Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Χρίστος Νικολάου, Ποιν. Υπ.: 543/11, 10 Μαΐου 2011

(4), 85 και 86 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τα εκτεθέντα γεγονότα της πρώτης κατηγορίας το μεσημέρι της 25ης Μαΐου 2008 ο κατηγορούμενος τηλεφώνησε στον παραπονούμενο και τού ζήτησε να έρθει στο σπίτι του στο Γέρι για να συζητήσουν για κάποιο θέμα. Την ίδια μέρα και περί ώρα 16.00 μ.μ. ο παραπονούμενος πήγε στην οικία του κατηγορούμενου όπου τον βρήκε να κάθεται στη βεράντα. Ο κατηγορούμενος άρχισε να τού παραπονείται ότι ενοχλούσε την κοπέλα του. Ο παραπονούμενος προσπάθησε να εξηγήσει ότι δεν είχε οποιαδήποτε σχέση με την κοπέλα αυτή και τότε ο κατηγορούμενος άρχισε να φωνάζει έντονα και άρπαξε από το τραπέζι της βεράντας ένα (γαλάζιο) ποτήρι μέσα στο οποίο υπήρχε θίννερ και το έριξε στο πρόσωπο του παραπονούμενου. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος πήρε έναν αναπτήρα ο οποίος ευρίσκετο στο τραπέζι και αφού πήρε τον παραπονούμενο από τα μαλλιά έθεσε φωτιά στο πρόσωπο και στα ρούχα του. Ο παραπονούμενος άρχισε να τρέχει και να κτυπά με τα χέρια του το πρόσωπο του για να σβήσει τη φωτιά και ταυτόχρονα προσπάθησε να βγάλει τη φανέλα που φορούσε η οποία καιγόταν. Προτού βγει από την αυλή της οικίας (του κατηγορούμενου) ο παραπονούμενος κατάφερε να βγάλει ό,τι είχε απομείνει από την φανέλα του και στη συνέχεια βγήκε έξω από το σπίτι σε χωματόδρομο φωνάζοντας "βοήθεια". Ο κατηγορούμενος συνέχιζε να τον ακολουθεί φωνάζοντας του "αν έχεις τα αρχίδια έλα πίσω." Ο παραπονούμενος συνέχισε να τρέχει μέχρι που είδε κάποιο αυτοκίνητο να έρχεται και διαπίστωσε ότι ήταν ο πατέρας του κατηγορούμενου, από τον οποίο ζήτησε να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο λέγοντας του ότι τον έκαψε ο κατηγορούμενος, πλην όμως ο πατέρας πήγε προς το σπίτι του να δει τι συμβαίνει. Ο παραπονούμενος συνέχισε να τρέχει μέχρι που συνάντησε τον Μ.3 σε οικία ο οποίος τον τύλιξε σε σεντόνι και τον μετέφερε με το αυτοκίνητο του στις Α' Βοήθειες. Σύμφωνα με τον Μ.3 ο παραπονούμενος εκείνη τη στιγμή μύριζε έντονα βενζίνη και είχε εγκαύματα στην αριστερή πλευρά του προσώπου, στην αριστερή ωμοπλάτη, στα χέρια και στο στήθος ενώ τα μισά μαλλιά του ήταν καμένα. Όταν ο πατέρας του κατηγορούμενου έφθασε στο σπίτι του βρήκε τον γιο του να κάθεται στο αυτοκίνητο και όταν τον ρώτησε τι έγινε έλαβε την απάντηση ότι θα πήγαινε να βρει τον παραπονούμενο να τον κάψει και έφυγε όντως με το αυτοκίνητο. Η ιατρική εξέταση του παραπονούμενου κατέδειξε ότι είχε υποστεί εγκαύματα Β΄ βαθμού στο πρόσωπο, στην τραχηλική χώρα, στην πλάτη και στα χέρια. Τού έγινε περιποίηση και λόγω της σοβαρότητας των εγκαυμάτων εισήχθη στην Κλινική Πλαστικής Χειρουργικής του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας για περαιτέρω νοσηλεία και παρακολούθηση, όπου παρέμεινε για ένα μήνα. Η εξέταση από ιατροδικαστή ο οποίος κλήθηκε δεν κατέστη δυνατή διότι ήταν τυλιγμένος σε γάζες. Σήμερα στο σώμα του υπάρχουν σημάδια από τα εγκαύματα στις πλευρές του (δεξιά και αριστερά της κοιλιάς) και στα χέρια του μεταξύ αγκώνων και καρπών. Όταν εντοπίστηκε αργότερα ο κατηγορούμενος από την Αστυνομία είπε πως ήταν μετανιωμένος που έκαψε τον παραπονούμενο και έδωσε θεληματική κατάθεση. Όταν κατηγορήθηκε γραπτώς επίσης παραδέχθηκε και είπε ότι το έκανε εκείνη τη στιγμή πάνω στα νεύρα του χωρίς να το σκεφθεί επειδή ο παραπονούμενος ενοχλούσε την κοπέλα του ιδίου. Όσον αφορά τη 2η κατηγορία την 1.2.09 η Αστυνομία ανέκοψε για έλεγχο το αυτοκίνητο ΑΑΗ026 που οδηγούσε ο κατηγορούμενος και μετά από έρευνα στο πίσω μέρος του οχήματος εντοπίστηκε μαχαίρι με μήκος λεπίδας 41 εκ. Σε επίστηση της προσοχής ο κατηγορούμενος απάντησε: "Έχω το για προστασία γιατί απειλούν με κάποιοι". Στα πλαίσια διερεύνησης των υποθέσεων βρέθηκαν και κρατούνται ως Τεκμήρια 1 μπουκάλι θίννερ, 1 πλαστικό ποτήρι, 1 σεντόνι, 1 βραχιόλι και 1 μαχαίρι. Αγόρευση: Ο κ. Καζαντζής προέβη σε μια εκτενή και εμπεριστατωμένη αγόρευση προς μετριασμό, παρουσιάζοντας ιατρικά πιστοποιητικά και δίδοντας έμφαση στις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, αφού θεώρησε ως δεδομένη και αυταπόδεικτη τη σοβαρότητα του αδικήματος της 1ης κατηγορίας και αναγνωρίζοντας ότι κατά κανόνα επιβάλλεται αποτρεπτική ποινή. Προς τιμήν του, μετά που είδε στην αίθουσα τον παραπονούμενο και τα σημάδια που είχαν αναφερθεί απέσυρε την δήλωση του ότι δεν φαίνεται να υπάρχουν σημάδια, με αποτέλεσμα να αποφευχθεί η παρουσίαση μαρτυρίας για το θέμα αυτό. Να σημειωθεί επίσης πως παρά τις κάποιες αναφορές που υπάρχουν σε ιατρικά πιστοποιητικά που έχουν παρουσιαστεί δεν τίθεται θέμα φρενοπάθειας κατά το άρθρο 12 του Ποινικού Κώδικα. Νομική Πτυχή: Για τα αδικήματα της 1ης κατηγορίας ο Ποινικός Κώδικας προνοεί ποινή ισόβιας φυλάκισης και για αυτό της 2ης φυλάκιση μέχρι ένα χρόνο. Ειδικά για το αδίκημα του άρθρου 228 έχει αναφερθεί στην υπ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδουλίδης

(2001)2 ΑΑΔ 753 πως είναι σοβαρότατο και εκεί κρίθηκε πως γινόταν σοβαρότερο από το μέσο που χρησιμοποίησε ο κατηγορούμενος για να προκαλέσει τη βλάβη (αρθρωτό όχημα) αφού εκ της φύσεως του μπορούσε να προκαλέσει πολύ σοβαρότερο τραυματισμό. Κάτι ανάλογο λέχθηκε στην υπ. Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342 και συγκεκριμένα ότι αυτό είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα που στοιχειοθετεί ο Ποινικός Κώδικας και ότι ποινικοποιεί σοβαρές πράξεις βίας, δυνάμενες λόγω των επιθετικών μέσων που χρησιμοποιούνται να επιφέρουν σοβαρά πλήγματα στη σωματική ακεραιότητα και υγεία του θύματος. Σύμφωνα δε με την υπ. Φαναρτζής ν. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 43. Ο νομοθέτης κατέταξε όλες τις διαζευκτικές περιπτώσεις που εντάχθηκαν στο αδίκημα του άρθρου 228 στο ίδιο επίπεδο από άποψη σοβαρότητας, αφού προέβλεψε για όλες την ίδια ανώτατη ποινή, αλλά η ιδιαίτερη σοβαρότητα της κάθε περίπτωσης στο πλαίσιο της ταξινόμησης από το νόμο κρίνεται με γνώμονα τα περιστατικά της. Το αδίκημα κατατάσσεται στην ειδικότερη κατηγορία των αδικημάτων που θέτουν σε κίνδυνο την ζωή και την υγεία και στην γενικότερη των επιθέσεων, με αναντίλεκτη την έξαρση που παρατηρείται στη διάπραξη τους (βλ. Χαράλαμπος Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(2002)2 ΑΑΔ). Η μελέτη της νομολογίας καταδεικνύει πως αναλόγως πάντοτε των περιστατικών της κάθε υπόθεσης έχουν κατά καιρούς επικυρωθεί διάφορες ποινές φυλάκισης για το συγκεκριμένο αδίκημα. Ενδεικτικά αναφέρονται οι ποινές φυλάκισης 6 μηνών στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδουλίδης (ανωτέρω), 18 μηνών στην Πέτρου ν. Αστυνομίας

(2008)2 ΑΑΔ 800 με παρόμοιο προηγούμενο, 2,5 χρόνια στην Kaouras ν. Republic

(1977)2 CLR 335, 3 χρόνια στις υπ. Παρούτη ν. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 447 και Αχτάρ ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 207/08, ημ. 16.7.10, 3,5 χρόνια στην υπ. Χ' Πέτρου ν. Δημοκρατίας

(2007)2 ΑΑΔ 468, 4 χρόνια στην υπ. Φαναρτζή ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) και 6 χρόνια στην Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ 342. Αρκετές υποθέσεις παρόμοιας φύσης εκδικάζονται από Κακουργιοδικεία και πρόσφατα στην υπ. Αχτάρ ν. Αστυνομίας (άνω) έχει λεχθεί πως ενώ κατά κανόνα δεν είναι ελαφρυντικό το ότι κάποια υπόθεση εκδικάστηκε από Επαρχιακό Δικαστήριο, εντούτοις το στοιχείο αυτό δεν μπορεί παρά να έχει τη δική του σημασία, δηλαδή το ότι το Επαρχιακό είναι περιορισμένο στην επιβολή κατ' ανώτατο όριο 5ετούς φυλάκισης στις περιπτώσεις που τα γεγονότα δικαιολογούν μια αυστηρότερη και προς το ανώτατο όριο ποινή φυλάκισης. Όπως σε όλες τις περιπτώσεις αυτού του αδικήματος έτσι και στην παρούσα το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι η ύπαρξη της πρόθεσης για πρόκληση βαρειάς σωματικής βλάβης στον παραπονούμενο. Δεν πρόκειται για μια γενική πρόθεση πρόκλησης βλάβης. Η δράση και η όλη συμπεριφορά του κατηγορούμενου καταδεικνύουν ότι ηθελημένα επιδίωξε να προκαλέσει στο θύμα βαρειά σωματική βλάβη. Η οργάνωση και ο προσχεδιασμός του κατηγορούμενου επιβεβαιώνεται από την ύπαρξη του ποτηριού με το εύφλεκτο υλικό (θίννερ) στο τραπέζι και η αποφασιστικότητα του επιβεβαιώνεται από τον τρόπο που έδρασε με κινήσεις που δεν επέτρεψαν στο θύμα να αντιδράσει, αλλά και από το ότι ακόμα και ύστερα τον κυνηγούσε προκαλώντας τον να επιστρέψει, επιμένοντας ακόμα και όταν ήρθε ο πατέρας του ότι θα πήγαινε να κάψει τον παραπονούμενο. Σημειώνω πως σε καμιά περίπτωση δεν πρόσφερε οποιαδήποτε βοήθεια στο φλεγόμενο θύμα. Είναι δε σαφές πως, εάν ο παραπονούμενος δεν εύρισκε σε παρακείμενη οικία τον Μ.3, ο οποίος τον τύλιξε με σεντόνι, θα υφίστατο σοβαρότερους τραυματισμούς από τα εγκαύματα, με κίνδυνο και της ίδιας του της ζωής. Όπως προκύπτει από τα Έγγραφα Α, Β και Γ των ιατρών του Γενικού Νοσοκομείου ο παραπονούμενος (Σωτήρης Σωφρονίου) ήταν τότε 21 ετών και υπέστη επιφανειακά και μερικού πάχους (δηλαδή Β' Βαθμού) θερμικά εγκαύματα στην περιοχή του προσώπου, του τραχήλου, της ράχης και σε αμφότερα τα άνω άκρα έκτασης 20% της επιφάνειας του σώματος. Παρέμεινε για ένα περίπου μήνα στην Κλινική Πλαστικής Χειρουργικής του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και αντιμετωπίστηκε με συντηρητική θεραπεία μέχρι την πλήρη επούλωση των καμένων επιφανειών. Σήμερα στην ηλικία των 24 ετών φέρει σημάδια από τα εγκαύματα στα άνω άκρα και στις πλευρές του σώματος του. Δεν νομίζω να υπάρχει αμφιβολία πως πρόκειται για μια βάρβαρη και βάναυση πράξη του κατηγορούμενου η οποία και μόνο στη σκέψη προκαλεί αποτροπιασμό σε κάθε πολιτισμένο άνθρωπο. Αναμφίβολα επίσης τέτοιου είδους πράξεις συνεπάγονται για τα θύματα τους και άλλες συνέπειες, δηλαδή πέραν από σωματικές βλάβες και μόνιμα σημάδια (ουλές) επιφέρουν και ψυχολογικά τραύματα τόσο για την ίδια την πράξη όσον και για τα κατάλοιπα της. Όμως το Δικαστήριο έχει πάντοτε και την υποχρέωση για την εξατομίκευση της ποινής ούτως ώστε αυτή να συνάδει με τις περιστάσεις της υπόθεσης και του κατηγορούμενου, χωρίς αυτό βεβαίως να συνεπάγεται εξουδετέρωση είτε της σοβαρότητας του εγκλήματος, είτε του στοιχείου της αποτροπής αφού κρίνεται πως συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή (υπ. Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 224). Στα πλαίσια αυτά λαμβάνω υπόψιν μου τα ακόλουθα:

1. i)Tο λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου, το οποίο του δίδει το δικαίωμα να κριθεί με μεγαλύτερη επιείκεια.
2. ii)Το νεαρό της ηλικίας του έχοντας υπόψιν πως φυλάκιση σε νεαρά άτομα επιβάλλεται μόνον όταν άλλη ποινή κρίνεται ως ακατάλληλη. iii) Την ομολογία του στις ανακριτικές αρχές και την συνεργασία του στην εξιχνίαση της υπόθεσης.
3. iv)Την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο που τού δίδει το δικαίωμα για σχετική έκπτωση στην ποινή.
4. v)Την μεταμέλεια που εξέφρασε μέσω του συνηγόρου του στο Δικαστήριο, η οποία επιβεβαιώνεται και από τον συγκλονισμό που ένιωθε όταν εντοπίστηκε από την Αστυνομία, όπως συνάγεται από τα λεγόμενα του.
5. vi)Όσον αφορά το χρόνο ο κ. Καζαντζής με παρέπεμψε στην υπ. 884/09 η ο ποία είχε καταχωριστεί στις 29.4.09 για το αδίκημα του άρθρου 228(ζ) εναντίον του κατηγορούμενου, την πορεία της οποίας με τη σύμφωνη γνώμη του θα έχω υπόψιν. Αναγνώρισε ο κ. Καζαντζής πως με ευθύνη του κατηγορούμενου η αρχική υπόθεση αναβλήθηκε αρκετές φορές λόγω απουσιών του κατηγορούμενου και μέχρι διερεύνησης της ικανότητας του κατηγορούμενου για παρακολούθηση της δίκης. Στην πραγματικότητα πέραν της απουσίας του στις 10.12.09 και 8.1.09 οι υπόλοιπες οφείλοντο στην νοσηλεία του από 13.1.10 στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας (μέχρι 2.5.10). Το Δικαστήριο αξιολογώντας μαρτυρία ιατρού διέταξε στις 2.3.10 όπως ο κατηγορούμενος τεθεί υπό παρακολούθηση ψυχιάτρου μέχρις ότου βελτιωθεί η κατάσταση της υγείας του σε σημείο που να δύναται να παρακολουθήσει τη διαδικασία (βάσει του άρθρου 70

(1)(β) του Κεφ. 155). Αυτό επιβεβαιώθηκε με άλλη ιατρική μαρτυρία τον Ιούνιο του 2010 δηλαδή της Δρος Ελένης Χ" Κυπριανού η οποία δήλωσε πως απολύθηκε σε καλή ψυχολογική κατάσταση, χωρίς ενεργό ψυχοπαθολογία, με οδηγίες για συνέχιση της φαρμακευτικής αγωγής και της ψυχιατρικής παρακολούθησης σε εξωτερική βάση. Πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία επιβολής ποινής όμως ο κατηγορούμενος αναχώρησε στο εξωτερικό με αποτέλεσμα στις 20.12.10 η δίωξη να ανασταλεί εφόσον απουσίαζε στις δικασίμους 9.9.10, 11.10.10 και 15.11.

1. Τον Ιανουάριο του 2011 εκδόθηκαν εθνικό και ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εναντίον του και στις 3.3.11 ζητήθηκε άδεια από το Δικαστήριο όπως καταχωριστεί και εκδικαστεί η παρούσα κατά προτεραιότητα η οποία και δόθηκε. Ορθώς ο κ. Καζαντζής δέχθηκε πως δεν τίθεται θέμα καθυστέρησης για την οποίαν ευθύνεται είτε η διωκτική αρχή, είτε το Δικαστήριο. Ανεξαρτήτως όμως τούτου δεν παραγνωρίζω πως έχουν παρέλθει 3 χρόνια από τη διάπραξη του αδικήματος και έχω υπόψιν τις μεταβολές στις προσωπικές του περιστάσεις όπως θα αναφερθούν κατωτέρω και οι οποίες σαφώς λαμβάνονται υπόψιν προς όφελος του. vii) Όσον αφορά τις προσωπικές του περιστάσεις έχω υπόψιν την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ως προς το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό και εν σχέσει με τα προβλήματα υγείας τα όσα αναλυτικά παράθεσε ο κ. Καζαντζής. (Για σκοπούς ευκολότερης αναφοράς τα ιατρικά έγγραφα που έχει παραδώσει έχουν σημειωθεί ως Έγγραφα 1-33). Ο κατηγορούμενος ηλικίας σήμερα 21 ετών διαμένει με τον πατέρα του στην οικογενειακή κατοικία. Η μητέρα του που κατάγεται από τη Φιλανδία ευρίσκεται στη χώρα της από τον Απρίλιο του 2010 μετά από επέμβαση για μεταμόσχευση ήπατος μέχρι την ανάρρωση της. Εκεί διαμένει και ένας από τους δύο άλλους μεγαλύτερους γιούς της. Ο κατηγορούμενος φοίτησε μέχρι την Γ' Γυμνασίου χωρίς να συνεχίσει τη φοίτηση του στο Λύκειο λόγω των δυσκολιών που αντιμετώπισε με την υγεία του. Δεν γνωρίζει οποιοδήποτε επάγγελμα και παρά τις προσπάθειες εργοδότησης του δεν τα κατέφερε και λόγω των προβλημάτων υγείας εξακολουθεί να παραμένει στο σπίτι λαμβάνοντας δημόσιο βοήθημα €452 έχοντας ως μοναδική περιουσία ένα αυτοκίνητο αξίας €
2. Ο πατέρας του παρότι συνταξιούχος εργάζεται μερικώς σε ιδιωτική εταιρεία. α) Το πρώτο πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε σε ηλικία 4 χρόνων ο κατηγορούμενος ήταν εκ γενετής καρδιοπάθεια μεταξύ των άνω καρδιακών κοιλοτήτων (large secundum atrial septal defect) το οποίο αντιμετωπίστηκε επιτυχώς το 1992 με χειρουργική επέμβαση στην Αγγλία (Έγγραφα 1,2,3). β) Το επόμενο πρόβλημα παρουσιάστηκε το 2002 όταν μεταξύ Μαρτίου-Ιουλίου 2002, μετά από αυστηρή δίαιτα και άσκηση έπαθε ανορεξία και νοσηλεύτηκε για 18 ημέρες σε Κλινική στη Φιλλανδία. Είχε χάσει αρκετό βάρος (27 κιλά), αλλά μετά τη θεραπεία άρχισε να διατρέφεται κανονικά. Τον Αύγουστο του ιδίου έτους όμως είχε ξανά πρόβλημα και επισκέφθηκε την Ελβετία χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. Οι ιατροί αναφέρουν άρνηση συνεργασίας του ιδίου, έντονο άγχος και διαταραγμένη σκεπτική διαδικασία. Του χορηγήθηκε νευροληπτικό και αγχολυτικό φάρμακο (Έγγραφο 7). Στις 19.9.02 εισήχθη στην Παιδοψυχιατρική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, αλλά εξήλθε την επόμενη μέρα με απόφαση των γονιών του και παρά τις συστάσεις των ιατρών περί του αντιθέτου. Επιστρέφοντας στην Κύπρο νοσηλεύθηκε για νευρογενή ανορεξία στο Μακάρειο Νοσοκομείο από 24.9.02 μέχρι 11.10.
3. Εξήλθε με οδηγίες για παρακολούθηση και φαρμακευτική αγωγή. Τον Απρίλιο και Σεπτέμβριο του 2003 νοσηλεύθηκε για 3 μέρες κάθε φορά σε Κλινική στη Φιλλανδία με διάγνωση νευρογενή ανορεξία και ψυχική διαταραχή, καθώς και διαταραχές συμπεριφοράς (Έγγραφο 12) πράγμα που επιβεβαίωσε και το 2005 και το 2006 ο Δρ. Παπανεοφύτου, τονίζοντας ότι η κατάσταση του εγκυμονούσε κινδύνους λόγω αυτοκαταστροφικής τάσεως και ότι υπήρχε ανάγκη παρακολούθησης και θεραπείας (Έγγραφα 19 και 20), καθώς και ο Δρ. Γ. Γεωργίου το 2007 προσθέτοντας ότι ο κατηγορούμενος είχε ψευδαισθήσεις, ψυχαναγκασμούς, προβλήματα συγκέντρωσης και αστάθεια στην διάθεση με αποτέλεσμα να περιέχεται σε κατάθλιψη μερικές φορές (Έγγραφο 13). Η επόμενη νοσηλεία του ήταν μεταξύ 8.2.09 έως 3.3.09 στη Ψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Αθαλάσσας λόγω ψυχωσικού τύπου συμπτωματολογίας με παραληρητικές ιδέες δίωξης και σχολιασμού, ιδέες ζηλοτυπικού περιεχομένου και αντιληπτικές διαταραχές. Έλαβε φαρμακευτική αγωγή και παρουσίασε σημαντική βελτίωση. Από έκθεση της Δρος Χριστοφή ιατρού των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας ημερ. 9.11.09 (Έγγραφο 16) προκύπτει πως οι διάφορες προσπάθειες θεραπείας σε μικρότερη ηλικία είχαν αποτύχει λόγω μη συνεργασίας του κατηγορούμενου και ανικανότητας των γονέων να ελέγξουν την συμπεριφορά του. Φαίνεται μάλιστα πως για πρώτη φορά το 2004 είχε γίνει αναφορά στους γιατρούς για χρήση παράνομων ουσιών από τον κατηγορούμενο, πράγμα που επιβεβαιώνει και ο Δρ. Παπανεοφύτου στις 8.1.10 (Έγγραφο 23) αναφέροντας ότι αυτό γινόταν από την ηλικία των 14 ετών δηλαδή από το 2002-
4. Ο ίδιος ιατρός χαρακτήρισε την κατάσταση το 2010 ως σοβαρή σχιζοφρενική ψύχωση και το 2011 σε νεώτερο πιστοποιητικό ημερ. 23.3.11 (Έγγραφο 24) ως σοβαρή σχιζοσυναισθηματική ψύχωση με παραληρητικές ιδέες παρανοϊκού περιεχομένου και ψευδαισθήσεις. Στην δεύτερη έκθεση αναφέρεται επίσης πως στο παρελθόν σε τρεις περιπτώσεις έκαμε απόπειρες αυτοκτονίας. Φιλλανδός ιατρός σε αναλυτική έκθεση του ημερ. 15.6.10 (Έγγραφο 25) αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος πάσχει από διπλή προσωπικότητα ή άλλως μανιοκατάθλιψη και εισηγείται να σταλεί κοντά στη μητέρα του στη Φιλλανδία η οποία - κατά την κρίση του ιατρού - είναι η μόνη που τον ηρεμεί. γ) Τρίτο πρόβλημα υγείας προέκυψε όταν κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο εξωτερικό, κατά τον Αύγουστο του 2010, διαγνώστηκε ότι είχε μολυνθεί με ηπατίτιδα Γ και νοσηλεύθηκε στην Κλινική "Paracelsus" στην Ελβετία από 26.8.10 έως 17.9.10 (Έγγραφο 27). Στη σχετική έκθεση της εν λόγω κλινικής (Έγγραφο 28) αναφέρεται ότι ο ιός μεταδόθηκε λόγω της χρήσης ναρκωτικών. Κατά την παραμονή του στην κλινική η κατάσταση του σταθεροποιήθηκε και οι εργαστηριακές εξετάσεις κατέδειξαν σημαντική βελτίωση. Αναφέρεται επίσης πως ο κίνδυνος να εξελιχθεί ο ιός αυτός σε χρόνια ασθένεια ανέρχεται στο 80-90%, σε αντίθεση με το 10-20% των περιπτώσεων που θα θεραπευθούν. Το πρώτο που πρέπει να λεχθεί αναφορικά με τα προβλήματα υγείας είναι πως σύμφωνα με τη νομολογία μας δυνατόν να επηρεάσουν το μέγεθος της ποινής, κάτι που αναμφίβολα ισχύει στην παρούσα υπόθεση (υπ. Chokami v. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 189). Πέραν αυτού έχει αναφερθεί στην υπόθεση Khalife v. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 315 πως αν λόγω κάποιας σωματικής ανικανότητας ή ασθένειας η φυλάκιση θα προκαλέσει σε έναν αδικοπραγούντα ταλαιπωρία ασυνήθιστου βαθμού αυτό επενεργεί ως ελαφρυντικός παράγοντας. Στην υπόθεση El Kara v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 239 για λοίμωξη αναπνευστικού, φλεγμονή στομάχου, πάρεση, νεφρική ανεπάρκεια, υπέρταση και αμφιβληστροειδοπάθεια η έφεση απορρίφθηκε αφού προηγουμένως έγινε αναφορά στις πιο κάτω υποθέσεις: Στην Aoun v. Republic

(1987)2 CLR 208 στην οποία κρίθηκε πως η κατάσταση της υγείας του εφεσείοντα δεν δικαιολογούσε μείωση της ήδη επιεικούς ποινής που του είχε επιβληθεί. Στη Landau v. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 178, στην οποία έφεση απορρίφθηκε παρά το ότι, όπως διαπιστώθηκε, η εφεσείουσα είχε όγκο στο στήθος, πρόβλημα στη βαλβίδα της καρδιάς λόγω ρευματικού πυρετού, αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα και ήταν άτομο αγχώδες. Στην Γεωργίου άλλως "Κακής" v. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 162 στην οποία ο εφεσείων έπασχε από διαβήτη, χρόνια βρογχίτιδα, παροξυσμική αρρυθμία, είχε πέτρες στα νεφρά και ο θεράπων ιατρός του γνωμάτευσε ότι η φυλάκισή του θα επιδείνωνε την υγεία του. Δεν είχε διαπιστωθεί επιδείνωση που να δικαιολογούσε μείωση της ποινής, στις φυλακές τύγχανε της αναγκαίας περίθαλψης και η έφεση απορρίφθηκε. Στην Khalife v. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 315 στην οποία μειώθηκε η ποινή από 12 σε 9 μήνες φυλάκιση αφού, όπως διαπιστώθηκε μετά την καταδίκη, η φυλάκιση επαγόταν ταλαιπωρία ασυνήθιστου βαθμού. Ο εφεσείων έπασχε από ηπατίτιδα Β και βρισκόταν συνεχώς στην απομόνωση. Στην Kayvandokht Hadavand v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 6890 ημερ. 30.6.00 στην οποία επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 6½ ετών για (εμπορία ηρωίνης) παρά το ότι ο εφεσείων έπασχε από σοβαρό καρδιακό πρόβλημα. Στην Ανδρέας Σοφοκλέους ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 7054 ημερομηνίας 20.3.01 στην οποία έφεση απορρίφθηκε αφού δεν υπήρχε ιατρική ή άλλη μαρτυρία που να βεβαιώνει πως η κατάσταση της υγείας του εφεσείοντα επιδεινώθηκε ή θα επιδεινωνόταν λόγω της φυλάκισης. Στην υπ. Λαζάρου ν. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 129 επειδή η κατάσταση της υγείας δεν ενέτασσε την περίπτωση στις εξαιρετικές η έφεση απορρίφθηκε και είχε επεξηγηθεί πως δεν αρκούσε η έκφραση ιατρικής γνώμης ότι η περαιτέρω κράτηση του εφεσείοντα στις φυλακές θα επιδείνωσε την κατάσταση της υγείας του κατά τρόπο γενικό. Στην παρούσα περίπτωση έχει διαφανεί πως τα υφιστάμενα σήμερα προβλήματα υγείας του κατηγορούμενου είναι η ψυχική ασθένεια και η ηπατίτιδα Γ. Όσον αφορά το καρδιολογικό του πρόβλημα φαίνεται πως απλώς τυγχάνει κατά καιρούς κάποιας παρακολούθησης, ενώ ζητήματα ανορεξίας δεν τίθενται άμεσα τώρα όπως επιβεβαιώνει και ο σημερινός του σωματότυπος (έχει κανονικό βάρος) αλλά συμφωνώ ότι δεν μπορούν να αποκλειστούν στο μέλλον. Όσον αφορά την ψυχική ασθένεια έχω υπόψιν μου την τελική και πιο πρόσφατη κατάληξη του Δρος Παπανεοφύτου (Έγγραφο 24) όπου αναφέρει για τον κατηγορούμενο πως "τα συμπτώματα του δεν είναι σήμερα υπό πλήρη έλεγχο, εξακολουθεί να παρουσιάζει ιδέες αυτοκαταστροφής και οποιαδήποτε καταδίκη σε φυλάκιση πολύ πιθανό να έχει καταστροφικές συνέπειες στην ψυχική του υγείας". Παλαιότερα, στην υπ. Παναγή ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ, που αφορούσε ψυχασθενή σχολιάστηκε δυσμενώς από το Εφετείο η ανυπαρξία στην Κύπρο δυνατότητας ιδιαίτερης μεταχείρισης τους και τονίστηκε η ανάγκη για τη δημιουργία τους. Εντούτοις όμως, με δεδομένες τις επιλογές, κρίθηκε πως το Πρωτόδικο Δικαστήριο ορθώς είδε ως αναπόφευκτη την ποινή φυλάκισης. Στη μεταγενέστερη υπόθεση Φραντζίδης ν. Αστυνομίας

(2002)2 ΑΑΔ 445 λέχθηκε πως η ψυχιατρική φροντίδα μπορούσε να δοθεί από τις Κεντρικές Φυλακές, προτροπή που είχε γίνει και στην Χρίστου ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 85. Όσον αφορά την ψυχική κατάσταση του κατηγορούμενου στην παρούσαν, είναι γεγονός πως ο ιατρός του αναφέρεται σε κάποια πιθανότητα και αντιλαμβάνομαι πως επιστημονικώς δεν θα μπορούσε να λεχθεί κάτι με βεβαιότητα. Το ίδιο ισχύει και για την ηπατίτιδα Γ, για την οποίαν ο κατηγορούμενος ακολουθεί κάποια φαρμακευτική αγωγή και προς το παρόν έχει και πιθανότητες αποθεραπείας (10-20%). Να σημειωθεί πως οι Περί Φυλακών Κανονισμοί Κ.Δ.Π. 121/97 προβλέπουν με λεπτομέρειες τις διενεργούμενες εξετάσεις για την σωματική και ψυχική υγεία, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν και την διερεύνηση του ιστορικού του που με τη σειρά του συμπεριλαμβάνει την διερεύνηση του κατά πόσον υπάρχουν ειδικές ανάγκες και προβλήματα ούτως ώστε να δοθεί η αναγκαία ψυχολογική και ιατρική υποστήριξη όπως ρητώς αναφέρεται (Καν. 19, 21). Μάλιστα υπάρχει και ειδική διάταξη (Καν. 48) για ψυχικά ασθενείς που δυνατόν να κριθούν επικίνδυνοι για τον εαυτό τους ή τους άλλους, οι οποίοι και μπορούν να μεταφερθούν σε άλλους χώρους "για την καλύτερη ψυχιατρική περίθαλψη και προστασία". Οι καν.62-85 αναφέρονται επίσης στην ιατρική περίθαλψη και περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων και πρόνοιες για εξέταση από ιατρό της επιλογής του κρατούμενου ή και παραπομπή του για θεραπεία σε Ιδιωτική Κλινική. Κρίνεται λοιπόν αφενός πως η κατάσταση του δεν είναι τέτοια που η τυχόν φυλάκιση θα τού προκαλούσε ταλαιπωρία ασυνήθιστου βαθμού ή εξαιρετικής φύσης και αφετέρου πως όλα τα στοιχεία υποστηρίζουν πως η ιατρική περίθαλψη που μπορεί να έχει σε περίπτωση φυλάκισης δεν υπολείπεται κατά οποιονδήποτε τρόπο εκείνης την οποία θα κατάφερνε να εξασφαλίσει αν ήταν ελεύθερος (υπ. El Kara v. Δημοκρατίας, ανωτέρω). Εν πάση περιπτώσει δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η φύση και η σοβαρότητα του αδικήματος που διέπραξε, ο κίνδυνος στον οποίο έθεσε τον παραπονούμενο, καθώς και ότι σε τέτοιες περιπτώσεις οι προσωπικές περιστάσεις έχουν κάπως μειωμένη σημασία λόγω της αναγκαίας αποτρεπτικότητας στην ποινή, ούτως ώστε η εφαρμογή του νόμου να μην χάνει την αποτελεσματικότητα της. Συνεκτιμώντας αφενός αυτά και αφετέρου κάθε τι που έχει λεχθεί και λαμβάνεται υπόψιν προς όφελος του κρίνω πως η μοναδική κατάλληλη ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Θεωρώ αρμόζουσες και επιβάλλω: Στην 1η κατηγορία 15 μήνες φυλάκιση. Στην 2η κατηγορία 1 μήνα φυλάκιση. Οι ποινές να συντρέχουν και να ξεκινούν από τις 2.5.11 που παρέμεινε υπό κράτηση. Τα Τεκμήρια να καταστραφούν. Εξέτασα με προσοχή και την εισήγηση για αναστολή της ποινής υπό το φως του Τροποποιητικού Ν. 186

(1)/03 και σχετικής νομολογίας. Πρέπει να πως όμως πως με εκφράζει απολύτως αυτό που έχει λεχθεί στην υπ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αντώνη Χαραλαμπίδη

(2009)2 ΑΑΔ 537 και θεωρώ ότι ισχύει και στην παρούσα: Οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου έχουν ληφθεί υπόψιν κατά την επιμέτρηση της αρμόζουσας ποινής και εντασσόμενες στο σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης, δεν τις θεωρώ αρκετές ώστε να δικαιολογείται ταυτόχρονα και η αναστολή των ποινών φυλάκισης. Ως εκ τούτου η σχετική εισήγηση απορρίπτεται. (Υπ.) ............... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο