Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μιχάλης Στασή, Αρ. Υπόθεσης: 33085/2010, 27.10.2011

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους,

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Επίσης κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας λαμβάνω υπόψη μου και τις εισηγήσεις των δύο πλευρών κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων. Κατά την ακροαματική διαδικασία τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου δύο εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές, που προέρχονταν από τους Μ.Κ.2, 3,4 και 5 αφ' ενός και τον κατηγορούμενο αφ' ετέρου. Εκδοχή των μαρτύρων κατηγορίας 2,3,4 και 5 ήταν ότι ο κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα του με αρ. εγγραφής KJW930 στην λεωφόρο 28ης Οκτωβρίου με κατεύθυνση προς λεωφόρο Γρίβα Διγενή και φθάνοντας στην συμβολή των πιο πάνω λεωφόρων, εισήλθε στην λεωφόρο Γρίβα Διγενή με κόκκινο φως και συγκρούστηκε με την Μ.Κ.2 η οποία οδηγούσε το όχημα της με αρ. εγγραφής KUR909 στην λεωφόρο Γρίβα Διγενή, με κατεύθυνση προς κυκλικό κόμβο Κολοκασίδη, με συνεπιβάτες τις μάρτυρες κατηγορίας 3 και

1. Αντίθετα η θέση του κατηγορούμενου ήταν ότι εισήλθε στην εν λόγω διασταύρωση με πράσινο φως. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στα πλαίσια της διαδικασίας κατατέθηκε και εγκρίθηκε ως παραδεκτό γεγονός η κάτωθι δήλωση, η οποία αποτελεί συνακόλουθα και εύρημα του Δικαστηρίου: «Τα φώτα τροχαίας της διασταύρωσης της λεωφόρου Γρίβα Διγενή και 28ης Οκτωβρίου στις 15/9/2009 και περί ώρα 01.00 λειτουργούσαν κανονικά, δηλαδή όταν το φως στην Λεωφόρο Γρίβα Διγενή ως η πορεία της Μ.Κ.2 ήταν πράσινο, στην λεωφ. 28ης Οκτωβρίου ως η πορεία του κατηγορούμενου ήταν κόκκινο.» Ο Μ.Κ.1 ήταν ο εξεταστής της υπόθεσης ο οποίος επισκέφθηκε την σκηνή του επίδικου τροχαίου δυστυχήματος την 15/05/09 όπου βρήκε τα οχήματα στην τελική τους θέση και παρόντα μόνο τον κατηγορούμενο, αφού οι επιβαίνοντες στο όχημα KUR909 (M.Κ. 2, 3 και 4) είχαν ήδη μεταφερθεί στο Γενικό Νοσοκομείο. Στην παρουσία του κατηγορούμενου ετοίμασε το πρόχειρο σχεδιάγραμμα Τεκμήριο 4 από το οποίο στην συνέχεια ετοίμασε το συμμετρικό Τεκμήριο
2. Το σημείο σύγκρουσης το προσδιόρισε με βάση το σημείο όπου αρχίζουν τα ίχνη τριψίματος του οχήματος KUR909 τα οποία καταλήγουν στην τελική θέση του εν λόγω οχήματος (βλ. Α1 επί του Τεκμηρίου 5). Το δυστύχημα επεσυνέβη κατά την διάρκεια της νύχτας όμως ο δρόμος φωτιζόταν επαρκώς από πασσάλους οδικού φωτισμού υψηλής ισχύος. Αναφορικά με τις ζημιές των οχημάτων ανέφερε ότι το όχημα του κατηγορούμενου υπέστη ζημιές στην πίσω δεξιά πλευρά ενώ το όχημα της Μ.Κ.2, ζημιές στο μπροστινό μέρος. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Οι μετρήσεις και το σχεδιάγραμμα της σκηνής που ετοίμασε δεν αμφισβητήθηκαν. Η αντικειμενικότητα με την οποία διερεύνηση την υπό αναφορά υπόθεση ήταν εμφανής. Μάλιστα αντεξεταζόμενος ως προς τον λόγο για τον οποίο κατηγόρησε τον κατηγορούμενο επί το ότι πέρασε με κόκκινο φως, ανέφερε ότι το έπραξε στη βάση της μαρτυρίας του ανεξάρτητου μάρτυρα Πέτρου Παπαϊωάννου. Ερωτώμενος για ποιο λόγο δεν κάνει αναφορά στην κατάθεση του, στον εν λόγω ανεξάρτητο μάρτυρα ανέφερε ότι αναφορά γίνεται στην συνοπτική του έκθεση. Ως προς τον λόγο για τον οποίο δεν έλαβε κατάθεση από τον οδηγό του οχήματος στο οποίο επέβαινε ο Μ.Κ.5, ανέφερε ότι εξ όσων θυμόταν αυτός έφυγε από την Κύπρο, θέση η οποία συνάδει απόλυτα με την κατάθεση του Μ.Κ.
3. Σε υποβολή ότι η κατάθεση του Μ.Κ.5 δόθηκε με σκοπό να βοηθήσει την Μ.Κ.2 η οποία είναι φίλη του, ανέφερε ότι δεν μπορούσε να γνωρίζει αν κάτι τέτοιο ήταν αλήθεια. Η μαρτυρία του μάρτυρα αυτού δεν κλονίστηκε καθόλου κατά την αντεξέτασή του και την αποδέχομαι στο σύνολό της. Ο ισχυρισμός της υπεράσπισης κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων ότι η μαρτυρία του ήταν κατασκευασμένη, δεν βρίσκει κανένα αντικειμενικό έρεισμα, ούτε άλλωστε τέθηκε οποιοσδήποτε τέτοιος ισχυρισμός στον εν λόγω μάρτυρα ενόσω κατέθετε. Όσον αφορά στο συμμετρικό σχέδιο Τεκμήριο 5 αυτό αποτελεί την πραγματική μαρτυρία, η σημασία της οποίας έχει αποτελέσει αντικείμενο Νομολογίας. Το σχέδιο, ως έχει νομολογηθεί, αποτελεί στοιχείο κρίσης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και του ελέγχου των λεπτομερειών της μαρτυρίας. Αποτελεί περαιτέρω σταθερό οδηγό για τον καθορισμό των γεγονότων που συνέτειναν στην πρόκληση του δυστυχήματος (βλ. Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 160, Κονναρή ν. Κυριάκου

(1996)1 Α.Α.Δ. 267, Κυριάκου ν. Δημητρίου

(1997)1 Α.Α.Δ. 1362 και Α/φοί Παπαλαζάρου Λτδ ν. Σοφοκλή Μιχαήλ

(1997)1 Α.Α.Δ. 1388). Η Μ.Κ.2 ήταν η οδηγός του οχήματος που συγκρούστηκε με το όχημα του κατηγορούμενου. Τόσο η μάρτυρας αυτή όσο και η Μ.Κ.3 (συνοδηγός της), μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση και χωρίς κανένα δισταγμό αποδέχομαι την μαρτυρία τους, η οποία βρισκόταν σε πλήρη συνοχή με την μαρτυρία του Μ.Κ.5 Πέτρου Παπαϊωάννου τον οποίο καμία εκ των μαρτύρων αυτών γνώριζε προηγουμένως. Κατά την αντεξέτασή τους οι Μ.Κ.2 και 3 δεν περιέπεσαν σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις οι οποίες να μπορούν να κλονίσουν τoν γενικά αξιόπιστο τρόπο με τον οποίο κατέθεταν. Οποιεσδήποτε δε μικροδιαφορές εντοπίζονται στην μαρτυρία τους, είναι εντελώς επουσιώδεις και δεν μπορούν να οδηγήσουν σε εύρημα αναξιοπιστίας των μαρτύρων αυτών, αλλά αντίθετα υποδηλώνουν απουσία οποιασδήποτε προσυνεννόησης (Βλ. Σωτηρίου v. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ 307, Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320 και Ξυδιάς ν. Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 174). Ήταν σταθερές στην θέση τους ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε στην λεωφόρο Γρίβα Διγενή όταν το φως ως η πορεία τους ήταν πράσινο. Η μαρτυρία τόσο της Μ.Κ.2 όσο και της Μ.Κ.3 χαρακτηριζόταν από συνοχή, συνέπεια και παραστατικότητα δίνοντας έντονα την εντύπωση ότι τα πρόσωπα αυτά πράγματι είχαν βιώσει τα όσα κατέθεταν. Η Μ.Κ.2 μάλιστα δέχθηκε ότι είδε το όχημα να εισέρχεται εντός της διασταύρωσης με κόκκινο φως και ελάττωσε ταχύτητα για να του δώσει την ευχέρεια να περάσει αλλά αυτός αντί να το πράξει ελάττωσε ταχύτητα με αποτέλεσμα παρά την κίνηση που έκανε προς τα αριστερά για να αποφύγει την σύγκρουση, να μην καταφέρει να το επιτύχει λόγω της πολύ μικρής απόστασης που τους χώριζε όταν τον είδε. Ήταν η θέση της υπεράσπισης ότι η πιο πάνω αναφορά της δεν συνάδει με την θέση της ότι το όχημα στο οποίο επέβαινε ο Μ.Κ.5 την ακολουθούσε σε πολύ κοντινή απόσταση, αφού εάν κάτι τέτοιο ευσταθούσε με δεδομένη την θέση της μάρτυρος ως προς το πώς επεσυνέβη το ατύχημα, τούτο θα σήμαινε ότι το όχημα του Μ.Κ.5 θα είχε εμπλακεί και αυτό στο δυστύχημα. Η πιο πάνω εισήγηση της υπεράσπισης όμως δεν είναι ορθή αφού παραβλέπει την θέση του Μ.Κ.5, ο οποίος ανέφερε ότι ο αδελφός του, ο οποίος οδηγούσε, βλέποντας το όχημα του κατηγορούμενου να εισέρχεται στην διασταύρωση με κόκκινο φως ελάττωσε ταχύτητα. Η Μ.Κ.4 δεν μπορώ να πω ότι ήταν διαφωτιστική προς το Δικαστήριο. Δεν θυμόταν τα πλείστα πράγματα για τα οποία ερωτάτο, γεγονός βέβαια το οποίο συνάδει με την κατάθεσή της στην οποία αναφέρει ότι πέρα από το ότι είδε το φως για την πορεία τους να είναι πράσινο πριν την είσοδο τους στην διασταύρωση και ότι ένιωσε την κίνηση που έκανε η Μ.Κ.2 προς τα αριστερά λίγο πριν την σύγκρουση, δεν θυμόταν οτιδήποτε άλλο. Δέχθηκε δε ξεκάθαρα ότι δεν είδε το δυστύχημα. Αντεξεταζόμενη ως προς το αν μπορούσε να δει το φως ως η πορεία τους και αν πράγματι το είδε, δεν μπορώ να πω ότι ήταν σαφής ούτε πειστική αλλά ούτε και παραστατική στην μαρτυρία της. Έτσι παρά το ότι δέχομαι ότι ήταν επιβάτης στο εν λόγω όχημα και αισθάνθηκε την κίνηση του οχήματος προς τα δεξιά αμέσως πριν την σύγκρουση, αλλά και το γεγονός ότι δεν γνώριζε τον Μ.Κ.5, με βάση το σύνολο της μαρτυρίας της δεν έχω πειστεί ότι μπορώ να αποδώσω βαρύτητα στο ότι η ίδια είδε ότι το φως να είναι πράσινο πριν την είσοδό του οχήματος στο οποίο επέβαινε στην επίδικη διασταύρωση. Ο Μ.Κ.5 ήταν ανεξάρτητος μάρτυρας κατηγορίας ο οποίος επέβαινε κατά τον επίδικο χρόνο, σε όχημα που οδηγούσε ο αδελφός του και το οποίο οδηγείτο στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της λεωφόρου Γρίβα Διγενή με κατεύθυνση προς κυκλικό κόμβο Κολοκασίδη, έχοντας λίγο πιο μπροστά και δεξιά το όχημα της Μ.Κ.

1. Η ουσία της μαρτυρίας του συνίστατο στο ότι είδε το όχημα του κατηγορούμενου να εισέρχεται στην επίδικη διασταύρωση ενώ το φως ως η πορεία του οχήματος στο οποίο επέβαινε ο ίδιος ήταν πράσινο και του κατηγορούμενου κόκκινο. Όπως ανέφερε είδε την οδηγό του προπορευόμενου οχήματος να προβαίνει σε αποφευκτική κίνηση προς τα αριστερά και στην συνέχεια να συγκρούεται με το όχημα που εξερχόταν από την λεωφόρο 28ης Οκτωβρίου, η οποία βρισκόταν στα αριστερά ως η πορεία της. Μετά την σύγκρουση των δύο οχημάτων, ο αδελφός του, ο οποίος είχε ελαττώσει ταχύτητα βλέποντας το τι συνέβαινε εντός της διασταύρωσης, εισήλθε πολύ σιγά στην διασταύρωση, ενώ το φως εξακολουθούσε να είναι πράσινο για την πορεία του. Κατά την αντεξέταση του παρέμεινε απόλυτα σταθερός στις θέσεις του και κατέρριψε κατ' επανάλειψη την θέση της κατηγορούσας αρχής ότι γνώριζε οποιαδήποτε εκ των μαρτύρων κατηγορίας. Ήταν σταθερή θέση του ότι δεν γνώριζε κανένα εκ των ενεχομένων στο επίδικο δυστύχημα. Ξεκαθάρισε δε ότι ο λόγος που ο αδελφός του δεν έδωσε κατάθεση παρ' όλο ότι ήταν παρών και είδε το δυστύχημα ήταν το γεγονός ότι ο αδελφός του βρισκόταν στην Κύπρο για πολύ λίγες μέρες και θα αναχωρούσε για την Ελλάδα όπου διέμενε μόνιμα, όπως και έπραξε. Το ίδιο ίσχυε και για τους φίλους του που επέβαιναν στο ίδιο όχημα. Η θέση του ως προς τον λόγο για τον οποίο ο αδελφός του δεν έδωσε κατάθεση συνάδει πλήρως με την κατάθεση του στην Αστυνομία (Τεκμήριο 9) από την οποία προκύπτει ότι την επόμενη του δυστυχήματος, (16/5/2009), όταν ο ίδιος έδωσε κατάθεση, ο αδελφός του είχε ήδη φύγει. Το γεγονός ότι δεν θυμόταν κατά την αντεξέταση του αν ο αδελφός του μαζί με τους δύο φίλους του είχαν αναχωρήσει την επόμενη ή την μεθεπόμενη μέρα, σίγουρα δεν αποτελεί λόγο για απόρριψη της μαρτυρίας του όπως εισηγήθηκε η υπεράσπιση, με δεδομένο το χρονικό διάστημα που διέρρευσε έκτοτε. Ενόσω ο μάρτυρας αυτός κατέθετε δεν διέκρινα καμία προσπάθεια να αποφύγει οποιαδήποτε ερώτηση αλλά αντίθετα απαντούσε με αμεσότητα και χαρακτηριστική φυσικότητα σε κάθε ερώτηση που του υποβάλλετο. Ο μάρτυρας αυτός δεν είχε λόγο ούτε κίνητρο να πει ψέματα, και η περί του αντιθέτου εισήγηση της υπεράσπισης στερείται κάθε ερείσματος. Δεν έχω λόγο να μην πιστέψω τον μάρτυρα αυτό. Αποδέχομαι την μαρτυρία του στο σύνολό της χωρίς κανένα δισταγμό. Από την άλλη ο κατηγορούμενος δεν μπορώ να πω ότι με έπεισε ως προς την εκδοχή που πρόβαλε. Η μαρτυρία του σε πολλά σημεία παρουσιάζει αντιφάσεις και δεν συνάδει ούτε με την κοινή λογική. Ενδεικτικά αναφέρω ότι η θέση του ότι έλεγξε την διασταύρωση και το φως ως η πορεία του 6 μέτρα πριν την διασταύρωση και ότι συνέχισε να ελέγχει την διασταύρωση καθ' όλη την διάρκεια της εισόδου του σε αυτήν χωρίς να έχει αντιληφθεί οποιοδήποτε όχημα σε αυτήν, δεν έχει συνοχή και απορρίπτεται αφού εάν πράγματι είχε πράξει κάτι τέτοιο, θα είχε αντιληφθεί τόσο το όχημα της Μ.Κ.2 το οποίο όπως και η ίδια η σύγκρουση μαρτυρεί ήταν εκεί αλλά και το όχημα στο οποίο επέβαινε ο Μ.Κ.5 το οποίο ακολουθούσε το όχημα της Μ.Κ.2 σε πολύ κοντινή απόσταση. Επίσης η θέση του ότι έλεγχε συνεχώς την διασταύρωση δεν αναφέρεται στην κατάθεση του προς την Αστυνομία την οποία υιοθέτησε (Τεκμήριο 2) και περαιτέρω όταν ερωτήθηκε σχετικά από την συνήγορο της κατηγορούσας αρχής ανέφερε ότι το μόνο που είχε πράξει πριν εισέλθει στην διασταύρωση ήταν να ελέγξει τα φώτα τροχαίας και την διασταύρωση, 6 μέτρα περίπου από τα φώτα τροχαίας, χωρίς να αναφερθεί στην θέση που πρόβαλε μετά, ότι δηλαδή συνεχώς έλεγχε την διασταύρωση ενώ εισερχόταν σε αυτήν. Επίσης η θέση του ότι είχε αναφέρει στον Αστυνομικό την θέση του ότι έλεγχε συνεχώς την διασταύρωση και ότι αυτός παρέλειψε να το καταγράψει στερείται πειστικότητας και ούτε τέθηκε στον Μ.Κ.1 ενόσω κατέθετε για να δώσει την θέση του και ως εκ τούτου δεν λαμβάνεται υπόψη. Επίσης η θέση του ότι εισήλθε στην διασταύρωση με πράσινο φως βρίσκεται σε πλήρη αντίφαση με την θέση των μαρτύρων κατηγορίας και δη του Μ.Κ.5 ο οποίος ήταν ανεξάρτητος και δεν γνώριζε κανένα εκ των ενεχομένων στο δυστύχημα. Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν αισθάνομαι ότι μπορώ να αποδεχθώ την μαρτυρία του κατηγορούμενου την οποία και απορρίπτω στο σύνολό της. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Πέρα από το εύρημα μου στην σελίδα 3 ανωτέρω αναφορικά με την λειτουργία των φώτων τροχαίας στην επίδικη διασταύρωση και με δεδομένη την πιο πάνω αξιολόγηση, αποτελεί εύρημα μου ότι την 15/5/2009 και περί ώρα 01.00 ο κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα του με αρ. εγγραφής KJW930 στην λεωφόρο 28ης Οκτωβρίου με κατεύθυνση προς λεωφόρο Γρίβα Διγενή και φθάνοντας στην συμβολή των πιο πάνω λεωφόρων, εισήλθε στην λεωφόρο Γρίβα Διγενή ενόσω το φως της πορείας του ήταν κόκκινο και ενώ το φως πορείας της Μ.Κ.2 η οποία οδηγούσε το όχημα της με αρ. εγγραφής KUR909 στην λεωφόρο Γρίβα Διγενή με κατεύθυνση προς κυκλικό κόμβο Κολοκασίδη, έχοντας ως συνεπιβάτες τις μάρτυρες κατηγορίας 3 και 4, ήταν πράσινο. Η Μ.Κ2 είδε το όχημα του κατηγορούμενου όταν εισήλθε στην διασταύρωση ελάττωσε ταχύτητα και προέβη σε ελιγμό προς τα αριστερά χωρίς να μπορέσει να αποφύγει την σύγκρουση. Κατά τον εν λόγω χρόνο ο Μ.Κ.5 ήταν συνοδηγός σε όχημα που οδηγείτο στην λεωφόρο Γρίβα Διγενή λίγο πιο πίσω και πιο αριστερά από το όχημα της Μ.Κ.
2. Το δυστύχημα έγινε κατά την διάρκεια της νύχτας, ο καιρός ήταν αίθριος, η άσφαλτος στεγνή και ο δρόμος φωτιζόταν από πασσάλους οδικού φωτισμού υψηλής έντασης. Η λεωφόρος 28ης Οκτωβρίου είναι διπλής κατευθύνσεως με δύο λωρίδες προς την Γρίβα Διγενή και μία λωρίδα προς την Ηλία Παπακυριακού. Η λεωφόρος Γρίβα Διγενή είναι διπλής κατεύθυνσης με δυο λωρίδες κυκλοφορίας για κάθε κατεύθυνση και διαχωρίζεται από κιγκλίδωμα. Από το δυστύχημα προκλήθηκαν ζημιές ως η κατάθεση του Μ.Κ.1 και τραυματίστηκαν όλοι οι ενεχόμενοι. Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα καταλήγω ότι η ενέργεια του κατηγορούμενου να εισέλθει εντός της επίδικης διασταύρωση με κόκκινο φως ήταν η αποκλειστική αιτία του υπό αναφορά δυστυχήματος. Νοείται βεβαίως, ότι αυτή η ενέργεια του κατηγορούμενου, δηλαδή η παράλειψη ακινητοποίησης του οχήματος του στα φώτα τροχαίας, συνιστά αμέλεια (βλ. Σωτηρίου ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 307 και Καζάκου ν. Αβρααμίδου κ.α.

(2000)1 Α.Α.Δ. 1626, 1639). Ως προς την οδική συμπεριφορά της κατηγορουμένης αρκεί να σημειώσω την πολλάκις νομολογημένη αρχή σύμφωνα με την οποία οι πράξεις του οδηγού ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με δίλημμα το οποίο παρουσιάζεται στο δρόμο δεν κρίνονται μικροσκοπικά αλλά υπό το πρίσμα της διλημματικής κατάστασης που προκάλεσε ο άλλος οδηγός. (Βλ. Ioannou and Another v. Michaelides

(1966)1 C.L.R. 235, Adamis and Another v. Eracleous

(1982)1 C.L.R. 746, 750, 751, Georgiades v. HadjiSavva

(1984)1 C.L.R. 597, Roussou v. Aristodemou

(1989)1 C.L.R. 12, Δημητρίου ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 190, Κωνσταντίνου ν. Φιλίππου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1110, Κυριάκου ν. Φιλίππου

(1992)1 Α.Α.Δ. 642, Παπαχριστοδούλου ν. Χ" Νεοφύτου

(1991)1 Α.Α.Δ. 426, Κασιέρη κ.ά. ν. Κυριάκου

(1997)1 Α.Α.Δ. 1246). Με αυτό το δεδομένο και έχοντας κατά νου τα ευρήματα μου ως αυτά ανωτέρω καταγράφονται καταλήγω ότι η Μ.Κ.2 δεν φέρει ευθύνη για το υπό αναφορά ατύχημα αφού έχοντας δει τον κίνδυνο κατέβαλε προσπάθεια να τον αποφύγει ελαττώνοντας ταχύτητα και στρίβοντας το τιμόνι προς τα αριστερά, χωρίς όπως επιτυχία. Συνακόλουθα καταλήγω ότι κατηγορούσα αρχή απέδειξε τόσο την κατηγορία 1 όσο και την κατηγορία 5 πέραν πάσης πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ως εκ τούτου, κρίνω τον Κατηγορούμενο ένοχο και στις δύο αυτές κατηγορίες. .............. Ν. Μαθηκολώνη Επαρχ. Δικαστής ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο