ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Aντώνη Φανιέρου, Υποθ. Αρ. 30823/11, 6 Δεκεμβρίου, 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEF:2011:15 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Σύνθεση Κακουργιοδικείου Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Αλ. Παναγιώτου, Α.Ε.Δ. Στ. Σταύρου, Ε.Δ. Υποθ. Αρ. 30823/11 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - v -
- Aντώνη Φανιέρου
- Ανδρέα Χαραλάμπους
- Κωνσταντίνου Χατζηαντωνή
- Νεόφυτου Μολέσκη Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 6 Δεκεμβρίου, 2011 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κ. Κέκκος Για κατηγορούμενο 1: κ.κ. Λ. Λουκαϊδης, Μ. Πικής και Μ. Παναγιώτου, Για κατηγορούμενο 2: κ. Γιαλελής (για ν΄ ακούσει απόφαση κ. Χρ. Καμπούρης) Κατηγορούμενοι 1 και 2 παρόντες ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αντιμετωπίζουν κατηγορίες συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος, διάρρηξης γραφείων, εμπρησμού και διέγερσης προς διάπραξη κακουργήματος. Περαιτέρω, είτε από κοινού με τους κατηγορούμενους 2 και 4 είτε ξεχωριστά, αντιμετωπίζουν κατηγορίες συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση, αποδοχής διάπραξης εγκλημάτων, απαίτησης περιουσίας με απειλές, εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό τη διάπραξη ποινικού αδικήματος, κακόβουλης ζημιάς, υποκίνησης άλλου με την απειλή χρήσης βίας για εκτέλεση εγγράφου, κοινής επίθεσης, καθώς και αδικήματα νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Επιπρόσθετα, ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει και κατηγορία για διατήρηση οίκου κυβείας. Το Δικαστήριο αφού όρισε την υπόθεση για ακρόαση στις 23.1.12 επιλήφθηκε αιτήματος της Κατηγορούσας Αρχής για κράτηση των κατηγορουμένων 1 και 2 μόνο (στο εξής οι κατηγορούμενοι), στη βάση ότι αν αφεθούν ελεύθεροι υπάρχει κίνδυνος να διαπράξουν και νέα αδικήματα και κυρίως να επηρεάσουν μάρτυρες. Θα επιληφθούμε άμεσα τον πρώτο λόγο, ότι δηλαδή η απόλυση των κατηγορουμένων εγκυμονεί κινδύνους για διάπραξη νέων αδικημάτων. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής προώθησε το αίτημα του στη βάση του παραδεκτού γεγονότος ότι ο μεν κατηγορούμενος 1 καταδικάστηκε στις 12.1.01 από το Κακουργιοδικείο Λάρνακας στην υπόθεση 8352/00 σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 5 ετών, ο δε κατηγορουμενος 2 ότι καταδικάστηκε στις 4.10.11 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στην υπόθεση 16098/11 σε τρεις μήνες φυλάκιση για τα αδικήματα της παρεμπόδισης αστυνομικού και ελευθέρωσης κρατουμένου. Πρόκειται, υποστήριξε, για ιστορικό που δικαιολογεί την κράτηση των κατηγορουμένων και σε ερώτηση του Δικαστηρίου αν το ιστορικό αυτό αφ΄ εαυτού είναι ικανοποιητικό στοιχείο για άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που έχει επί του ζητήματος, η θέση του ήταν καταφατική. Δεν μας βρίσκει σύμφωνους η εισήγηση του. Η αποτίμηση του υπό εξέταση κινδύνου πρέπει να στηρίζεται σε στοιχεία που να προέρχονται είτε από το ιστορικό του κατηγορούμενου είτε από την ίδια την υπόθεση και τα οποία να θεμελιώνουν εγγενείς ενδείξεις ότι πράγματι ενυπάρχει τέτοιος κίνδυνος. (Βλ. Xατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 45). Δεν είναι όμως τέτοια η υπό κρίση περίπτωση. Το γεγονός και μόνο ότι ο κατηγορούμενος 1 καταδικάσθηκε πριν 10 χρόνια σε ποινή φυλάκισης 5 χρόνων δεν θεμελιώνει τον προβληθέντα κίνδυνο λόγω του χρόνου που παρήλθε και της απουσίας στο μεταξύ περαιτέρω ιστορικού. Παρόμοια, η καταδίκη του κατηγορούμενου 2 σε 3μηνη φυλάκιση για τα αδικήματα της παρεμπόδισης αστυνομικού και ελευθέρωσης κρατουμένου αφεαυτής δεν αποκαλύπτει ότι αν αφεθεί ελεύθερος υπάρχει κίνδυνος διάπραξης νέων αδικημάτων, αφενός μεν γιατί τα αδικήματα στα οποία του επιβλήθηκε 3μηνη φυλάκιση δεν είναι παρόμοια με αυτά που του καταλογίζονται στην παρούσα και αφετέρου είναι ήσσονος σημασίας. Για όλα τα πιο πάνω κρίνουμε ότι δεν τέθηκαν ενώπιον μας επαρκή στοιχεία τα οποία συσχετιζόμενα μεταξύ τους να θεμελιώνουν τον προβληθέντα κίνδυνο και ως εκ τούτου η διακριτική ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο δεν θα ασκηθεί προς την κατεύθυνση ικανοποίησης του αιτήματος. Παρέμεινε ο δεύτερος λόγος, δηλαδή αν οι κατηγορούμενοι αφεθούν ελεύθεροι υπάρχει κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων, ο οποίος προωθήθηκε στη βάση αφενός μεν της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Φανιέρος, Ποιν. Εφ. 177/10.11.11 και αφετέρου της μαρτυρίας που έδωσε ενώπιον μας ο Αρχιλοχίας Γιωρκάτζης. Αναλυτικά:- Οι κατηγορούμενοι αυτής της υπόθεσης παραπέμφθηκαν στις 10.10.11 σε δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου και για εξασφάλιση της παρουσίας του κατηγορούμενου 1 διατάχθηκε η κράτηση του, με το αιτιολογικό ότι οι κατηγορίες που του προσήφθηκαν ήταν σοβαρές και ενόψει της πιθανότητας καταδίκης υπήρχε ορατός κίνδυνος μη προσέλευσης του στη δίκη. Τόσο ο κατηγορούμενος 1 όσο και ο Γενικός Εισαγγελέας εφεσίβαλαν την απόφαση του παραπέμψαντος Δικαστηρίου. Ό,τι εδώ ενδιαφέρει είναι ότι το Εφετείο έκρινε ότι η αναίρεση ενοχοποιητικής κατάθεση για τον κατηγορούμενο 1 από ένα βασικό μάρτυρα, τον Πουτζουρή, με δεύτερη αποενοχοποιητική σε συνάρτηση με ενέργειες που καταγράφηκαν σε ημερολόγια του ΤΑΕ ήταν ικανοποιητικά στοιχεία για πιθανολόγηση επηρεασμού μαρτύρων και στη βάση αυτή διέταξε την κράτηση του μέχρι τη δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου, επισημαίνοντας ότι «.ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων δεν είναι απαραίτητο να προέρχεται από τον ίδιο τον κατηγορούμενο, αλλά μπορεί, να προέρχεται και από συγγενικά ή και δικά του πρόσωπα, όπως στην προκείμενη περίπτωση από το γιο του κατηγορούμενου-εφεσίβλητου. Το ίδιο ίσχυσε και στην υπόθεση Μακαρίτη (ανωτέρω) όπου ο κίνδυνος επηρεασμού προερχόταν από τη σύζυγο του κατηγορούμενου.» Από τις 10.11.11 που εκδόθηκε η αναφερθείσα απόφαση, συμπλήρωσε με τη μαρτυρία του ο Αρχιλοχίας Γιωρκάτζης, έχουν αναιρέσει τα όσα ενοχοποιητικά κατάθεσαν ή ανάφεραν στην αστυνομία εναντίον των κατηγορουμένων ακόμη τρεις
(3)βασικοί μάρτυρες. Ο Adnan Α. και οι Μ. Ηusein και Αras P. που είχαν ενταχθεί στο Σχέδιο Προστασίας Μαρτύρων. Συγκεκριμένα:- Oι Αdnan και Αras είχαν δώσει προφορικές καταθέσεις στην αστυνομία με τις οποίες ενοχοποιούσαν τους κατηγορούμενους σε κάποια από τα αδικήματα που τους καταλογίζονται και ναι μεν τα ονόματα τους δεν περιέχονται στον κατάλογο των μαρτύρων, αλλά η πρόθεση ήταν να προστεθούν ως μάρτυρες κατηγορίας. Όμως στις 15.10.11 ο Adnan έδωσε αποενοχοποιητική κατάθεση από τα κατεχόμενα στο δικηγόρο Α. Καρεκλά - από τον οποίο η αστυνομία πήρε σχετική κατάθεση αναφορικά με τις συνθήκες αναίρεσης της κατάθεσης - ενώ την παραμονή της εμφάνισης των κατηγορουμένων ενώπιον του Κακουργιοδικείου, στις 1.12.11, το ίδιο έπραξαν μέσω άλλου δικηγόρου, του Πασιαρδή, και οι Aras και Husein (M.19 επί του κατηγορητηρίου). Και κατέληξε:- Και οι τρεις πιο πάνω μάρτυρες επικαλέστηκαν στις αναιρετικές τους καταθέσεις ότι τα όσα ενοχοποιητικά κατέθεσαν εναντίον των κατηγορούμενων ήταν προϊόν πιέσεων που δέχθηκαν από την αστυνομία και σ΄ ότι αφορά τις συνθήκες υπό τις οποίες δόθηκαν οι αναιρετικές καταθέσεις η αστυνομία διεξάγει έρευνες. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του κατηγορούμενου 1 αντέκρουσαν το αίτημα για κράτηση του πελάτη τους, υπενθυμίζοντας σε πρώτο στάδιο το τεκμήριο της αθωότητας και διατυπώνοντας παράπονα ότι δημοσιεύματα στον τύπο και δηλώσεις του Αρχηγού της Αστυνομίας τον έχουν στιγματίσει. Επί της ουσίας, διατύπωσαν τη θέση ότι ναι μεν οι νομικές αρχές που διατυπώθηκαν από την Κυπριακή Νομολογία σ΄ ότι αφορά την κράτηση ενός κατηγορούμενου στη βάση του κινδύνου επηρεασμού μαρτύρων είναι οι ίδιες μ΄ αυτές που ακολουθούνται από την Αμερικανική Νομολογία και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), αλλά με μια ουσιαστική διαφορά. Συνίσταται στο ότι δεν είναι επαρκές στοιχείο η αλλαγή καταθέσεων, αλλά είναι αναγκαία η προσκόμιση και μαρτυρίας με την οποία να συνδέονται άμεσα ή έμμεσα οι κατηγορούμενοι με τις αναιρετικές καταθέσεις (Khodorskovskiy v. Russia, Αρ. Αιτ. 5824/04 και Makarov v. Russia, Αρ. Υπ. 15217/07). Τέτοια μαρτυρία, εισηγήθηκαν, ελλείπει στην κρινόμενη περίπτωση και κάλεσαν το Δικαστήριο να προχωρήσει σε υπέρβαση της Κυπριακής Νομολογίας, ανεβάζοντας ανάλογα τον πήχη ώστε λόγω της απουσίας τέτοιας μαρτυρίας να μην ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ του αιτήματος για κράτηση των κατηγορουμένων. Τέλος, ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου 2 αφού υιοθέτησε τις θέσεις που ανέπτυξαν οι συνήγοροι του κατηγορούμενου 1, πρόβαλε ότι οι τρεις
(3)επιπρόσθετοι μάρτυρες που αναίρεσαν τις ενοχοποιητικές τους καταθέσεις έδωσαν πειστικές εξηγήσεις γιατί το έπραξαν και δεν εγείρεται θέμα να έχουν επηρεαστεί από οποιονδήποτε κατηγορούμενο. Έχουμε μελετήσει με την πρέπουσα προσοχή όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μας. Κυρίως την εισήγηση των ευπαιδεύτων συνηγόρων του κατηγορούμενου 1 ότι είναι καιρός να γίνει υπέρβαση της ισχύουσας νομολογίας, ώστε να μην διατάσσεται η κράτηση κατηγορούμενου όταν δεν προσκομίζεται μαρτυρία που να τον συνδέει με την αναίρεση ενοχοποιητικής κατάθεσης και να «ανεβάσουμε τον πήχη» άσκησης της διακριτικής ευχέρειας που έχει το Δικαστήριο επί του θέματος. Προτού όμως καταλήξουμε σε τελικό συμπέρασμα κρίνουμε ότι θα ΄ταν χρήσιμο να παραθέσουμε αυτούσιο το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Φανιέρος (ανωτέρω) που κωδικοποιεί τρόπον τινά τις νομικές αρχές που η κυπριακή νομολογία έχει καθιερώσει επί του ζητήματος:- «H νομολογία μας είναι σαφής αναφορικά με το ζήτημα της πιθανότητας επηρεασμού μαρτύρων. Αυτό που εξετάζει το δικαστήριο είναι το κατά πόσον οι φόβοι της Αστυνομίας για επηρεασμό μαρτύρων είναι εύλογα δικαιολογημένοι, με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα. Ο δικαιολογημένος φόβος ότι ο κατηγορούμενος θα επέμβει με την πορεία της δικαιοσύνης είναι επιτρεπτός λόγος για την κράτηση του. Γενική δήλωση ότι ο κατηγορούμενος θα επέμβει στην πορεία της δικαιοσύνης δεν είναι αρκετή. Θα πρέπει προς τούτο να δοθεί μαρτυρία που υποστηρίζει τη δήλωση (Δέστε: Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Α. 109, Σιημητράς ν. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 397, Χατζήδημητριού ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 245 και Χριστούδιας, ανωτέρω). Από τη στιγμή που διαπιστώνεται η πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων δεν παρέχεται πεδίον εξέτασης της εξασφάλισης της παρουσίας του κατηγορούμενου με εγγύηση (Δέστε: Κωνσταντινίδης, ανωτέρω). Στην υπόθεση Χριστούδια (ανωτέρω) τονίστηκε ότι, και σύμφωνα με τη νομολογία του ΕΔΑΔ, εκείνο που εξετάζεται είναι η ύπαρξη ευλόγως δικαιολογημένου φόβου επηρεασμού μαρτύρων. Στην υπόθεση εκείνη η μαρτυρία που υπήρχε ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου ήταν ότι ο κύριος μάρτυρας κατηγορίας είχε απειληθεί από ανώνυμο πρόσωπο. Το περιεχόμενο της απειλής είχε τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου με κατάθεση του ίδιου του απειληθέντος μάρτυρα. Το Εφετείο έκρινε ότι η μαρτυρία καθιστούσε τους φόβους των διωκτικών αρχών εύλογα δικαιολογημένους. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης (ανωτέρω) η μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου συνίστατο σε επιστολή δύο μαρτύρων κατηγορίας με την οποίαν αυτοί δήλωναν ουσιαστικά την πρόθεση τους να αναιρέσουν προηγούμενη κατάθεση τους με την οποίαν ενέπλεκαν τον κατηγορούμενο. Η μαρτυρία θεωρήθηκε επαρκής για να διαταχθεί η κράτηση του κατηγορουμένου. Στην υπόθεση Μακαρίτης ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 90 τέθηκε και πάλι ζήτημα πιθανότητας επηρεασμού μάρτυρος και τονίστηκε ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει την υποχρέωση να αποδείξει ότι θα υπάρξει επηρεασμός μαρτύρων κατηγορίας, αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος. Το δικαστήριο θα διατάξει την κράτηση ενός κατηγορουμένου αν ικανοποιηθεί ότι υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι υπάρχει κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Στην υπόθεση εκείνη υπήρχε μαρτυρία ότι ήδη είχε εκδηλωθεί προσπάθεια από τη σύζυγο του κατηγορούμενου-εφεσείοντος να επηρεάσει τη βασική μάρτυρα κατηγορίας. Η μαρτυρία κρίθηκε αρκετή για να διαταχθεί η κράτηση του κατηγορουμένου. Η μάρτυρας στην υπόθεση εκείνη είχε δώσει, η ίδια, κατάθεση ότι έγινε προσπάθεια επηρεασμού της από τη σύζυγο του κατηγορουμένου.» Υπό τα περιστατικά της υπόθεσης είναι δεδομένο ότι μέχρι στιγμής τέσσερις
(4)βασικοί μάρτυρες κατηγορίας, μεταξύ των οποίων δύο ενταγμένοι στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων, έχουν αλλάξει τις αρχικές τους καταθέσεις - είτε αυτές ήταν γραπτές είτε προφορικές - από ενοχοποιητικές σε αποενοχοποιητικές για τους κατηγορούμενους. Μαρτυρία που να συνδέει άμεσα ή έμμεσα τους κατηγορούμενους ή συγγενικά τους πρόσωπα με τις εν λόγω αλλαγές δεν έχει προσκομισθεί. Ό,τι επομένως έχει τεθεί ενώπιον μας είναι η δικαιολογία που προβλήθηκε από τους εν λόγω μάρτυρες ότι προέβησαν στις αναιρέσεις διότι οι ενοχοποιητικές τους καταθέσεις ήταν προϊόν πιέσεων που τους άσκησε η αστυνομία. Το κατά πόσο ευσταθεί ή όχι η δικαιολογία αυτή δεν μπορεί να κριθεί στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. Και το μόνο ερώτημα που εγείρεται για το Δικαστήριο είναι αν η απουσία μαρτυρίας που να συνδέει τους κατηγορούμενους ή συγγενικά τους πρόσωπα με τις προαναφερθείσες αλλαγές πλήττει καίρια το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για κράτηση των κατηγορουμένων στη βάση ότι οι φόβοι της αστυνομίας για επηρεασμό μαρτύρων είναι εύλογα δικαιολογημένοι. Έχουμε την άποψη ότι η απάντηση στο ερώτημα που έχουμε θέσει είναι σαφώς αρνητική για δύο λόγους. Ο πρώτος δίδεται από την απόφαση του Εφετείου στην προαναφερθείσα Έφεση 177/11, όπου τονίσθηκε ότι: «Δεν τίθεται θέμα ενισχυτικής μαρτυρίας, όπως θεώρησε το πρωτόδικο δικαστήριο. Χρειάζεται απλά μαρτυρία που να φανερώνει ότι οι φόβοι και οι ανησυχίες της Αστυνομίας είναι γνήσιοι και δικαιολογημένοι». Ο δεύτερος, η διαδοχική αναίρεση των ενοχοποιητικών καταθέσεων από τέσσερεις
(4)βασικούς μάρτυρες κατηγορίας δεν μας φαίνονται ως συμπτώσεις αλλά ως συμπτώματα μιας εξαιρετικά ύποπτης κατάστασης που ακόμη και μάρτυρες ενταγμένοι στο Σύστημα Προστασίας Μαρτύρων αναίρεσαν ενοχοποιητικές για τους κατηγορούμενους καταθέσεις και κάτω απ΄ αυτά τα δεδομένα κρίνουμε ότι οι φόβοι της Αστυνομίας για επηρεασμό μαρτύρων δεν είναι απλώς εύλογα δικαιολογημένοι αλλά άμεσα υπαρκτοί και σε μεγάλο βαθμό έχουν ήδη υλοποιηθεί. Το ότι ελλείπει μαρτυρία που να συνδέει τους κατηγορούμενους ή συγγενικά τους πρόσωπα στη μετουσίωση των ενοχοποιητικών καταθέσεων σε αποενοχοποιητικές, έχουμε την άποψη ότι υπό τα περιστατικά της υπόθεσης δεν πλήττει ουσιωδώς το αίτημα για κράτηση κι αυτό διότι αφενός μεν είναι δεδομένες οι μαζικές αναιρέσεις από βασικούς μάρτυρες κατηγορίας και αφετέρου το οποιοδήπτοε όφελος των αλλαγών είναι οι κατηγορούμενοι που το επωφελούνται. Επομένως αυτό που σε τελική ανάλυση είναι ουσιώδες είναι ότι έγιναν οι αλλαγές ανεξάρτητα από τα πρόσωπα που χρησιμοποιήθηκαν, αν χρησιμοποιήθηκαν για να γίνουν, και όσο και να «ανεβάσουμε τον πήχη» το γεγονός ότι έγιναν τέσσερις
(4)αλλαγές κάτω από ύποπτες συνθήκες παραμένει ως γεγονός αμετάβλητο και ταυτόχρονα αναδύει ως άκρως δικαιολογημένους τους φόβους της αστυνομίας ότι υπάρχει κίνδυνος επηρεασμού και περαιτέρω μαρτύρων. Όσον δε αφορά την επίκληση της υπόθεσης Μakarov (ανωτέρω) δεν συμφωνούμε με την εισήγηση ότι σ΄ αυτή το EΔΑΔ έχει αναγάγει σε γενική αρχή ότι οποτεδήποτε ελλείπει μαρτυρία που να συνδέει ένα κατηγορούμενο ή τους συγγενείς του με απόπειρα επηρεασμού μαρτύρων τότε άνευ ετέρου το αίτημα για κράτηση απορρίπτεται. Τα περιστατικά της εν λόγω υπόθεσης ήταν διαφορετικά από τα περιστατικά της παρούσας. Ο Makarov δικαιώθηκε διότι το Ρωσικό Δικαστήριο διέταξε την κράτηση του στη βάση, μεταξύ άλλων, απειλών συγγενών του εναντίον μάρτυρα στην απουσία έρευνας αν έγιναν τέτοιες απειλές. Στην περίπτωση όμως που εδώ εξετάζεται υπήρξαν διαδοχικές αναιρέσεις ενοχοποιητικών καταθέσεων, οι συνθήκες αναίρεσης των οποίων διερευνώνται και όπως έχει τονισθεί αναδύουν συμπτώματα εξαιρετικά ύποπτης κατάστασης, τα οποία όχι μόνο τεκμηριώνουν ότι οι φόβοι της αστυνομίας είναι εύλογα δικαιολογημένοι αλλά τους επιβεβαιώνουν. Τέλος, σ΄ ότι αφορά την θέση ότι η κράτηση των κατηγορουμένων θα έχει δυσμενείς επιπτώσεις στην προετοιμασία της υπεράσπισης τους έχουμε να παρατηρήσουμε ότι θεωρούμε δεδομένο ότι οι αρμόδιες αρχές των φυλακών θα παράσχουν στους κατηγορούμενους και τους συνηγόρους τους όλες τις αναγκαίες διευκολύνσεις προκειμένου να προετοιμάσουν την υπεράσπισή τους. Για όλα τα πιο πάνω κρίνουμε ότι η διακριτική ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο επί του ζητήματος δεν μπορεί παρά να ασκηθεί υπέρ της ικανοποίησης του αιτήματος και αδυνατούμε να αντιληφθούμε πως η κράτηση των κατηγορουμένων θα τους στερήσει τη δυνατότητα να προετοιμάσουν την Υπεράσπιση τους μέσα στις επόμενες περίπου 50 ημέρες. Διατάσσουμε ως εκ τούτου όπως οι κατηγορούμενοι παραμείνουν υπό κράτηση μέχρι την έναρξη της δίκης ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ (Υπ.) Αλ. Παναγιώτου, Α.Ε.Δ (Υπ.) Στ. Σταύρου Ε.Δ Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /κβπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο