Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, Αρ. Υπόθεσης: 25736/10, 20 Οκτωβρίου, 2011

(1)και 73 του περί Πρόληψης και Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Ν. 48

(1)/

1. Τα γεγονότα, όπως ανέφερε η ευπαίδευτος συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή, έχουν ως οι λεπτομέρειες των αδικημάτων, και συγκεκριμένα ότι την 3.10.2010 διεξήχθη στο Γ.Σ.Π. ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των ομάδων Αποέλ και Ομόνοιας, στον οποίο το πρώτο ημίχρονο έληξε με το Αποέλ να προηγείται 3 -
2. Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε γύρω στις 19.00 και ο διαιτητής του αγώνα τον διέκοψε γιατί υπήρχε άναμμα πυρσών από τους οπαδούς της Ομόνοιας. Εκείνη την ώρα ο Κατηγορούμενος, ο οποίος ήταν οπαδός του Αποέλ, εισήλθε από την κεντρική είσοδο παρά την φυσούνα εντός του αγωνιστικού χώρου, και οι Μ1 και Μ2 τον πλησίασαν και τον ακινητοποίησαν, και τον μετέφεραν στον Μ
3. Ο Κατηγορούμενος συνελήφθη για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης εισόδου σε αγωνιστικό χώρο, πληροφορήθηκε για το αδίκημα, αλλά δεν έδωσε οποιαδήποτε απάντηση. Μετέπειτα έδωσε θεληματική κατάθεση, και παραδέχτηκε την κατηγορία. Δεν βαρύνεται με παρόμοιας φύσης προηγούμενες καταδίκες. Ο κ. Σταματάρης, αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής, έκανε αναφορά στα περιστατικά που προηγήθησαν της συμπεριφοράς του Κατηγορούμενου, τα οποία, όπως δέχτηκε και η ευπαίδευτος συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή, βρίσκουν έρεισμα στις καταθέσεις. Σύμφωνα με αυτά, κατά την διάρκεια του προαναφερόμενου αγώνα, ένας οπαδός της Ομόνοιας έβαλε φωτιά σε Ελληνική σημαία με την ανοχή άλλων οπαδών της ιδίας ομάδας. Ο Κατηγορούμενος, αντιδρώντας ενστικτωδώς κινήθηκε προς τον αγωνιστικό χώρο για να προστατεύσει την Ελληνική σημαία. Επρόκειτο, εισηγήθηκε, για μια ήπια διαμαρτυρία του Κατηγορούμενου, ώστε να σταματήσει το κάψιμο της σημαίας, η οποία έλαβε χώρα εν βρασμώ ψυχής. Δεν είχε στόχο, όπως είπε ο ευπαίδευτος συνήγορος, ο Κατηγορούμενος την δημιουργία οποιασδήποτε φασαρίας, αλλά στόχευε απλά στην υπεράσπιση του εθνικού μας συμβόλου. Ο δε Μ.3 Λοχίας Ηροδότου λέει ότι ο Κατηγορούμενος δεν επέδειξε οποιαδήποτε αντικοινωνική συμπεριφορά, και ότι μόλις οι αρμόδιοι πλησίασαν τον Κατηγορούμενο αυτός δεν έφερε οποιαδήποτε αντίσταση. Ζήτησε, ακολούθως, την διαφοροποίηση της παρούσας υπόθεσης από άλλες του είδους της. Πέραν των πιο πάνω, ο ευπαίδευτος συνήγορος ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 30 χρονών, και ασχολείται εδώ και χρόνια με τον αθλητισμό, και ουδέποτε έχει επιδείξει οποιαδήποτε αντικοινωνική συμπεριφορά. Επρόκειτο για ένα μεμονωμένο περιστατικό, που προήλθε μετά από πρόκληση, αφού, όπως εισηγήθηκε, η Ελληνική σημαία είναι σύμβολο της ελευθερίας, της ιστορίας, της ορθοδοξίας και της αξιοπρέπειας μας που θα πρέπει να είναι χαραγμένο σε όλη μας την ζωή μέσα στην καρδιά και το μυαλό μας. Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε ο κ. Σταματάρης. Σύμφωνα με την Έκθεση αυτή, ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 30 ετών και διαμένει με τους γονείς του, και απασχολείται με μερική απασχόληση στο γυμναστήριο της οικογένειας του, με μισθό €500,00 μηνιαίως περίπου. Αποφοίτησε από το Λύκειο, και μετέβη στην Αμερική για σπουδές, τις οποίες όμως διέκοψε. Διατηρούσε δεσμό με Ελλαδίτισσα, ο οποίος διαλύθηκε, πράγμα που τον οδήγησε σε συναισθηματική αποδιοργάνωση, ενώ τα τελευταία χρόνια παρακολουθείται από ψυχίατρο λόγω του ότι διαγνώστηκε με κατάθλιψη και λαμβάνει καθημερινώς φαρμακευτική αγωγή. Οικονομικά τον στηρίζει η οικογένεια του. Όπως αναφέρεται στο άρθρο 54

(1)του περί Πρόληψης και Καταστολής της Βίας στους Αθλητικούς Χώρους Ν. 48

(1)/2008, οποιοδήποτε πρόσωπο εισέρχεται σε αγωνιστικό χώρο χωρίς άδεια ή νόμιμη δικαιολογία θεωρείται ότι εισέρχεται προς τον σκοπό διάπραξης αδικήματος και είναι ένοχο πλημμελήματος, και υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει το ένα έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις €. 2.000,00 ή και στις δύο ποινές. Στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αντώνης Αντωνίου

(1996)2 Α.Α.Δ. 1 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω, τα οποία τυγχάνουν εφαρμογής και στην παρούσα περίπτωση παρά το γεγονός ότι τα γεγονότα της πιο πάνω υπόθεσης διαφοροποιούνται: «Τον τελευταίο καιρό το φαινόμενο της βίας στους αθλητικούς χώρους έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις, εξελίσσεται δε σταθερά σε κύριο κοινωνικό πρόβλημα. Η περιφρούρηση του αθλητισμού από πράξεις βίας αποτελεί καθήκον του Δικαστηρίου. Η ευπρεπής συμπεριφορά θα πρέπει να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση και τα γήπεδα αθλοπαιδιών θα πρέπει να γίνουν όπως ήταν στο παρελθόν, χώροι ψυχαγωγίας, ευγενούς άμιλλας και υγιούς ανταγωνισμού, ενώ οι αθλητικοί αγώνες πρέπει να παύσουν να παρέχουν δικαιολογίες για βανδαλισμούς και εκδηλώσεις μισαλλοδοξίας. Οι επιβαλλόμενες σε αδικήματα αυτής της φύσης ποινές θα πρέπει να είναι αποθαρρυντικές για πρόσωπα που δεν μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους σε δημόσιες συναθροίσεις και ιδιαίτερα σε γήπεδα αθλοπαιδιών, ενώ εκείνοι που δεν μπορούν να ελέγξουν τους εαυτούς τους, θα πρέπει να αντιληφθούν ότι θα καταβάλλουν βαρύ τίμημα για τη συμπεριφορά τους αυτή (Mathikoloni and Another v. The Police

(1988)2 C.L.R. 22). Η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών είναι ιδιαίτερα εμφανής. Τον τελευταίο καιρό που η βίαιη συμπεριφορά, είτε υπό μορφή μεμονομένων περιστατικών είτε οργανωμένης αντικοινωνικής συμπεριφοράς έχει καταστεί ανησυχητικά συχνή. Τόσο το πρωτόδικο Δικαστήριο όσο και το Εφετείο μπορεί να λάβει δικανική γνώση της συχνότητας παρόμοιων επεισοδίων κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικών, κυρίως, αγώνων (βλ. σχετικά The Attorney-General v. Mavrokefalos

(1966)2 C.L.R. 93, και Police v. Ioannou

(1989)2 C.L.R. 61). Όπως τονίστηκε και στην υπόθεση Theodorou v. The Police

(1979)2 C.L.R. 191, τόσο οι συμμετέχοντες σε ποδοσφαιρικούς αγώνες όσο και οι θεατές, θα πρέπει να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση και να μην επιτρέπουν στους εαυτούς τους να παρασύρονται από ξεσπάσματα θυμού ή από φανατισμό οποιουδήποτε είδους (βλ. επίσης Hapsides v. The Police

(1969)2 C.L.R. 64)». Η επιβολή ποινής είναι ένα πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου αφού απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από την μία, και η εξατομίκευση της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη. Προς μετριασμό της ποινής λαμβάνω υπ' όψιν μου το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου, και την παραδοχή του έστω και στο στάδιο αυτό, καθώς και το γεγονός ότι συνεργάστηκε πλήρως με την Αστυνομία κατά την ανακοπή του στο γήπεδο. Ιδιαίτερη βαρύτητα μπορεί και πρέπει να προσδοθεί και στο γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος είχε τύχει έντονης πρόκλησης από την απαράδεκτη συμπεριφορά των οπαδών της άλλης ομάδας, αφού η πράξη τους να προβούν σε κάψιμο της Ελληνικής σημαίας συνιστά, όπως επισήμανε και ο κ. Σταματάρης, προσβολή των αρχών και ιδανικών κάθε Έλληνα. Των πιο πάνω δεδομένων θεωρώ ότι η παρούσα είναι η περίπτωση όπου μπορεί να αποφευχθεί η επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας του Κατηγορούμενου. Η εξατομίκευση, όμως, αυτή της ποινής δεν πρέπει να οδηγήσει και σε εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος, πράγμα που πρέπει να αντανακλάται στο ύψος της ποινής που θα επιβληθεί, λαμβάνοντας πάντα υπ' όψιν και το ύψος του μισθού του Κατηγορούμενου. Επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλω στον Κατηγορούμενο ποινή προστίμου €. 350,00. ....................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο