Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Φλωρεντίας ΔΙΑΚΟΥ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 386/09, 28 Ιουνίου 2011

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι οι δυο αστυφύλακες και ο ιατρός Μάριος Ηροδότου είπαν στο Δικαστήριο την αλήθεια. Η εμπλοκή τους στην όλη υπόθεση περιορίζεται σε εκτέλεση καθήκοντος και τίποτα περαιτέρω. Κανένα προσωπικό συμφέρον και ούτε οιαδήποτε υπόνοια για εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών διαπιστώνεται. Η δε μαρτυρία τους δεν αμφισβητήθηκε και ελεγχόμενη από το Δικαστήριο παρουσιάζεται να έχει την απαιτούμενη λογική και συνοχή. Δεν παραγνωρίζω ότι οι δυο κατηγορούμενοι άφησαν να νοηθεί πως το βράδυ της επίδικης ημερομηνίας οι αστυφύλακες, και συγκεκριμένα ο αστ. Χριστοφή, μεταχειρίστηκαν τον Sina με ρατσιστικό και συνακόλουθα εξευτελιστικό και ταπεινωτικό τρόπο. Σημειώνεται από τώρα ότι αυτό το κομμάτι της μαρτυρίας των δυο κατηγορουμένων δεν μπορώ να το αποδεχθώ. Όχι γιατί κρίνεται ψευδές αλλά γιατί ουδέποτε υποβλήθηκε στους δυο αστυφύλακες ενόσω τούτοι κατέθεταν ενόρκως. Αυτή η επιλογή της υπεράσπισης αποστέρησε τους μάρτυρες από ευχέρεια απάντησης, και το Δικαστήριο από ευχέρεια ενδελεχούς εξέτασης τούτης της θέσης. Κατά τα λοιπά καλή εντύπωση μου έκαναν τόσο οι δυο κατηγορούμενοι όσο και ο Σωτήρης Διάκος. Ο τελευταίος, παρότι πατέρας της Φλωρεντίας και συνεπώς πρόσωπο που έχει ίδιον όφελος, άφησε θετικότατες εντυπώσεις. Δεν δίστασε εν προκειμένω να αναφέρει ότι ενίοτε ενοχλείται όταν η παραπονούμενη αποκαλεί το σκυλάκι της Σώτια, δηλαδή ως το όνομα του ιδίου αλλά και της εγγονής του, θυγατέρα της Φλωρεντίας. Περαιτέρω, αυθόρμητη, σαφής και ειλικρινής ήταν η απάντησή του και για τα διαβήματα που έκαναν για να σταματήσει η παραπονούμενη να αποκαλεί τη σκυλίτσα της Σώτια. Όπως ανέφερε, εφόσον οι παραινέσεις τους προς την παραπονούμενη δεν εισακούστηκαν, αποτάθηκαν στην αστυνομία, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Χωρίς δισταγμό και με παρρησία ανέφερε ότι έκτοτε, δηλαδή μετά που αποτάθηκαν στην αστυνομία, σταμάτησε ακόμη και να τους καλημερίζει. Όλα τα πιο πάνω αναφέρθηκαν από το μάρτυρα υπεράσπισης αυθόρμητα και χωρίς περιστροφές και κομπασμούς. Ας σημειωθεί περαιτέρω ότι η θέση του μάρτυρα πως δεν μετέβη στην οικία της παραπονούμενης, ως η ίδια διατείνεται, δεν πλήγηκε κατά την αντεξέταση. Σταθερός και επεξηγηματικός παρέμεινε ο μάρτυρας ότι κατά τον επίδικο χρόνο εργάζετο στο εργαστήριό του και δεν βίωσε όσα η παραπονούμενη ισχυρίζεται. Ανάλογα ισχύουν και για τους δυο κατηγορούμενους οι οποίοι αντεξετάσθηκαν για καθετί σχετικό της επίδικης ημερομηνίας. Σε κανένα σημείο της ενδελεχούς αντεξέτασης διαπίστωσα οιονδήποτε κομπασμό, σύγχυση ή ασάφεια και αοριστολογία. Η θέση τους παρέμεινε σταθερή και αναλλοίωτη. Από την άλλη η παραπονούμενη δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Η μαρτυρία της αποτελεί συνονθύλευμα αντιφάσεων και αοριστολογιών που αφίστανται της κοινής λογικής. Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι όταν μετέβη στον αστυνομικό σταθμό το βράδυ της επίδικης ημερομηνίας, η καταγγελία που υπέβαλε στον αστυφύλακα Χριστοφή στρέφετο εναντίον του Sina μόνο. Είναι την επαύριον του επεισοδίου που ενέπλεξε και τη Φλωρεντία και όχι το ίδιο βράδυ. Έχω τη γνώμη πως σε τέτοιες περιπτώσεις η λογική θέλει το θύμα να υποδεικνύει αμέσως τους θύτες του, ιδιαίτερα μάλιστα αν γνωρίζει τούτους, όπως στη δοσμένη περίπτωση. Αυτό άλλωστε, σύμφωνα με τα λεγόμενα της παραπονούμενης στη γραπτή κατάθεση που έδωσε την επομένη του επεισοδίου, φέρεται να έπραξε μόλις είδε τον Κώστα. Σύμφωνα με την παραπονούμενη όταν είδε τον Κώστα του είπε˙ «ρε Κώστα να είσαι μάρτυρας ήρταν σπίτι μου τζιαι εδέραμε». Πως γίνεται τότε ενώ σε αυτό το πρόσωπο καταγγέλλει τη δράση και των δυο κατηγορουμένων, αμέσως μετά, στον καθ΄ υλή αρμόδιο, δηλαδή τον αστυφύλακα Χριστοφή, αναφέρει μόνο το Sina και όχι τη Φλωρεντία; Αυτό το γεγονός αφενός καταδεικνύει ουσιώδη αντίφαση στα λεγόμενα της παραπονούμενης και αφετέρου αφίσταται της κοινής λογικής, καθιστώντας έτσι αμφίβολη την ειλικρίνεια της παραπονούμενης. Οι πιο πάνω επισημάνσεις δεν ολοκληρώνουν ό,τι σχετικό της διερεύνησης της μαρτυρίας της παραπονούμενης. Η εξιστόρηση του επεισοδίου εμπεριέχει πληθώρα αντιφάσεων καθώς και παράλογων θέσεων. Ενώ στη γραπτή κατάθεση της, τεκμήριο 10, η παραπονούμενη άφησε να νοηθεί ότι μετά την είσοδο του Sina ακολούθησε εκείνη της Φλωρεντίας, μετά της ομάδας των νεαρών και εν κατακλείδι του Σωτήρη Διάκου μαζί με τον Κώστα, στο Δικαστήριο η θέση της ήταν εντελώς διαφορετική. Ενόρκως ανέφερε ότι η Φλωρεντία και ο Σωτήρης Διάκος αφίχθησαν μαζί. Πέραν της αντίφασης που παρατηρείται επί ουσιώδους μάλιστα θέματος, δηλαδή του χρόνου άφιξης ενός εκ των δραστών, το ερώτημα που γεννάται είναι το εξής˙ αν η Φλωρεντία και ο Διάκος μετέβησαν στην οικία της παραπονούμενης μαζί γιατί ο τελευταίος να μείνει εκτός της οικίας και να μην εισέλθει για να συνδράμει τις τυχόν προθέσεις της θυγατέρας του, και περαιτέρω, ποια η λογική να αναμένει εκτός της οικίας και εν τέλει να ερωτά, σύμφωνα με την παραπονούμενη, «γιατί ήρτετε ποδά, εν να μπερτέψετε». Το άλογο των πιο πάνω θέσεων της παραπονούμενης και η αντίφαση τούτων με τη γραπτή κατάθεσή της επιτείνεται αν αναλογιστεί κανείς ότι η παραπονούμενη ανέφερε στο Δικαστήριο πως πριν τη Φλωρεντία και τον πατέρα της στην οικία της μετέβη και ομάδα νεαρών που προφανώς άκουσε τις φωνές της. Σημειώνεται ότι αυτή η θέση, ομάδα νεαρών, δεν φαίνεται να αξιοποιήθηκε από την αστυνομία. Τούτο δεν επιδρά βεβαίως στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της παραπονούμενης και ούτε την καθιστά, δίχως άλλο, αόριστη και ανακριβή. Παρόλα αυτά, αν η ομάδα των νεαρών μετέβη στην οικία της παραπονούμενης ενόσω ο Sina βρίσκετο εκεί, πως τότε ο τελευταίος επιτέθηκε της παραπονούμενης. Περαιτέρω, ποια η λογική της θέσης της παραπονούμενης, δηλαδή ότι πρώτα μετέβησαν οι νεαροί στην οικία της, και μετά η Φλωρεντία. Πως είναι δυνατό η Φλωρεντία να μετέβη στην οικία της μετά τους νεαρούς και παρουσία τούτων να την κτύπησε. Από την άλλη, αν τα νεαρά πρόσωπα μετέβησαν στην οικία της παραπονούμενης για το λόγο που η ίδια διατείνεται, δηλαδή ότι την άκουσαν που καλούσε σε βοήθεια, γιατί δεν επενέβησαν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο, δηλαδή είτε ελευθερώνοντας την είτε καλώντας την αστυνομία; Όταν πλέον οι δύο κατηγορούμενοι αποχωρούσαν από την οικία της, παρουσία των νεαρών ως αφήνεται να νοηθεί, γιατί δεν ζήτησε τα στοιχεία τούτων των νεαρών και μόνο τον Κώστα κάλεσε να είναι μάρτυρας; Άλλο ένα σημείο που προκαλεί εντύπωση είναι η περιγραφή του ισχυριζόμενου επεισοδίου υπό το φως των ιατρικών ευρημάτων. Κατά την εξιστόρηση του επεισοδίου από την παραπονούμενη η εντύπωση που απεκόμισε το Δικαστήριο είναι πως οι ενέργειες των δραστών ήτο βάρβαρες και είχαν εκτεταμένες επιπτώσεις στην υγεία της παραπονούμενης. Η όλη περιγραφή της παραπονούμενης συμπυκνώνεται στο παράπονο που όπως ισχυρίζεται υπέβαλε στον Κώστα, δηλαδή˙ «ήρταν σπίτι μου τζιαι εδέραμε». Εντούτοις η πραγματική μαρτυρία, δηλαδή τα ιατρικά ευρήματα, όχι μόνο δεν υποστηρίζουν τη θέση της παραπονούμενης, την καταρρίπτουν. Ο ιατρός Ηροδότου με γλαφυρότητα επεξήγησε ότι η εξέτασή του απεκάλυψε αμυχές, δηλαδή επιπόλαιες εκδορές όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, και ερυθρότητα. Αυτές δε οι διαπιστώσεις δεν αφορούν το λαιμό της παραπονούμενης, που σύμφωνα με την ίδια ταλαιπωρήθηκε από τις ενέργειες των κατηγορουμένων. Εν ολίγοις οι αναμφισβήτητες διαπιστώσεις του ιατρού Ηροδότου δεν αποκαλύπτουν κανένα επεισόδιο της έκτασης και περιγραφής της παραπονούμενης. Όπως με έμφαση ανέφερε ο ιατρός, οι αμυχές προκαλούνται ακόμη και με ελαφριά τριβή των χεριών. Εν κατακλείδι ούτε η επεξήγηση της παραπονούμενης για την ισχυριζόμενη συμπεριφορά των κατηγορουμένων έχει λογικό έρεισμα. Όπως διεφάνη κατά την αντεξέταση η παραπονούμενη απέκτησε τη σκυλίτσα κάποια χρόνια μετά τη γέννηση της θυγατέρας της Φλωρεντίας. Περαιτέρω, είχε τη σκυλίτσα τρία περίπου έτη πριν το ισχυριζόμενο επεισόδιο. Από τα πιο πάνω είναι τουλάχιστον άστοχο ότι μετά πάροδο τριών ετών οι κατηγορούμενοι απεφάσισαν να αντιδράσουν με αυτό τον τρόπο. Για όλους τους πιο πάνω λόγους τη μαρτυρία της παραπονούμενης δεν την δέχομαι ως ορθή και αληθή. Επομένως εύρημα του Δικαστηρίου είναι ότι οι κατηγορούμενοι δεν εισήλθαν στην οικία της παραπονούμενης και ούτε επιτέθηκαν στην τελευταία, ως οι ίδιοι και ο μάρτυρας υπεράσπισης επεξήγησαν. Ως εκ τούτου ο ισχυρισμός της κατηγορίας περί διάπραξης των δυο αδικημάτων από τους δυο κατηγορούμενους παρέμεινε μετέωρος και ασύστατος αξιόπιστης μαρτυρίας. Συνακόλουθα η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεσή της εναντίον των δυο κατηγορουμένων και γι΄ αυτό το λόγο οι κατηγορίες απορρίπτονται και οι κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται. (Υπ.) ...................................... Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΚΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο