Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Safari Meysam, Αρ. Υπόθεσης: 26063/10, 13 Οκτωβρίου, 2011

(2), 30

(3), 31, 31Α και 6

(2)Β του Πρώτου Παραρτήματος - Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε, και συγκεκριμένα ότι την 8.4.2010 είχε στην κατοχή του 1.6818 και 0.4784 γραμμάρια κάνναβης αντίστοιχα. Τα γεγονότα, όπως ανέφερε η ευπαίδευτος συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή, έχουν ως οι λεπτομέρειες των αδικημάτων, και συγκεκριμένα ότι την 8.4.2010 και περί ώρα 21.15, μετά από πληροφορία ότι ο οδηγός του είχε στην κατοχή του ναρκωτικά, ο Μ1 ανέκοψε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΧΕ

1. Έγινε έρευνα στο αυτοκίνητο, κατά την διάρκεια της οποίας ο Κατηγορούμενος θεάθηκε να βγάζει από το στόμα του και να ρίχνει στο έδαφος διάφανο ναϋλον σακουλάκι που περιείχε ξηρή φυτική ύλη κάνναβη 1.6818 γραμμαριων. Συνελήφθη, του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο και απάντησε: «Είναι δικό μου και λυπάμαι». Ο Κατηγορούμενος μεταφέρθηκε στην οικία του όπου έγινε έρευνα και βρέθηκε σε ένα μικρό τραπεζάκι στο σαλόνι ένας μεταλλικός σπαστήρας που περιείχε ξηρή φυτική ύλη κάνναβης 0.4784 γραμμαρίων. Επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο και απάντησε ότι είναι δικό του. Έδωσε θεληματική κατάθεση, και κατηγορήθηκε γραπτώς όπου παραδέχθηκε. Δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Ο κ. Μπίσσας, αγορεύοντας για μετριασμό της ποινής, επισήμανε την πάροδο 1 ½ έτους απο την διάπραξη των αδικημάτων, καθώς και το γεγονός οτι ο Κατηγορούμενος συνεργάστηκε πλήρως με την Αστυνομία. Όπως ανέφερε, ο Κατηγορούμενος βρίσκεται στην Κύπρο από το 2006 με τα 5 αδέλφια του από το Ιράν. Ο πατέρας και η αδελφή του έχουν κρεμμαστεί από τις Ιρανικές αρχές, ενώ η μητέρα του καταδιώκεται. Κατέθεσε επίσης ιατρικό πιστοποιητικό από το οποίο καταδεικνύεται ότι ο Κατηγορούμενος δεν κάνει πλέον χρήση ναρκωτικών. Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας όμως δεν συνάδει σε αρκετά σημεία με τα όσα αναφέρθησαν από τον συνήγορο. Σύμφωνα με την Έκθεση αυτή, ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 29 ετών, και ιδιοκτήτης ενός αυτοκινήτου Honda Civic αξίας κατά τον ίδιο €. 300,00 και μίας μοτοσικλέτας αξίας €. 900,
2. Είναι άνεργος και το μοναδικό του εισόδημα είναι το ποσό των €. 425,00 μηνιαίως από το Ταμείο Δημόσιων Βοηθημάτων. Δεν παρουσιάζει στο Γραφείο Ευημερίας βεβαιώσεις ενοικίου. Στο Γραφείο Ευημερίας δήλωσε ότι ο πατέρας και η μητέρα του εκτελέστηκαν από την Αστυνομία στο Ιράν λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων. ΄Εκ των 4 αδελφιών του ο ένας ζει στην Αυστραλία, και οι άλλες 3 στο Ιράν. Ο ίδιος φυλακίστηκε στο Ιράν λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων, και το 2006 ήρθε στην Κύπρο όπου και αιτήθηκε πολιτικού ασύλου. Είναι άτομο με πρόβλημα ψυχικής υγείας. Ο Λειτουργός σημειώνει ότι στις αρχές της συνεργασίας του Γραφείου με τον Κατηγορούμενο, αυτος ήταν επιθετικός, μη συνεργάσιμος και απειλούσε συνεχώς, αλλά τους τελευταίους 3 μήνες είναι πολύ συνεργάσιμος και φιλικός. Όπως αναφέρεται στον περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμο, για αδικήματα βάσει του άρθρου 6

(2), ήτοι την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι 8 χρόνια ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές αυτές. Σύμφωνα με το άρθρο 30

(4)(β), το Δικαστήριο κατά την επιμέτρηση της ποινής λαμβάνει υπ' όψιν του ως καθιστόντα το αδίκημα λιγότερο σοβαρό τα εξής: την ηλικία του Κατηγορούμενου, το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος διέπραξε το αδίκημα παρασυρόμενος από πρόσωπα δυνάμενα να ασκήσουν επιρροή σε αυτόν, το ότι ο Κατηγορούμενος δεν είχε οποιαδήποτε ανάμειξη σε εμπορία ή διακίνηση ναρκωτικών, και το παράπτωμα του σχετίζεται αποκλειστικά με χρήση ναρκωτικών, το βαθμό της εξάρτησης του Κατηγορούμενου από τα ναρκωτικά, την αποδεδειγμένη μεταμέλεια του η οποία μαρτυρείται μεταξύ άλλων από την συνεργασία του με τις αρχές για δίωξη των προμηθευτών, το είδος και την ποσότητα των απαγορευμένων ουσιών που βρέθηκαν στην κατοχή του, και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν οποιαδήποτε από τα περιστατικά που καθιστούν το αδίκημα σοβαρότερο δυνάμει του εδαφίου (α) του ιδίου άρθρου. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Νίκος Μαυρικίου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 89/06, ημερ. 4.7.2007: «Σκοπός του ΄Αρθρου 30

(4)(α) δεν είναι η κατάταξη των αδικημάτων του Νόμου σε κατηγορίες αλλά η απαρίθμηση παραγόντων, που προσθέτουν ή αφαιρούν από τη σοβαρότητα ενός αδικήματος, η οποία, πρωτίστως, αντικατοπτρίζεται από την προβλεπόμενη ποινή. Το ΄Αρθρο απλά εξειδικεύει παράγοντες που λειτουργούν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση, χωρίς όμως με αυτούς να περιορίζεται, καθ' οιονδήποτε τρόπο, η εξουσία του δικαστηρίου κατά την επιμέτρηση της ποινής. Το δικαστήριο, κατά την επιβολή της ποινής, εξετάζει μαζί με όλα τα άλλα και συνεκτιμά, ανάλογα, και τους παράγοντες που προσδιορίζονται στο πιο πάνω ΄Αρθρο». Επανειλημμένα έχει λεχθεί στην Νομολογία μας ότι τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, το δε όλο θέμα έχει λάβει διαστάσεις ανησυχητικές, πράγμα που καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε και στην απόφαση Χαράλαμπος Χατζημάρκου ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 482, τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά «αποτελούν επικίνδυνη πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας και επηρεάζουν όχι μόνο το πρόσωπο που τα διαπράττει, αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο κινείται ιδιαίτερα βέβαια στο οικογενειακό του περιβάλλον». Η σοβαρότητα των αδικημάτων είναι εμφανής και από τις προβλεπόμενες στον Νόμο ποινές. Από την Νομολογία διαφαίνεται διαφορετική αντιμετώπιση σε περιπτώσεις χρηστών από αυτές των εμπόρων ναρκωτικών. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Chaer ν. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 585, η οποία υιοθετήθηκε στην υπόθεση Lee Andrew Mortimer v. Δημοκρατίας,

(2002)2 Α.Α.Δ. 22, στην περίπτωση χρήστη, σε αντιδιαστολή με τις υποθέσεις εμπορίας ναρκωτικών, «στην αρμόζουσα ποινή δεν επιβάλλεται να προβάλλεται έντονο το στοιχείο της αποτροπής, οι δε προσωπικές περιστάσεις του συγκεκριμένου κατηγορούμενου πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Ταυτόχρονα, όμως, η ποινή πρέπει να αντανακλά την αποδοκιμασία της κοινωνίας στη διάπραξη των αδικημάτων αυτών και να δίδει το μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι η χρήση ναρκωτικών δεν καταστρέφει μόνο τον ίδιο το χρήστη». Παραθέτω απόσπασμα από την υπόθεση Afroughi v. Αστυνομίας,

(2001)2 Α.Α.Δ. 174, η οποία αφορούσε κατοχή από χρήστη 22 γραμμαρίων οπίου για ιδίαν χρήση, και όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Και για τους χρήστες ναρκωτικών, οι οποίοι δηλητηριάζουν την ύπαρξή τους και διανοίγουν το δρόμο για τους εμπόρους ναρκωτικών, αρμόζουν αποτρεπτικές ποινές, όχι, όμως της ίδιας έντασης με αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους, εκείνους που καθιστούν επάγγελμά τους τη διασπορά του θανάτου. Για τους εμπόρους, είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα μετριασμού. Για τους χρήστες υπάρχει κάποιο περιθώριο, που, ομολογουμένως, με το χρόνο στενεύει, το περιθώριο εκείνο που σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου». Χαρακτηριστικό, όμως, είναι και το απόσπασμα από την απόφαση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 240: «Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά τη φυλάκιση εμφανή επιλογή. ....................................... Πράγματι, γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών. Στην περίπτωση των πρώτων, η ανάγκη για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι κατάδηλη. Αποζούν από τη διασπορά της καταστροφής. Η διάκριση, όμως, μεταξύ των δύο κατηγοριών παραβατών, αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό, αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Χωρίς τους χρήστες, δε θα υπήρχε αγορά για τα ναρκωτικά. Η καταπολέμηση του κακού στη γένεσή του διέρχεται μέσα από την καταπολέμηση της κατανάλωσης ναρκωτικών. ΄Ετσι , και στην περίπτωση των χρηστών, συντρέχουν ισχυροί λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών». (βλ. επίσης Mahrad Mohammad Reza Beyki v. Αστυνομίας , Ποιν. Εφ. 52/07, ημερ. 23.1.2008, Πέτρος Τρύφωνος ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 202/08, ημερ. 19.3.2009). Σημειώνω επίσης ότι στην υπόθεση Σελλής ν. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 215, λέχθηκε ότι η μικρή ποσότητα ναρκωτικών πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψιν, αλλά από μόνη της δεν έχει αναγκαστικά αποφασιστική σημασία. Προς μετριασμό της ποινής λαμβάνω υπ' όψιν το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου, και την συνεργασία του με την Αστυνομία, καθώς και την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο. Επίσης λαμβάνω υπ' όψιν μου τα όσα αναφέρονται σε σχέση με τις προσωπικές συνθήκες αυτού στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, καθώς και όσα αναφέρθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο του. Περαιτέρω λαμβάνω υπ' όψιν το γεγονός ότι αυτός δεν κάνει πλέον χρήση ναρκωτικών. Οι πιο πάνω μετριαστικοί παράγοντες επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό το εύρος της ποινής που θα επιβληθεί, δεδομένης όμως της σοβαρότητας του αδικήματος, δεν μπορούν να επηρεάσουν το είδος της, το οποίο δεν μπορεί να είναι άλλο από στερητική της ελευθερίας. Επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλω στον Κατηγορούμενο στην 1η Κατηγορία ποινή φυλακίσεως 1 μηνός. Στην 2η Κατηγορία επιβάλλεται ποινή φυλακίσεως 20 ημερών. Οι ποινές να συντρέχουν. ....................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο