Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Χρίστος ΨΥΛΛΙΔΗΣ, Ποιν. Υπ.: 686/09, 27 Ιουλίου 2011

(1)/08 προνοεί για το συγκεκριμένο αδίκημα ποινή φυλάκισης μέχρι 3 χρόνια ή πρόστιμο μέχρι €5.000. Η ποινή είναι ενδεικτική της σοβαρότητας του αδικήματος, την οποία έχει υπόψη του το Δικαστήριο και από την οποία ξεκινά κατά την επιμέτρηση της ποινής. Πέραν αυτού το Δικαστήριο έχει εξουσία να επιβάλει σε περίπτωση πρώτης καταδίκης, όπως στην παρούσα, αποκλεισμό από αθλητικό χώρο μέχρι και 6 μήνες, πέραν από οποιαδήποτε άλλη ποινή. Είναι γνωστό πως η ψήφιση τόσο του παλαιότερου Νόμου 5

(1)/94 όσο και του ισχύοντος Νόμου 48

(1)/08 που τον αντικατέστησε, κατέστη αναγκαία λόγω των αυξημένων κρουσμάτων βίας εντός και εκτός αθλητικών χώρων, γνωστού ως του φαινόμενου που χαρακτηρίζεται "βία στα γήπεδα". Η βία στα γήπεδα είναι απόρροια της γενικότερης βίας και φανατισμού που επικρατεί σήμερα στη κοινωνία μας. Όλη η κοινωνία αλλά και τα δικαστήρια γίνονται μάρτυρες καθημερινώς τέτοιων υποθέσεων. Δεν είναι υπερβολή να αναφερθεί πως το μεγαλύτερο μέρος του δικαστικού χρόνου καθημερινά αναλώνεται σε τέτοιου είδους υποθέσεις, δηλαδή πάσης φύσεως βία. Ιδιαίτερα συχνά επίσης σημειώνονται επεισόδια εντός ή κοντά σε αθλητικούς χώρους και είναι ηλίου φαεινότερο πως εάν δεν υπάρξει ριζική αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων σύντομα η κοινωνία μας θα θρηνήσει θύματα σε χώρους και εκδηλώσεις που κατά τα άλλα προορίζονται να προάγουν την ψυχαγωγία και όχι τους αλληλοσκοτωμούς. Από το 1996 το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπ. Γεν. Εισαγγελέας ν Αντωνίου

(1996)2 Α.Α.Δ 1 τόνισε τα εξής: «Τον τελευταίο καιρό το φαινόμενο της βίας στους αθλητικούς χώρους έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις, εξελίσσεται σταθερά σε κύριο κοινωνικό πρόβλημα. Η περιφρούρηση του αθλητισμού από πράξεις βίας αποτελεί καθήκον του Δικαστηρίου. Η ευπρεπής συμπεριφορά θα πρέπει να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση και τα γήπεδα αθλοπαιδιών θα πρέπει να γίνουν όπως ήταν στο παρελθόν, χώροι ψυχαγωγίας, ευγενούς άμιλλας και υγιούς ανταγωνισμού, ενώ οι αθλητικοί αγώνες πρέπει να παύσουν να παρέχουν δικαιολογίες για βανδαλισμούς και εκδηλώσεις μισαλλοδοξίας. Οι επιβαλλόμενες σε αδικήματα αυτής της φύσης ποινές θα πρέπει να είναι αποθαρρυντικές για πρόσωπα που δεν μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους σε δημόσιες συναθροίσεις και ιδιαίτερα σε γήπεδα αθλοπαιδιών, ενώ εκείνοι που δεν μπορούν να ελέγξουν τους εαυτούς τους, θα πρέπει να αντιληφθούν ότι θα καταβάλλουν βαρύ τίμημα για τη συμπεριφορά τους αυτή (Mathikoloni and Another v. The Police

(1988)2 C.L.R 22). H ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών είναι ιδιαίτερα εμφανής τον τελευταίο καιρό που η βίαιη συμπεριφορά, είτε υπό μορφή μεμονομένων περιστατικών είτε οργανωμένης αντικοινωνικής συμπεριφοράς έχει καταστεί ανησυχητικά συχνή. Τόσο το πρωτόδικο Δικαστήριο όσο και το Εφετείο μπορεί να λάβει δικανική γνώση της συχνότητας παρόμοιων επεισοδίων κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικών, κυρίως, αγώνων (βλ. σχετικά The Attorney-General ν. Mavrokefalos

(1996)2 C.L.R. 93, και Police v. Ioannou

(1989)2 C.L.R. 61). Όπως τονίστηκε και στην υπόθεση Theodorou v. The Police

(1979)2 C.L.R. 191, τόσο οι συμμετέχοντες σε ποδοσφαιρικούς αγώνες όσο και οι θεατές, θα πρέπει να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση και να μην επιτρέπουν στους εαυτούς τους να παρασύρονται από ξεσπάσματα θυμού ή από φανατισμό οποιουδήποτε είδους (βλ. επίσης Hapsides v. The Police

(1969)2 C.L.R. 64)». Την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών επανέλαβε το Ανώτατο Δικαστήριο και στην υπ. Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 342 και στην υπ. Γεν. Εισαγγελέας ν. Αντωνίου (άνω) όπου για επίθεση σε αθλητικό χώρο διέταξε την ενεργοποίηση της ανασταλείσας 2μηνης ποινής φυλάκισης (βλ και υπ. Φιλίππου άλλως Φαλκονέττι ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ 245). Είναι γεγονός πως τα φτυσίματα από τον κατηγορούμενο δεν προκάλεσαν οποιοδήποτε τραυματισμό σε οποιοδήποτε πρόσωπο. Όμως δεν υπάρχει αμφιβολία πως πρόκειται για μια απρεπέστατη συμπεριφορά, από ένα φίλαθλο κατά τα άλλα, που θα έπρεπε να παρακολουθεί έναν απλό αγώνα για σκοπούς ψυχαγωγίας εκφράζοντας ίσως την υποστήριξη του σε μιαν από τις δύο ομάδες μέσα σε κόσμια πλαίσια. Ακόμα και αυτές οι μεμονωμένες πράξεις ενός προσώπου κατά τη διάρκεια ενός παιγνιδιού έχουν τη σημασία τους πολλές φορές κατά την εξέλιξη των πραγμάτων και την πρόκληση γενικευμένων επεισοδίων τα οποία η κοινωνία μας παρακολουθεί με ιδιαίτερη ανησυχία και φόβο για τα χειρότερα. Θα επαναλάβω μόνο πως για αυτό το λόγο οι επιβαλλόμενες ποινές σε τέτοια αδικήματα θα πρέπει να είναι αποθαρρυντικές για πρόσωπα που δεν μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους στα γήπεδα. Παραπέμπω σχετικά στην υπόθεση Tabrizi ν. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 421 όπου είχαν αναφερθεί τα εξής: "Όπου ένα αδίκημα είναι από τη φύση του σοβαρό ή όπου διαπράττεται με μεγάλη συχνότητα δικαιολογείται η αντιμετώπιση του με ποινές αποτρεπτικού χαρακτήρα έτσι που πέραν από την τιμωρία του κατηγορουμένου να εξυπηρετείται και ο στόχος της αποτροπής διάπραξης παρόμοιων αδικημάτων στο μέλλον είτε από τον ίδιο τον κατηγορούμενο είτε από άλλα πρόσωπα." Ανεξαρτήτως των πιο πάνω πάντοτε υπάρχει και υποχρέωση του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής που θα επιβάλει. Στα πλαίσια αυτά και για την παρούσα υπόθεση πρέπει να πω ότι λαμβάνω υπόψη μου πρώτα απ' όλα το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου το οποίο του δίδει το δικαίωμα να κριθεί με μεγαλύτερη επιείκεια στην ποινή. Επίσης την μεταμέλεια που εξέφρασε έστω και σε αυτό το καθυστερημένο στάδιο μέσω του συνηγόρου του δικαιολογώντας κατά κάποιον τρόπο την συγκεκριμένη του συμπεριφορά και αποδίδοντας την στην επικρατούσα στον αγώνα κατάσταση. Όσον αφορά το θέμα της συμφιλίωσης πρέπει να πω ότι κατά το εύρημα του Δικαστηρίου υπήρχαν συγκεκριμένα θύματα και αυτά ήταν τα μέλη της καλαθοσφαιρικής ομάδας της ΑΕΛ στο κατηγορητήριο. Αλλά εν πάση περιπτώσει ακόμη και αυτό το θέμα της αποζημίωσης θεωρείται γενικότερα ότι δεν αποτελεί βαρυσήμαντο στοιχείο στην επιμέτρηση της ποινής. Παραπέμπω σχετικά στην υπόθεση Δημητρίου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση 7540 ημερ. 3.2.04, η οποία αφορούσε αποζημίωση θύματος όπως και στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Μαλέκκου Ποιν. Εφ. 7343 ημερ. 28.1.03, στην οποία είχε λεχθεί πως λαμβάνεται μεν υπόψη και συνηγορεί υπέρ ηπιότερης τιμωρίας, αλλά αυτό το στοιχείο δεν είναι βαρυσήμαντο στην επιβολή ποινής όταν πρόκειται για σοβαρά αδικήματα. Εν πάση περιπτώσει θα έχω υπόψη μου κατά την επιμέτρηση της ποινής αυτά τα οποία ο κ. Κορέλλης ανέφερε, ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος θα ήθελε να ζητήσει συγνώμη από αυτούς και να συμφιλιωθούν. Περάν αυτού έχω υπόψη τον χρόνο που έχει παρέλθει από την διάπραξη του αδικήματος. Πρέπει να πω ότι δεν θεωρώ ότι υπήρξε τέτοια καθυστέρηση υπό τη νομική έννοια και κατά τρόπο που θα επηρέαζε το δικαίωμα του κατηγορούμενου σε δίκαιη δίκη. Παρατηρώ ότι η υπόθεση καταχωρήθηκε στο Δικαστήριο λίγους μήνες μετά τη διάπραξη του αδικήματος και από εκεί και πέρα ακολούθησε την πορεία της ανάλογα και με το πρόγραμμα του Δικαστηρίου αλλά και των διαφόρων παραγόντων που εμπλέκονταν στην υπόθεση. Ακριβώς όσον αφορά τον χρόνο που απαιτήθηκε για την εκδίκαση της, σύμφωνα με την υπόθεση Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 22 θεραπεύεται με επιείκεια στην ποινή και τόσο υπ' αυτήν τη έννοια όσο και υπό την έννοια που την έχει αναπτύξει ο κ. Κορέλλης δηλαδή ως προς την μεταβολή των συνθηκών του κατηγορούμενου από τον Νοέμβριο του 2008 μέχρι σήμερα θα το λάβω υπόψη μου και θα είναι κάτι που θα αντικατοπτρίζεται στην ποινή που θα επιβληθεί από το Δικαστήριο. Λαμβάνω υπόψη ως προς τις προσωπικές, οικογενειακές, επαγγελματικές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορούμενου τα όσα έχουν αναφερθεί με επάρκεια από τον κ. Κορέλλη και ειδικοτερα ότι ο κατηγορούμενος είναι σήμερα ηλικίας 28 ετών, φοιτητής σε κολλέγιο της Δημοκρατίας, συντηρείται από τους γονείς του με τους οποίους και διαμένει, αλλά παράλληλα προσπαθεί με μερική απασχόληση να βοηθήσει στις οικονομικές ανάγκες κερδίζοντας €500 μηνιαίως από τέτοια απασχόληση. Τονίζω πως οι προσωπικές περιστάσεις σε κάθε περίπτωση λαμβάνονται υπόψη αλλά σε σοβαρά αδικήματα για τα οποία υπάρχει ανάγκη αποτροπής, όπως και η παρούσα αυτές είναι μειωμένης σημασίας. Όσον αφορά τις οποιεσδήποτε συνέπειες μπορεί να είχε ο κατηγορούμενος λόγω της συγκεκριμένης εμπλοκής του, αυτό πρέπει να πω ότι δεν αφορά βεβαίως το ίδιο το Δικαστήριο, ενδεχομένως να οφείλεται σε κάποιες άλλες ποινές ή κάποιους άλλους κανονισμούς και μάλλον θα σχετίζεται με τη συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορούμενου. Εάν έγινε ο,τιδήποτε ανεπίτρεπτο επαφίεται στον ίδιο να διεκδικήσει τα δικαιώματα του. Τέλος λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου πως δεν προκλήθηκε από τη συγκεκριμένη επίθεση οποιοσδήποτε τραυματισμός ή άλλου είδους βλάβη σε κάποιο πρόσωπο. Συνεκτιμώντας όμως από τη μια τη σοβαρότητα σε συνδυασμό με την προβλεπόμενη ποινή, τη συχνότητα τέτοιου είδους φαινομένων και την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιου είδους αδικήματα και από την άλλη όλους τους ελαφρυντικούς παράγοντες και τις προσωπικές περιστάσεις κρίνω ότι η μοναδική κατάλληλη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι αυτή της φυλάκισης. Θεωρώ κατάλληλη και επιβάλω ποινή φυλάκισης 20 ημερών στη 2η κατηγορία. Εκδίδεται επίσης διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται η είσοδος του σε οποιοδήποτε αθλητικό αγώνα ή αθλητική εκδήλωση ή σε αθλητικούς χώρους, για χρονική περίοδο 4 μηνών από σήμερα. Τα έξοδα €240 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Έχω εξετάσει το ενδεχόμενο αναστολής ποινής φυλάκισης στα πλαίσια του Ν. 186

(1)/03 και τις ομολογουμένως ελαστικότερες διατάξεις του συγκεκριμένου Νόμου. Πρέπει να πω ότι δεν έχω εντοπίσει ο,τιδήποτε το οποίο θα οδηγούσε σε τέτοια διαταγή. Έλαβα υπόψη μου όλα τα μετριαστικά στοιχεία κατά την επιμέτρηση σε επαρκή βαθμό και θεωρώ ότι δεν υπάρχει κάτι από αυτά που θα μπορούσε να οδηγήσει στην αναστολή. (Υπ.) ............... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο