Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Σπύρος ΠΑΤΤΑΣ, Αρ. Υπόθεσης: 680/10, 17 Οκτωβρίου, 2011

(1)(α) του Περί Ρύθμισης της Λειτουργίας Καταστημάτων και των Όρων Απασχόλησης των Υπαλλήλων τους Νόμο 155

(1)/2006 και του περί Καθορισμού των Προϊόντων ή/και Υπηρεσιών που διατίθενται από τα Ειδικά Καταστήματα Διάταγμα ΚΔΠ 440/

1. Όπως αναφέρεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο Κατηγορούμενος κατηγορείται ότι την 20.9.2009 ενώ ήταν υπεύθυνος κομμωτηρίου με ονομασία «Blow Hair», διατηρούσε αυτό ανοικτό ημέρα Κυριακή. Η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής περιορίστηκε σε δήλωση παραδεκτών γεγονότων. Συγκεκριμένα, δηλώθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα τα εξής:
2. Την 20.9.2009 και περί ώρα 12.30 μ.μ. ο Αστ. 4715 εισήλθε στο κομμωτήριο Blow Hair στην οδό Βασιλίσσης Φρειδερίκης 4 στην Λευκωσία και κατάγγειλε τον Κατηγορούμενο ως υπεύθυνο του υποστατικού για τον λόγο ότι διατηρούσε το κατάστημα ανοιχτό μέρα Κυριακή. Πληροφόρησε τον Κατηγορούμενο για το αδίκημα που προβλέπεται από τον Νόμο, και αυτός απάντησε ότι το κατάστημα λειτουργούσε νόμιμα λόγω του γεγονότος ότι προσέφερε υπηρεσίες για γάμο.
3. Κατά την είσοδο του προαναφερόμενου Αστυφύλακα στο κομμωτήριο, εντός αυτού βρισκόντουσαν 7 κυρίες, οι 2 εκ των οποίων χτενίζοταν, ενώ οι υπόλοιπες ανέμεναν στο καθιστικό. Επίσης εκεί βρισκόντουσαν ένας κομμωτής και μία κομμώτρια.
4. Κατά τον χρόνο που ο Αστυνομικός βρισκόταν εκεί τον πλησίασε μία κυρία και του έδειξε μία πρόσκληση γάμου.
5. Αποτελεί περαιτέρω παραδεκτό γεγονός ότι τα άτομα που βρισκόντουσαν εκεί ήταν μέρος του γάμου και χτενίζονταν γι' αυτόν τον λόγο. Μετά που ο Κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία με βάση τις διατάξεις του άρθρου 74

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε να προβει σε ανόμωτη δήλωση. Στην δήλωση του αυτή ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι παραδέχεται ότι το κομμωτήριο ήταν ανοιχτό, αλλά ήταν ανοιχτό είπε μόνο για τον σκοπό του συγκεκριμένου γάμου, και δεν ήταν ανοιχτό για το κοινό. Η ανόμωτη δήλωση στην οποία προέβη ο Κατηγορούμενος λαμβάνεται υπ' όψιν ως αναφέρεται και σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Δημοσθένους ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 129, Στέλιος Σοφοκλέους ν. Ανδριανής Μ. Καλογήρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 369) Εαν και δεν αξιολογείται, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει καμία αποδεικτική αξία. Λαμβάνεται υπ' όψιν ώστε να δώσει μία άλλη υφή στα γεγονότα εάν και εφόσον αυτό επιτρέπεται από την δοθείσα μαρτυρία. Από την επιλογή αυτή του Κατηγορούμενου δεν πρέπει να εξαχθούν οποιαδηποτε συμπεράσματα ενοχής (Themistocleous v. Police

(1981)2 C.L.R. 200). Έχοντας υπ' όψιν μου την ανόμωτη αυτή δήλωση, και δεδομένης της απουσίας κάποιας άλλης ένορκης μαρτυρίας, τα παραδεκτά γεγονότα που παρατίθενται πιο πάνω καθίστανται και ευρήματα του Δικαστηρίου, και δεν κρίνω σκόπιμη την επανάληψη τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Μελέτη του Νόμου 155

(1)/2006 καταδεικνύει ότι το όλο ζήτημα εδράζεται στην ερμηνεία που θα δοθεί στην εξαίρεση του άρθρου 3

(2)(δ) του εν λόγω Νόμου, σύμφωνα με την οποία αυτός δεν εφαρμόζεται στις περιπτώσεις: «καταστημάτων που παραμένουν ανοιχτά για την αποκλειστική παροχή υπηρεσιών σε σχέση με θρησκευτικές τελετές ή / και κοινωνικές εκδηλώσεις». H ερμηνεία των νόμων ανήκει στην αποκλειστική δικαιοδοσία του δικαστηρίου (βλ. Κεντρικός Φορέας Ισότιμης Κατανομής Βαρών ν. Σούζης Κεφάλα, Α.Ε. 3445, ημερ. 26.5.2003). Όπως αναφέρθηκε στην απόφαση Γιώργος Συκοπετρίτης & Υιοί Λτδ

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ.314 αποτελεί καθιερωμένη αρχή της ερμηνείας των νομοθετημάτων ότι λαμβάνεται υπ' όψιν το κακό που ο νομοθέτης ήθελε να θεραπεύσει. Παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση Southfields Industries Ltd v. Δήμου Λευκωσίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 59, όπου αναφέρθησαν τα εξής: «Σκοπός της ερμηνείας του νόμου είναι η ανεύρεση της πρόθεσης του νομοθέτη. Όπου το λεκτικό της διάταξης είναι σαφές, το Δικαστήριο την ερμηνεύει με βάση τη φυσική και συνήθη έννοια των λέξεων. Οι λέξεις σ΄ ένα νομοθέτημα γενικά ερμηνεύονται με τη συνήθη τους σημασία, αλλά και με βάση τα συμφραζόμενα, έχοντας δε υπόψη το αντικείμενο και το σκοπό του νόμου». Κατά την αναζητηση του νοήματος Νόμων και Κανονισμών, τα Δικαστήρια οφείλουν να δίνουν την ερμηνεία η οποία συνάδει με την λογική. (βλ. Αντωνίου ν. Συμβουλίου Κεντρικού Σφαγείου Κοφίνου

(2001)3 Α.Α.Δ. 164 και Maxwell on "The Interpretation of Statutes" 12η έκδοση, σελ. 203[1]). Επίσης, στην ερμηνεία Νόμου το Δικαστήριο πρέπει να αποδίδει την συνήθη κοινή σημασία της λέξης που χρησιμοποιεί ο Νομοθέτης. Το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν δικαιούται να προσθέσει λέξεις στον Νόμο. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Thompson v. Goold & Co

(1940)A.C. 409: «It is a strong thing to read into an Act of Parliament words which are not there, and in the absence of clear necessity, it is a wrong thing to do». Χαρακτηριστικά είναι και τα όσα αναφέρθησαν στην απόφαση Νικολάου ν. Βασιλείου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1566, τα οποία και παραθέτω: «΄Οπου το λεκτικό του Νόμου είναι καθαρό και σαφές πρέπει να ερμηνευθεί σύμφωνα με τη φυσική και συνηθισμένη του έννοια γιατί αυτό το λεκτικό εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο την πρόθεση του Νομοθέτη (Maxwell on the Interpretation of Statutes, 10η έκδοση, σελ. 2., Income Tax Commissioners v. Pemsel

(1891)A.C. 531, 543, Pilavakis v. Cyprus Inland Telecommunications Authority

(1963)2 C.L.R. 429). Εφόσο το νόημα ενός νόμου είναι απλό το δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να διερευνήσει την σοφία του. Δεν είναι καθήκο του δικαστηρίου να καταστήσει τον Νόμο λογικό αλλά να τον ερμηνεύσει όπως έχει σύμφωνα με το ορθό νόημα του λεκτικού του (Sutters v. Briggs

(1922)1 A.C. 1, 8, Kanaris v. Tosoun

(1969)1 C.L.R. 637, 643). Δεν είναι επιτρεπτή η προσθήκη λέξεων στο κείμενο του Νόμου και η παρεμβολή επεκτάσεων οι οποίες δεν βρίσκονται στο Νόμο (Papaneophytou v. Republic

(1973)3 C.L.R. 191, 204)». Στην υπό εκδίκαση περίπτωση αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι όλα τα άτομα που βρισκόντουσαν εκεί ήταν μέρος του συγκεκριμένου γάμου και χτενίζονταν γι' αυτόν τον λόγο. Όπως αναφέρεται στον Νόμο 155

(1)/2006, οι πρόνοιες αυτού που απαγορεύουν την διατήρηση του κομμωτηρίου ανοικτό ημέρα Κυριακή, δεν εφαρμόζονται στις περιπτώσεις όπου το εν λόγω κομμωτήριο παραμένει ανοιχτό για την αποκλειστική παροχή υπηρεσιών «σε σχέση με θρησκευτικές τελετές ή / και κοινωνικές εκδηλώσεις». Η πιο πάνω πρόνοια είναι σαφής, και θεωρώ ότι δεν επιδέχεται οποιασδήποτε άλλης λογικής ερμηνείας πλην του ότι η υπό εκδίκαση περίπτωση εμπίπτει στην προαναφερόμενη εξαίρεση. Ο γάμος συνιστά τόσο θρησκευτική τελετή όσο και κοινωνική εκδήλωση. Κατ' επέκταση, δεν εφαρμόζεται η απαγόρευση στην διατήρηση ανοικτού του κομμωτηρίου Κυριακή εφ' όσον ο σκοπός που το συγκεκριμένο κομμωτήριο ήταν ανοικτό κατά την 20.9.2009 ήταν για την παροχή υπηρεσιών σε άτομα που ήσαν μέρος του γάμου. Έπεται πως η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την Κατηγορία που αντθμετωπίζει. €. 75,00 έξοδα να καταβληθούν από την Κ.Δ. ....................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] "Not only are unreasonable or artificial or anomalous constructions to be avoided: it appears to be an assumption (often unspoken) of the courts that where two possible constructions present themselves, the more reasonable one is to be chosen." cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο