Aστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Γεώργιος ΚΑΡΕΚΛΑΣ, Αρ. Υπόθεσης: 2094/11, 19 Μαΐου, 2011

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155, ο Κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Η πλήρης έκταση της μαρτυρίας είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά της υπόθεσης. Κατά την ακροαματική διαδικασία έχει κατατεθεί επίσης αριθμός τεκμηρίων. Αναφορά τόσο στη μαρτυρία όσο και στα τεκμήρια θα γίνεται όπου το Δικαστήριο κρίνει αναγκαίο. Ο εξεταστής της υπόθεσης και Μ.Κ.1, Λοχ. 2353 Μ. Λοίζου, ανέφερε στο Δικαστήριο ότι στις 20.11.2009, έλαβε αλληλογραφία από την ΑΔΕ Αμμοχώστου σύμφωνα με την οποία στις 6.11.2009 ο Ahmet Hilmi προέβηκε σε καταγγελία του οδηγού του οχήματος ΚΒΤ679 σε σχέση με αλόγιστη και επικίνδυνη οδήγηση και οδήγηση πάνω από νησίδα. Ο ίδιος αφού προέβηκε σε εξετάσεις και διαπίστωσε ότι το εν λόγω όχημα ανήκει στο Τμήμα Δημοσίων Έργων Λάρνακας και ότι οδηγείται αποκλειστικά από το μηχανικό του Τμήματος Γεώργιο Καρεκλά, στις 30.11.2009 έλαβε ανακριτική κατάθεση από το Γεώργιο Καρεκλά στην οποία ο ίδιος αρνείται ότι διέπραξε τα πιο πάνω τροχαία αδικήματα και ακολούθως τον κατηγόρησε γραπτώς. Τόσο η γραπτή κατηγορία όσο και η ανακριτική κατάθεση του Κατηγορούμενου κατατέθηκαν από τον εν λόγω μάρτυρα ως Τεκμήρια 3 και 4 αντίστοιχα και ως Τεκμήριο 2 κατατέθηκε το έντυπο του Τμήματος Οδικών Μεταφορών σε σχέση με τα στοιχεία ιδιοκτήτη του εν λόγω οχήματος. Ο Μ.Κ.1, ανέφερε επίσης ότι στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης, επισκέφθηκε το σημείο όπου διεπράχθησαν τα αδικήματα σύμφωνα με την καταγγελία και διαπίστωσε ότι ο δρόμος εκεί είναι αυτοκινητόδρομος, διπλής λωρίδας κυκλοφορίας με κατεύθυνση τη Λεμεσό, ενώ λίγο πριν από την έξοδο του Κοτσιάτη, υπάρχει και τρίτη λωρίδα η οποία προορίζεται αποκλειστικά για τους οδηγούς που θέλουν να πάρουν την έξοδο προς τον Κοτσιάτη. Μεταξύ της τρίτης λωρίδας για έξοδο προς Κοτσιάτη και των άλλων δύο λωρίδων κυκλοφορίας, υπάρχει ζωγραφιστή νησίδα στο οδόστρωμα η οποία υποδηλώνει ότι απαγορεύεται σε όχημα να περάσει πάνω από αυτή. Ο εν λόγω μάρτυρας δεν αντεξετάσθηκε από τον κατηγορούμενο. Ο δεύτερος μάρτυρας κατηγορίας, Μ.Κ.2, ήταν ο Ahmet Hilmi. Ο εν λόγω μάρτυρας, ήταν το πρόσωπο το οποίο, ως ο ισχυρισμός του, είδε την οδηγική συμπεριφορά του οδηγού του επίδικου οχήματος τη συγκεκριμένη μέρα και προέβηκε σε καταγγελία, θεωρώντας ότι αυτή η οδηγική συμπεριφορά ήταν επικίνδυνη. Ο Μ.Κ.2 έδωσε γραπτή κατάθεση για το παράπονο του την ίδια ημέρα που κατά τον ισχυρισμό του διαπράχθηκε το αδίκημα, Τεκμήριο 5. Ήταν η θέση του, ότι στις 6.11.2009 και περί ώρα 9.00 το πρωί, οδηγούσε το αυτοκίνητο του στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Λεμεσού. Ήταν μόνος του και βρισκόταν στη δεξιά λωρίδα του αυτοκινητόδρομου προσπαθώντας να προσπεράσει, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι οδηγοί που ήταν στην ίδια λωρίδα κυκλοφορίας με αυτόν, ένα φορτηγό, το οποίο βρισκόταν στην αριστερή λωρίδα του αυτοκινητόδρομου. Γύρω στα 200 μ. πριν από την έξοδο του Κοτσιάτη αντιλήφθηκε ένα άσπρο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΚΒΤ679, μάρκας ISUZU TROOPER με διακριτικά του Τμήματος Δημοσίων ΄Εργων στην πόρτα του οδηγού και μέσα να επιβαίνουν δύο ή και περισσότερα άτομα, να κατευθύνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, 140 - 160 ΧΑΩ όπως εκτιμά, να τον προσπερνά από τα αριστερά και ακολούθως πλησιάζοντας την έξοδο του Κοτσιάτη και ενώ μπροστά του στην αριστερή λωρίδα ήταν το φορτηγό και στη δεξιά λωρίδα άλλα αυτοκίνητα, οδήγησε το αυτοκίνητο του στη λωρίδα εξόδου προς Κοτσιάτη χωρίς να κάνει σήμα για αυτή του την πρόθεση και μετά χωρίς να στρίψει αριστερά προς τον Κοτσιάτη κατευθύνθηκε ευθεία και οδηγώντας πάνω από τη νησίδα, προσπέρασε το φορτηγό από τα αριστερά, συνέχισε την ευθεία πορεία του και ακολούθως συνέχισε να οδηγά το αυτοκίνητο του επικίνδυνα προσπερνώντας μια από αριστερά και μια από δεξιά. Ήταν σίγουρος ότι το εν λόγω αυτοκίνητο δεν είχε τα φώτα κινδύνου αναμμένα. Ο ίδιος σταμάτησε στη λωρίδα ασφαλείας ενημέρωσε αρχικά τη Γραμμή του Πολίτη για την εν λόγω οδηγική συμπεριφορά του οδηγού του ΚΒΤ679 και ακολούθως την ίδια μέρα, προέβηκε σε γραπτό παράπονο στην Αστυνομία. Την εν λόγω οδική συμπεριφορά του οδηγού του επίδικου οχήματος, ο Μ.Κ.2 επανέλαβε στο Δικαστήριο, εμμένοντας σταθερά στη θέση του τόσο κατά την περιγραφή του αναφορικά με τον τρόπο οδήγησης του συγκεκριμένου οχήματος αλλά και σε σχέση με την επικινδυνότητα του συγκεκριμένου τρόπου οδήγησης, λόγω και της τροχαίας κίνησης που υπήρχε στο δρόμο. Επέμενε δε, ότι η ταχύτητα του οδηγού του εν λόγω οχήματος, τον οποίο ας σημειωθεί, δε μπόρεσε να δει για να τον αναγνωρίσει, ήταν σίγουρα μεγάλη, αρκετά πάνω από το επιτρεπόμενο όριο, και ο ίδιος το γνωρίζει αυτό από την εμπειρία του, αφού είναι οδηγός ασθενοφόρου και πολλές φορές χρειάζεται για σκοπούς της δουλειάς του να οδηγήσει με μεγάλες ταχύτητες. Ο Κατηγορούμενος αντεξετάζοντας τον Μ.Κ.2 του υπέβαλε ότι ουδέποτε έλαβε χώρα η οδηγική συμπεριφορά που έχει περιγράψει και ότι πάντοτε η δική του οδηγική συμπεριφορά είναι σύμφωνη με τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Ο Μ.Κ.2 αρνήθηκε τις εν λόγω υποβολές και επέμενε σταθερά ότι η οδηγική συμπεριφορά που έχει περιγράψει, είναι όντως η οδηγική συμπεριφορά του οδηγού του επίδικου αυτοκινήτου την εν λόγω ημερομηνία και είναι απόλυτα σίγουρος γι' αυτό, εξού και προέβηκε σε σχετική καταγγελία. Ο Κατηγορούμενος ο οποίος ως έχω αναφέρει ήδη, επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία επικέντρωσε την υπεράσπιση του σε τρεις άξονες. Ο πρώτος άξονας της υπεράσπισης του ήταν η θέση του, ότι είναι πάντοτε νομοταγής πολίτης, γνωρίζει πολύ καλά τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας τον οποίο και σέβεται και ακολουθεί πιστά δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση και βαρύτητα στα καθήκοντα του, ως έχει αναφέρει, είναι Ανώτερος Εκτελεστικός Μηχανικός στο Τμήμα Δημοσίων ΄Εργων, έχει επιβλέψει την κατασκευή πολλών αυτοκινητόδρομων και πάντοτε η μέριμνα του είναι η καλή συντήρηση και κατασκευή των αυτοκινητόδρομων για θέματα ασφαλούς οδήγησης. Ανέφερε επίσης ότι πάρα πολλές φορές έχει συνεργαστεί με την Αστυνομία για θέματα που αφορούν την οδηγική ασφάλεια και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να επιδείξει τέτοια οδηγική συμπεριφορά. Ο δεύτερος άξονας της υπεράσπισης του, ήταν ότι λόγω της παρέλευσης μεγάλου χρονικού διαστήματος από την ημερομηνία της κατ΄ ισχυρισμό διάπραξης των επίδικων αδικημάτων δεν θυμάται τίποτε για την επίδικη ημέρα και δε μπορεί να αναφέρει στο Δικαστήριο οτιδήποτε. Ο τρίτος άξονας της υπεράσπισης του, που είναι απόλυτα συνυφασμένος με τον δεύτερο άξονα της υπεράσπισης του, και ουσιαστικά το κύριο μέρος της Υπεράσπισης του, ήταν η θέση του Κατηγορούμενου ότι στην παρούσα περίπτωση υπάρχει καθυστέρηση από πλευράς Αστυνομίας στην προώθηση της παρούσας υπόθεσης και κατ΄ επέκταση παραβίαση των Συνταγματικών του δικαιωμάτων για διάγνωση της Ποινικής του ευθύνης εντός ευλόγου χρόνου. Ήταν η θέση του Κατηγορούμενου ότι έχει παρέλθει πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα από την επίδικη ημερομηνία και το Δικαστήριο θα πρέπει να τον απαλλάξει από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει, λόγω του θέματος αυτού και μόνο. Κατέθεσε μάλιστα στο Δικαστήριο, αντίγραφα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, που πραγματεύονται το θέμα της καθυστέρησης. Αντεξεταζόμενος, συμφώνησε ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος κλήθηκε στην Αστυνομία και έδωσε κατάθεση, στην οποία απλά αρκέστηκε να αρνηθεί την οδηγική συμπεριφορά που του αποδίδεται. Ανέφερε επίσης σε σχέση με το θέμα αυτό ότι δεν αρνείται το περιεχόμενο της κατάθεσης του, απλά δε θυμάται οτιδήποτε για να βοηθήσει το Δικαστήριο σήμερα. Κατά την αντεξέταση του, του ζητήθηκε από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής να αναφέρει στο Δικαστήριο αριθμό έργων τα οποία επέβλεψε που είχαν σχέση με κατασκευή αυτοκινητόδρομου ή έστω τη βελτίωση και συντήρηση τους και ανέφερε στο Δικαστήριο ότι δε μπορεί να θυμηθεί κάτι συγκεκριμένο, σίγουρα όμως ήταν πολλά αυτά τα έργα. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής του υπέβαλε ότι στις 6.11.2009 ο ίδιος ενώ οδηγούσε το συγκεκριμένο όχημα επέδειξε την οδηγική συμπεριφορά που έχει περιγραφεί από τον Μ.Κ.2 για την οποία και κατηγορείται, θέση την οποία αρνήθηκε. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή τους μάρτυρες κατηγορίας να καταθέτουν ενόρκως από το εδώλιο του μάρτυρος και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους. Αξιολογώ δε τούτη, με δείκτη μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος των μαρτύρων στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, τη γενική συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, την ακεραιότητα τους, την ειλικρίνεια τους, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζερβού v. Χαραλάμπους,

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους,

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ.

1. Σε ότι αφορά την παρούσα υπόθεση η αξιολόγηση τόσο των μαρτύρων κατηγορίας όσο και του Κατηγορούμενου, με βάση και τα όσα η Νομολογία έχει καθορίσει, δεν παρουσιάζει καμία δυσκολία. Ο Μ.Κ.1 και εξεταστής της υπόθεσης, θεωρώ ότι ήταν καθαρά μάρτυρας της αλήθειας. Διευκρινίζεται βέβαια ότι ο εν λόγω μάρτυρας το μόνο που έκανε σε σχέση με την υπόθεση ήταν η διερεύνηση του παραπόνου. Ως μάρτυρας της αλήθειας κρίνεται και ο Μ.Κ.2, λαμβάνοντας υπόψη μου τον τρόπο με τον οποίο απαντούσε τις ερωτήσεις, την ευθύτητα του λόγου του, την ετοιμότητα του, το γεγονός ότι δεν διακατείχετο από οποιαδήποτε εχθρικά συναισθήματα προς τον Κατηγορούμενο αλλά και η απλότητα με τον τρόπο που κατέθετε. Είναι η θέση μου ότι τα πιο πάνω συνηγορούν υπέρ της αποδοχής της μαρτυρίας του Μ.Κ.2, ο οποίος θεωρώ ότι απέδωσε στο Δικαστήριο χωρίς καμία υπερβολή ή πάθος ή εμπάθεια την οδηγική συμπεριφορά του οδηγού του οχήματος με αριθμούς εγγραφής ΚΒΤ679 την επίδικη ημέρα. Σημειώνω δε, ότι η εν λόγω οδηγική συμπεριφορά του οδηγού του επίδικου οχήματος όπως έχει περιγραφεί από τον Μ.Κ.2, ουσιαστικά έχει παραμείνει αδιαμφισβήτητη. Ο Κατηγορούμενος το μόνο που έχει κάνει είναι απλά να υποβάλει ότι ο ίδιος οδηγούσε σύμφωνα με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, την εν λόγω ημερομηνία. Όσον αφορά τον Κατηγορούμενο παρατηρώ τα εξής: Σε πρώτη φάση, ο Κατηγορούμενος εντός λογικού χρονικού διαστήματος όπως προκύπτει από τα σχετικά τεκμήρια που έχουν κατατεθεί, και συγκεκριμένα στις 30.11.2009, κλήθηκε στον Αστυνομικό Σταθμό Πέρα Χωρίου, όπου του λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον Μ.Κ.
2. Στην εν λόγω κατάθεση του ο Κατηγορούμενος επιβεβαιώνει ότι, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του χρησιμοποιεί το κυβερνητικό όχημα ΚΒΤ679 και επιβεβαιώνει επίσης ότι την επίδικη ημερομηνία και περί ώρα 9.00 το πρωί ταξίδευε με το επίδικο αυτοκίνητο, από Λευκωσία προς Λάρνακα, για να πάει στην εργασία του. Ανέφερε επίσης, ότι ήταν μόνος του στο όχημα, ότι δεν οδηγούσε με τον τρόπο που του αποδίδεται και ότι οδηγούσε το εν λόγω όχημα, σύμφωνα με τους Κανόνες οδικής ασφάλειας χωρίς να κάνει οποιαδήποτε παρανομία. Στο Δικαστήριο ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν αναιρεί το περιεχόμενο της κατάθεσης του, αλλά ότι δε θυμάται κάτι για να βοηθήσει τον εαυτό του. Θεωρώ αυτή του τη θέση, ότι δε μπορεί να είναι αληθινή και συνεπώς πιστευτή. Αναμένεται από ένα οδηγό ο οποίος δεν έχει διαπράξει τα σοβαρά αυτά αδικήματα για τα οποία κατηγορείται, να έχει κάποιο τρόπο δήλωσης αυτής του της θέσης και όχι να παραμείνει στη γενική θέση, αρνούμαι τα αδικήματα αυτά. Στα όσα αφορούν το θέμα του χρόνου, θα αναφερθώ περαιτέρω και με πλήρη έκταση πιο κάτω. Όπως έχω ήδη αναφέρει, η οδηγική συμπεριφορά του οδηγού του επίδικου οχήματος τη δεδομένη ημέρα και ώρα, παρέμεινε ουσιαστικά αδιαμφισβήτητη. Επίσης, όπως έχω ήδη αναφέρει ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε στην ανακριτική του κατάθεση, ότι ο ίδιος ήταν το πρόσωπο που οδηγούσε το εν λόγω όχημα την επίδικη ημερομηνία και ώρα ενισχύοντας έτσι τη θέση του Μ.Κ.1, ότι από τις διάφορες ενέργειες που έκανε το εν λόγω όχημα είναι ιδιοκτησίας του Τμήματος Δημοσίων ΄Εργων Λάρνακας και οδηγείται αποκλειστικά από τον Κατηγορούμενο. Συναφώς αποτελούν ευρήματα μου τα ακόλουθα:
3. Στις 6.11.2009 και περί ώρα 9.00 π.μ. ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΚΒΤ679 στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Λεμεσού.
4. Το εν λόγω όχημα, είναι ιδιοκτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και συγκεκριμένα του Τμήματος Δημοσίων ΄Εργων Λάρνακας και είναι μάρκας ISUZU TRΟΟPER, χρώματος άσπρου.
5. Στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Λεμεσού, υπάρχουν δύο λωρίδες κυκλοφορίας με κατεύθυνση τη Λεμεσό. Λίγο πριν από την έξοδο του Κοτσιάτη, δημιουργείται τρίτη λωρίδα κυκλοφορίας, η οποία προορίζεται αποκλειστικά για τους οδηγούς των οχημάτων που έχουν πρόθεση να εξέλθουν προς τον Κοτσιάτη.
6. Μεταξύ των δύο λωρίδων κυκλοφορίας και της τρίτης λωρίδας για έξοδο προς τον Κοτσιάτη, υπάρχει ζωγραφιστή νησίδα επί του οδοστρώματος.
7. Η εν λόγω νησίδα, αποτελεί σήμανση/ σήμα τροχαίας και δηλώνει ότι απαγορεύεται σε οποιονδήποτε οδηγό να εισέλθει με το όχημα του και να οδηγήσει πάνω από αυτή.
8. Στις 6.11.2009 και περί ώρα 9.00 π.μ. στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Λεμεσού, λίγο πριν από την έξοδο του Κοτσιάτη, υπήρχε στο δρόμο τροχαία κίνηση. Συγκεκριμένα, ένα φορτηγό βρισκόταν στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας, με κατεύθυνση από Λευκωσία προς Λεμεσό, ενώ αριθμός οχημάτων βρίσκονταν στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, επιχειρώντας να προσπεράσουν το εν λόγω φορτηγό.
9. Ο Κατηγορούμενος οδηγώντας το όχημα ΚΒΤ679, βρισκόταν πίσω από το φορτηγό, στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας και λίγο πριν από την έξοδο του Κοτσιάτη, ανέπτυξε ταχύτητα και χωρίς να δείξει την πρόθεση του για να εισέλθει στη λωρίδα με έξοδο προς Κοτσιάτη, πήγε αριστερότερα του δρόμου και ακολούθως χωρίς να κάνει στροφή προς την έξοδο του Κοτσιάτη, οδήγησε το όχημα του με ταχύτητα πέραν των 100 ΧΑΩ, πάνω από ζωγραφιστή νησίδα που διαχωρίζει τη λωρίδα κυκλοφορίας εξόδου προς Κοτσιάτη από τις δύο λωρίδες κυκλοφορίας, με ευθεία πορεία στον αυτοκινητόδρομο προσπέρασε το φορτηγό από τα αριστερά, εισήλθε μετά στην αριστερή λωρίδα του αυτοκινητόδρομου με ευθεία πορεία προς Λεμεσό και συνέχισε να προσπερνά τα προπορευόμενα του οχήματα και από δεξιά και από αριστερά. Ενόψει και των πιο πάνω ευρημάτων μου, είναι η θέση μου, ότι με βάση τον τρόπο οδήγησης του Κατηγορούμενου τη συγκεκριμένη ημέρα, έχοντας κατά του και την τροχαία κίνηση που υπήρχε στο δρόμο τη δεδομένη στιγμή, και με βάση τις αρχές της Νομολογίας για το θέμα της επικίνδυνης ή αλόγιστης οδήγησης, παραπέμπω ενδεικτικά στις υποθέσεις Στέλιος Σάββα ν. Αστυνομίας Π.Ε. 6753, ημερ. 23.2.2000, Σάββα ν. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 115, Πέτρου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 223, στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέας Σαζός, Ποιν. Εφ. 6853, ημερ. 19.1.2001, R. v. Gosney

(1971)55 Crim. App. R. 502, R. V. Lawrence

(1981)1 All E.R. 974, ότι ο τρόπος οδήγησης του Κατηγορούμενου τη συγκεκριμένη ημέρα καθιστά την οδήγηση του αλόγιστη και επικίνδυνη. Αδιαμφισβήτητη παρέμεινε και η σαφής θέση του Μ.Κ.2 ότι ο Κατηγορούμενος οδήγησε πάνω από ζωγραφιστή νησίδα. Θεωρώ λοιπόν ότι η Κατηγορούσα Αρχή, έχει αποδείξει και τις δύο κατηγορίες που ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Στο στάδιο αυτό, θα πραγματευθώ τις εισηγήσεις του Κατηγορούμενου σε σχέση με παραβίαση των συνταγματικών του δικαιωμάτων και δη του δικαιώματος της διάγνωσης της ποινικής του ευθύνης εντός εύλογου χρόνου, σύμφωνα με το άρθρο 30.2 του Συντάγματος και το άρθρο 6,1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι τα επίδικα αδικήματα έλαβαν χώρα στις 6.11.2009. Το κατηγορητήριο όπως φαίνεται από το σώμα του, καταχωρήθηκε στις 5.1.2011, δηλαδή 14 μήνες μετά, ενώ η πρώτη φορά που ο Κατηγορούμενος παρουσιάσθηκε στο Δικαστήριο ήταν η 17.3.2011, δηλαδή 16 και πλέον μήνες από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων. Στις 17.3.2011 που ο Κατηγορούμενος παρουσιάσθηκε στο Δικαστήριο δεν παραδέχθηκε τις κατηγορίες και το Δικαστήριο όρισε την υπόθεση για ακρόαση στις 5.5.2011, ημερομηνία κατά την οποία άρχισε και ολοκληρώθηκε η δικαστική διαδικασία με την επιφύλαξη της απόφασης. Σύμφωνα με τις αρχές της Νομολογίας και αναφέρω ότι επί του σημείου αυτού η Νομολογία είναι πλούσια επί του θέματος, το συνταγματικό δικαίωμα της διάγνωσης της ποινικής ευθύνης ενός Κατηγορούμενου αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ. Αναφέρω ενδεικτικά τις αποφάσεις Στέλιος Ευσταθίου ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 294, Φαίδωνας Ανδρέα Χριστόπουλου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 100 και Ανδρέας Πουμπουρής ν. Αστυνομίας Ποιν. Έφεση αρ. 103/2007 ημερ. 14.1.2008 οι οποίες είναι και οι αποφάσεις στις οποίες στηρίχθηκε ο Κατηγορούμενος. Στην υπόθεση Ευσταθίου (ανωτέρω), το Ανώτατο Δικαστήριο έχει πραγματευθεί σε έκταση, το τι συνιστά εύλογο χρόνο για την διάγνωση της ποινικής ευθύνης ενός Κατηγορούμενου. Συγκεκριμένα, στην εν λόγω υπόθεση και ειδικά στη σελ.302 αναφέρεται ότι το τι συνιστά εύλογο χρόνο για την αποπεράτωση με την έκδοση δικαστικής απόφασης της δίκης για τον καθορισμό της ποινικής ευθύνης του Κατηγορούμενου εξαρτάται από τις συνθήκες και γεγονότα της υπόθεσης, καθώς και τη συμπεριφορά των διαδίκων. Σχετική επίσης είναι η υπόθεση Έλληνας ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ.

1. Όπως έχει αναφερθεί επίσης στην Ευσταθίου (ανωτέρω), η αφετηρία για την επιμέτρηση του χρόνου αποτελεί η ημέρα καταγγελίας του Κατηγορούμενου, στη συγκεκριμένη περίπτωση η 30.11.
2. Συμφωνώ ότι, σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης όπως παρουσιάσθηκαν ενώπιον μου, η διερεύνηση της υπόθεσης ολοκληρώθηκε στις 30.11.2009, ενώ η υπόθεση καταχωρήθηκε 14 μήνες αργότερα και ορίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου 16 και πλέον μήνες αργότερα. Από εκείνου του σημείου και μετά δηλαδή από τις 17.3.2011 μέχρι και σήμερα, θεωρώ ότι σε καμία περίπτωση δε μπορεί να αναφερθεί ότι υπάρχει οποιαδήποτε παράβαση του εύλογου χρόνου. Το Δικαστήριο, σύμφωνα με το ημερολόγιο του, και με γνώμονα ότι όλες οι υποθέσεις που εκδικάζει είναι περίπου της ίδιας χρονικής περιόδου, όρισε την υπόθεση για ακρόαση περίπου 40 ημέρες μετά την εμφάνιση της 17.3.2011 και συγκεκριμένα στις 5.5.
3. Έδωσε δε οδηγίες όπως κλητευθούν και οι δύο μάρτυρες κατηγορίας για την δικάσιμο που ορίστηκε στις 5.5.
4. Στις 5.5.2011 ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε η παρούσα δικαστική διαδικασία αφού ακούστηκαν και οι δύο μάρτυρες κατηγορίας, ο Κατηγορούμενος, όπως επίσης και οι αγορεύσεις των δύο πλευρών. Η απόφαση του Δικαστηρίου επιφυλάχθηκε για να δοθεί στις 19.5.2011, 14 μέρες μετά, ημερομηνία κατά την οποία και δίδεται η απόφαση. Λαμβάνοντας υπόψη και τις άλλες υποχρεώσεις του Δικαστηρίου, θεωρώ ότι σε καμία περίπτωση το χρονικό διάστημα αυτό δε μπορεί να θεωρηθεί ως μη εύλογο. Με βάση τις αρχές της υπόθεσης Ευσταθίου (ανωτέρω), σχετική είναι η σελ.303, τα χρονικά πλαίσια τα οποία παρέχονται από το Δικαστήριο για την έκδοση της υπόθεσης και ο χρόνος μέσα στον οποίο ολοκληρώνεται η δίκη αποτελούν ουσιώδη, ίσως το ουσιωδέστερο παράγοντα στον καθορισμό του εύλογου χρόνου που απαιτήθηκε για την αποπεράτωση της διαδικασίας. Το σημαντικό αυτό κριτήριο σε ότι αφορά την παρούσα υπόθεση, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να καταδείξει οποιαδήποτε καθυστέρηση. Θεωρώ ότι, το Δικαστήριο με το να ορίσει την υπόθεση εντός 40 ημερών από την εμφάνιση του Κατηγορούμενου στο Δικαστήριο για ακρόαση και την ολοκλήρωση της διαδικασίας εντός της πρώτης δικασίμου που είχε ορίσει, έχει ενεργήσει σύμφωνα με το Σύνταγμα και σε καμία περίπτωση δεν έχει καταστρατηγήσει τα συνταγματικά δικαιώματα του Κατηγορούμενου. Είναι δε η θέση μου ότι εφόσον με βάση την υπόθεση Ευσταθίου (ανωτέρω), το θέμα του χρόνου κρίνεται με βάση όλες τις παραμέτρους της υπόθεσης, θεωρώ ότι απλά και μόνο η ομολογουμένως καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπόθεσης, δεν έχει στην παρούσα περίπτωση οδηγήσει στην καταστρατήγηση των συνταγματικών δικαιωμάτων του Κατηγορούμενου. Το παρόν Δικαστήριο, γνωρίζοντας πάντα ότι όλες οι υποθέσεις που άγονται ενώπιον του καταχωρούνται με σχετική καθυστέρηση η οποία οφείλεται είτε στη διερεύνηση της υπόθεσης είτε στις διαδικασίες καταχώρησης τους, πάντοτε λαμβάνει υπόψη του το κριτήριο αυτό κατά την επιβολή ποινής και έτσι κατ' αυτό τον τρόπο οι Κατηγορούμενοι αποζημιώνονται για την οποιαδήποτε τυχόν ταλαιπωρία τους προκαλείται από την καθυστέρηση αυτή. Σε ότι αφορά την παρούσα υπόθεση, και τη θέση του Κατηγορούμενου ότι η καθυστέρηση στην καταχώρηση της επενέργησε αρνητικά εναντίον του, λαμβάνω υπόψη μου ότι ο Κατηγορούμενος, είχε την ευκαιρία σε πολύ εύλογο και σύντομο χρονικό διάστημα από την ημέρα καταγγελίας, να γνωρίζει την καταγγελία που υπήρχε ενώπιον του και είχε δε την ευκαιρία μέσα από την ανακριτική του κατάθεση, να προβάλει την όποια θέση και υπεράσπιση του. Έτσι η θέση του Κατηγορούμενου για καταπάτηση των Συνταγματικών του Δικαιωμάτων σε ότι αφορά το θέμα του χρόνου απορρίπτεται και εφόσον όπως έχω ήδη αναφέρει η Κατηγορούσα Αρχή έχει πετύχει να αποδείξει και τις δύο κατηγορίες εναντίον του, ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος και στις δύο κατηγορίες επί του κατηγορητηρίου. Ο Κατηγορούμενος, θα καταβάλει τα έξοδα που έχουν δημιουργηθεί κατά την παρούσα διαδικασία. (Υπ.).................. Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΣΧΜ/ΜΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο