα σε ηλικία 11 ετών και εργαζόταν το τελευταίο διάστημα ως φρουρός ασφαλείας. Στις 31.12.2010 η Αστυνομία έλαβε πληροφορία από τον Μ.5 στο κατηγορητήριο (Mohamed Ahmoud) ότι τον είχαν προσεγγίσει άτομα που διαμένουν στα κατεχόμενα και τού ζήτησαν να λάβει μέρος στην απαγωγή Ιορδανού υπηκόου ο οποίος διέμενε στις κατεχόμενες περιοχές αλλά είχε διαφύγει στις ελεύθερες περιοχές μετά που ανακαλύφθηκε από την ψευδοαστυνομία ότι προμήθευε σε διάφορους αλλοδαπούς πλαστά έγγραφα του ψευδοκράτους. Ο Μ.5 ενημέρωνε συνεχώς την Αστυνομία και στις 3.1.2011 μετέβηκε σε χώρο κοντά στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας όπου οι κατηγορούμενοι αφού εισήλθαν στις ελεύθερες περιοχές από σημείο της πράσινης γραμμής μπήκαν στο αυτοκίνητο του μεταφέροντας ένα ψεύτικο πιστόλι, κουκούλες, γάντια, χειροπέδες και άλλα σύνεργα απαγωγής (όπως μαχαίρια, σπρέυ και αυτοκόλλητες ταινίες) που είχαν κατατεθεί κατά τη μερική ακρόαση της υπόθεσης. Ξεκίνησαν για την Λεμεσό αλλά στον αυτοκινητόδρομο τους ανέκοψε η Αστυνομία και τους συνέλαβε για τα αυτόφωρα αδικήματα (της μεταφοράς διαρρηκτικών οργάνων, κατοχή χειροπέδων και απαγορευμένου μετανάστη). Ανακρινόμενος ο κατηγορούμενος 1 προέβη σε θεληματική κατάθεση και παραδέχθηκε όλες τις κατηγορίες που του απηγγέλθησαν, δηλαδή για τα αδικήματα των κατηγοριών 1-5 στο κατηγορητήριο. Ο κατηγορούμενος 2 επίσης παραδέχθηκε την κατηγορία του απαγορευμένου μετανάστη, αλλά αρνήθηκε τις υπόλοιπες προβάλλοντας άγνοια για τα γεγονότα που τις στοιχειοθετούν. Αγορεύσεις Αγορεύοντας ο κ. Στυλιανού για τον κατηγορούμενο 1 είπε πως δεν ήταν αυτός ο ηθικός αυτουργός της όλης υπόθεσης. Εξήγησε ειδικότερα πως το υποψήφιο θύμα της απαγωγής ήταν συχνός θαμώνας στο καζίνο των κατεχομένων όπου εργάζετο ο κατηγορούμενος 1, τον οποίον και είχε γνωρίσει ο τελευταίος υπό την εργασιακή αυτή του ιδιότητα. Ακριβώς λόγω της γνωριμίας του αυτής συγκεκριμένος Τούρκος "αστυνομικός" της κατοχικής διοίκησης πλησίασε τον κατηγορούμενο 1 και άρχισε να τον πιέζει να περάσει στις ελεύθερες περιοχές, να απαγάγει το υποψήφιο θύμα και να το μεταφέρει στα κατεχόμενα, απειλώντας τον κατηγορούμενο 1 ότι αν δεν το έπραττε θα τον έδιωχναν από το "πανεπιστήμιο" που φοιτούσε και από τις κατεχόμενες περιοχές. Λόγω της βιαιότητας του Τούρκου αστυνομικού και της πίεσης που ασκήθηκε ο κατηγορούμενος 1 δέχθηκε να προβεί στην απαγωγή, δεδομένου ότι είναι νεαρό άτομο με όνειρα και θεώρησε ότι δεν είχε άλλη επιλογή. Ο κ. Στυλιανού επικαλέστηκε προς τούτο και την άγνοια του κατηγορούμενου 1 για το καθεστώς στα κατεχόμενα, εννοώντας το μη αναγνωρισμένο της εκεί "διοίκησης" λόγω της Τούρκικης εισβολής. Εξήγησε επίσης πως και τα αντικείμενα που μετέφερε ο κατηγορούμενος 1, τού είχαν δοθεί από τον Τούρκο "αστυνομικό". Ο κ. Στυλιανού ξεκαθάρισε ότι δεν είναι ισχυρισμός της υπεράσπισης ότι οργάνωσε ή υποκίνησε την διάπραξη των αδικημάτων η νόμιμη Αστυνομία της Κυπριακής Δημοκρατίας δεχόμενος ότι αυτή έχοντας τις σχετικές πληροφορίες άφησε τα γεγονότα να εξελιχθούν παρακολουθώντας την κατάσταση μέσω του Μ.5. Ανέφερε όμως πως και το άτομο αυτό εμπλέκεται σε "αδικήματα" στις κατεχόμενες περιοχές, όπως και το υποψήφιο θύμα. Νομική Πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή της υπόθεσης το σημαντικό είναι πως αυτή δεν είναι περίπτωση στην οποία η Αστυνομία της Κυπριακής Δημοκρατίας προκάλεσε, οργάνωσε ή υποκίνησε τα εγκλήματα για να συλλάβει οποιονδήποτε από τους κατηγορούμενους (όπως ήταν η υποθ. Στέλιος Καττής ν. Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 262), ούτε και πρόκειται για αδικήματα στα οποία οι κατηγορούμενοι δεν θα προέβαιναν υπό άλλες περιστάσεις. Η δε συμμετοχή του Μ.5 ως οδηγού μετά που τού είχε ζητηθεί να λάβει μέρος στην απαγωγή δεν συνιστά τίποτε περισσότερο από την παροχή μιας συνήθους ευκαιρίας, με συμμετοχή η οποία ήταν υπό την εποπτεία των αρμόδιων αστυνομικών αρχών (βλ. υποθ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Οδυσσέα Κανάρη

(2005)2 ΑΑΔ 105 και Πάμπος Γεωργίου ν. Αστυνομίας

(2007)2 ΑΑΔ 46 και The Modern Law of Evidence, Adrian Keane, 8η εκδ. σελ. 68). Όσον αφορά τις ποινές, για το αδίκημα της 1ης κατηγορίας προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι 7 έτη, για την 2η φυλάκιση μέχρι 5 έτη, για την 3η φυλάκιση μέχρι 6 μήνες, για την 4η φυλάκιση μέχρι 12 μήνες ή πρόστιμο μέχρι €1.708 και για τις 5η και 6η φυλάκιση μέχρι 3 έτη ή πρόστιμο μέχρι €8.

1. Είναι προφανές πως τα σοβαρότερα αδικήματα αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 1, ο οποίος φαίνεται ότι ήταν το πρόσωπο που συνεννοήθηκε με τον Τούρκο αστυνομικό, παρέλαβε τα αναφερθέντα σύνεργα από εκείνον και διευθέτησε τη συνοδεία του κατηγορούμενου 2 και τη μετάβαση τους στις ελεύθερες περιοχές και ακολούθως στη Λεμεσό με το αυτοκίνητο του Μ.
2. Τα γεγονότα αυτά σε συνδυασμό με τα αντικείμενα που βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορούμενου 1 καταδεικνύουν ότι υπήρξε κάποιος σχεδιασμός και οργάνωση τόσο της μετάβασης όσο και της απαγωγής, πράγμα που επιβαρύνει τη θέση του (βλ. Sentencing in Cyprus, G. Pikis 2η έκδ., σελ 59). Δεν παραγνωρίζω ότι ο κατηγορούμενος 1 πιέστηκε από τον Τούρκο αστυνομικό για να λάβει μέρος στη συνωμοσία και στη σχεδιαζόμενη απαγωγή. Θα πρέπει όμως να παρατηρήσω πως οι "απειλές" που του ασκήθηκαν δεν ήταν για κάποιο αναπότρεπτο ή ανεπανόρθωτο κακό και εν πάση περιπτώσει ευλόγως θα αναμένετο από οποιονδήποτε πολίτη να αποσυρθεί από το σχέδιο αυτό με την πρώτη ευκαιρία (βλ. Principles of Criminal Law, A. Ashworth, 5η εκδ., σελ. 226). Σαφέστατα και είχε τέτοια ευκαιρία ο κατηγορούμενος 1 τουλάχιστον μόλις εισήλθε στις ελεύθερες περιοχές, πράγμα που δεν έπραξε, αλλά αντιθέτως έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο που ήταν πρώτα η μετάβαση στη Λεμεσό. Σημειώνω πως αν το σχέδιο αυτό πετύγχαινε θα είχε ως άμεσο αποτέλεσμα τον παράνομο και άδικο περιορισμό του θύματος και την παράδοση του σε εκπροσώπους ενός παράνομου καθεστώτος με άγνωστες συνέπειες. Δεν θα συμφωνήσω με την εισήγηση ότι επρόκειτο για απόπειρα απαγωγής διότι είναι σαφές πως από νομικής πλευράς δεν είχε αρχίσει η διάπραξη του αδικήματος αυτού, εξ ου και κατηγορήθηκε μόνο για τη συνωμοσία. Όσον αφορά την κατοχή διαρρηκτικών οργάνων πρέπει να πω ότι αυτά συνδέονται κυρίως με την απαγωγή και όχι με οποιοδήποτε αδίκημα της περιουσίας. Για την παράνομη είσοδο στη Δημοκρατία και τη σοβαρότητα του ειδικά όταν γίνεται μέσω των κατεχομένων λιμανιών παραπέμπω στην υπ. Toutounciyan ν. Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ και για απαγορευμένους μετανάστες στην υπ. Khlef ν. Αστυνομίας

(2002)2 ΑΑΔ 203 και στην Jadallah v. Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 613, όπου τονίστηκε η έξαρση τέτοιων αδικημάτων. Στα πλαίσια του καθήκοντος για εξατομίκευση των ποινών λαμβάνω υπόψιν μου:

1. i)Το λευκό ποινικό μητρώο και των δύο κατηγορουμένων το οποίο τους δίδει το δικαίωμα να κριθούν με μεγαλύτερη επιείκεια.
2. ii)Την άμεση ομολογία και συνεργασία τους με τις αστυνομικές αρχές. iii) Την παραδοχή τους στο δικαστήριο η οποία έστω και στο στάδιο που έγινε (μετά την ακρόαση δύο μαρτύρων) εντούτοις διέσωσε πολύτιμο δικαστικό χρόνο και έξοδα και δίδει και στους δύο το δικαίωμα για σχετική έκπτωση στην ποινή, με την παρατήρηση ότι υπό τις περιστάσεις που έχουν εντοπιστεί ήταν περιορισμένες οι επιλογές τους, πράγμα που μειώνει κάπως και τη σημασία της παραδοχής τους.
3. iv)Την μεταμέλεια που εξέφρασαν μέσω του συνηγόρου τους.
4. v)Ειδικά για τον κατηγορούμενο 1 λαμβάνω υπόψιν ότι δεν ήταν ο ιθύνων νους ή ο ηθικός αυτουργός όπως ανέφερε και ο συνήγορος του, παρατηρώντας όμως και εδώ ότι ο ρόλος του στο όλο σχέδιο που ανέλαβε να εφαρμόσει στην πράξη ήταν σημαντικός σε βαθμό που μπορεί να λεχθεί ότι χωρίς την δική του συμμετοχή δεν θα μπορούσε να έχει ελπίδες επιτυχίας. Το ελαφρυντικό του είναι πως πρόκειται για σχετικά νεαρό πρόσωπο, το οποίο δεν κατάφερε να επιδείξει τις αναγκαίες αντιστάσεις στις πιέσεις που δέχθηκε και πείστηκε να συμμετάσχει.
5. vi)Πέραν των πιο πάνω έχω υπόψιν και για τους δύο τις προσωπικές τους περιστάσεις. Πρόκειται για δύο σχετικά νεαρά άτομα τα οποία επικαλούνται και οι δύο άγνοια όσον αφορά το πολιτικό πρόβλημα και την τουρκική κατοχή που υπάρχει στο νησί. Ο πρώτος είναι 24 ετών και παράλληλα με τις σπουδές του εργαζόταν για να καλύψει τα έξοδα του. Είχε έρθει στην Κύπρο το 2006 μέσω του παράνομου αεροδρομίου της Τύμπου. Από την έκθεση Γραφείου Ευημερίας διαφαίνεται ότι έχει έξι αδέλφια και η μητέρα του έχει αποβιώσει το 2008. Ο 2ος είναι 28 ετών ήρθε στην Κύπρο μέσω των κατεχομένων και επίσης εργαζόταν στα κατεχόμενα μέχρι πρόσφατα. Έχει άλλα 8 αδέλφια, ενώ απέκτησε και ένα παιδί ηλικίας 6 ετών με το οποίο δεν διατηρεί επικοινωνία μετά το χωρισμό του με την πρώην σύζυγο του. Μετά το τέλος της υπόθεσης αυτής επιθυμεί να μεταβεί άμεσα στην Τουρκία. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι η μοναδική κατάλληλη υπό τις περιστάσεις ποινή είναι αυτή της φυλάκισης και για τους δύο κατηγορούμενους. Θεωρώ κατάλληλες και επιβάλλω: Για τον 1ον κατηγορούμενο: Στην 1η κατηγορία 12 μήνες φυλάκιση. Στην 2η κατηγορία 8 μήνες φυλάκιση. Στην 3η κατηγορία 1 μήνα φυλάκιση. Στην 4η κατηγορία 2 μήνες φυλάκιση. Στην 5η κατηγορία 5 μήνες φυλάκιση. Για τον κατηγορούμενο 2: Στην 6η κατηγορία 5 μήνες φυλάκιση. Οι ποινές να ξεκινούν από 13.1.2011 που οι κατηγορούμενοι τέθηκαν υπό κράτηση και για τον κατηγορούμενο 1 να συντρέχουν. Δεν έχω εντοπίσει οποιονδήποτε λόγο για αναστολή των ποινών. Όλοι οι σχετικοί παράγοντες έχουν ληφθεί υπόψιν κατά τη γνώμη μου επαρκώς στην επιμέτρηση. Τα Τεκμήρια να καταστραφούν. Τα έξοδα €205 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) ............ Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο