Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Κώστα ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΙΣΤΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 866/09, 12 Απριλίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:B30 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 866/09 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Κώστα ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΙΣΤΟΥ Κατηγορουμένου ----------------------------- Ημερομηνία: 12 Απριλίου 2011 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Α. Μιχαήλ (Για να ακούσει απόφαση ο κος Θ. Παπανικολάου) Για τον Κατηγορούμενο: κος Δ. Παυλίδης Κατηγορούμενος: Παρών Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος και στις δυο κατηγορίες επί του κατηγορητηρίου. Αντικείμενο τούτων είναι τα αδικήματα˙ επίθεση με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, και δημόσια εξύβριση. Τα γεγονότα που συνιστούν διάπραξη των εν λόγω αδικημάτων εντοπίζονται στην απόφαση του Δικαστηρίου που ακολούθησε την ακροαματική διαδικασία και συνιστούν βέβαια αναπόσπαστο μέρος και της παρούσης. Μεταφέρω εν τούτοις μέρος των σχετικών ευρημάτων το οποίο αναφέρει ότι˙ Συγκεραστικά των πιο πάνω καταλήγω ότι αφότου η παραπονούμενη κόρναρε στο προπορευόμενο ταξί που στάθμευσε αριστερά ως η κατεύθυνση των δύο, καθ' ότι έφρασσε την πορεία της, ο κατηγορούμενος την προσέγγισε από αριστερά και την εξύβρισε με τις φράσεις πουτάνα, μπαστάρτα και στη συνέχεια μετέβη στην πλευρά του οδηγού οπόταν πέρασε το χέρι του μέσα από το ανοικτό παράθυρο του οχήματος και τη χαστούκισε μια φορά στο αριστερό μέρος του προσώπου. Από το εν λόγω χαστούκι η παραπονούμενη υπέστη ερυθρότητα αριστερής παρειάς και οφθαλμού, δηλαδή ως η διαπίστωση του ιατρού που την εξέτασε σε σύντομο χρόνο μετά το επίδικο συμβάν. Ο κος Παυλίδης, εκ μέρους του κατηγορουμένου, εξέφρασε τη μεταμέλεια και απολογία τούτου, έστω και μετά την καταδικαστική απόφαση. Ανέφερε ότι είναι λευκού ποινικού μητρώου, ηλικίας 51ος ετών, διαζευγμένος, πατέρας ενήλικου τέκνου τη φύλαξη του οποίου έχει ο ίδιος, και περαιτέρω, ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας ένεκα πρόσφατου τραυματισμού στο δεξιό χέρι μετά από πτώση από ύψος. Τέλος, ήτο η θέση της υπεράσπισης ότι παρατηρείται καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης. Έχει νομολογηθεί πως όσο σοβαρό και αν είναι ένα αδίκημα η υποχρέωση του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής δεν ατονεί, χωρίς όμως τούτο να σημαίνει ότι εξουδετερώνεται ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της ποινής (βλ. Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224, 227). Ως εκ τούτου όλα όσα αναφέρθηκαν από το συνήγορο του κατηγορουμένου και ειδικά ό,τι πιο πάνω αναφέρεται, αποτιμήθηκαν από το Δικαστήριο κατά την επιμέτρηση της ποινής. Αυτό βεβαίως χωρίς να παραγνωρίζεται ότι ο κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε αμέσως τη διάπραξη του αδικήματος αλλά μόνο μετά που κρίθηκε ένοχος από το Δικαστήριο, στοιχείο το οποίο συνέβαλε, έστω και εμμέσως, σε επιμήκυνση του χρόνου που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή. Πέραν των πιο πάνω, έχει νομολογηθεί ότι η σοβαρότητα ενός αδικήματος καθορίζεται, αντικειμενικά, από την ανώτατη στο νόμο προβλεπόμενη ποινή (βλ. Δημοκρατίας ν. Κυριάκου
(1990)2 Α.Α.Δ. 264). Στη δοσμένη περίπτωση σημειώνεται ότι για το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας ανώτατη ποινή είναι εκείνη της φυλάκισης των τριών ετών, ενώ για το αδίκημα της δεύτερης κατηγορίας ανώτατη ποινή είναι εκείνη της φυλάκισης του ενός μηνός και/ή πρόστιμο Λ.Κ.75. Καταδεικνύουν οι αναφερόμενες ποινές και ιδιαίτερα του αδικήματος της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, τη σοβαρότητα που ο νομοθέτης επέλεξε να προσδώσει στη διάπραξη του. Περαιτέρω, άλλοι υποκειμενικοί παράγοντες, όπως τυχόν έξαρση στη διάπραξη του αδικήματος, επίσης διαδραματίζουν ρυθμιστικό ρόλο στην ποινή, εφόσον τέτοια τάση οδηγεί σε επιβολή αποτρεπτικών ποινών για καταστολή του φαινομένου. Αρκεί, πιστεύω, να αναφέρω εδώ ότι στο ημερολόγιο ακροάσεων του Δικαστηρίου, σχεδόν καθημερινά, οι δυο από τις έξι ακροάσεις αφορούν το αδίκημα της επίθεσης. Ανάλογα όμως ισχύουν και για τις πρώτες εμφανίσεις ενώπιον του Δικαστηρίου όπου το 30% τούτων αφορούν αδικήματα αυτού του είδους. Παρεμβάλλω εδώ ότι εξίσου ανησυχητικό είναι ότι πλείστες τούτων των επιθέσεων αναδύονται από ασήμαντους και επιπόλαιους λόγους όπως οδηγικές συμπεριφορές και στιγμιαίες εξάρσεις. Αυτό με οδηγεί σε μια άλλη υποκειμενική παράμετρο η οποία διαδραματίζει ρυθμιστικό ρόλο στην ποινή. Είναι τούτη τα ίδια τα γεγονότα που συνιστούν τη διάπραξη του αδικήματος. Στην προκείμενη περίπτωση ο κατηγορούμενος είναι άνδρας ενώ η παραπονούμενη γυναίκα, ασθενέστερο, εκ φύσεως, φύλο. Η δε αιτία που ο κατηγορούμενος εξύβρισε με ανείπωτες εκφράσεις την παραπονουμένη και εν τέλει την χαστούκισε στο πρόσωπο, είναι γιατί η τελευταία κόρναρε σε προπορευόμενο οδηγό. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κορνάρισμα της παραπονουμένης δεν απευθυνόταν στον κατηγορούμενο αλλά σε τρίτο πρόσωπο, και εν τούτοις ο κατηγορούμενος επενέβη με τον τρόπο που προανέφερα. Ιδιαίτερα επιβαρυντικό κρίνεται ότι η διάπραξη και των δυο αδικημάτων έλαβε χώραν σε δημόσιο χώρο και ιδιαίτερα ότι αυτή η συμπεριφορά του κατηγορουμένου έγινε μπροστά στα μάτια της θυγατέρας, ενήλικης ως αφέθηκε να νοηθεί, της παραπονουμένης. Δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη ταπείνωση για πιο ήσσονος σημασίας αιτία, ως το κορνάρισμα της παραπονουμένης. Δεν παραγνωρίζω βεβαίως πως ό,τι προκλήθηκε από το χαστούκι ήτο˙ ερυθρότητα αριστερής παρειάς και οφθαλμού. Αδικήματα ως τα υπό κρίση πλήττουν κατάφορα την αξιοπρέπεια του θύματος και παραβιάζουν βασικά συνταγματικά δικαιώματα. Τόσο η εξύβριση όσο και η επίθεση είναι ανάρμοστα, όχι μόνο για ευνομούμενες κοινωνίες, αλλά και για την Κύπρο του εικοστού πρώτου αιώνα. Πιστεύω ότι τα λεχθέντα στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95, 98, αποδίδουν με γλαφυρότητα τη σοβαρότητα τέτοιων αδικημάτων. Λέχθηκε εκεί ότι˙ «Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας˙ πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το Άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπειά του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωσή της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς». Έχοντας υπ΄ όψιν μου όλα τα πιο πάνω και καθοδηγούμενος από τις υποθέσεις που αναφέρθησαν από το συνήγορο υπεράσπισης, (Σολωμού ν. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 138, και Περδίου ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 154), καθώς και από τις υποθέσεις που αναφέρονται στην απόφαση Τόκκαλου (πιο πάνω), καταλήγω ότι αρμόζουσα ποινή είναι εκείνη της φυλάκισης ως ακολούθως: 1η κατηγορία: 30 ημέρες φυλακή, 2η κατηγορία: 10 ημέρες φυλακή Οι ποινές να συντρέχουν. Έγινε εισήγηση από το συνήγορο υπεράσπισης για αναστολή εκτελέσεως τυχόν ποινής φυλακίσεως που ήθελε επιβληθεί. Κατά αυτή την έκφανση της διαδικασίας είχα κατά νου τις πρόνοιες του σχετικού νόμου και τις αρχές της υφιστάμενης επί του θέματος νομολογίας (Γενικός Εισαγγελέας ν. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 583 και Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας Π.Ε. 214/09, ημερ. 29/01/10). Είμαι της γνώμης πως οι προσωπικές του κατηγορουμένου περιστάσεις αποτιμήθηκαν δεόντως κατά την επιμέτρηση της ποινής. Οι δε συνθήκες διάπραξης του αδικήματος δεν δικαιολογούν αναστολή εκτελέσεως της ποινής που επιβλήθηκε. Ως εκ τούτου το αίτημα απορρίπτεται. Ημερομηνία έναρξης της ποινής θεωρείται η 08/04/11 ότε και ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση. Έξοδα να καταβληθούν από το δημόσιο ταμείο. (Υπ.) ...................................... Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΚΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο