← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Γεώργιος ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΤΤΟΥΜΠΑΣ κ.α., Ποιν. Υπ.: 14568/08, 9 Αυγούστου 2011

Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Γεώργιος ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΤΤΟΥΜΠΑΣ κ.α., Ποιν. Υπ.: 14568/08, 9 Αυγούστου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2011:B74 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Ποιν. Υπ.: 14568/08 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας εναντίον

  1. Γεώργιος ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΤΤΟΥΜΠΑΣ
  2. Χαραλαμπία ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΤΟΥΜΠΑ Κατηγορουμένων ----------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 9 Αυγούστου 2011 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Ναθαναήλ Για τον Κατηγορούμενο: κ. Πεκρής Κατηγορούμενος 1 παρών. ----------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος 1 (στο εξής "ο κατηγορούμενος") κλήθηκε να προβάλει την υπεράσπιση του στις κατηγορίες 3 και 4 που αφορούν: 3η Εξασφάλιση χρημάτων δια ψευδών παραστάσεων (Π.Κ. 297, 298). 4η Απάτη κατά την πώληση περιουσίας (Π.Κ. 303(γ). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της 3ης κατηγορίας ο κατηγορούμενος κατά τον Μάρτιο του 2006 δια ψευδών παραστάσεων και με σκοπό την καταδολίευση απέσπασε από την Χριστίνα Αριστοδήμου της ARISTO DEVELOPERS LTD το χρηματικό ποσό των £220.000, δηλαδή αφού της παρουσιάστηκε ως ο ιδιοκτήτης ενός οικοπέδου (με αρ. εγγρ. 2/1812) συμφώνησε και το πώλησε έναντι του πιο πάνω ποσού και μεταβιβάστηκε στην εν λόγω εταιρεία, ενώ ο ίδιος ο κατηγορούμενος 1 γνώριζε ότι δεν ήταν ο πραγματικός ιδιοκτήτης του. Τα ίδια γεγονότα αφορά και η 4η κατηγορία στην οποίαν αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος με σκοπό να υποκινήσει τον αγοραστή να αποδεχθεί τον τίτλο, παρέλειψε να πληροφορήσει την εκπρόσωπο της εταιρείας ARISTO ότι το οικόπεδο δεν ανήκε στον ίδιο αλλά στον θείο του Γεώργιο Δημοσθένους μόνιμο κάτοικο Αγγλίας. Μαρτυρία: Για να αποδείξει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε 13 μάρτυρες, ενώ ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε να προβάλει την υπεράσπιση του προέβη σε ανόμωτη δήλωση χωρίς να καλέσει μάρτυρες, ως είχε κάθε δικαίωμα. Ο Μ.Κ.1 Α/Αστ. 449 Φίλιππος Βιολάντης υιοθέτησε την γραπτή κατάθεση του (Τεκμ. 1) στην οποία αναφέρει τις καταθέσεις και τα έγγραφα που παρέλαβε (Τεκμήρια 2-9). Στην αντεξέταση του παρουσίασε και κάποια έγγραφα που παρέλαβε από τον κατηγορούμενο (Τεκμ. 10-13). Ο Μ.Κ.2 Σπύρος Αντωνιάδης, Κτηματολογικός Λειτουργός Α' Τάξης υιοθέτησε τις δύο γραπτές καταθέσεις του (Τεκμ. 14, 15). Με την πρώτη παρέδωσε στην Αστυνομία τον φάκελο της μεταβίβασης του οικοπέδου από τον κατηγορούμενο στην ARISTO (Τεκμ. 4), και τον φάκελο του οικοπέδου (Τεκμ. 3). Στην δεύτερη αναφέρθηκε στο ιστορικό του οικοπέδου ξεκινώντας από την εγγραφή του αρχικού κτήματος σε εξ αδιαιρέτου μερίδια το 1941, προχωρώντας στη διαίρεση του σε οικόπεδα το 1961 και την έκδοση ξεχωριστών τίτλων και φθάνοντας στην μεταβίβαση του στην ARISTO το 2006 από τον κατηγορούμενο. Προφορικά αναφέρθηκε επίσης σ' αυτά τα θέματα δίδοντας περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τα έγγραφα του Τεκμ. 3, εξηγώντας ότι η πληροφόρηση του ήταν από τους φακέλους. Κατά την αντεξέταση του αναγνώρισε φωτοαντίγραφο από Μητρώο Γεννήσεων του Επάρχου Λευκωσίας για την περίοδο 1931-1934 (αποσπάσματα) τα οποία παρουσιάστηκαν (Τεκμ. 16Α-16Γ) και επίσημο αντίγραφο του Field Book για την αρχική εγγραφή του κτήματος (Τεκμ. 17). Η θέση του ήταν πως το αρχικό κτήμα καλύπτετο από την εγγραφή αρ. 1672 ημερ. 10.3.1925 επ' ονόματι Δημοσθένη Χ"Μιχαήλ Χ"Νεοφύτου και την μεταγενέστερη εγγραφή αρ. 899 (χωρίς ημερομηνία) επ' ονόματι Μιχαήλ Χ"Νεοφύτου, οι οποίες κάλυπταν την αρχική έκταση του τεμ.
  3. Όταν το 1939 έγινε Γενική Εγγραφή στην περιοχή Αγίου Δομετίου εκδόθηκαν για όλα τα ακίνητα νέοι τίτλοι, πράγμα που έγινε και για το τεμ. 293 το οποίο αντικρύστηκε με το νέο τεμ. 174 και εκδόθηκε ο τίτλος Β.
  4. Επειδή ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης Δημοσθένης Χ"Μιχαήλ Χ"Νεοφύτου ήταν νεκρός ο νέος τίτλος Β.180 εκδόθηκε στο όνομα των πέντε κληρονόμων του, δηλαδή της συζύγου του Ευρυδίκης και των τεσσάρων παιδιών του, εκ των οποίων ένας είναι και ο παραπονούμενος. Περαιτέρω αναγνώρισε και παρουσίασε το Τεκμήριο 18 ως Πιστοποιητικό Έρευνας το οποίο εκδόθηκε στις 18.11.05 για τον κατηγορούμενο και περιλαμβάνει το επίδικο οικόπεδο, καθώς και το Τεκμ. 19 το οποίο αποτελεί δεύτερο Πιστοποιητικό Έρευνας ημερομηνίας 5.1.06 το οποίο ζήτησε δικηγόρος εκ μέρους του κατηγορούμενου για το ιστορικό του επίδικου οικοπέδου. Η μαρτυρία της Μ.Κ.3 Αστ. 990 Έλενας Αναστασιάδου περιορίστηκε στο ότι έλαβε γραπτή κατάθεση από την πρώην κατηγορούμενη 2 (Τεκμ. 20, 21). Ο Μ.Κ.4 Μιχάλης Δημοσθένους αδελφός του παραπονούμενου και θείος του κατηγορούμενου υιοθέτησε τη γραπτή κατάθεση του (Τεκμ. 22). Σ' αυτήν αναφέρει το ιστορικό της οικογένειας του που περιλαμβάνει την εγγραφή δύο εκ των αδελφιών του με το όνομα Γιώργος στο Ληξιαρχείο, εκ των οποίων ο ένας απεβίωσε σε μικρή ηλικία και ο άλλος ήταν ο παραπονούμενος τον οποίον βάφτισαν ως Αντρέα, όπως και τον φώναζαν. Επίσης αναφέρει το ιστορικό του αρχικού κτήματος και ειδικότερα ότι αυτό μεταβιβάστηκε επ' ονόματι όλων των αδελφιών το 1941 εξ αδιαιρέτου και ότι αργότερα το 1961 ο ίδιος το χώρισε σε πέντε οικόπεδα, τέσσερα εκ των οποίων γράφτηκαν στα εν ζωή αδέλφια και ένα που αναλογούσε στη μητέρα πωλήθηκε και μοιράστηκαν όλοι τα έσοδα. Το οικόπεδο του παραπονούμενου το έγραψε στο όνομα Γεώργιος Δημοσθένους, αφού μετά την αναχώρηση του εν λόγω αδελφού του για την Αγγλία το 1956 γνώριζαν πλέον ότι ήταν καταχωρημένος ως Γεώργιος και όχι Αντρέας, στέλλοντας του και σχετικό τίτλο. Όπως είπε επίσης, το 1965 ο πατέρας του κατηγορούμενου πώλησε το δικό του οικόπεδο. Εξήγησε πως όταν το 2006 είδε περίφραξη στο οικόπεδο του παραπονούμενου από κάποιαν εταιρεία ενημέρωσε σχετικά τον παραπονούμενο. Από το Δήμο Αγίου Δομετίου έμαθε πως αυτό είχε πωληθεί από τον κατηγορούμενο 1, ο οποίος σε σχετική συνομιλία που είχαν μέσω τηλεφώνου είπε πως το πώλησε επειδή ο παραπονούμενος το έδωσε στον πατέρα του (κατηγορούμενου) έναντι χρημάτων που πήρε και με τη σειρά του ο πατέρας του το είχε μεταβιβάσει στον ίδιο πριν πεθάνει. Στην προφορική του μαρτυρία είπε πως ο κατηγορούμενος δεν γνώριζε ότι τον παραπονούμενο θείο του τον έλεγαν Γιώργο και ότι άλλος τον παρέσυρε στην πώληση. Ο Μ.Κ.5 Αιμίλιος Τσίγκης, υπάλληλος του Κτηματολογίου αναφέρθηκε και αυτός στο ιστορικό του συγκεκριμένου οικοπέδου ξεκινώντας από την αρχική εγγραφή Β.180 για το αρχικό τεμάχιο 174, το οποίο διαχωρίστηκε σε πέντε νέες εγγραφές το 1961 (Τεκμ. 23-28). Προφορικά αναφέρθηκε σε στοιχεία και αριθμούς από τους φακέλους και εξήγησε κάποιες διαδικασίες του Κτηματολογίου επί των οποίων και αντεξετάστηκε. Ο Μ.Κ.6 Κυριάκος Ελευθερίου, λογιστικός λειτουργός στον Δήμο Αγίου Δομετίου αναφέρθηκε στην γραπτή κατάθεση του (Τεκμ. 29) στην διαδικασία είσπραξης φόρου ακίνητης ιδιοκτησίας και σε διάφορες αποδείξεις πληρωμής για το επίδικο οικόπεδο. Παρουσίασε αποδείξεις πληρωμής δημοτικών φόρων για τα έτη 1993, 1997, 1998 και 2000 (Τεκμήρια 30-33). Αναγνώρισε επίσης το Τεκμήριο 9 ως απόδειξη του Δήμου τους. Ο Μ.Κ.7 Γεώργιος Ιακώβου, Κοινοτάρχης Αγίων Τριμιθιάς υιοθέτησε την γραπτή κατάθεση του (Τεκμ. 34) στην οποίαν αναφέρθηκε σε Βεβαίωση που έδωσε στον κατηγορούμενο για το ότι προηγουμένως υπογράφετο ως Γεώργιος Δημοσθένους, καθώς και σε Ειδικόν Πληρεξούσιο του κατηγορούμενου προς τη σύζυγο του το οποίο πιστοποίησε. Με αυτό ο κατηγορούμενος την εξουσιοδοτούσε να προβεί σε όλες τις ενέργειες για πώληση και μεταβίβαση του επίδικου οικοπέδου. Ο Μ.Κ.8 Γεώργιος Δημοσθένους είναι ο παραπονούμενος. Στην γραπτή κατάθεση του (Τεκμ. 35) αναφέρθηκε και αυτός στο ιστορικό της οικογένειας τους, στο πρόβλημα που υπήρξε με το όνομα του, στην εγγραφή του ως εξ αδιαιρέτου συνιδιοκτήτη στο αρχικό κτήμα το 1941 (κατά 1/5 μερίδιο) με τα αδέλφια του, στον διαχωρισμό του σε οικόπεδα το 1961 εκ των οποίων έλαβε το ένα και στο ότι κατέβαλλε πάντα τους φόρους του από τότε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2006 οπότε διαπίστωσαν με τη σύζυγο του πως αυτό είχε πωληθεί λίγους μήνες προηγουμένως από τον κατηγορούμενο. Προφορικά κατέθεσε το Πιστοποιητικό Εγγραφής του οικοπέδου επ' ονόματι του, Πιστοποιητικό Γεννήσεως του, Πιστοποιητικό Γάμου στην Αγγλία και αποδείξεις πληρωμής αποχετευτικών τελών για το οικόπεδο (Τεκμήρια 36-40). Κατά την αντεξέταση του είπε ότι γεννήθηκε το 1931 και ότι τον έγραψαν Γεώργιο αλλά τον φώναζαν Ανδρέα. Ανακάλυψε το πρόβλημα το 1956 όταν πήγε να βγάλει διαβατήριο, οπότε αυτό εκδόθηκε στο όνομα Γεώργιος. Όπως είπε οι συγγενείς του στην Κύπρο τον ήξεραν ως Αντρέα. Όσον αφορά το οικόπεδο δέχθηκε ότι στην αρχική εγγραφή επ' ονόματι των παιδιών το δικό του μερίδιο γράφτηκε στο όνομα Αντρέας. Δήλωσε άγνοια για το τι έγινε το μερίδιο του άλλου αδελφού με το όνομα Γιώργος, αφού όπως είπε ο ίδιος ήταν στην Αγγλία. Όταν έγινε ο διαχωρισμός σε οικόπεδα, ο αδελφός του Μιχάλης (Μ.Κ.4), ο οποίος γνώριζε για το όνομα Γεώργιος στο διαβατήριο, φρόντισε και έβαλε το σωστό όνομα στο Πιστοποιητικό Εγγραφής για το οικόπεδο. Δέχθηκε ότι πιθανόν ο κατηγορούμενος και η σύζυγος του να μην ήξεραν ότι ο ίδιος ήταν Γεώργιος, καθώς και ότι δεν έδειξαν οποτεδήποτε το οικόπεδο στον κατηγορούμενο αλλά μόνο στον γαμπρό του κατηγορούμενου. Η Μ.Κ.9 Αντιγόνη Δημοσθένους, σύζυγος του παραπονούμενου στην γραπτή κατάθεση της (Τεκμ. 42) αναφέρθηκε στον γάμο τους στην Αγγλία, και στην πληρωμή των φόρων για το οικόπεδο όποτε έρχονταν στην Κύπρο. Επίσης είπε πως 3 χρόνια πριν, δηλαδή περί το 2003, η σύζυγος του κατηγορούμενου, της είχε συστήσει τον γαμπρό της ως κτηματομεσίτη για να τη βοηθήσει στην αγορά σπιτιού στην Κύπρο. Όντως εκείνος της υπέδειξε κάποια σπίτια τα οποία δεν της άρεσαν και τότε του μίλησε για το επίδικο οικόπεδο παίρνοντας τον να το δει. Όπως είπε, αργότερα το 2006 έμαθαν ότι το οικόπεδο τους είχε πωληθεί από άλλον. Ψάχνοντας έμαθε από την εταιρεία ARISTO πως την διαπραγμάτευση για την πώληση την είχε κάνει ο Μάκης, ο γαμπρός του κατηγορούμενου. Για τον κατηγορούμενο είπε πως σε μια περίπτωση εκείνος της είχε γράψει σε κάρτα το τηλέφωνο κάποιου αρχιτέκτονα όταν ενδιαφερόταν να κτίσει στο οικόπεδο τους και σε άλλη περίπτωση όταν του είπε πως πιθανόν να το πωλούσαν (ο κατηγορούμενος) της έγραψε πάνω σε μια δική του επίσης επαγγελματική κάρτα τα στοιχεία του γαμπρού του που είναι κτηματομεσίτης (Τεκμήρια 43, 44). Κατά την άποψη της ο κατηγορούμενος ήξερε ότι το επίδικο οικόπεδο ήταν του συζύγου της επειδή πολλές φορές που η ίδια πήγαινε στο κρεοπωλείο του κατηγορούμενου μιλούσαν μεταξύ τους για το οικόπεδο και ο κατηγορούμενος ενδιαφερόταν ρωτώντας την τι θα έκαμνε με αυτό. Για τις κάρτες με τις σημειώσεις του κατηγορούμενου είπε πως ο κατηγορούμενος τις έδωσε πριν πεθάνει ο πατέρας του

(2003). Κατά την αντεξέταση της είπε πως τον Μάκη τον πήρε στο οικόπεδο την ημέρα που τον επισκέφθηκε στο γραφείο του και πάντως μετά το 2003, ενώ τις κάρτες που της έδωσε ο κατηγορούμενος τις έχει από πριν το 2003. Δέχθηκε ότι και η ίδια πολλές φορές, αλλά και όλοι στην Κύπρο γενικά, φωνάζουν τον σύζυγο της με το όνομα Αντρέας και πως ο κατηγορούμενος πιθανόν να μην ήξερε ότι το όνομα του συζύγου της είναι Γιώργος. Η Μ.Κ.10 Χριστίνα Αριστοδήμου, Διευθύντρια της εταιρείας ARISTO εξήγησε στην κατάθεση της τον τρόπο που πληροφορήθηκαν ότι πωλείτο το επίδικο οικόπεδο και τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για την εξόφληση και μεταβίβαση του στην εταιρεία τους από τον κατηγορούμενο (Τεκμ. 45). Προφορικά είδε και αναγνώρισε τις επιταγές της εταιρείας της (Τεκμήρια 5-8) και είπε πως δεν μπορεί να γνωρίζει αν ο κατηγορούμενος κατά την μεταβίβαση πραγματικά πίστευε πως το επίδικο οικόπεδο ήταν δικό του. Η Μ.Κ.11 Ειρήνη Ζαχαριάδου, Βοηθός Γραμματειακός Λειτουργός στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας εξήγησε στην γραπτή κατάθεση της (Τεκμ. 46) τα όσα έγιναν στο Κτηματολόγιο στις 24.3.06 κατά τη μεταβίβαση του επίδικου οικοπέδου από τον κατηγορούμενο μέσω πληρεξουσίου αντιπροσώπου προς την ARISTO. Η ίδια θεωρεί ότι όλα έγιναν νομότυπα όσον αφορά τα έγγραφα που της είχαν παρουσιαστεί. Ο Μ.Κ.12 Αντρέας Χριστοφορίδης, Εκτιμητής Ακινήτων -Κτηματομεσίτης είναι διευθυντής του Κτηματομεσιτικού γραφείου UNIΤΕD PROPERTY CONSULTANCY. Στην γραπτή κατάθεση του (Τεκμ. 48) περιέγραψε τις επαφές που είχε με τον κατηγορούμενο τον Φεβρουάριο του 2006 και την μεσολάβηση του στην πώληση του οικοπέδου. Η Μ.Κ.13 Λοχ.136 Νατάσα Αναστασιάδου του ΤΑΕ υιοθέτησε την γραπτή κατάθεση της (Τεκμ. 49) στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει ότι στις 20.9.06 έλαβε προφορικά το παράπονο του παραπονούμενου, ότι στις 22.9.06 πήγε η ίδια στο Κτηματολόγιο και παρέλαβε τους σχετικούς φακέλους, ότι στις 2.10.06 στο ΤΑΕ πληροφόρησε τον κατηγορούμενο για την καταγγελία τού επέστησε την προσοχή και εκείνος τής έδωσε μιαν απάντηση, καθώς και ότι στις 3.10.06 παρέδωσε τους φακέλους στον Αστ. 449 (Μ.Κ.1) Αντεξεταζόμενη αρνήθηκε ότι αυτά που κατέγραψε δεν ήταν η ακριβής απάντηση του κατηγορούμενου. Να σημειωθεί ότι δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι η Θάλεια Οικονομίδου, υπάλληλος της Τράπεζας Κύπρου, έδωσε επίσης γραπτή κατάθεση η οποία παρουσιάστηκε για να αξιολογηθεί ως προς την αλήθεια του περιεχομένου της (Τεκμ. 47). Ο ίδιος ο κατηγορούμενος στην γραπτή κατάθεση του (Τεκμ. 9) απαντώντας μετά την επίστηση σε ερωτήσεις μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην οικογένεια του πατέρα του, στο ότι δεν γνώριζε ότι ο παραπονούμενος θείος του ονομάζεται Γεώργιος και ότι το έμαθε το 2006 που εκείνος του κίνησε αγωγή. Για το οικόπεδο είπε πως δεν γνώριζε για την ύπαρξη του μέχρι την ημέρα που έκαμε έρευνα στο Κτηματολόγιο το 2005 και σε περαιτέρω έρευνα για το ιστορικό έμαθε ότι αυτό είχε μεταβιβαστεί στον ίδιο στις 13.1.61 από τον πατέρα του και αδελφό του παραπονούμενου. Στην ανόμωτη δήλωση του είπε πως η αλήθεια είναι όσα είπε στην γραπτή κατάθεση του και ότι πίστευε ότι το χωράφι ήταν δικό του. Αξιολόγηση μαρτυρίας - Ευρήματα: Παρακολούθησα με τη μέγιστη δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες, εξέτασα όλη την έγγραφη μαρτυρία και είμαι σε θέση να προβώ σε αξιολόγηση όλου του μαρτυρικού υλικού προς εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων. Ξεκινώντας από τα μέλη της Αστυνομίας που έλαβαν μέρος στη διερεύνηση δηλαδή τους Μ.Κ.1, Μ.Κ.3 και Μ.Κ.13 οφείλω να παρατηρήσω ότι τους θεωρώ ανεξάρτητους υπό την έννοια ότι δεν είχαν οποιοδήποτε σκοπό να εξυπηρετήσουν. Γενικά τους θεωρώ αξιόπιστους και ειλικρινείς μάρτυρες και αποδέχομαι τη μαρτυρία τους με εξαίρεση κάποιο σημείο στη μαρτυρία της Μ.Κ.13, στο οποίο θα αναφερθώ ειδικά. Η τελευταία αυτή Μ.Κ.13 από τη μια επέμενε ότι κατέγραψε αυτολεξεί την απάντηση του κατηγορούμενου, αργότερα δέχθηκε πως δεν έγραψε την απάντηση στην διάλεκτο όπως την άκουσε από τον κατηγορούμενο και στο τέλος είπε πως δεν ενθυμείτο αν ο κατηγορούμενος τα είπε στα Κυπριακά, αλλά εντούτοις παράλληλα επέμενε ότι αυτά ήταν τα λόγια του. Σημειώνω δε πως η συγκεκριμένη επίστηση είχε γίνει στις 2.10.06 και η Μ.Κ.13 ετοίμασε την κατάθεση της πέντε μήνες αργότερα (16.3.07). Γενικά δεν μπορώ να δεχθώ ότι αποτύπωσε με ακρίβεια, όπως απαιτείται, την όποια απάντηση του κατηγορούμενου. Δεν μπορεί βασικά να αποκλειστεί υπό τις περιστάσεις πως το νόημα των λόγων ήταν κάπως διαφορετικό. Προχωρώντας στους Μ.Κ.6, Μ.Κ.7, Μ.Κ.10, Μ.Κ.11 και Μ.Κ.12 παρατηρώ πως είχαν όλοι κάποιαν ανάμειξη στα γεγονότα που σχετίζονται με την προετοιμασία της πώλησης και την μεταβίβαση που ακολούθησε. Δεν θεωρώ ότι και αυτοί είχαν οποιοδήποτε λόγο να παραποιήσουν κάποιο γεγονός ή να παραπλανήσουν το Δικαστήριο. Σχημάτισα καλή εικόνα, τους θεωρώ αξιόπιστους και ειλικρινείς και δέχομαι τη μαρτυρία τους. Άλλωστε το ουσιώδες μέρος αυτής δεν αμφισβητείται καν από την υπεράσπιση. Οι Μ.Κ.2 και Μ.Κ.5 ήταν οι λειτουργοί του Κτηματολογίου Λευκωσίας, οι οποίοι εκ των πραγμάτων δεν είχαν προσωπική γνώση για κάποιο από τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης. Παρουσίασαν όμως έγγραφα του Κτηματολογίου τα οποία τηρούνται στα πλαίσια της νομοθεσίας και προσπάθησαν με τις γνώσεις και την εμπειρία τους να βοηθήσουν το Δικαστήριο να εντοπίσει τα πραγματικά γεγονότα. Δεν θεωρώ και για αυτούς ότι είχαν οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον να εξυπηρετήσουν. Η προσπάθεια τους ήταν έντιμη και ειλικρινής, αν και πρέπει να παρατηρήσω ότι σε ορισμένα σημεία η ερμηνεία τους δυνατόν να μην συνάδει με την έγγραφη μαρτυρία, η οποία μπορεί να τύχει ερμηνείας και από το ίδιο το Δικαστήριο. Γενικά όμως θεωρώ τους μάρτυρες αυτούς ως αξιόπιστους και ειλικρινείς και δέχομαι τις αναφορές τους. Τα σημεία στα οποία το Δικαστήριο διατηρεί διαφορετική άποψη θα διαφανούν παρακάτω. Οι Μ.Κ.4, Μ.Κ.8 και Μ.Κ.9, δηλαδή ο αδελφός του παραπονούμενου, ο παραπονούμενος και η σύζυγος του αντίστοιχα είναι εκ των πραγμάτων επίσης πρόσωπα που έχουν ή αναμένεται να έχουν προσωπική γνώση για μεγάλο μέρος των γεγονότων. Πρόκειται όμως για πρόσωπα ηλικίας 88, 80 και 75 ετών. Ιδιαίτερα οι Μ.Κ.4 και παραπονούμενος χρειάστηκε να καταθέσουν για γεγονότα τα οποία συνέβησαν πριν 50 ή και 70 χρόνια σε κάποιες περιπτώσεις όταν οι ίδιοι ήταν πολύ νεαρότεροι ή και τα οποία επίσης αγνοούσαν ή δεν γνώριζαν ακριβώς. Για τα γεγονότα αυτά τα οποία ήταν πολύ απομακρυσμένα χρονικά υπάρχει όμως και η έγγραφη μαρτυρία με την οποίαν είναι δυνατό να διασταυρωθεί η δική τους προς εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Άλλωστε για αυτά η αμφισβήτηση από την υπεράσπιση περιορίζεται σε συγκεκριμένα σημεία. Για τα υπόλοιπα θέματα θα επανέλθω κατωτέρω. Σημειώνω επίσης πως και η κατάθεση της Θάλειας Οικονομίδου (Τεκμήριο 47) συνάδει και επιβεβαιώνει την υπόλοιπη μαρτυρία και ως εκ τούτου είναι πλήρως αποδεκτή. Όσον αφορά τα γεγονότα, το ιστορικό θα πρέπει να ξεκινήσει από τον πατέρα του παραπονούμενου και του Μ.Κ.4 αλλά και παππού του κατηγορούμενου (εκ πατρός). Πρόκειται για τον Δημοσθένη Χ" Μιχαήλ, σύζυγο της Ευρυδίκης Κιτιρή με την οποίαν είχε αποκτήσει πέντε παιδιά. Ο Μ.Κ.4 αναφέρει τα πέντε παιδιά με τη σειρά γεννήσεως τους ως εξής: α) Μιχάλης, δηλαδή ο ίδιος που γεννήθηκε το 1923. β) Κώστας, δηλαδή ο πατέρας του κατηγορούμενου και ο οποίος απεβίωσε περί το 2003. γ) Κυριακού, η οποία απεβίωσε περί το 2004. δ) Γιώργος, δηλαδή ο παραπονούμενος και ε) Γιώργος, δηλαδή το δεύτερο παιδί με το όνομα Γιώργος το οποίο απεβίωσε σε ηλικία 9 ετών στη 10ετία του 1940. Το ζήτημα των ονομάτων των δύο μικρότερων παιδιών είναι ένα από τα θέματα της παρούσας καθώς και ένας από τους λόγους που όπως θα διαφανεί δημιουργήθηκε αυτή η υπόθεση. Έχουν εξηγήσει κατά πειστικό τρόπο ο παραπονούμενος και ο Μ.Κ.4 πως όταν γεννήθηκε ο παραπονούμενος οι γονείς του τον έγραψαν στο Ληξιαρχείο ως Γεώργιο. Δεν έχει δε αμφισβητηθεί η αναφορά του πως αυτός γεννήθηκε στις 10.3.1931, πράγμα που φαίνεται εν πάση περιπτώσει και σε έγγραφα του Επάρχου τα οποία παρουσίασε η υπεράσπιση. Όπως όμως είπε ο παραπονούμενος, όταν η νονά του τον πήρε (στον Απ. Αντρέα) για την βάπτιση τον βάπτισε με το όνομα "Αντρέας", πράγμα που καθιερώθηκε και έγινε γνωστός μεγαλώνοντας με αυτό το όνομα με το οποίο όλοι τον φώναζαν. Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να διορθώσει το όνομα του στο Ληξιαρχείο. Μάλιστα η οικογένεια του με δεδομένη τη θέληση να έχουν παιδί με το όνομα Γιώργος και με δεδομένο ότι το προηγούμενο παιδί (παραπονούμενος) καθιερώθηκε ως Αντρέας, ονόμασε το επόμενο παιδί "Γιώργο". Παρατηρώ και εδώ πως οι αναφορές όλων επιβεβαιώνονται και από τα έγγραφα του Επάρχου Λευκωσίας (Τεκμ. 16Α και 16Β), στα οποία υπάρχει η καταχώριση ενός ακόμα Γιώργου με ημερ. γέννησης 24.12.1933. Πρόκειται για το παιδί που σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα σε ηλικία 9 ετών το 1942 ή 1943 όπως προκύπτει από τη μαρτυρία. Όσον αφορά τον πατέρα της οικογένειας, όπως εξήγησε ο Μ.Κ.4 είχε αποβιώσει όταν ο ίδιος (ο Μ.Κ.4) ήταν 9 ή 12 ετών, χωρίς να είναι σε θέση να πει με μεγαλύτερη ακρίβεια, πράγμα που θα μπορούσε να σημαίνει είτε το 1932 είτε το 1935, αλλά λόγω της γέννησης του μικρότερου παιδιού το 1933 γίνεται δεκτό το 1935 ως έτος θανάτου του. Όσον αφορά το επίδικο οικόπεδο, από το σύνολο της έγγραφης μαρτυρίας σε συνδυασμό με κάποιες επεξηγήσεις των Κτηματολογικών υπαλλήλων, δηλ. των Μ.Κ.2 και Μ.Κ.5 αφενός, αλλά και των παραπονούμενου και Μ.Κ.4 αφετέρου προκύπτει ότι:
  1. i)Το αρχικό κτήμα από το οποίο προήλθε το οικόπεδο καλύπτετο από τις Εγγραφές 1672 ημερ. 10.3.1925 επ' ονόματι του πατέρα Δημοσθένη Χ" Μιχαήλ και την υπ' αρ. 899 επ' ονόματι Μιχαήλ Χ" Νεοφύτου. Όπως εξηγήθηκε αυτές οι δύο εγγραφές κάλυπταν την αρχική έκταση του πρώην τεμ. 293 από το οποίο προήλθαν τα οικόπεδα.
  2. ii)Δεν αμφισβητήθηκε επίσης η επεξήγηση του Μ.Κ.2 ότι κατά την Γενική Εγγραφή του 1939 στην περιοχή Αγ. Δομετίου εκδόθηκαν για όλα τα ακίνητα νέοι τίτλοι ιδιοκτησίας συμπεριλαμβανομένου και του τεμ. 293 το οποίο έλαβε νέο αρ. τεμ. 174 με αρ. εγγρ. Β.180. Όλα αυτά επιβεβαιώνονται από το αντίγραφο του Field Book (Τεκμ. 17). iii) Ο Δημοσθένης Χ" Μιχαήλ ήταν νεκρός το 1939, αλλά παρέμενε δικαιούχος και των δύο παλαιότερων εγγραφών που κάλυπταν το κτήμα, αφού κατά λογική προέκταση ο προαναφερθείς Μιχαήλ X"Νεοφύτου ήταν ο πατέρας του, όπως συνάγεται και από τις επεξηγήσεις στο Τεκμ. 17 ("MEANS OF ACQUISITION.") στις οποίες αναφέρεται ο τρόπος που τα παιδιά του Δημοσθένη ενεγράφησαν ως συνιδιοκτήτες κατά 1/5 μερίδιο εξ αδιαιρέτου στο νέο τεμάχιο ("By inheritance from Demostheni H"Michael died 7 years ago owner to half the area by .. & the rest by prescription ... gift from his father since over 16 years owner by inheritance & division from his father H" Neofyto since over 35 years").
  3. iv)Όντως στις 2.7.41 το νέο τεμ. 174 (Εγγρ. αρ. Β. 180) ενεγράφη στα πέντε παιδιά του (τα οποία τότε ακόμα ευρίσκοντο όλα εν ζωή) κατά 1/5 μερίδιο. Είναι δε ευκόλως αντιληπτό πως εφόσον ο 10ετής τότε παραπονούμενος ήταν γνωστός ως "Αντρέας", ένα από τα μερίδια εγγράφηκε και σ' αυτόν, όπως και στον νεαρότερο Γιώργο.
  4. v)Το1942 ή 1943 ο μικρός Γιώργος σκοτώθηκε στο τροχαίο, ενώ ο παραπονούμενος ήταν περίπου 12 ετών όπως εξήγησε και ενόσω συνέχιζε να χρησιμοποιεί το όνομα Αντρέας, με το οποίο ήταν γνωστός. Πλην όμως το 1956 αποφάσισε να μετακομίσει στην Αγγλία και αποτάθηκε στις Αρχές για έκδοση διαβατηρίου. Όπως εξήγησε στην αντεξέταση του με μεγαλύτερη λεπτομέρεια, είπε στον αρμόδιο υπάλληλο "Αντρέας Δημοσθένους, γέννηση 10.3.31", αλλά εκείνος του είπε ότι μόνο "Γεώργιος" υπήρχε καταχωρημένος με αυτά τα στοιχεία. Του εξηγήθηκε πως είχε την επιλογή αλλαγής του καταχωρημένου ονόματος σε "Αντρέας", πλην όμως λόγω οικονομικής αδυναμίας και με δεδομένο ότι ο μικρός Γιώργος της οικογένειας δεν ζούσε πλέον, προτίμησε να πάρει διαβατήριο στο όνομα "Γεώργιος". Με το οποίο μετέβη στην Αγγλία, όπου διαμένει έκτοτε δραστηριοποιούμενος με αυτό το όνομα. Σχετικά έχουν παρουσιαστεί το Τεκμήριο 37 που αποτελεί το Πιστοποιητικό Γέννησης του και το Τεκμήριο 38 που αποτελεί το Πιστοποιητικό Γάμου του το 1958 με την ΜΚ9 ως Γεώργιος. Το γεγονός ότι απέκτησε διαβατήριο στο όνομα αυτό το είχε αναφέρει τότε μόνο στον αδελφό του (Μ.Κ.4), ο οποίος το επιβεβαίωσε στη μαρτυρία του.
  5. vi)Όσον αφορά το κτήμα, αυτό παρέμενε στην ίδια κατάσταση μέχρι το 1958 οπότε προκύπτει από το Τεκμ. 3 πως οι συνιδιοκτήτες καταχώρισαν Αίτηση Διαίρεσης (D.170/58). Όταν εξασφάλισαν Πιστοποιητικό Έγκρισης (Τεκμ. 3.11) προχώρησαν στην υποβολή αίτησης στο Κτηματολόγιο για την έκδοση νέων τίτλων για τα οικόπεδα (Τεκμ. 3.8) στην οποίαν ως αιτητές παραδόξως εμφανίζονται και τα πέντε παιδιά του Δημοσθένη ως συνιδιοκτήτες. Ο φάκελος έλαβε τον αριθμό Α.548/59 (Τεκμ. 3) με ημερομηνία παραλαβής την 3.3.59. Ως αιτητές καταχωρίστηκαν οι "Κώστας Δημοσθένους και άλλοι". vii) Υπό κανονικές περιστάσεις, εφόσον ένας από τους συνιδιοκτήτες ήταν νεκρός θα έπρεπε το μερίδιο του, δηλαδή ένα από τα οικόπεδα να διανεμηθεί στους κληρονόμους του που ήταν η μητέρα και τα αδέλφια του, πλην όμως όπως προκύπτει όλοι έδωσαν συγκαταθέσεις να πάρει και ένα οικόπεδο η μητέρα τους. Είναι μάλιστα ενδεικτικό πως η εν λόγω συγκατάθεση του παραπονούμενου επί του Εντύπου Ν.3Α έφθασε πιστοποιημένη από την Αγγλία στο όνομα Γεώργιος Δημοσθένους (Τεκμ. 3.2). viii) Η επιτόπια έρευνα είχε γίνει στις 18.3.59 στην παρουσία του Μ.Κ.4 και στην συνταχθείσα έκθεση (Τεκμ. 3.12) παραδόξως αναφέρεται ως αποβιώσας ο Αντρέας. Στο φάκελο υπάρχουν δύο πιστοποιητικά κληρονόμων του Αντρέα με ημερ. 18.3.59 και 12.10.55 (Τεκμ. 3.3 και 3.4) και όντως στο παλαιότερο η μητέρα αναγράφεται λανθασμένα ως σύζυγος του αποβιώσαντος. Ο Μ.Κ.2 βλέποντας τα πιστοποιητικά αυτά επέμενε πως είχε αποβιώσει ο Αντρέας, αλλά είναι προφανές πως κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί, όπως πολύ ορθά είπε ο Μ.Κ.4. Η εξήγηση για το τι έγινε φαίνεται μέσα από τα λεγόμενα του Μ.Κ.4 στην κατάθεση του (σελ. 2) όπου αναφέρει ότι κατά την εγγραφή των οικόπεδων γνωρίζοντας πλέον ο ίδιος ότι ο αδελφός του στην Αγγλία λεγόταν Γιώργος (και εννοεί ότι ήταν καταχωρημένος ως Γιώργος) έγραψε στο όνομα αυτό το οικόπεδο που του αναλογούσε και του έστειλε τον τίτλο στην Αγγλία. Όσοι εμπλέκοντο στο θέμα και ιδίως ο Μ.Κ.4 δεν θεώρησαν μεμπτή την πορεία αυτή, αφού κατά τους ίδιους έφθαναν στο ίδιο αποτέλεσμα, ενώ υπό άλλες περιστάσεις δηλαδή εάν δήλωναν τον Γιώργο ως αποβιώσαντα, θα έπρεπε μετά να εγγράψουν το οικόπεδο στο όνομα Αντρέας που ήταν ανύπαρκτο στο Ληξιαρχείο και πλέον το γνώριζαν. Δεν έχει καταδειχθεί αν το Κτηματολόγιο γνώριζε αυτή την κατάσταση. Αλλά για την οικογένεια είναι δεδομένο μέσα από τα λόγια του Μ.Κ.4 πως γνώριζε πλέον πως στην οικογένεια υπήρχαν δύο παιδιά που είχαν καταχωρηθεί με το όνομα Γιώργος. Φαίνεται πως προτίμησαν να λύσουν το ζήτημα εξασφαλίζοντας πιστοποιητικό ότι εκείνος που είχε αποβιώσει πριν 17 περίπου χρόνια ήταν Αντρέας αποφεύγοντας το άνοιγμα διαχείρισης της περιουσίας αυτού που είχε αποβιώσει και αλλαγής ονόματος αυτού που επιβίωσε. Από την άλλη όμως δεν πρέπει να λησμονείται πως ο παραπονούμενος ήταν πλέον κανονικά καταχωρημένος ως Γεώργιος με ημερομηνία γέννησης "10.3.1931" και ευρισκόμενος εν ζωή δικαιούτο ένα οικόπεδο το οποίο και έλαβε, έστω και αν σ' αυτό που έλαβε διατηρήθηκε η φορολογική σελίδα 712 που κανονικά ήταν του αποβιώσαντος αδελφού όπως ορθώς επισημαίνει ο κ. Πεκρής. Ίσως κάποιος για διαδικαστικούς ή τυπικούς λόγους θα μπορούσε αν είχε έννομο συμφέρον να διεκδικήσει διόρθωση του στοιχείου αυτού, αλλά από την άλλη γεγονός παραμένει πως για 50 και πλέον χρόνια δεν υπήρξε τέτοιο θέμα και ούτε αμφισβητήθηκε η ιδιοκτησία του παραπονούμενου, ο οποίος από τότε κατέχει σχετικό τίτλο ιδιοκτησίας.
  6. ix)Σημειώνεται τέλος πως αυτοί οι νέοι τίτλοι για τα οικόπεδα εκδόθηκαν στις 13.1.61 με αρ. εγγρ. Β1810-Β.1814 και νέα τεμάχια 1672-1676. Έλαβαν από ένα οικόπεδο τα τέσσερα εν ζωή αδέλφια και ένα η μητέρα τους, το ιστορικό των οποίων ως προς τη συνέχεια αποτυπώνεται στις σχετικές σελίδες από το Κτηματολογικό Μητρώο (Τεκμ. 23-28). Δεν αμφισβητήθηκε πως ο τίτλος που έφθασε στον παραπονούμενο στην Αγγλία τον περιγράφει ως "Γεώργιο Δημοσθένους εξ Αγ. Δομετίου νυν εις Αγγλίαν" (Τεκ.36).
  7. x)Σημειώνεται ότι επιβεβαιώνεται από τα έγγραφα πως το οικόπεδο της μητέρας πωλήθηκε την 1.3.63 έναντι ποσού £1.000 (Τεκμ. 24), όπως και αυτό του πατέρα του κατηγορούμενου το οποίο πωλήθηκε στις 11.3.67 έναντι ποσού £2.600 (Τεκμ. 26). Ο Μ.Κ.4 και η Κυριακού δώρισαν τα οικόπεδα τους στα παιδιά τους (Τεκμ. 25, 27 και 28). Ενώ ο παραπονούμενος διατήρησε το οικόπεδο του (Τεκμ. 23,36), για το οποίο κατέβαλλε κανονικά όλους τους προβλεπόμενους φόρους (Τεκμ. 30-33,41) καθώς και τα τέλη αποχετεύσεως (Τεκμ. 39,40) μέχρι τις 24.3.06 που αυτό μεταβιβάστηκε από τον κατηγορούμενο στην εταιρεία ARISTO έναντι ποσού £220.000. Περιστάσεις πώλησης - Μεταβίβασης τεμ. 1674 Το γεγονός της πώλησης, μεταβίβασης και είσπραξης του τιμήματος από τον κατηγορούμενο δεν αμφισβητείται. Ούτε ότι μετά από σχετική απόφαση σε αγωγή που καταχώρισε ο παραπονούμενος το 2006 ακυρώθηκε η μεταβίβαση (αρ. αγ. 6429/06) και το οικόπεδο έχει επανεγγραφεί στις 18.8.09 επ' ονόματι του παραπονούμενου. Εξ ου και παραμένουν οικονομικές διαφορές μεταξύ της ARISTO και κατηγορούμενου. Ό,τι ενδιαφέρει στην παρούσα είναι οι συνθήκες υπό τις οποίες το πώλησε ο κατηγορούμενος και ειδικά το τι γνώριζε εν σχέσει με αυτό. Έχει πάντως προκύψει πως ο κατηγορούμενος μέχρι το 1984 έφερε και αυτός το όνομα Γεώργιος Δημοσθένους, όπως αναφέρει στην κατάθεση του, επιβεβαιώνεται από το Απολυτήριο Στρατού (Τεκμ. 11), τη σχετική σημείωση στο διαβατήριο (Τεκμ. 10), αλλά και την μαρτυρία του Κοινοτάρχη Αγίων Τριμιθιάς, Μ.Κ.7 (Τεκμ. 34). Το 1984 κατόπιν σχετικής ένορκης δήλωσης άλλαξε το όνομα του σε Γεώργιος Κ. Τούμπας. Όπως δε όλοι παραδέχονται, οι συγγενείς του παραπονούμενου στην Κύπρο εκτός από τον Μ.Κ.4 και τους γονείς του δεν γνώριζαν ότι ο παραπονούμενος ήταν επίσης Γεώργιος. Όπως επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία του Μ.Κ.2, κατά το 2005 ο κατηγορούμενος υπέβαλε Αίτηση Έρευνας στο Κτηματολόγιο για τα εγγεγραμμένα κτήματα του στο νέο του όνομα και με αριθμό ταυτότητας. Εδώ πρέπει να σημειωθεί η πρακτική του Κτηματολογίου αφενός να ερευνά για κτήματα και με μόνο το ονοματεπώνυμο, επειδή κάποιες εγγραφές προ του 1960 δεν περιέχουν ταυτότητα και αφετέρου αν υπάρχει αλλαγή ονόματος ερευνά και με το παλαιό όνομα, αφού πρόκειται για στοιχεία τα οποία έχει στη διάθεση του από δισκάκι που εξασφάλισαν από το Αρχείο Πληθυσμού. Έτσι έγινε και στην παρούσα περίπτωση. Παρότι η αίτηση ήταν στο όνομα Γεώργιος Τούμπας η έρευνα κάλυψε και το παλαιό όνομα του κατηγορούμενου με αποτέλεσμα να εντοπιστεί το επίδικο οικόπεδο. Έτσι στην απάντηση του Κτηματολογίου, δηλ. το Πιστοποιητικό Έρευνας (Τεκμ. 18), αναγράφεται ότι εντοπίστηκε το τεμ. 1674 και ότι είναι καταχωρημένο στο όνομα "Δημοσθένους Γεώργιος", χωρίς αναφορά αριθμού ταυτότητας. Στο πιστοποιητικό υπήρχε σφραγίδα (κόκκινη) ότι ήταν ευθύνη του αιτητή να εξακριβώσει αν ο καταχωρημένος ιδιοκτήτης ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον αιτητή. Ο κατηγορούμενος αποτάθηκε σε δικηγόρο ο οποίος στις 28.12.05 υπέβαλε νέα αίτηση για το ιστορικό του ακινήτου και έλαβε σχετική απάντηση επί του Τεκμηρίου19 ότι το τεμ. 1674 "που ήταν επ' ονόματι του Κώστα Δημοσθένους και άλλων ενεγράφη στις 13.1.61 επ' ονόματι του Γεώργιου Δημοσθένους από Άγιο Δομέτιο το ΟΛΟ μερίδιο δυνάμει κληρονομιάς, αλλαγής τίτλου και διανομής με τον φάκελο Α.548/59". Ακολούθησαν οι διαπραγματεύσεις για την πώληση του οικοπέδου στην ARISTO. Η πρώτη επαφή έγινε τον Φεβρουάριο του 2006 με τον κτηματομεσίτη Χριστοφορίδη (Μ.Κ.12) στο γραφείο του παρόντων του κατηγορούμενου και του γαμπρού του Μάκη. Ο Μ.Κ.12 επεσήμανε τη διαφορά στα ονόματα στον τίτλο και το δικό του και ο κατηγορούμενος του παρουσίασε βεβαίωση ότι ήταν το ίδιο πρόσωπο, με βάση την παλαιότερη νομότυπη αλλαγή ονόματος. Ακολούθως ο Μ.Κ.12 επισκέφθηκε μόνος του το οικόπεδο και στη συνέχεια ενημέρωσε την ARISTO για την περίπτωση, διευθετώντας και σχετική συνάντηση στην οποία παρευρέθηκε ο ίδιος, ο κατηγορούμενος, ο Μάκης, ο γιος του κατηγορούμενου και η Μ.Κ.10. Όπως εξήγησε η τελευταία η ARISTO υπέβαλε κάποια προσφορά για την οποία ενημερώθηκε την ίδια μέρα ότι ήταν αποδεκτή οπότε διευθετήθηκε και δεύτερη συνάντηση στην οποίαν συζητήθηκαν οι λεπτομέρειες για τη μεταβίβαση, η οποία ολοκληρώθηκε στις 24.3.06 με την παρουσία της συζύγου του κατηγορούμενου ως πληρεξουσίου για τον ίδιο. Το συνολικό τίμημα προς όφελος του κατηγορούμενου ήταν £220.000. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η Μ.Κ.10 με τα έγγραφα που της υποδείχθησαν θεώρησε ότι το κτήμα ανήκε στον κατηγορούμενο. Η μόνη επιφύλαξη που υπήρχε σχετικά με τη διαφορά των ονομάτων λύθηκε με την παρουσίαση της βεβαίωσης ότι προηγουμένως ο κατηγορούμενος ονομάζετο Γεώργιος Δημοσθένους. Ανεξαρτήτως του θέματος της κυριότητας παραμένει γεγονός - που έχει αναγνωρίσει στην τελική του αγόρευση και ο κ. Πεκρής - πως στην ουσία αυτό που κρίνεται στην παρούσα είναι το κατά πόσον ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι το οικόπεδο δεν ήταν δικό του και παρόλα αυτά προχώρησε στην πώληση και μεταβίβαση του. Το στοιχείο αυτό έγινε προσπάθεια να καταδειχθεί μέσα από την μαρτυρία του παραπονούμενου, του Μ.Κ.4 και της Μ.Κ.9. Οι πρώτοι δύο, δηλαδή ο παραπονούμενος και ο αδελφός του Μ.Κ.4 είχαν κάμει αναφορές με τέτοιο περιεχόμενο και στις καταθέσεις τους, σε αντίθεση με την Μ.Κ.9. Ο παραπονούμενος συγκεκριμένα είχε πει γενικά αόριστα και χωρίς καμιά τεκμηρίωση πως ο κατηγορούμενος "γνώριζε ότι δεν ήταν δικό του το οικόπεδο", πράγμα που επανέλαβε και προφορικά κατά τον ίδιο τρόπο, προσθέτοντας ως εξήγηση πως το ήξερε διότι και ο πατέρας του "έπιασε οικόπεδο αλλά το πούλησε". Αλλού είπε πως το ήξεραν επειδή ο ίδιος με τη σύζυγο του πήραν τον γαμπρό του κατηγορούμενου στο οικόπεδο να το δει και να τους πει πόσα αξίζει και ότι αυτός τους σύστησε κάποιον άλλο να το εκτιμήσει. Στην αντεξέταση του δέχθηκε πως δεν είπε ποτέ στους συγγενείς του στην Κύπρο ότι δεν ονομάζετο Αντρέας αλλά Γιώργος και επίσης ότι και ο κατηγορούμενος μπορεί να μην γνώριζε κάτι τέτοιο. Συμφώνησε ότι δεν έδειξε οποτεδήποτε το οικόπεδο του στον κατηγορούμενο, καθώς και ότι μόνον ο γαμπρός του ο Μάκης ήξερεν το οικόπεδο. Αποκορύφωμα όλων ήταν η τελευταία του απάντηση στην οποίαν τελικά είπε πως δεν ήξερε αν το ήξερεν ή αν δεν το ήξερεν ο κατηγορούμενος. Βασικά ο παραπονούμενος δεν ήταν σε θέση να αναφέρει κάτι συγκεκριμένο για το ειδικότερο αυτό ζήτημα είτε ως στοιχείο άμεσης είτε περιστατικής μαρτυρίας. Έδειξε αρχικά πως το θεωρούσε αυτονόητο ότι γνώριζε ο κατηγορούμενος λόγω της ιστορίας του κτήματος, πράγμα που τελικά όμως αναίρεσε με την τελευταία του απάντηση. Δεν μπορώ να στηριχθώ στην δική του μαρτυρία για την εξαγωγή τέτοιου συμπεράσματος. Η σχετική αναφορά που ο Μ.Κ.4 έκαμε στην κατάθεση του ήταν πως όταν έμαθε ο ίδιος για την πώληση του οικοπέδου πήρε τηλέφωνο τον κατηγορούμενο και τον ρώτησε αν πώλησε το οικόπεδο του θείου του του "Γιώρκου" και εκείνος του απάντησε: "Ναι επούλησα το διότι τον τζιαιρό που επήε στην Αγγλία, ο παπάς μου ο Κώστας του έδωκε λεφτά τζιαι έδωκε του το οικόπεδο τζιαι ο τζύρης μου πριν πεθάνει μου το εβούλλωσε". Τού απάντησε ότι έλεγε ψέματα και ότι επειδή γνώριζε μέχρι σήμερα ότι τον θείο του τον λένε Αντρέα όταν είδε ότι υπήρχε οικόπεδο στο όνομα Γιώργος εκμεταλλεύθηκε τη συνωνυμία και ο κατηγορούμενος δεν του απάντησε κάτι. Είναι αξιοσημείωτο πως αυτή τη συνομιλία την μετέφερε με εντελώς διαφορετικό τρόπο κατά την προφορική του μαρτυρία ο Μ.Κ.4. Συγκεκριμένα είπε πως τον ρώτησε "Ρε Γιώρκο τι έκαμες μάνα μου; Έπιασες τζιαι πούλησες το οικόπεδο του θείου σου του Αντρέα;" και εκείνος του απάντησε "Γιατί εν Γιώρκον που τον λαλούν;" Μάλιστα ο Μ.Κ.4 έδωσε και την δική του περαιτέρω εξήγηση λέγοντας πως ο κατηγορούμενος δεν ήξερεν ότι ο θείος του ονομάζεται Γιώργος και για αυτό έκαμε αυτή την πράξη. Καθώς και ότι ο κατηγορούμενος είναι καλό παιδί αλλά τον έβαλε πάνω ένας μεσίτης, εξηγώντας πως επειδή δεν αναφερόταν ταυτότητα στον τίτλο για αυτό έγινε αυτό το θέμα. Το ότι ο κατηγορούμενος δεν γνώριζε ότι ο παραπονούμενος ονομαζόταν Γιώργος το επανέλαβε ρητώς και στην αντεξέταση του, λέγοντας ότι τον ήξερεν ως Αντρέα, διευκρινίζοντας ότι μέχρι σήμερα όλοι στην Κύπρο τον φωνάζουν Αντρέα. Θεωρώ πως είναι προφανείς και οι αντιφάσεις στη μαρτυρία του Μ.Κ.4. Καταρχάς με δεδομένο ότι ο κατηγορούμενος δεν γνώριζε τον παραπονούμενο ως Γιώργο και αυτό το γεγονός το ήξερε ο Μ.Κ.4 σίγουρα δεν ήταν δυνατό και λογικό να τον ρωτήσει αν πούλησε το οικόπεδο του θείου "του Γιωρκου". Κυρίως όμως περιέπεσε σε σοβαρή αντίφαση και ως προς την απάντηση που έλαβε από τον κατηγορούμενο, δεδομένου ότι αυτή που καταγράφηκε στην κατάθεση του δείχνει γνώση του κατηγορούμενου, ενώ αντιθέτως αυτή που μετέφερε προφορικά δείχνει άγνοια και έκπληξη ακόμα και για το όνομα. Ειδικά για τον Μ.Κ.4 πρέπει να επαναλάβω πως λόγω και της ηλικίας του (88 χρ.) ήταν δύσκολη ακόμα και η συνεννόηση κατά τη λήψη της μαρτυρίας του. Πέραν των όσων θεμάτων διασταυρώνονται από έγγραφα δεν μπορώ να στηριχθώ στη δική του μαρτυρία. Παρακολούθησα με κάθε δυνατή προσοχή και την Μ.Κ.9, η οποία ως έχει αναφέρει χειρίζετο αποκλειστικά τα περιουσιακά θέματα αυτής και του συζύγου της. Αυτό ίσως παρέχει κάποια εξήγηση για τις πολύ περιορισμένες γνώσεις του παραπονούμενου για κάποια γεγονότα. Παρατηρώ όμως και ως προς την Μ.Κ.9 πως δεν ήταν συγκεκριμένη στις ουσιώδεις αναφορές της, έδωσε την εικόνα της αοριστολογίας και των εικασιών για σημαντικά θέματα και σε ορισμένα από αυτά προέβαλε διαφορετική εκδοχή από ότι στην κατάθεση της. Εν πρώτοις και κατά παράδοξο τρόπο είναι η μόνη η οποία στην γραπτή κατάθεση της δεν προέβη σε οποιαδήποτε αναφορά για τον κατηγορούμενο ιδιαίτερα εν σχέσει με όσα του καταλόγισε προφορικά κατά την παρουσία της στο δικαστήριο. Αντί τούτου μάλιστα αναφέρεται στη σύζυγο του (Χαραλαμπία) και στον γαμπρό του (Μάκη) καταλογίζοντας στην πρώτη ότι ήταν εκείνη που της είχε δώσει τις πληροφορίες για τον κτηματομεσίτη, παρευρισκόμενη μάλιστα και στην σχετική συνάντηση που ακολούθησε και λέγοντας για τον Μάκη ότι η ίδια του έκαμε ξενάγηση στο οικόπεδο, καθώς και ότι αυτός ήταν που έκαμε τις διαπραγματεύσεις για την πώληση. Τις θέσεις αυτές τις επανέλαβε και στην αντεξέταση της λέγοντας χαρακτηριστικά πως ο Μάκης θα έπρεπε να κάθεται στη θέση του κατηγορούμενου, αφού εκείνος είχε εκμεταλλευθεί τη συνωνυμία του πεθερού του με το σύζυγο της. Ιδιαίτερα επειδή έδωσε την κατάθεση της μετά που διαπίστωσαν την πώληση από τον κατηγορούμενο ευλόγως θα ανέμενε κάποιος πως θα αναφερόταν από τότε σε κάθε σχετικό γεγονός που ήξερε για τον κατηγορούμενο. Το γεγονός ότι στην γραπτή κατάθεση της αναφερόταν σε συγκεκριμένα γεγονότα για τον Μάκη και την πεθερά του αναιρεί την εξήγηση που έδωσε στο Δικαστήριο ότι εκ των υστέρων θυμήθηκε τα γεγονότα όταν βρήκε τις κάρτες (Τεκμ. 43, 44). Δεν λέω ότι ψεύδεται όταν αναφέρει πως συζήτησε κάποια στιγμή και με τον κατηγορούμενο για την αξιοποίηση κάποιας περιουσίας της, αλλά αν είχαν γίνει τόσες πολλές συναντήσεις για ένα τέτοιο σκοπό, σίγουρα θα ήταν κάτι που θα ενθυμείτο και θα έλεγε στην κατάθεση της μετά από μια τέτοια εξέλιξη, ακόμα και αν δεν είχε τις κάρτες μαζί της. Όπως π.χ. θυμήθηκε να αναφέρει για την σύζυγο του κατηγορούμενου πως ήταν εκείνη η οποία της σύστησε τον Μάκη ως κτηματομεσίτη. Ειδικά δε όσον αφορά τα Τεκμήρια 43 και 44 τόσον η αναφορά της Μ.Κ.9 ότι τον κτηματομεσίτη τον σύστησε η Χαραλαμπία, όσον και μια απλή παρατήρηση στην εικόνα που παρουσιάζουν οι σημειώσεις δημιουργεί εκ πρώτης όψεως αμφιβολίες κατά πόσον έχουν γραφεί από το ίδιο πρόσωπο και δη τον κατηγορούμενο, όπως επέμεινε μέχρι τέλους η Μ.Κ.9. Εν πάση περιπτώσει προφορικά η Μ.Κ.9 δέχθηκε πως δεν έδειξαν οποτεδήποτε το οικόπεδο τους στον κατηγορούμενο, πως όλοι στην Κύπρο εκτός από τα πεθερικά της και τον Μ.Κ.4 ήξεραν τον σύζυγο της ως Αντρέα και πως οι ισχυρισμοί της ότι ο κατηγορούμενος επισκέπτετο συγγενείς του κοντά στο οικόπεδο δεν στηρίζοντο σε προσωπική της γνώση αλλά σε πληροφορίες που είχε από άλλους συγγενείς τους οποίους δεν κατονόμασε και τις οποίες δεν μπορώ να δεχθώ συνεκτιμώντας όλους τους σχετικούς παράγοντες (του άρθρου 27 του Κεφ. 9). Γενικά όσον αφορά τη Μ.Κ.9 δεν θα έλεγα ότι θέλησε σκόπιμα να παραπλανήσει το Δικαστήριο πλην όμως αρκετές από τις θέσεις της δεν τεκμηριώνονται κατά τρόπο πειστικό παρά τις προσπάθειες της. Στην πλειονότητα τους όπως έχω εξηγήσει αντανακλούν μάλλον τις προσωπικές της πεποιθήσεις για το τι έχει γίνει παρά τα γεγονότα τα ίδια. Κλασικό παράδειγμα ότι η Μ.Κ.9 δήλωνε μεν σίγουρη 100% ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε το οικόπεδο τους, αλλά όταν προσπάθησε να εξηγήσει τη βεβαιότητα της αυτή, είπε πως αφού το ήξεραν όλοι οι συγγενείς τότε το ήξερε και αυτός. Είναι προφανές πως ένα τέτοιο συμπέρασμα θα ήταν αυθαίρετο, ιδιαίτερα χωρίς κάποια μαρτυρία προς αυτή την κατεύθυνση. Νομική Πτυχή: Όσον αφορά τη νομική πτυχή έχει ήδη αναφερθεί πως οι κατηγορίες στηρίζονται στα άρθρα 298 και 303(γ) του Ποινικού Κώδικα. Τα μόνα συστατικά στοιχεία που έχουν αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση είναι η ιδιοκτησία του παραπονούμενου και η γνώση του κατηγορούμενου για αυτήν σε περίπτωση που έχει αποδειχθεί. Ως προς το πρώτο έχει προκύψει με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου πως ο παραπονούμενος ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του επίδικου οικοπέδου από το 1961 κατέχοντας σχετικό τίτλο, ο οποίος δεν έχει αμφισβητηθεί από οποιονδήποτε. Αποτελεί δε πάγια νομολογία μας πως η εγγραφή στα κτηματολογικά μητρώα και η κατοχή σχετικού πιστοποιητικού εγγραφής αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη της ιδιοκτησίας (Ιωάννου ν. Κωνσταντίνου
(1999)1 ΑΑΔ 749 και Πίριλλου ν. Κονναρή
(2000)1 ΑΑΔ 1153). Συνεπώς καταλήγω πως έχει αποδειχθεί η ιδιοκτησία του παραπονούμενου κατά τον επίδικο χρόνο. Το βασικό ερώτημα που τίθεται και για τις δύο κατηγορίες είναι κατά πόσον ο κατηγορούμενος όταν προέβαινε στην πώληση γνώριζε ότι δεν ήταν ο πραγματικός ιδιοκτήτης και το απέκρυψε από την Μ.Κ.10 που ενεργούσε για την αγοράστρια εταιρεία. Όπως επίσης έχει νομολογηθεί η γνώση όπως και η πρόθεση δεν αποδεικνύονται πάντοτε με άμεση μαρτυρία αλλά κατά κανόνα εμμέσως με περιστατική μαρτυρία και συμπερασματικά από το σύνολο της μαρτυρίας (βλ. Ζακακιώτης ν. Αστυνομίας
(2009)2 ΑΑΔ 175 και Άθως Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 161/08, ημερ. 23.2.10). Στην παρούσαν επαναλαμβάνω πως το ερώτημα είναι κατά πόσον ο κατηγορούμενος γνώριζε όταν διαπραγματεύθηκε την πώληση και όταν προέβη στη μεταβίβαση ότι δεν ήταν δικό του το οικόπεδο. Άμεση μαρτυρία προς αυτή την κατεύθυνση δεν υπάρχει. Στα πλαίσια αξιολόγησης της περιστατικής μαρτυρίας για ένα τέτοιο σκοπό έχουν ιδιαίτερη σημασία στην κρίση μου και θα πρέπει να σημειωθούν τα ακόλουθα:
  1. i)Ο κατηγορούμενος υπέβαλε αίτηση για έρευνα στο όνομα του όπως το είχε αλλάξει από το 1984 σε Γεώργιος Κώστα Τούμπα χωρίς να αναφερθεί στο παλαιό του όνομα, πράγμα που θα αναμενόταν εάν η πρόθεση του ήταν να εντοπιστεί στην έρευνα το επίδικο. Το ότι εντοπίστηκε το επίδικο οφείλεται στο ότι το Κτηματολόγιο από μόνο του, έχοντας το δισκάκι του Αρχείου Πληθυσμού, προέβη σε έρευνα και στο όνομα "Γεώργιος Δημοσθένους". Δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε πως θα γινόταν και τέτοια έρευνα.
  2. ii)Ο κατηγορούμενος υπέβαλε την αίτηση του για τις περιοχές Παλιομέτοχο, Αγ. Δομέτιο και Αγ. Παύλο ενώ αν αναζητούσε το επίδικο θα ζητούσε έρευνα μόνο στον Αγ. Δομέτιο. iii) Στην αίτηση του έγραψε και τον αριθμό ταυτότητας του, αλλά φαίνεται πως στο Κτηματολόγιο υπήρχαν ακόμα παλαιές εγγραφές χωρίς ταυτότητες.
  3. iv)Το μόνο στοιχείο που υπήρχε για να ξεχωρίζει τον πραγματικό ιδιοκτήτη ήταν η φράση "νυν εις Αγγλία", την οποίαν το Κτηματολόγιο ατυχώς δεν ανέγραψε στο Πιστοποιητικό Έρευνας που παρέδωσε στον κατηγορούμενο (Τεκμ. 18) με αποτέλεσμα να δίνεται η εντύπωση πως το επίδικο είχε εγγραφεί επ' ονόματι του κατηγορούμενου από παλιά όταν εκείνος ήταν 13 ετών (ημ. γενν. 7.1.48 - εγγραφή 13.1.61).
  4. v)Η επιφύλαξη του Κτηματολογίου υπό τύπον σημείωσης (στο Τεκμ. 18) οδήγησε ορθώς τον κατηγορούμενο να αναζητήσει το ιστορικό του κτήματος με νέα αίτηση που υπέβαλε, αλλά και πάλιν ατυχώς το Κτηματολόγιο απάντησε κατά τρόπο που δεν βοηθούσε στην διακρίβωση της πραγματικότητας αφού με το Τεκμ. 19: α) Αναφερόταν σε οικόπεδο που ήταν "επ' ονόματι του Κώστα Δημοσθένους και άλλων" που τυγχαίνει να είναι ο πατέρας του κατηγορούμενου και δικαιολογημένα μπορούσε να θεωρήσει ότι το είχε αποκτήσει από τον πατέρα του αφού δεν υπάρχει μαρτυρία ότι αντιλήφθηκε τι σημαίνει "δυνάμει κληρονομιάς, αλλαγής τίτλου και διανομής". β) Το Κτηματολόγιο στο Τεκμ. 19 αναφέρεται ξανά στο όνομα "Γεώργιος Δημοσθένους" προσθέτοντας "από Άγιο Δομέτιο", παραλείποντας οποιαδήποτε αναφορά στη φράση "νυν εις Αγγλία" που ήταν το κύριο χαρακτηριστικό για την ταυτότητα του πραγματικού ιδιοκτήτη, όπως εξήγησε ο Μ.Κ.2.
  5. vi)Όλα τα πιο πάνω σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν γνώριζε, όπως όλοι παραδέχονται, ότι ο παραπονούμενος θείος του δεν ονομάζεται Αντρέας, όπως ήξερε για τόσα χρόνια αλλά Γεώργιος. Έτσι ακόμα και αν συζήτησε πριν το 2003 με τη θεία του για αξιοποίηση περιουσίας που είχαν στην Κύπρο, δεν έχει καταδειχθεί μέσα από τη μαρτυρία πως γνώριζε το συγκεκριμένο οικόπεδο του παραπονούμενου και πολύ περισσότερο πως γνώριζε ότι αυτό που εντοπίστηκε από το Κτηματολόγιο ήταν εκείνο για το οποίο τον ρώτησε η θεία του. Η παρούσα είναι ποινική υπόθεση και ως γνωστόν το βάρος της Κατηγορούσας Αρχής ήταν να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων. Όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία τα οποία συντρέχουν στην παρούσα περίπτωση σε συνδυασμό με την έλλειψη άλλης αξιόπιστης μαρτυρίας για την γνώση του κατηγορούμενου εν σχέσει με τον πραγματικό ιδιοκτήτη μου δημιουργούν αμφιβολίες για το στοιχείο της γνώσης λόγω των οποίων κρίνω πως δεν έχουν στοιχειοθετηθεί τα αδικήματα στον απαιτούμενο βαθμό. Ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος 1 αθωώνεται και απαλλάσσεται στις κατηγορίες 3 και 4. Τα έξοδα €520 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Τα Τεκμήρια 3 και 4 να επιστραφούν στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο. Τα Τεκμήρια 5-8 να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους. (Υπ.) ............... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.