Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μαρία ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ-ΑΝΑΞΑΓΟΡΟΥ, Ποιν. Υπ.: 880/10, 18 Μαΐου 2011

(2)του Περί Πυροβόλων και Μη Πυροβόλων Όπλων Ν.133

(1)/04 (κατηγορίες 4 και 5). Σύμφωνα με τα εκτεθέντα γεγονότα η παραπονούμενη, η οποία εκτός από υπάλληλος στο Υπουργείο Παιδείας είναι και ζωγράφος και εκθέτει τα έργα της σε διάφορους εκθεσιακούς χώρους, τον Οκτώβριο του 2007 όρισε την κατηγορούμενη ως αντιπρόσωπο σχετικά με την έκθεση και προώθηση των ζωγραφικών της έργων, υπογράφοντας σχετική συμφωνία με την εργοδότρια εταιρεία της κατηγορούμενης. Κάποια στιγμή η παραπονούμενη αντιλήφθηκε ότι η κατηγορούμενη είχε πωλήσει έργα της σε τρίτα πρόσωπα και εισέπραξε χρήματα τα οποία δεν της παράδωσε, με αποτέλεσμα να καταγγείλει την υπόθεση στις 16.1.

1. Από εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι όντως σε πέντε περιπτώσεις μεταξύ Απριλίου και Νοεμβρίου 2008 η κατηγορούμενη είχε εισπράξει και κατακρατήσει το συνολικό ποσό των €8.160 που αντιπροσώπευε χρήματα που τής είχαν δώσει πέντε αγοραστές πινάκων για να τα δώσει στην παραπονούμενη. Διεφάνη συγκεκριμένα πως η κατηγορούμενη κατέθετε τις επιταγές στον δικό της λογαριασμό ή τις εξαργύρωνε για προσωπικό όφελος. Όταν κατηγορήθηκε γραπτώς δεν παραδέχθηκε ενοχή. Κατά τη διάρκεια των ερευνών για τις κλοπές ανευρέθηκε στην κατοχή της ένα μεταλλικό κυλινδρικό δοχείο (σπρέι) μάρκας American Style Nato super paralisant. Όταν κατηγορήθηκε για αυτό απάντησε "Το αγόρασα από το ίντερνετ". Υπ. 8277/09 Κατόπιν αιτήματος της κατηγορούμενης και σύμφωνης γνώμης της Κατηγορούσας Αρχής λαμβάνεται υπόψιν και η υπ. 8277/09 η οποία αφορά δύο κατηγορίες για πλαστογραφία εγγράφου, μια για κυκλοφορία και μια για εξασφάλιση πίστωσης δια δόλου κατά παράβαση των άρθρων 333, 335, 339 και 301(α) του Π.Κ. Σύμφωνα με τα γεγονότα κατά τον Φεβρουάριο του 2001 η κατηγορούμενη πλαστογράφησε έγγραφο προσωπικών εγγυήσεων της Ελληνικής Τράπεζας, δηλαδή υπέγραψε δια των ονομάτων των Μ.1 και Μ.2 στη θέση των εγγυητών χωρίς την εξουσιοδότηση των. Ακολούθως κυκλοφόρησε το συγκεκριμένο έγγραφο στην Τράπεζα εξασφαλίζοντας όριο παρατραβήγματος ύψους Λ.Κ.2.500 (€4.271) το οποίο οικειοποιήθηκε χωρίς να εξοφλήσει το λογαριασμό. Στην υπ. 8277/09 όταν η κατηγορούμενη κατηγορήθηκε γραπτώς δεν παραδέχθηκε ενοχή. ΤΑΕ Σ.1202/09 Επίσης λαμβάνεται υπόψιν η υπόθεση με Α.Μ.Ε Σ.1202/09 TAE Λευκωσίας που αφορά αδικήματα πλαστογραφίας υπογραφών των ίδιων προσώπων όπως πιο πάνω, δηλ. των Κατερίνας Κυπριανού και Νατάσσας Αναστασίου ως εγγυητριών σε συμβόλαιο ενοικιαγοράς το 2001 του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου, για ενοικιαγορά από την κατηγορούμενη επίπλων. Η κατηγορούμενη κυκλοφόρησε το συμβόλαιο στην τράπεζα και εξασφάλισε με ψευδείς παραστάσεις ποσό ΛΚ5.087 (€8.691). Κατά παρόμοιο τρόπο τον Μάρτιο του 2000 δηλαδή με πλαστογραφία υπογραφών των ίδιων κοπέλων σε έγγραφα δανείου εξασφάλισε δάνειο από την ίδια τράπεζα με όφελος ΛΚ3.000 (€5.125). Να σημειωθεί ότι όλα τα αδικήματα των υποθέσεων που λαμβάνονται υπόψιν αποκαλύφθηκαν τον Φεβρουάριο του 2009 οπότε και έγιναν σχετικές καταγγελίες στην Αστυνομία. Νομική Πτυχή: Για τα αδικήματα της κλοπής υπό αντιπροσώπου το άρθρο 270 του Π.Κ. προβλέπει ποινή φυλάκισης μέχρι 10 έτη διατηρουμένης της εξουσίας του δικαστηρίου με βάση το Π.Κ. 29 να επιβάλει χρηματική ποινή μέχρι τα όρια της δικαιοδοσίας του (€85.543), ενώ για τα αδικήματα της κατοχής επιβλαβούς αερίου προβλέπεται φυλάκιση μέχρι 5 έτη ή πρόστιμο μέχρι €5.
2. Τα βασικά αδικήματα που διέπραξε η κατηγορούμενη δηλαδή οι κλοπές υπό αντιπροσώπου συσχετίζονται με τη σχέση εμπιστοσύνης αντιπροσώπου και αντιπροσωπευόμενου την οποία και έχει καταχραστεί η κατηγορούμενη αποσπώντας στην βασική υπόθεση €8.
3. Όπως προκύπτει και από την πρόσφατη υπ. Παναγιώτης Κ. Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας Ποιν. Εφ. 151/09 ημερ. 3.2.11 αδικήματα αυτής της φύσης διαπράττονται πλέον με μεγαλύτερη συχνότητα και η πολυπλοκότητα των συναλλαγών και οι συνήθειες της σύγχρονης κοινωνίας επέβαλαν την ανάγκη αύξησης της ποινής από 7 σε 10 χρόνια με την τροποποίηση του
4. Στην υπ. Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 602 για οικειοποίηση ποσού ΛΚ3.235 επικυρώθηκε φυλάκιση 6 μηνών. Στην υπ. Αθανασιάδης ν. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ για οικειοποίηση ΛΚ9.064 και μερική αποζημίωση εκ των υστέρων, επικυρώθηκε φυλάκιση 12 μηνών όπως και στην υπόθεση Χαραλαμπίδης ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 109 για οικειοποίηση ΛΚ3.000 από δικηγόρο. Στην Πέτρου ν. Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 219 για κλοπή υπό υπαλλήλου ΛΚ33.000 η ποινή μειώθηκε σε 18 μήνες υιοθετώντας τις Αγγλικές υποθέσεις Βarrick

(1985)7 Cr. App. R. (S) 95 οι οποίες έθεσαν κατευθυντήριες γραμμές, με βάση τις οποίες για κλοπή μικρού ποσού μέχρι ST£17.500 κατάλληλη αφετηρία είναι η φυλάκιση μέχρι 21 μηνών. Πέραν των αδικημάτων κλοπής η κατηγορούμενη εμπλέκεται και στα αδικήματα πλαστογραφίας για τα οποία επίσης σημειώνεται ότι διαπράττονται με ανησυχητική συχνότητα και από παλιά έχει παρατηρηθεί ότι ευρίσκονται σε έξαρση (βλ. υπ. Ευαγγέλου ν. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 72). Υπάρχει λοιπόν διαπιστωμένη ανάγκη για επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών. Η κατηγορούμενη εμπλέκεται σε εγκληματικές δραστηριότητες κλοπών υπό αντιπροσώπου και πλαστογραφιών που της απέφεραν συνολικά €17.556. Είναι δεκτό ότι δεν αποζημίωσε τα θύματα της. Όσον αφορά το αδίκημα της κατοχής του επιβλαβούς αερίου (σπρέι) δεν έχει αμφισβητηθεί ότι το κατείχε για δική της προστασία και αυτοάμυνα σε μια εποχή που υπήρχαν καταγγελίες για άσεμνες επιθέσεις σε γυναίκες κάτι που δεν αναιρεί βεβαίως την ποινική της ευθύνη, αλλά σίγουρα αυτό το αδίκημα δεν έχει την ίδια σοβαρότητα με τα προηγούμενα και ούτε η συχνότητα τέτοιων αδικημάτων επιβάλλει την επιβολή αυστηρής ποινής. Στα πλαίσια της υποχρέωσης του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής έλαβα υπόψιν μου τα ακόλουθα για την κατηγορούμενη:

1. i)Το λευκό ποινικό μητρώο το οποίο της δίδει την δυνατότητα να κριθεί με μεγαλύτερη επιείκεια.
2. ii)Παρά την αρχική άρνηση των κατηγοριών τόσο στην Αστυνομία όσο και στο Δικαστήριο η παραδοχή της αργότερα, έστω και στο στάδιο που έγινε, διασώζει πολύτιμο δικαστικό χρόνο και έξοδα και της δίδει το δικαίωμα για σχετική έκπτωση στην ποινή. iii) Τα αδικήματα διαπράχθηκαν όσον αφορά την βασική υπόθεση το 2008 και για τις άλλες το 2001 και έκτοτε έχουν μεταβληθεί οι προσωπικές της περιστάσεις. Δεν θα συμφωνήσω ότι τίθεται θέμα καθυστέρησης που οφείλεται είτε στην Κατηγορούσα Αρχή είτε στο Δικαστήριο, όσον αφορά τις υποθέσεις που λαμβάνονται υπόψιν δεδομένου ότι η εγκληματική δράση της κατηγορούμενης ανακαλύφθηκε μόλις το 2009. Για την βασική υπόθεση (880/10) συμφωνώ όμως ότι δεν δόθηκε επαρκής εξήγηση για την καταχώρηση της υπόθεσης μόλις τον Μάρτιο του 2010. Θεωρώ ότι ένα λογικό διάστημα που δεν ξεπερνά τους 8-10 μήνες ήταν αναγκαίο για την διερεύνηση της υπόθεσης, αλλά για τον υπόλοιπο χρόνο έχω τη γνώμη πως αποτελεί καθυστέρηση στη δίωξη (περίπου 12 μήνες) η οποία συνιστά ελαφρυντικό παράγοντα και σύμφωνα με την υπ. Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 22 θεραπεύεται με επιείκεια στην ποινή. iv) Για τις προσωπικές της περιστάσεις λαμβάνω υποψιν ότι σήμερα είναι 35 ετών, έγγαμη και εργάζεται ως δασκάλα τέχνης παραδίδοντας μαθήματα σε ιδιωτικό χώρο. Προέρχεται από συγκροτημένη οικογένεια με τέσσερα τέκνα. Η ίδια έχει πτυχίο αρχιτεκτονικής και τον Μάιο του 2010 παντρεύτηκε με ιατρό ο οποίος ειδικεύεται στην παιδοψυχολογία και τον Δεκέμβριο του 2010 απέκτησαν το πρώτο τους παιδί. Η ίδια έχει εισοδήματα €1.800 και ο σύζυγος της €1.200 μηνιαίως, ενώ τα έξοδα σπουδών του καλύπτονται από τους γονείς του. Η κατηγορούμενη κατά την ετοιμασία της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας ήταν έγκυος ξανά αλλά λόγω ιατρικού προβλήματος η κύηση διεκόπη. Οι προσωπικές περιστάσεις πάντοτε λαμβάνονται υπόψιν, αλλά παράλληλα πρέπει να σημειωθεί πως σε σοβαρές υποθέσεις όπου απαιτούνται αποτρεπτικές ποινές οι περιστάσεις αυτές είναι ήσσονος σημασίας, κάτι που ισχύει στην παρούσα. Έχει αναφερθεί ως προς την παρούσα πως η κατηγορούμενη πίστευε αφελώς πως είχε το δικαίωμα να κατακρατήσει το χρήματα ως αμοιβή για τις δικές της υπηρεσίες. Αυτό φυσικά δεν συνάδει με το ότι η παραπονούμενη ήταν με την εταιρεία με την οποίαν συνεργαζόταν η κατηγορούμενη που υπέγραψε συμφωνία και οι εισπράξεις έπρεπε να διακινούνται μέσω της εταιρείας προς την παραπονούμενη, πράγμα που όπως διαβεβαίωσε εκ των υστέρων ο λειτουργός της εταιρείας (Μ.6), αλλά και τραπεζικός υπάλληλος δεν είχε συμβεί. Εν πάση περιπτώσει τελικά και ο συνήγορος της κατηγορούμενης αναγνώρισε ότι δεν υπήρχαν τέτοιες διαφορές παραπονούμενης - κατηγορούμενης. Στην υποθ. Αθανασιάδης ν. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 701 σχετικά με παρόμοια αδικήματα είχαν αναφερθεί τα εξής: "Τα αδικήματα στα οποία έχει παραδεχθεί ενοχή ο εφεσείων είναι σοβαρά αφού αναφέρονται στην ύπαρξη και διατήρηση της εμπιστοσύνης μεταξύ των συμβαλλομένων μερών και τα Δικαστήρια έχουν υποχρέωση να προσφέρουν την κατάλληλη προστασία τιμωρώντας τα πρόσωπα που παραβιάζουν την εμπιστευτική αυτή σχέση. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια τα Δικαστήρια έχουν υποδείξει σε αριθμό υποθέσεων ότι η κατάλληλη ποινή είναι εκείνη της φυλάκισης. (Ιδε Attorney-General v. Mavrokefalos [1966] 2 CLR 93, Aristotelous v. Police [1985] 2 CLR 212, Αργυρού v. Αστυνομίας [1993] 2 ΑΑΔ 434, Χαραλαμπίδης v. Αστυνομίας, Ποινική Εφεση 6647 της 9/3/99)." Στην παρούσα περίπτωση λαμβάνοντας υπόψιν αφενός την σοβαρότητα των αδικημάτων και την ανάγκη για αποτροπή και αφετέρου τα ελαφρυντικά που έχουν αναφερθεί κρίνω πως η μοναδική κατάλληλη ποινή είναι ο συνδυασμός φυλάκισης με χρηματική ποινή, ήτοι αυτή της φυλάκισης για τις σοβαρές κατηγορίες 1,2,3,6 και 7 , ενώ για την κατηγορία 4 θεωρώ καταλληλότερη την χρηματική ποινή. Κρίνω κατάλληλες και επιβάλλω: Στις κατηγορίες 1,2,3,6 και 7 φυλάκιση 2 χρόνια σε κάθε κατηγορία. Στην κατηγορία 4 πρόστιμο €700. Δεν επιβάλλω ποινή στην κατηγορία 5 θεωρώντας ότι τα γεγονότα της καλύπτονται από αυτά της 4ης κατηγορίας. Τα Τεκμήρια να καταστραφούν. Η κατηγορούμενη να καταβάλει €40 για τα έξοδα. Με αφορμή την ύπαρξη του ανήλικου τέκνου ο κ. Πολυκάρπου εισηγήθηκε πως τυγχάνει εφαρμογής ο Ν. 33

(1)/05 και ως προς αυτό θα ήθελα να επισημάνω τα ακόλουθα: Στην παρούσα υπόθεση όντως η ύπαρξη του ανήλικου τέκνου της κατηγορούμενης (5 μηνών) εντάσσει την περίπτωση της στις πρόνοιες του Περί της Προστασίας Ανηλίκων Τέκνων Καταδικασθεισών ή Ύποπτων Μητέρων Ν.33

(1)/05, ο οποίος εν τη σοφία του προσέφερε σε γυναίκες εγκύους ή μητέρες τέκνων μέχρι τριών ετών πλεονέκτημα (συγκριτικά με άντρες που ενδεχομένως έχουν τη φύλαξη ομήλικων τέκνων) δεδομένου ότι ο νόμος αυτός απαγορεύει ουσιαστικά την επιβολή ποινής άμεσης φυλάκισης σε μητέρα τέτοιου τέκνου (ή σε έγκυο), εκτός αν συντρέχουν σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις: α) Ότι το αδίκημα κρίνεται σοβαρό εκ της φύσεως και των περιστάσεων της υπόθεσης. β) Ότι το αδίκημα διαπράχθηκε με τη χρήση βίας και η μητέρα κρίνεται από το Δικαστήριο ότι αποτελεί άμεσο ή και συνεχιζόμενο κίνδυνο για την κοινωνία και γ) Ότι δεδομένου του εν λόγω κινδύνου κάθε άλλη ποινική μεταχείριση (περιλαμβανομένης φυλάκισης με αναστολή ή κοινοτικής εργασίας) είναι ανεπαρκής για την προστασία της κοινωνίας. Από την εμβέλεια του νόμου εξαιρούνται αδικήματα βίας στην οικογένεια και ναρκωτικών. Όσον αφορά την παρούσα, με δεδομένο ότι τα αδικήματα δεν διαπράχθηκαν με τη χρήση βίας και άρα δεν συντρέχει η δεύτερη εκ των υποχρεωτικών προϋποθέσεων του νόμου, έπεται πως το Δικαστήριο δεν δικαιούται καν να εξετάσει το ενδεχόμενο άμεσης φυλάκισης όπως συνέβαινε πριν την θέσπιση του εν λόγω νόμου. Στην πραγματικότητα ο εν λόγω νόμος διασφαλίζει σε όλες τις γυναίκες ότι για οποιοδήποτε αδίκημα (εκτός αδικημάτων βίας ή ναρκωτικών), δηλαδή για οικονομικά εγκλήματα, πλαστογραφίες, απάτες, δεκασμούς κ.λ.π. (που μπορεί να είναι και εκατομμυρίων), δεν θα τιμωρηθούν με άμεση φυλάκιση ακόμα και αν έχουν προηγούμενες καταδίκες (εκτός αν η παλαιότερη ποινή ήταν φυλάκιση με αναστολή οπότε η ενεργοποίηση της για έγκυο ή μητέρα επιτρέπεται), αρκεί κατά την επιβολή της ποινής να είναι έγκυοι ή να έχουν τέκνο μέχρι 3 ετών. Ακόμα και αν φαίνεται ότι προκαλείται κάποια αδικία από το Νόμο το Δικαστήριο οφείλει να τον εφαρμόσει τηρώντας την αρχή "Dura lex, sed lex" (άδικος νόμος, αλλά είναι νόμος). Ιδιαίτερα σε μια υπόθεση που λειτουργεί προς όφελος της κατηγορούμενης και εκ των πραγμάτων δεν εμπλέκεται οποιονδήποτε πρόσωπο που θα μπορούσε να εγείρει ζητήματα συνταγματικότητας ως προς την αρχή της ισότητας, αφού τέτοια ζητήματα δεν εξετάζονται in abstracto (εν τη θεωρία), όπως προκύπτει από την υπόθεση Δημοκρατία ν. Hagop Kirnouyan κ.α.

(1996)2 ΑΑΔ 126. Σημειώνω ότι ο ίδιος νόμος στο άρθρο 3

(1)(γ), εντάσσοντας την διερεύνηση περί του ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή στις υποχρεωτικές προϋποθέσεις, στην πραγματικότητα δημιουργεί σχήμα πρωθύστερο εάν ληφθεί υπόψιν η πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου πως η ποινή φυλάκισης με αναστολή είναι μια κανονική ποινή φυλάκισης, αφού με αυτό τον τρόπο ο νόμος επιβάλλει την εξέταση του θέματος αναστολής ή όχι σε στάδιο που ακόμα δεν έχει αποφασιστεί ποια ποινή είναι η καταλληλότερη. Ενόψει της ύπαρξης του ανήλικου τέκνου η εκτέλεση των ποινών φυλάκισης αναστέλλεται για περίοδο 3 χρόνων από σήμερα. (Εξηγούνται οι συνέπειες της αναστολής στην κατηγορούμενη). Λήφθηκαν υπόψιν κατά την επιμέτρηση οι υποθέσεις 8277/09 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και η υπόθεση με Α.Μ.Ε (R.C.I) Σ.1202/09 του ΤΑΕ Λευκωσίας. (Υπ.) ............... Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο