Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Robert Tadeusz Danilczuk, Αρ. Υπόθεσης: 25536/10, 11 Ιανουαρίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:B1 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 25536/10 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Robert Tadeusz Danilczuk, από την Πολωνία Κατηγορούμενου - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Ημερομηνία: 11 Ιανουαρίου 2011 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Γ. Αργυρού Κατηγορούμενος παρών, γι' αυτόν: κα Α. Ιωάννου Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει συνολικά 11 κατηγορίες, στις 9 εκ των οποίων δήλωσε μη παραδοχή. Αυτές αφορούν τα αδικήματα της διάρρηξης κτιρίου και κλοπής, του απαγορευμένου μετανάστη στην Κύπρο, της κλοπής του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής WK 242, της χρήσης αυτού χωρίς ασφάλεια έναντι κινδύνου τρίτου, χωρίς πιστοποιητικό καταλληλότητας, χωρίς άδεια κυκλοφορίας, χωρίς την συναίνεση του ιδιοκτήτη, της έκθεσης διακριτικών σημείων μηχανοκίνητου οχήματος με πρόθεση να παραστήσει ψευδώς την ταυτότητα του και της αφαίρεσης διακριτικών σημείων μηχανοκίνητου οχήματος. Οι δύο κατηγορίες στις οποίες ο κατηγορούμενος δήλωσε παραδοχή αφορούν τα αδικήματα της οδήγησης του προαναφερόμενου οχήματος χωρίς ισχύουσα άδεια οδήγησης και της οδήγησης ενώ η αναλογία αλκοόλης στην εκπνοή του υπερέβαινε το καθορισθέν όριο. Κατά την ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης, ο πρώτος μάρτυρας κατηγορίας ήταν ο αστ. 285 Γεώργιος Γεωργίου, του Τμήματος Μικροπαραβάσεων Λάρνακας. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της κατάθεσης του Μ.Κ.1, η οποία αποτέλεσε μέρος της κύριας εξέτασης του, στις 5.9.2010 έλαβε παράπονο από τον Σωτήρη Κόννου από τη Λάρνακα ότι κλάπηκε το όχημα του μάρκας Nissan διπλοκάμπινο μεταξύ των ημερομηνιών 17-18.7.2010 και ωρών 20.00- 07.
- Στις 6.9.2010, στα γραφεία του ΤΑΕ Λεμεσού, ο Μ.Κ 1 έλαβε θεληματική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, ο οποίος τελούσε υπό σύλληψη για τροχαία αδικήματα, και στην οποία παραδέχθηκε τη διάπραξη του αδικήματος. Ακολούθως ο Μ.Κ. 1 παρέδωσε το εν λόγω όχημα στον παραπονούμενο. Κατόπιν διεξαγωγής δίκης εντός δίκης, η εν λόγω κατάθεση του κατηγορούμενου κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1 στα Πολωνικά και Τεκμήριο 2 στα Ελληνικά. Η κατάθεση του αστ. 266 Α. Περικλέους του ΤΑΕ Λεμεσού κατατέθηκε ως παραδεκτό γεγονός για την αλήθεια του περιεχομένου της, κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου, ως Τεκμήριο
- Όπως αναφέρεται σ' αυτήν, στις 16.2.2010 ο αστ. 266 διενήργησε εξετάσεις σχετικά με διερευνώμενη υπόθεση διάρρηξης και κλοπής του κέντρου με την ονομασία "Dolce" που βρίσκεται στη Λεωφόρο Αμαθούντος αρ. 138, Άγ. Τύχωνας, Λεμεσός, ιδιοκτησίας του Έρμου Δωρίτη. Ο αστ. 266 παρέλαβε διάφορα τεκμήρια, συμπεριλαμβανομένων δειγματοληψίας και αποτυπωμάτων, τα οποία παρέδωσε στον αστ. 2624 στις 18.2.
- Ο αστ. 2624 Γιάννος Τζουβάνης του ΤΑΕ Λεμεσού υιοθέτησε τις καταθέσεις του, η μια ημερ. 12.9.2010, ως μέρος της κύριας εξέτασης του. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της κατάθεσης ημερ. 12.9.2010, στις 16.2.2010 και ώρα 11.00, καταγγέλθηκε από τον Έρμο Δωρίτη ότι μεταξύ των ημερομηνιών 14-15.2.2010 και μεταξύ των ωρών 08.00-08.00 διαρρήχθηκε το μουσικοχορευτικό κέντρο "Dolce", του οποίου είναι διευθυντής και κλάπηκαν 3 ηλεκτρονικοί υπολογιστές αξίας 4500 ευρώ, 3 ταμειακές μηχανές αξίας 4500 ευρώ, 3 μπουκάλες σαμπάνιας μάρκας Crystal Rose αξίας 2040 ευρώ, 30 μπουκάλια από διάφορα οινοπνευματώδη ποτά αξίας 500 ευρώ και ένα κλειδί προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή αξίας 5000 ευρώ. Από επιτόπια εξέταση, ο Μ.Κ. 2 διαπίστωσε ότι η είσοδος/έξοδος επιτεύχθηκε από την αλουμινένια ανοιγόμενη πόρτα του υπογείου του κέντρου η οποία παραβιάστηκε με αιχμηρό όργανο. Στις 18.2.2010 ο Μ.Κ. 2 παρέλαβε τα τεκμήρια από τον αστ. 266, τα οποία παρέδωσε στον αστ. 2822 στις 23.5.2010 για να μεταφέρει στην ΥΠΕΓΕ. Στις 5.9.2010, και ώρα 16.30, ο Μ.Κ. 2 συνέλαβε δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης τον κατηγορούμενο για την εν λόγω υπόθεση και αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε ότι δεν παραδέχεται. Την ίδια μέρα έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, στην οποίαν αρνείται ανάμειξη. Η κατάθεση του κατηγορούμενου στα Πολωνικά κατατέθηκε ως Τεκμήριο 4 και στα Ελληνικά ως Τεκμήριο
- Με βάση το περιεχόμενο της δεύτερης κατάθεσης του, στις 5.9.2010 και ώρα 18.00, ο Μ.Κ. 2 συνέλαβε τον κατηγορούμενο δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης και αφού του επιστήθηκε η προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε ότι δεν παραδέχεται. Κατά την αντεξέταση του ο Μ.Κ.2 είπε ότι κατά την έκδοση του δικαστικού εντάλματος σύλληψης του κατηγορούμενου κατείχε επιστημονική μαρτυρία η οποία συνέδεε τον κατηγορούμενο με την σκηνή της διάρρηξης και κλοπής, και συγκεκριμένα υπάρχει και η Έκθεση της ΥΠΕΓΕ προς τούτο, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Ο παραπονούμενος θυμόταν τα αντικείμενα που είχαν κλαπεί αλλά ήταν εμφανές ότι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές κλάπηκαν γιατί είχε μείνει η σκόνη στο γραφείο όπου ήταν τοποθετημένοι. Ακολούθησε η κατάθεση παραδεκτών γεγονότων από τις 2 πλευρές, με την έγκριση του Δικαστηρίου, και συγκεκριμένα των ακόλουθων εγγράφων: 1) Η κατάθεση του αστ. 2822 Μ. Π"Σωκράτους του ΤΑΕ Λεμεσού, ημερ. 31.8.2010, ως Τεκμήριο
- Σύμφωνα με αυτή, στις 20.5.2010, ο αστ. 2822 παρέλαβε από τον αστ. 2624 τα προαναφερθέντα τεκμήρια τα οποία παρέδωσε την ίδια μέρα στον Υπ/μo Τρισελιώτη της ΥΠΕΓΕ. 2) Η κατάθεση του αστ.18 Χρ. Χριστοδούλου, ημερ. 5.9.2010, ως Τεκμήριο
- Όπως αναφέρεται στην εν λόγω κατάθεση, στις 5.9.2010, ο αστ. 18 ανέλαβε ειδικό καθήκον στην Τροχαία Λεμεσού και περί ώρα 00.45, στην οδό Αγ. Αντρέου ανέκοψε για έλεγχο το αυτοκίνητο που έφερε μπροστά και πίσω πινακίδες εγγραφής με αρ. EMP 769, μάρκας Nissan, διπλοκάμπινο, το οποίο οδηγείτο από τον κατηγορούμενο. Κατόπιν υποβολής του κατηγορούμενου σε προκαταρκτικό και ακολούθως σε τελικό έλεγχο αλκοόλης, ο αστ.18 διενήργησε περαιτέρω έλεγχο από τον οποίον διαπίστωσε ότι ο αριθμός πλαισίου και μηχανής του αυτοκινήτου ανταποκρινόταν στο όχημα με αρ. εγγραφής WK 242, ιδιοκτησίας του Σωτήρη Κόννου, το οποίο ήταν καταγγελθέν ως κλοπιμαίο. Οι πινακίδες εγγραφής με αρ. EMP 769 ανήκουν σε άλλο όχημα, μάρκας Honda Integra, ιδιοκτησίας της Justyna Edyta Potempa, και επομένως ο κατηγορούμενος διέπραττε τα αδικήματα της απόκρυψης διακριτικών στοιχείων, οδήγησης χωρίς άδεια οδηγού, χωρίς πιστοποιητικό ασφάλειας έναντι κινδύνου, χωρίς την συγκατάθεση του ιδιοκτήτη, χωρίς πιστοποιητικό καταλληλότητας και χωρίς άδεια κυκλοφορίας. Ο αστ.18 τον συνέλαβε και αυτός δεν έδωσε απάντηση. Του παρέδωσε γραπτώς τα δικαιώματα του στα Πολωνικά και τον οδήγησε στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων Λεμεσού όπου τον παρέδωσε στον Λοχ.
- 3) Η κατάθεση του Κώστα Ιωάννου ημερ. 6.9.2010 κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Ο κ. Ιωάννου αναφέρει ότι το χωράφι του στην τοποθεσία Βούναρος στη Λεμεσό γειτονεύει με μια μονοκατοικία στην οποία διαμένουν Πολωνοί τους τελευταίους 2-3 μήνες, και στο γκαράζ είχαν ένα αυτοκίνητο ξυλωμένο και γυρτό στη μια μεριά και μια μέρα το μπογιάτιζαν. Αυτό το αυτοκίνητο εξαφανίστηκε από το γκαράζ και έφεραν ένα άσπρο διπλοκάμπινο ή μονοκάμπινο μάρκας Nissan. Ο κ. Ιωάννου αναγνώρισε τον κατηγορούμενο ως ένα από τα άτομα που διέμεναν στο σπίτι και μάλιστα είπε ότι οι κινήσεις τους ήταν εξ αρχής ύποπτες. 4) Η κατάθεση του Σωτήρη Κόννου, ημερ. 5.9.2010, κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Αυτή είναι η καταγγελία του στην αστυνομία για την κλοπή του αυτοκινήτου του με αρ. εγγραφής WK 242, μάρκας Nissan, χρώματος πράσινου, το οποίο κλάπηκε μεταξύ των ημερομηνιών 17-18.7.2010 και ωρών 20.00-07.30, και είχε σταθμεύμενο και κλειδωμένο μπροστά από την οικία του, αξίας 700 ευρώ. Το αυτοκίνητο ήταν σε καλή και λειτουργήσιμη κατάσταση και το οδηγούσε μόνο αυτός. 5) Η κατάθεση του Σωτήρη Κόννου ημερ. 6.9.2010, κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Σε αυτήν ο κ. Κόννου αναγνώρισε το αυτοκίνητο του, παρόλο που άλλαξαν το χρώμα σε άσπρο και τις πινακίδες εγγραφής, και το παρέλαβε. 6) Οι καταθέσεις του διερμηνέα Ανδρέα Ιωάννου, ημερ. 6.9.2010, 6.9.2010 και 5.9.2010, κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 12,13 και 14 αντίστοιχα. Σε αυτές, ο κ. Ιωάννου πιστοποιεί το πιστό των μεταφράσεων από τα Πολωνικά στα Ελληνικά της θεληματικής κατάθεσης του κατηγορούμενου ημερ. 6.9.2010, της ανακριτικής κατάθεσης του κατηγορούμενου ημερ. 5.9.2010 και των υπηρεσιών του κατά την σύλληψη του στο ΤΑΕ Λεμεσού στις 5.9.2010, και στην Τροχαία Λεμεσού στις 5.9.
- 7) Η κατάθεση του Α/Αστ. 571 Δ. Ευσταθίου, ημερ. 6.9.2010, κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Ο Α/Αστ. 571 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο στις 5.9.2010 σε σχέση με τα τροχαία αδικήματα στον αστυνομικό σταθμό Λεμεσού και παρέδωσε το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής WK 242 στον Μ.Κ.1 για περαιτέρω διερεύνηση της κλοπής. 8) Η κατάθεση την οποίαν έλαβε ο Α/Αστ. 571 από τον κατηγορούμενο στα Πολωνικά κατατέθηκε ως Τεκμήριο 16 και η πιστή μετάφραση αυτής στα Ελληνικά κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Ακολούθησε η προφορική μαρτυρία του αστ. 329 Δήμου Κωνσταντινίδη της ΥΑΜ Λεμεσού, ο οποίος υιοθέτησε την κατάθεση του ημερ. 5.9.2010 ως μέρος της κύριας εξέτασης του και δεν αντεξετάστηκε από την συνήγορο υπεράσπισης. Ο Μ.Κ.3 κλήθηκε από τον Μ.Κ. 2 στις 5.9.2010 να διενεργήσει έλεγχο για έναν αλλοδαπό που ενέχετο σε υπόθεση διάρρηξης και κλοπής. Από τις εξετάσεις που διενήργησε μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή, διαπίστωσε ότι πρόκειται για τον Danilczuk Robert Tadeusz, Πολωνό υπήκοο, ημερ. γέννησης 7.3.1965, αρ. φακ. EU09-08134, του οποίου τα στοιχεία εντοπίζονται στο Stop List ως αναζητούμενο πρόσωπο με το μήνυμα ότι απελάθηκε για τη χώρα του βάσει διαταγμάτων κράτησης και απέλασης. Ο αστ.329 ενημέρωσε γι' αυτά τον Μ.Κ.
- Ο επόμενος μάρτυρας ήταν ο Υπ/μος Χρύσανθος Τρισελιώτης της Υπηρεσίας Εγκληματικών Ερευνών. Αφού ο Μ.Κ. 4 αναφέρθηκε στην 18ετή πείρα του στην εν λόγω Υπηρεσία, τα προσόντα και την ειδικότητα του, υιοθέτησε την Έκθεση που ο ίδιος συνέταξε, Τεκμήριο
- Ο Μ.Κ. 4 ανέφερε στο Δικαστήριο ότι στις 20.5.2010 και ώρα 12.20 παρέλαβε από τον αστ. 2822 ένα σφραγισμένο έντυπο Αστ. 65Α καθώς και μία διαφανή τζελλατίνη που φέρει αποτυπώματα με διακριτικά στοιχεία ΑΠ3-ΑΠ
- Οι οδηγίες του ήταν όπως προβεί σε σύγκριση των πιο πάνω αποτυπωμάτων με τα αποτυπώματα που υπήρχαν καταχωρημένα στην συλλογή τους. Ο Μ.Κ. 4 διαπίστωσε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι τα αποτυπώματα ΑΠ3-ΑΠ6 ανήκουν στον Robert Danilczuk. Ο Μ.Κ. 4 αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στις συγκρίσεις που έκανε για να καταλήξει ότι υπάρχει πλήρης ταύτιση και είναι πεπεισμένος ότι τα αποτυπώματα ΑΠ3-ΑΠ6 έγιναν από τον κατηγορούμενο. Τα αποτυπώματα που υπήρχαν καταχωρημένα στο εργαστήριο λήφθηκαν από τον αστ. 2558 Πέτρο Πέτρου από τον κατηγορούμενο στις Κεντρικές Φυλακές στις 15.4.2009, ο αστ. 258 τα μετέφερε στο εργαστήριο την ίδια μέρα και τα αρχειοθέτησε στην συλλογή τους, και έκτοτε βρίσκονται υπό ασφαλή φύλαξη στο εργαστήριο. Μάλιστα, εκτός από αποτυπώματα, λαμβάνεται και η φωτογραφία του εν λόγω προσώπου, και έτσι η φωτογραφία είναι επίσης καταχωρημένη στα αρχεία του εργαστηρίου. Τα αποτυπώματα ΑΠ5 και ΑΠ6 αφορούν το αριστερό παράμεσο και τον αριστερό αντίχειρα αντίστοιχα και είναι με αυτά που έγινε πλήρης ταύτιση με αυτά που υπήρχαν καταχωρημένα στο εργαστήριο, έντυπο Αστ. 59 Α. Ο Μ.Κ. 4 κατέθεσε τα αποτυπώματα/φωτογραφίες σκηνής εγκλήματος ως Τεκμήριο 18, τον Συγκριτικό Πίνακα ως Τεκμήριο 19 και το Δακτυλοσκοπικό Δελτίο, Έντυπο Αστ. 59Α, ως Τεκμήριο
- Ο Μ.Κ.4 κλήθηκε να σχολιάσει την αναφορά του στην Έκθεση, Τεκμήριο 6, κάτω από τον τίτλο « Αποτέλεσμα Εξέτασης» ότι «Τα αποτυπώματα με τα διακριτικά ΑΠ5 και ΑΠ6 ανήκουν στον Robert TADEUSZ DANILCSUK, πλην όμως για σκοπούς Δικαστηρίου χρειάζεται όπως ληφθούν εκ νέου δακτυλικά αποτυπώματα».`Ο Μ.Κ. 4 είπε γι' αυτό ότι όταν γίνει μια ταύτιση αποτυπωμάτων της σκηνής με αποτυπώματα που υπάρχουν στην συλλογή τους, ειδοποιούν τους ανακριτές για την ταύτιση και τους αναφέρουν επίσης ότι όταν συλληφθούν θα πρέπει να ληφθούν εκ νέου αποτυπώματα, να σταλούν στο εργαστήριο για να επιβεβαιωθούν με αυτά που έγινε η ταυτοποίηση και που βρέθηκαν στην σκηνή. Στην υπό κρίση περίπτωση αυτό δεν έγινε για επιβεβαίωση της ταυτότητας των αποτυπωμάτων, όμως εκ πείρας ο μάρτυρας είπε ότι αυτό δεν αλλάζει οτιδήποτε, και είναι πεπεισμένος ότι τα αποτυπώματα ΑΠ5 και ΑΠ6 ταυτίζονται απόλυτα με αυτά που φαίνονται στο έντυπο και λήφθηκαν από τις Κεντρικές Φυλακές. Ο μάρτυρας είπε τέλος ότι για να γίνει αυτή η επιβεβαίωση θα πρέπει είτε το Δικαστήριο να διατάξει τη λήψη αποτυπωμάτων από τον κατηγορούμενο και την σύγκριση αυτών με εκείνα που βρέθηκαν στην σκηνή και φαίνονται στο Έντυπο 59 Α, είτε να παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου ο αστ. 2588 που έλαβε τα αποτυπώματα και τη φωτογραφία, και με τα στοιχεία αυτά να επιβεβαιώσει ότι τα αποτυπώματα του Έντυπου 59 Α ανήκουν στον κατηγορούμενο. Στην επανεξέταση του ο Μ.Κ.4 πρόσθεσε ότι η λήψη νέων αποτυπωμάτων είναι η τακτική που ακολουθείται από την Υπηρεσία τους εδώ και δεκαετίες για αποφυγή οποιουδήποτε λάθους. Ο Έρμος Δωρίτης ήταν ο επόμενος μάρτυρας, ο οποίος υιοθέτησε την κατάθεση του ημερ. 16.2.2010 ως μέρος της κύριας εξέτασης του. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην εν λόγω κατάθεση, ο Μ.Κ. 5 είναι ο ιδιοκτήτης του μουσικοχορευτικού κέντρου "Dolce" στη Λεωφ. Αμαθούντος 138 στον Αγ. Τύχωνα στη Λεμεσό. Στην πρόσοψη του κέντρου είναι ειδικά διαμορφωμένος ο χώρος για να χρησιμοποιείται ως υπαίθριο νυκτερινό κέντρο τους καλοκαιρινούς μήνες. Στη βόρεια πλευρά του υπαίθριου χώρου υπάρχουν 2 μεγάλες δίφυλλες ανοιγόμενες αλουμινένιες πόρτες οι οποίες οδηγούν στον κυρίως χώρο του κέντρου. Εντός του κυρίως χώρου υπάρχει σκάλα η οποία οδηγεί στον υπόγειο χώρο του κέντρου, ο οποίος δεν χρησιμοποιείται από αυτούς, και υπάρχει δίφυλλη ανοιγόμενη αλουμινένια πόρτα στη βόρεια πλευρά του υπογείου. Επίσης υπάρχει εσωτερική σκάλα η οποία οδηγεί στον πρώτο όροφο του κτιρίου όπου βρίσκονται τα γραφεία του κέντρου. Από τις 17.20 μέχρι τις 05.30 καθημερινά υπάρχει φρουρός στο κέντρο. Στις 14.2.2010 και ώρα 08.00, ο Μ.Κ. 5 έφυγε από το κέντρο αφού προηγουμένως έκλεισε και κλείδωσε όλες τις πόρτες και παράθυρα του κέντρου και των γραφείων. Στις 16.2.2010 και ώρα 10.00, ο Μ.Κ. 5 πήγε στο κέντρο και διαπίστωσε ότι η πίσω πόρτα του υπογείου ήταν παραβιασμένη και ανοικτή. Από έλεγχο που διενήργησε στο κέντρο διαπίστωσε ότι κλάπηκαν τα όσα αναφέρονται στην κατάθεση του Μ.Κ. 2 ημερ. 12.9.
- Επίσης από περαιτέρω έλεγχο, ο Μ.Κ. 5 διαπίστωσε ότι εκτός του κέντρου σε ανοικτό χώρο υπήρχε παγωνιέρα με οινοπνευματώδη ποτά, και συγκεκριμένα 10 μπουκάλες αξίας 200 ευρώ, τα οποία πρέπει να μεταφέρθηκαν από τους δράστες, και δίπλα σε τοίχο υπήρχε κρεμασμένο ένα σακάκι φόρμας Nike το οποίο πιθανόν να ανήκει στους δράστες. Η παγωνιέρα εντοπίστηκε εκεί από υπάλληλο του ΣΑΛΑ στις 15.2.2010 και ώρα 08.00, ο οποίος το είπε στον μάρτυρα, αλλά θεώρησε ότι την είχαν ξεχάσει εκεί και δεν το θεώρησε ύποπτο. Κατά την αντεξέταση του η αξία της κλαπείσας περιουσίας αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση και ο Μ.Κ. 5 είπε ότι έχει τις αποδείξεις αγοράς αυτής, όμως δεν του ζητήθηκε να τις παρουσιάσει. Ο μάρτυρας αρνήθηκε επίσης την υποβολή ότι τα εν λόγω αντικείμενα δεν χάθηκαν, λέγοντας ότι αυτά κλάπηκαν και μάλιστα δεν είχε ασφάλεια για να τον καλύψει. Ο τελευταίος μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχής ήταν ο αστ. 2558 Πέτρος Πέτρου, ο οποίος υπηρετεί στην ΥΠΕΓΕ του Αρχηγείου Αστυνομίας. Ο Μ.Κ. 6 είπε στο Δικαστήριο ότι στις 15.4.2009, κατόπιν οδηγιών από τον υπεύθυνο του εργαστηρίου, μετέβη στις Κεντρικές Φυλακές για τον σκοπό λήψης δακτυλικών αποτυπωμάτων των καταδίκων. Ο Μ.Κ. 6 έλαβε δακτυλικά αποτυπώματα και φωτογραφία του κατηγορούμενου, την οποίαν κατέθεσε ως Τεκμήριο 21, και εξήγησε τα στοιχεία που αναφέρονται σε αυτή. Συγκεκριμένα, στο μπροστινό μέρος αναγράφεται ο αριθμός του κατάδικου στις Κεντρικές Φυλακές, η ώρα και η ημερομηνία λήψης της, και το ύψος του κατηγορούμενου. Στο πίσω μέρος αναγράφεται το όνομα και η χώρα καταγωγής του κατηγορούμενου, ο αριθμός του ποινικού μητρώου του και ο αριθμός φακέλου με τον οποίον η φωτογραφία καταχωρείται στα αρχεία του εργαστηρίου. Ο Μ.Κ.6 έλαβε τη φωτογραφία και τα δακτυλικά αποτυπώματα του κατηγορούμενου μέσω της συσκευής Life Scan ηλεκτρονικά και κατέθεσε αντίτυπο της φόρμας των δακτυλικών αποτυπωμάτων του κατηγορούμενου ως Τεκμήριο
- Στο εν λόγω Τεκμήριο, Έντυπο 59 Α, ο μάρτυρας καταχώρησε τα στοιχεία του κατηγορούμενου ενώ ο αριθμός αναφοράς δίνεται αυτόματα από το σύστημα κάθε φορά που λαμβάνονται δακτυλικά αποτυπώματα. Τέλος, ο Μ.Κ.6 είπε ότι κάνει αυτή την εργασία από τον Φεβρουάριο
- Κατά την αντεξέταση του, ο Μ.Κ.6 είπε ότι το Τεκμήριο 18 το έφερε ο Μ.Κ. 4 και είναι με αυτά που έκανε την σύγκριση με τα αποτυπώματα που ο Μ.Κ. 6 έλαβε από τις Κεντρικές Φυλακές, με το Έντυπο 59Α, και προέβη στην ταυτοποίηση τους. Είπε επίσης ότι μόλις ληφθούν τα δακτυλικά αποτυπώματα μέσω του Life Scan, αμέσως αποστέλλονται σε ηλεκτρονική μορφή στο εργαστήριο, και μετά γίνεται η σύγκριση. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή, το Δικαστήριο ικανοποιήθηκε ότι είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου και τον κάλεσε να προβεί σε απολογία αφού του εξήγησε τα δικαιώματα του. Ο κατηγορούμενος επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Κατά την κύρια εξέταση του, ο κατηγορούμενος αναγνώρισε την κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία στις 5.9.2010, Τεκμήριο 4, και πρόσθεσε ότι σε αυτήν δεν ανέφερε όλη την αλήθεια γιατί δεν είχε καταλάβει για ποιο κέντρο του έλεγαν, καθότι του είχαν αναφέρει μόνο το όνομα χωρίς να του πουν τη διεύθυνση του. Στην εν λόγω κατάθεση του, ο κατηγορούμενος αναφέρει ότι ήρθε για πρώτη φορά στην Κύπρο τον Ιανουάριο - Φεβρουάριο 2009, και τον Απρίλιο 2009 καταδικάστηκε από το Δικαστήριο Λάρνακας σε 3 μήνες φυλάκιση για κλοπή. Μετά την κράτηση του για 28 μέρες απελάθηκε από την Κύπρο και γνώριζε ότι δεν μπορούσε να επιστρέψει ξανά. Τον Ιανουάριο 2010 ήρθε στην Κύπρο μέσω του αεροδρομίου Λάρνακας με σκοπό να εργαστεί, ενώ γνώριζε ότι δεν δικαιούτο να μείνει εδώ. Για το αυτοκίνητο ο κατηγορούμενος παρέπεμψε σε προηγούμενη κατάθεση του στη οποίαν αναφέρει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτό βρέθηκε στην κατοχή του και είπε ότι δεν γνώριζε ότι είναι κλοπιμαίο. Αναφορικά με τη διάρρηξη, ο κατηγορούμενος αναφέρει ότι δεν γνωρίζει πού είναι το κέντρο "Dolce" , και, όπως του εξήγησε ο αστυνομικός πού είναι αυτό, δεν πήγε ποτέ ούτε σαν πελάτης. Ούτε γνωρίζει πώς βρέθηκαν τα αποτυπώματα του εκεί. Κατά την προφορική του μαρτυρία, ο κατηγορούμενος είπε ότι όταν ήρθε στην Κύπρο, ο εργοδότης του και 2 φίλοι του, τους οποίους κατονόμασε, ήθελαν να αφήσουν ένα άστεγο στον τόπο εκείνο, και όταν έφθασαν εκεί, ο κατηγορούμενος είδε ένα τόπο σκοτεινό, όμως δεν έκλεψαν οτιδήποτε, δεν ήταν κανείς εκεί και έφυγαν. Ακολούθως ο κατηγορούμενος είπε ότι από εκεί ήθελαν να πάρουν τον άστεγο, ο ίδιος δεν είδε φρουρό εκεί, και όταν ήταν φυλακή έμαθε ότι το κέντρο ονομαζόταν "Dolce". Μάλιστα ο κατηγορούμενος είπε στην αστυνομία αυτή τη θέση, αλλά του είπαν να το πει στο Δικαστήριο. Ανέφερε ότι πήγαν εκεί γύρω στις 12 το μεσημέρι, έψαχναν για τον άστεγο τον οποίο τελικά δεν βρήκαν εκεί, και πρέπει να άγγισε στο μέρος εκεί. Στην αντεξέταση του ο κατηγορούμενος δεν θυμόταν ακριβώς πότε πήγε στο κέντρο, λέγοντας ότι πρέπει να ήταν λίγο μετά που ήρθε στην Κύπρο, τον Ιανουάριο
- Δεν είπε στην κατάθεση του για τον άστεγο γιατί δεν είχε καταλάβει καλά και δεν έδωσε σημασία. Είπε ακόμα ότι ένας φίλος του ήθελε με δική του πρωτοβουλία να τον πάρει εκεί, για να τον βοηθήσει σε μια δουλειά, και συγκεκριμένα να στήνει σκαλωσιές σε άλλη οικοδομή, και απλώς έψαχναν τον άστεγο στο κέντρο, το οποίο τώρα ξέρει γιατί συνδύασε τη διαδρομή και του το έδειξαν. Ο κατηγορούμενος είπε ότι δεν έχει σχέση με την κλοπή, και δεν βρέθηκαν τα δακτυλικά του αποτυπώματα ούτε στα κλοπιμαία ούτε στο σακάκι στο οποίο έκανε αναφορά ο Μ.Κ.
- Η κεντρική πόρτα ήταν κλειστή με αλυσίδες και από έξω και από μέσα, και αυτοί μπήκαν από μια πόρτα κάτω η οποία ήταν ανοικτή και το κλειδί κρεμόταν στο ένα φύλλο της πόρτας. Ακόμα είπε ότι το κέντρο φαινόταν υπό ανακαίνιση και υπήρχε μεγάλη ακαταστασία μέσα σε αυτό. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε την υποβολή ότι παραβίασε την αλουμινένια πόρτα με αιχμηρό όργανο και είπε ότι αυτό θα ήταν αδύνατο αφού ο ιδιοκτήτης του κέντρου είπε ότι υπήρχε φρουρός, παρόλο που οι ίδιοι δεν τον είδαν εκεί. Αρνήθηκε ακόμα ότι πήρε ποτά λέγοντας ότι παίρνει φάρμακα κι έτσι δεν καταναλώνει αλκοόλ. Όταν ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής του υπέβαλε ότι κατά την σύλληψη του ήταν μεθυσμένος, αυτός είπε ότι μπορεί να συμβεί όταν πιει πολύ λίγο και μόνο μπύρα, ενώ δεν πίνει βότκα. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ότι βρέθηκαν τα δακτυλικά του αποτυπώματα σε μπουκάλια έξω από το κέντρο ή ότι οποιοσδήποτε άλλος έκλεψε από εκεί κάτι. Είπε ακόμα ότι κάνει πολλές δουλειές και κρατά ταμεία κι έτσι δεν ήταν λογικό να κλέψει ταμειακές μηχανές. Σε υποβολή ότι θα έπρεπε να καλέσει τα άτομα που ο ίδιος κατονόμασε ως μάρτυρες στο Δικαστήριο για να επιβεβαιώσουν την εκδοχή του, ο κατηγορούμενος είπε ότι μόνο ο εργοδότης του είναι φίλος του, ενώ δεν ξέρει πού βρίσκονται οι άλλοι και ο ένας καταδικάστηκε. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ότι είναι απαγορευμένος μετανάστης στην Κύπρο και ότι το αυτοκίνητο ήταν κλεμμένο, και αυτό το έμαθε αργότερα. Ένας φίλος του το άφησε κοντά του και μπήκε μέσα και θα του έδινε τα χρήματα που του χρωστούσε, και τον ανέκοψε η αστυνομία. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ και στο περιεχόμενο των άλλων 2 καταθέσεων τις οποίες έδωσε ο κατηγορούμενος. Συγκεκριμένα, στην κατάθεση του ημερ. 6.9.2010, Τεκμήριο 2, αναφέρει ότι μια μέρα μέσα στον Ιούλιο πήγε στη Λάρνακα με το ποδήλατο του και αφού συνάντησε μια κοπέλα γύρω στις 20.30 για μια ώρα περίπου, έπρεπε να επιστρέψει πίσω στη Λεμεσό. Βρήκε το αυτοκίνητο το διπλοκάμπινο το άσπρο έξω από ένα σπίτι με τα κλειδιά πάνω, το ξεκίνησε, πήρε το ποδήλατο στο βενζινάδικο που το είχε αφήσει πριν και επέστρεψε στη Λεμεσό. Την επόμενη μέρα πήγε με το αυτοκίνητο σε ένα ύψωμα κοντά στην Ερήμη όπου βρίσκονται πολλά εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα, βρήκε ένα παλιό αυτοκίνητο, πήρε τους αριθμούς εγγραφής του και τους έβαλε στο αυτοκίνητο που είχε κλέψει το προηγούμενο βράδυ. Τους αριθμούς εγγραφής που είχε το κλαπέν αυτοκίνητο τους πέταξε, δεν θυμόταν όμως πού. Τις επόμενες 2 μέρες έβαψε το αυτοκίνητο με άσπρη μπογιά που του είχε μείνει από τη δουλειά, δεν είπε σε κανένα ότι έκλεψε το αυτοκίνητο και απολογείται γι'αυτό, το οποίο έκανε σε ώρα ανάγκης. Στην προγενέστερη του κατάθεση ημερ. 5.9.2010, Τεκμήριο 17, που αφορά τα τροχαία αδικήματα, ο κατηγορούμενος είπε τα ακόλουθα. Τον Ιανουάριο 2010 ήρθε στην Κύπρο μέσω του αεροδρομίου Λάρνακας και διέμενε με έναν ομοεθνή του στον Ύψωνα σε διεύθυνση που δεν γνωρίζει, όμως είναι σε θέση να δείξει το σπίτι αυτό. Ο ίδιος ασχολείται μόνος με οικοδομικές εργασίες για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Στις 4.9.2010 πήγε μόνος του σε μια δισκοθήκη και εκεί βρήκε άλλους Πολωνούς τους οποίους γνώριζε εξ όψεως. Αφού ήπιε λίγες μπύρες, την ώρα που θα έφευγε ένας Πολωνός, του οποίου γνωρίζει μόνο το όνομα, Tomek, του ζήτησε να οδηγήσει το αυτοκίνητο του σε ένα κοντινό χώρο στάθμευσης για να κοιμηθεί μέσα, επειδή ήταν πολύ μεθυσμένος. Το αυτοκίνητο ήταν ένα διπλοκάμπινο Nissan άσπρο. Μόλις το οδήγησε, τον ανέκοψε η αστυνομία και είχε συνεπιβάτη τον Tomek και ακόμα 3 Πολωνούς. Η αστυνομία του έκανε αλκοτέστ, οι άλλοι Πολωνοί έφυγαν και συνέλαβαν αυτόν επειδή ήταν μεθυσμένος. Δεν κατέχει άδεια οδήγησης ούτε και είχε στην Κύπρο ασφάλεια. Δεν γνώριζε ότι το αυτοκίνητο ήταν κλεμμένο, ούτε πού το βρήκε ο Tomek ούτε είχε σχέση με το αυτοκίνητο. Κατά την αγόρευση του ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής εισηγήθηκε ότι η μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας είναι καθ' όλα αξιόπιστη, συνδέει τον κατηγορούμενο με τα υπό κρίση αδικήματα, και, περαιτέρω, με βάση το περιεχόμενο της θεληματικής κατάθεσης του κατηγορούμενου και της δικής του ομολογίας, αυτός πρέπει να κριθεί ένοχος σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Αντίθετη ήταν η εισήγηση της συνηγόρου υπεράσπισης, η οποία επικεντρώθηκε στην κατηγορία της διάρρηξης και ανέφερε ότι η απλή και γενική αναφορά του Μ.Κ. 5 για την περιουσία που κλάπηκε και την αξία αυτής δεν είναι ικανή, χωρίς περαιτέρω αποδείξεις και στοιχεία, να στοιχειοθετήσει το εν λόγω αδίκημα, έστω και αν ο κατηγορούμενος συνδέθηκε επιστημονικά με τον χώρο. Έχω παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν για την Κατηγορούσα Αρχή ενώπιον του Δικαστηρίου. Αρχικά αναφέρω ότι τόσο ο Μ.Κ.1 όσο και ο Μ.Κ.2 έκαναν πολύ καλή εντύπωση ως ειλικρινείς και κρίνονται αξιόπιστοι από το Δικαστήριο. Η μαρτυρία του Μ.Κ.1 περιορίστηκε ουσιαστικά στις συνθήκες λήψης της θεληματικής κατάθεσης του κατηγορούμενου, η οποία έγινε αποδεκτή ως τέτοια κατόπιν διεξαγωγής δίκης εντός δίκης. Ο εν λόγω μάρτυρας ουδόλως αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση παρά μόνο του τέθηκε η υποβολή ότι ο κατηγορούμενος δεν έκλεψε το αυτοκίνητο, κάτι για το οποίο ο μάρτυρας έδωσε σαφή, άμεση και ικανοποιητική απάντηση ότι τόσο η μαρτυρία όσο και η κατάθεση του κατηγορούμενου επιβεβαιώνουν αυτό το συμπέρασμα. Ο Μ.Κ.2 με την σειρά του αναφέρθηκε στις δικές του ενέργειες στο πλαίσιο διερεύνησης της υπόθεσης διάρρηξης, και κατά την αντεξέταση του ήταν ευθύς και άμεσος στις απαντήσεις του αναφορικά με τη δική του διαπίστωση για το ότι αντικείμενα κλάπηκαν από το κέντρο και την ύπαρξη της επιστημονικής μαρτυρίας που κατείχε. Αυτοί οι 2 μάρτυρες έδωσαν μια ολοκληρωμένη και σαφή εικόνα των ενεργειών τους κι έτσι η μαρτυρία τους κρίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο στο σύνολο της. Η μαρτυρία που κατατέθηκε υπό μορφή παραδεκτών γεγονότων για την αλήθεια του περιεχομένου της, με την έγκριση του Δικαστηρίου, και συγκεκριμένα τα Τεκμήρια 3 και 7-15, γίνεται πλήρως και ανεπιφύλακτα αποδεκτή από το Δικαστήριο, εφόσον δεσμεύει και τις 2 πλευρές. Σχετικά παραπέμπω στην υπόθεση Γιαννίδης v. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 143. Είναι επίσης κοινώς παραδεκτό ότι ο κατηγορούμενος προέβη στις καταθέσεις, Τεκμήρια 16 και 17, το περιεχόμενο των οποίων θα αξιολογηθεί στο κατάλληλο στάδιο. Ο Μ.Κ.3 με την σειρά του αναφέρθηκε στον έλεγχο που προέβη μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή της ΥΑΜ για να αναφέρει στην κατάθεση του το καθεστώς άφιξης και παραμονής του κατηγορούμενου στην Κύπρο. Η μαρτυρία του ουδόλως αμφισβητήθηκε ή αντικρούστηκε από την υπεράσπιση, αφού ο εν λόγω μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Επομένως η μαρτυρία του κρίνεται αξιόπιστη και γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο. Ο Μ.Κ.4 δημιούργησε πολύ θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Με βάση την πολυετή πείρα του και την ειδικότητα του, οι οποίες και πάλι παρέμειναν αδιαμφισβήτητες, ικανοποιούμαι ότι ο αν λόγω μάρτυρας είναι ειδικός εμπειρογνώμονας στον τομέα των συγκρίσεων δακτυλικών αποτυπωμάτων. Για το θέμα αυτό χρήσιμη αναφορά γίνεται στις υποθέσεις Θεοσκέπαστη Φαρμ v. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 984, Ευαγγέλου v. Αμπίζας
(1982)2 Α.Α.Δ. 41 και Νικολάου v. Σταύρου
(1982)1 (Β) Α.Α.Δ.
- Επίσης η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη σαφήνεια και σταθερότητα, δίνοντας όλες τις αναγκαίες επεξηγήσεις και λεπτομέρειες αναφορικά με την εργασία που διεξήγαγε στο πλαίσιο των συγκρίσεων που έκανε, με την κατάθεση και των απαραίτητων τεκμηρίων, έτσι ώστε ο μάρτυρας να έδωσε μιαν καθ΄ όλα διαφωτιστική και εμπεριστατωμένη άποψη για τα συμπεράσματα και ευρήματα του. Μάλιστα ο μάρτυρας φάνηκε ειλικρινής, αμερόληπτος και αντικειμενικός, αφού δεν δίστασε να αναφέρει στο Δικαστήριο γιατί η πρακτική του εργαστηρίου είναι η λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων και εκ νέου σύγκριση τους μετά την σύλληψη του υπό αναφορά ατόμου και ποια μαρτυρία χρειάζεται για να καλυφθεί αυτή η παράλειψη στην προκειμένη περίπτωση. Ο Μ.Κ.5 φάνηκε επίσης ειλικρινής και γενικά έπεισε το Δικαστήριο για την αξιοπιστία του. Η κατάθεση του που αποτέλεσε μέρος της κύριας εξέτασης του ήταν καθαρή και ολοκληρωμένη, και κατά την αντεξέταση του οι γενικές υποβολές εκ μέρους της υπεράσπισης για την αμφισβήτηση τόσο της κλοπιμαίας περιουσίας του όσο και της αξίας αυτής δεν είναι ικανή να πλήξει την αξιοπιστία του. Ο μάρτυρας είναι ο ιδιοκτήτης του επίδικου υποστατικού και επομένως γνωρίζει την περιουσία που κατείχε στο κέντρο του και μάλιστα είπε ότι είχε αποδείξεις της αγοράς και αξίας αυτών, οι οποίες όμως δεν ζητήθηκαν από την αστυνομία αλλά ούτε και από την συνήγορο υπεράσπισης. Τέλος, ο Μ.Κ. 6 κρίνεται και πάλι ως ειδικός στον τομέα λήψης αποτυπωμάτων, εν όψει της πείρας του ( κάτι που και πάλι δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση) και η μαρτυρία του κρίνεται αξιόπιστη, αντικειμενική και αποδεκτή από το Δικαστήριο. Ο μάρτυρας επεξήγησε τον τρόπο λήψης των αποτυπωμάτων από τον κατηγορούμενο, τη λειτουργία του συστήματος και κατέθεσε όλα τα απαραίτητα τεκμήρια προς επιβεβαίωση των ισχυρισμών του. Με βάση όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή προσκόμισε αξιόπιστη μαρτυρία η οποία γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της. Αντίθετα, ο κατηγορούμενος, κατά την ένορκη του μαρτυρία, δεν άφησε καλή εικόνα και γενικά δεν έπεισε για την αλήθεια των ισχυρισμών του. Αρχικά επισημαίνω ότι η προφορική του μαρτυρία στο σύνολο της παρουσιάζει μιαν συγχυσμένη και αντιφατική εκδοχή των γεγονότων, ειδικότερα αναφορικά με το θέμα της διάρρηξης και κλοπής του κέντρου, και μάλιστα που δεν ανταποκρίνεται στη λογική. Ο κατηγορούμενος ξεκίνησε την κύρια εξέταση του λέγοντας ότι πήγε στο επίδικο κέντρο με κάποιους φίλους του για να πάρουν εκεί κάποιον άστεγο, για να πει αμέσως μετά ότι εκεί πήγαν για να τον βρουν και όχι για να τον αφήσουν. Η περιγραφή του τόσο κατά την κύρια εξέταση του όσο και κατά την αντεξέταση του για το πώς πέτυχαν είσοδο εντός του κέντρου παρουσιάζει σύγχυση και μάλιστα για πρώτη φορά στην αντεξέταση του μιλά για δουλειά που ο φίλος του ήθελε να πάρει τόσο τον ίδιο όσο και τον άστεγο. Επίσης, σε κάποια σημεία της αντεξέτασης του ο κατηγορούμενος απαντούσε με επιχειρήματα χωρίς να μπορέσει όμως να υποστηρίξει με πειστικότητα τις θέσεις του. Ακόμα, η αναφορά του για πρώτη φορά στη λήψη φαρμάκων κατά την αντεξέταση του και η θέση του αναφορικά με την κατανάλωση ποτού διακρίνεται από μιαν αφέλεια και επιπολαιότητα και δεν παρουσιάζει συνοχή και λογική. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι η αξιοπιστία του κατηγορούμενου πλήττεται καίρια από το γεγονός ότι αυτή έρχεται σε αντίθεση με τα παραδεκτά γεγονότα και κυρίως με το περιεχόμενο των καταθέσεων που ο ίδιος έδωσε στην αστυνομία. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος δίνει μιαν εντελώς διαφορετική εκδοχή των γεγονότων αναφορικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες το αυτοκίνητο βρέθηκε στην κατοχή του στις καταθέσεις του και στην προφορική του μαρτυρία. Ειδικότερα, στο Τεκμήριο 17 ο κατηγορούμενος αναφέρει ότι το αυτοκίνητο ήταν άσπρο και ο φίλος του, του ζήτησε να το οδηγήσει σε κάποιον χώρο στάθμευσης για να κοιμηθεί, ενώ στο Τεκμήριο 5 ο κατηγορούμενος δίνει μιαν εκδοχή για το πώς βρέθηκε το αυτοκίνητο στην κατοχή του, κατόπιν παράκλησης κάποιου φίλου του, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι κλοπιμαίο, και χωρίς να αναφέρει τη λεπτομέρεια για το πού θα το πήγαινε. Την επομένη, ο κατηγορούμενος δίνει νέα κατάθεση, το Τεκμήριο 2, που έγινε αποδεκτή κατόπιν διεξαγωγής δίκης εντός δίκης, στην οποίαν παραδέχεται την κλοπή του αυτοκινήτου και δίνει εκτενή περιγραφή όλων των γεγονότων, ακόμα και για την αλλαγή χρώματος αυτού και των πινακίδων εγγραφής. Η θέση του για το αυτοκίνητο, όπως αυτή περιγράφεται στο Τεκμήριο 2, συνάδει επίσης με το περιεχόμενο της κατάθεσης του κ. Ιωάννου, Τεκμήριο 9, η οποία αποτελεί παραδεκτό γεγονός, σύμφωνα με την οποίαν το εν λόγω όχημα βρισκόταν στην οικία όπου διέμενε ο κατηγορούμενος με άλλους ομοεθνείς του. Όμως, κατά την αντεξέταση του ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε σε χρήματα που του όφειλε ο φίλος του, κάτι που για πρώτη φορά προβάλλεται και που έρχεται σε πλήρη διαφοροποίηση των προηγούμενων θέσεων του στις καταθέσεις του. Στην υποβολή του συνήγορου της Κατηγορούσας Αρχής ότι είναι απαγορευμένος μετανάστης, ο κατηγορούμενος αρνήθηκε κάτι τέτοιο, ενώ στην κατάθεση του, Τεκμήριο 5, την οποίαν δεν αρνήθηκε ότι είπε και ούτε αμφισβήτησε το μέρος που αναφέρεται στο θέμα αυτό, λέγει ευθαρσώς ότι επέστρεψε στην Κύπρο κατόπιν καταδίκης του για κλοπή και απέλασης του στη χώρα του, γνωρίζοντας ότι δεν δικαιούτο να επιστρέψει και διαμείνει εδώ. Ακόμα, η θέση του η οποία ήταν κάπως ασαφής κατά την αντεξέταση του ότι μπορεί να ήπιε πολύ λίγο, στην υποβολή ότι κατά την σύλληψη του ήταν μεθυσμένος, αναιρείται από τον ίδιο στην κατάθεση του, Τεκμήριο 17, όπου παραδέχεται ότι ήπιε λίγες μπύρες, του έκαναν αλκοτέστ και τον συνέλαβαν επειδή ήταν μεθυσμένος, λέγοντας επίσης ότι δεν είχε άδεια οδηγού ούτε ασφάλεια. Ακόμα, υπάρχει και το παραδεκτό γεγονός της απάντησης του κατηγορούμενου στον αστ.18 ότι ήπιε 3 μπύρες, όπως αναφέρεται στο Τεκμήριο
- Τέλος, για τη διάρρηξη, στην κατάθεση του, Τεκμήριο 5, αναφέρει ότι ουδέποτε πήγε στο εν λόγω κέντρο, ενώ κατά τη μαρτυρία του έθεσε τον εαυτό του εντός αυτού κάτω από τις συνθήκες που περιγράφονται και σχολιάζονται πιο πάνω, δίνοντας και εξήγηση για τον εντοπισμό των δακτυλικών αποτυπωμάτων του. Η εξήγηση που προσπάθησε να προβάλει στο Δικαστήριο αναφορικά με το γιατί δεν ανέφερε οτιδήποτε για τη μετάβαση του στο κέντρο επειδή δεν κατάλαβε για ποιο μιλούσαν και δεν του είπαν διεύθυνση παρά μόνο όνομα, δεν ευσταθεί για τον απλούστατο λόγο ότι ο ίδιος ο κατηγορούμενος στην κατάθεση του λέει ρητά ότι ο αστυνομικός που έλαβε την κατάθεση, ο Μ.Κ.2, του εξήγησε πού είναι το κέντρο, επομένως ο κατηγορούμενος είχε πληροφορηθεί για το κέντρο και πού αυτό βρισκόταν. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται πιο πάνω, καταλήγω ότι η προφορική μαρτυρία του κατηγορούμενου δεν μπορεί να γίνει πιστευτή και ως εκ τούτου απορρίπτεται στο σύνολο της. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι οι καταθέσεις τις οποίες ο κατηγορούμενος έδωσε στην αστυνομία, στον βαθμό που περιέχουν παραδοχές για τα υπό κρίση αδικήματα, αποτελούν αποδεκτή μαρτυρία εναντίον του, νοουμένου ότι το Δικαστήριο ικανοποιηθεί τόσο για τη θεληματικότητα αυτών όσο και για την αλήθεια του περιεχομένου τους. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Καυκαρής ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 203 και Ανδρέου ν. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 166 στην οποία γίνεται αναφορά στην υπόθεση R v. Sfongaras 22 C.L.R.
- Η κατάθεση του κατηγορούμενου, Τεκμήριο 2, περιέχει παραδοχή του για την κλοπή του οχήματος WK
- Αυτή η κατάθεση έγινε αποδεκτή ως Τεκμήριο κατόπιν διεξαγωγής δίκης εντός δίκης, όμως πρέπει να αξιολογηθεί ξανά στο πλαίσιο της κυρίως δίκης. Καμία αναφορά δεν έγινε σε αυτή από τον κατηγορούμενο κατά τη μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου. Αυτή η παραδοχή του επαληθεύεται σε κάποιον βαθμό από την κατάθεση του ιδιοκτήτη του οχήματος, Τεκμήριο 10, αναφορικά με την κλοπή του , το χρώμα του και τον χρόνο κλοπής αυτού, και από την κατάθεση του κ. Ιωάννου, Τεκμήριο 9, η οποία επιβεβαιώνει την ύπαρξη του αυτοκινήτου στην οικία όπου διέμενε ο κατηγορούμενος. Η κατάθεση του κατηγορούμενου, Τεκμήριο 5, περιέχει παραδοχή του για το ότι εισήλθε παράνομα στην Κυπριακή Δημοκρατία καθότι δεν δικαιούτο, και αυτό το σκέλος της κατάθεσης του υιοθετήθηκε πλήρως από τον κατηγορούμενο κατά την κύρια εξέταση του, και επιβεβαιώνεται μάλιστα από τη μαρτυρία του Μ.Κ.3, όπως αναφέρει στην κατάθεση του, Έγγραφο 4, που αποτέλεσε την κύρια εξέταση του. Τέλος, στην κατάθεση του, Τεκμήριο 17, η οποία και πάλι κατατέθηκε στο Δικαστήριο με τη σύμφωνη γνώμη των 2 πλευρών, και ουδόλως αμφισβητήθηκε από τον κατηγορούμενο, περιέχει παραδοχή για την οδήγηση του αυτοκινήτου χωρίς ασφάλεια, και αυτή η θέση επιβεβαιώνεται από την κατάθεση του αστ.18, Τεκμήριο 8, η οποία αποτέλεσε παραδεκτό γεγονός. Ως εκ τούτου, οι ομολογίες/παραδοχές του κατηγορούμενου, όπως αναφέρονται πιο πάνω, θεωρούνται θεληματικές και αληθείς ως προς το περιεχόμενο τους, αναφορικά με αυτά τα γεγονότα, επιβεβαιώνονται και από ανεξάρτητη μαρτυρία, και έτσι αποτελούν μαρτυρία εναντίον του κατηγορούμενου. Με βάση την αξιολόγηση της μαρτυρίας, καταλήγω ότι τα ευρήματα του Δικαστηρίου αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης είναι ως ακολούθως. Στις 16.2.2010 και περί ώρα 11.00, ο Μ.Κ.5, ιδιοκτήτης του κέντρου με την ονομασία "Dolce" που βρίσκεται στη Λεωφ. Αμαθούντος 138 στον Αγ. Τύχωνα, κατάγγειλε στην αστυνομία, και ειδικά στον Μ.Κ.2, ότι στις 16.2.2010 και περί ώρα 10.00 το πρωί, όταν πήγε στο κέντρο, διαπίστωσε ότι η πίσω πόρτα του υπογείου ήταν παραβιασμένη και ανοικτή. Ο Μ.Κ. 5 έφυγε από το κέντρο στις 14.2.2010 και ώρα 08.00, αφού κλείδωσε όλες τις πόρτες και τα παράθυρα του κέντρου και των γραφείων, ενώ μεταξύ 17.20 το απόγευμα μέχρι τις 05.30 το πρωί υπάρχει φρουρός στο κέντρο. Με βάση τον έλεγχο που έκανε, διαπίστωσε ότι κλάπηκαν από το κέντρο 3 ηλεκτρονικοί υπολογιστές αξίας 4500 ευρώ, 3 ταμειακές μηχανές αξίας 4500 ευρώ, 3 μπουκάλες σαμπάνιας μάρκας Crystal Rose αξίας 2040 ευρώ, 30 μπουκάλια από διάφορα οινοπνευματώδη ποτά αξίας 500 ευρώ και ένα ειδικό κλειδί προγράμματος των ταμειακών μηχανών αξίας 5000 ευρώ. Επίσης, διαπίστωσε ότι εκτός του κέντρου σε ανοικτό χώρο υπήρχε παγωνιέρα με οινοπνευματώδη ποτά, και συγκεκριμένα 10 μπουκάλες αξίας 200 ευρώ, τα οποία πρέπει να μεταφέρθηκαν από τους δράστες και δίπλα υπήρχε ένα κρεμασμένο σακάκι φόρμας Nike το οποίο πιθανόν να ανήκει στους δράστες. Η παγωνιέρα με τα οινοπνευματώδη ποτά βρέθηκε εκτός του κέντρου από υπάλληλο του ΣΑΛΑ στις 15.2.2010 και ώρα 08.00, επομένως προκύπτει ότι η παραβίαση στο κέντρο έγινε μεταξύ την ημερομηνιών 14-15.2.
- Ο Μ.Κ.2 μετέβη στην σκηνή όπου διαπίστωσε ότι η είσοδος/έξοδος επιτεύχθηκε από την αλουμινένια ανοιγόμενη πόρτα του υπογείου του κέντρου η οποία παραβιάστηκε με αιχμηρό όργανο. Ο αστ.266 Α. Περικλέους του ΤΑΕ Λεμεσού, την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 13.10-13.55, έλαβε από την σκηνή ως τεκμήρια μια αθλητική φόρμα Nike, η οποία έφερε κηλίδες που έμοιαζαν με αίμα, κρεμασμένη σε προεξέχον σίδερο στην πίσω εξωτερική πλευρά του κέντρου, με διακριτικό ΑΠ-1, δειγματοληψία από οθόνη ταμειακής μηχανής στο πάτωμα στην πίσω εξωτερική πλευρά του κέντρου, με διακριτικό ΑΠ-2, αποτύπωμα επί γυάλινης μπουκάλας βότκας Absolute εντός πλαστικού δοχείου σε χωράφι στην πίσω εξωτερική πλευρά του κέντρου, με διακριτικό ΑΠ-3, αποτύπωμα επί χάρτινου δοχείου ποτού μάρκας Remy Martin που μετακινήθηκε εντός γραφείου του κέντρου, με διακριτικό ΑΠ-4, αποτύπωμα επί 2ου χάρτινου δοχείου μάρκας Remy Martin που μετακινήθηκε εντός γραφείου του κέντρου, με διακριτικό ΑΠ-5, και αποτύπωμα επί δοχείου μεταλλικής σαμπανιέρας, εσωτερικά, που μετακινήθηκε εντός γραφείου του κέντρου, με διακριτικά ΑΠ-
- Ο αστ. 266 συσκεύασε και σφράγισε τα εν λόγω τεκμήρια, Τεκμήριο 18, και τα παρέδωσε στον Μ.Κ.2, ο οποίος με την σειρά του τα παρέδωσε στον αστ. 2822 του ΤΑΕ Λεμεσού στις 20.5.2010, και ο οποίος την ίδια μέρα τα παρέδωσε στον Μ.Κ.
- Στις 5.9.2010 ο αστ.18 Χρ. Χριστοδούλου της ΑΔΕ Λεμεσού ανέλαβε ειδικό καθήκον στην Τροχαία Λεμεσού, και περί ώρα 00.45, στην οδό Αγ. Αντρέου ανέκοψε για έλεγχο το αυτοκίνητο που έφερε μπροστά και πίσω πινακίδες εγγραφής με αρ. EMP 769, μάρκας Nissan, διπλοκάμπινο, το οποίο οδηγείτο από τον κατηγορούμενο. Κατόπιν υποβολής του κατηγορούμενου σε προκαταρκτικό έλεγχο αλκοόλης, με ένδειξη πέραν του επιτρεπόμενου ορίου, ο αστ.18 τον συνέλαβε για αυτόφωρο αδίκημα. Ο αστ.18 τον υπέβαλε επίσης σε τελική εξέταση αλκοόλης. Ακολούθως ο αστ.18 διενήργησε περαιτέρω έλεγχο από τον οποίον διαπίστωσε ότι ο αριθμός πλαισίου και μηχανής του αυτοκινήτου ανταποκρινόταν στο όχημα με αρ. εγγραφής WK 242, ιδιοκτησίας του Σωτήρη Κόννου, το οποίο ήταν καταγγελθέν ως κλοπιμαίο από τις 18.7.
- Οι πινακίδες εγγραφής με αρ. EMP 769 ανήκουν σε άλλο όχημα, μάρκας Honda Integra, ιδιοκτησίας της Justyna Edyta Potempa. Ο αστ. 18 πληροφόρησε τον κατηγορούμενο για τη διάπραξη των αδικημάτων της απόκρυψης διακριτικών στοιχείων, οδήγησης χωρίς άδεια οδηγού, χωρίς πιστοποιητικό ασφάλειας έναντι κινδύνου, χωρίς την συγκατάθεση του ιδιοκτήτη, χωρίς πιστοποιητικό καταλληλότητας και χωρίς άδεια κυκλοφορίας, και αυτός δεν έδωσε απάντηση. Του παρέδωσε γραπτώς τα δικαιώματα του στα Πολωνικά και τον οδήγησε στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων Λεμεσού όπου τον παρέδωσε στον Λοχ.
- Η καταγγελία της κλοπής του αυτοκινήτου έγινε από τον Σωτήρη Κόννου στην αστυνομία και συγκεκριμένα στον Μ.Κ.1 στις 5.9.2010, σύμφωνα με την οποίαν το αυτοκίνητο του με αρ. εγγραφής WK 242, μάρκας Nissan, χρώματος πράσινου, κλάπηκε μεταξύ των ημερομηνιών 17-18.7.2010 και ωρών 20.00-07.30, και το οποίο είχε σταθμευμένο και κλειδωμένο μπροστά από την οικία του, αξίας 700 ευρώ. Το αυτοκίνητο ήταν σε καλή και λειτουργήσιμη κατάσταση και το οδηγούσε μόνο αυτός. Στις 5.9.2010, και ώρα 16.30, ο Μ.Κ. 2 συνέλαβε δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης τον κατηγορούμενο για την εν λόγω υπόθεση διάρρηξης και κλοπής δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης, και αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε ότι δεν παραδέχεται. Την ίδια μέρα ο Α/Αστ. 571 Δ. Ευσταθίου έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο για τα τροχαία αδικήματα- Τεκμήρια 16 και
- Εδώ σημειώνω ότι το πιστό της μετάφρασης όλων των καταθέσεων του κατηγορούμενου είναι παραδεκτό γεγονός, σύμφωνα και με το περιεχόμενο των καταθέσεων του διερμηνέα κ. Ιωάννου - Τεκμήρια 12-
- Ακολούθως ο Α/Αστ. 571 παρέδωσε το αυτοκίνητο στον Μ.Κ.1 για περαιτέρω διερεύνηση της κλοπής. Την ίδια μέρα επίσης, αργότερα, ο Μ.Κ. 2 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο για την υπόθεση της διάρρηξης και κλοπής - Τεκμήρια 4 και
- Ακολούθως τον συνέλαβε και αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο, μέσω του διερμηνέα, ο κατηγορούμενος απάντησε ότι δεν παραδέχεται. Στις 6.9.2010 ο κατηγορούμενος έδωσε θεληματική κατάθεση στον Μ.Κ.1 -Τεκμήρια 1 και
- Την ίδια μέρα ο Μ.Κ.1 παρέδωσε το αυτοκίνητο στον ιδιοκτήτη του, κ. Κόννου. Εν τω μεταξύ, ο αστ.329 Δ. Κωνσταντινίδης της ΥΑΜ Λεμεσού διενήργησε έλεγχο μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή και διεφάνη ότι το όνομα του κατηγορούμενου εντοπίζεται στο Stop List ως αναζητούμενο πρόσωπο με το μήνυμα ότι απελάθηκε για τη χώρα του βάσει διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, και ενημέρωσε προς τούτο τον Μ.Κ.
- Ο κατηγορούμενος σε κάποιο χρόνο μετά τον Ιούνιο -Ιούλιο 2010 μετέφερε στην οικία όπου διέμενε με άλλους ομοεθνείς του το αυτοκίνητο που ανήκε στον κ. Κόννου, όπως μαρτυρεί ο κ. Ιωάννου σε κατάθεση του στην αστυνομία στις 6.9.
- Ο αστ. 2558 Πέτρος Πέτρου, ο οποίος υπηρετεί στην ΥΠΕΓΕ του Αρχηγείου Αστυνομίας, στις 15.4.2009, κατόπιν οδηγιών από τον υπεύθυνο του εργαστηρίου, μετέβη στις Κεντρικές Φυλακές για τον σκοπό λήψης δακτυλικών αποτυπωμάτων των καταδίκων. Ο Μ.Κ. 6 έλαβε δακτυλικά αποτυπώματα και φωτογραφία του κατηγορούμενου, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Στο μπροστινό μέρος αναγράφεται ο αριθμός του κατάδικου στις Κεντρικές Φυλακές, η ώρα και η ημερομηνία λήψης της, και το ύψος του κατηγορούμενου. Στο πίσω μέρος αναγράφεται το όνομα και η χώρα καταγωγής του κατηγορούμενου, ο αριθμός του ποινικού μητρώου του και ο αριθμός φακέλου με τον οποίον η φωτογραφία καταχωρείται στα αρχεία του εργαστηρίου. Ο Μ.Κ.6 έλαβε τη φωτογραφία και τα δακτυλικά αποτυπώματα του κατηγορούμενου μέσω της συσκευής Life Scan ηλεκτρονικά και αντίτυπο της φόρμας των δακτυλικών αποτυπωμάτων του κατηγορούμενου κατατέθηκε ως Τεκμήριο
- Στο εν λόγω Τεκμήριο, Έντυπο 59 Α, ο μάρτυρας καταχώρησε τα στοιχεία του κατηγορούμενου ενώ ο αριθμός αναφοράς δίνεται αυτόματα από το σύστημα κάθε φορά που λαμβάνονται δακτυλικά αποτυπώματα. Μόλις ληφθούν τα δακτυλικά αποτυπώματα μέσω του Life Scan, αμέσως αποστέλλονται σε ηλεκτρονική μορφή στο εργαστήριο, και μετά γίνεται η σύγκριση. Το Τεκμήριο 18 είναι με αυτό που έκανε την σύγκριση με τα αποτυπώματα που ο Μ.Κ. 6 έλαβε από τις Κεντρικές Φυλακές, με το Έντυπο 59Α, και προέβη στην ταυτοποίηση τους ο Μ.Κ.4 , ο οποίος εξέδωσε την Έκθεση του ημερ. 30.6.2010 - Τεκμήριο
- Ο Μ.Κ.4 κατέληξε ότι τα αποτυπώματα με διακριτικά ΑΠ5 και ΑΠ6 ταυτίζονται πλήρως με αυτά του Εντύπου 59 Α και ανήκουν στον κατηγορούμενο. Η πρώτη κατηγορία αφορά το αδίκημα της διάρρηξης και κλοπής, κατά παράβαση των άρθρων 294(α) και 255 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Το άρθρο 294 (α) προσδιορίζει το αδίκημα της διάρρηξης και αναφέρει τα ακόλουθα: « Όποιος- (α) διαρρήχνει και εισέρχεται σε σχολικό κτίριο, κατάστημα, αποθήκη, γραφείο ή λογιστήριο ή σε κτίριο που συνορεύει με κατοικία που κατέχεται μαζί με αυτό όμως δεν αποτελεί τμήμα της και διαπράττει κάποιο κακούργημα σε αυτά ............................. είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση 7 χρόνων.» Η διάρρηξη διαπράττεται με τον ακόλουθο τρόπο, όπως προνοείται στο άρθρο 291: « ...διαρρήχνει οποιοδήποτε μέρος κτιρίου, εξωτερικό ή εσωτερικό ή ανοίγει με ξεκλείδωμα, έλξη, ώθηση, ανύψωση ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο, θύρα, παράθυρο, παραθυρόφυλλο, πόρτα υπογείου ή άλλο πράγμα προορισμένο για το κλείσιμο ή για την κάλυψη ανοίγματος σε κάποιο κτίριο ή άνοιγμα που επιτρέπει την δίοδο από ένα μέρος του κτιρίου σε άλλο...» Το αδίκημα της κλοπής, με βάση τα άρθρα 262 και 255, στοιχειοθετείται όταν κάποιος, χωρίς την συναίνεση του ιδιοκτήτη, με δόλιο τρόπο και χωρίς αξίωση δικαιώματος με καλή πίστη, αποκτά κατοχή και αποκομίζει οτιδήποτε που μπορεί να καταστεί αντικείμενο κλοπής με σκοπό, κατά τον χρόνο απόκτησης, να αποστερήσει μόνιμα τον ιδιοκτήτη από αυτό. Αντικείμενο κλοπής μπορεί να αποτελέσει οτιδήποτε έχει αξία και ανήκει σε κάποιο πρόσωπο, όπως αναφέρεται στο άρθρο 255
(3). Στην προκειμένη περίπτωση, και σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο Μ.Κ. 5, ιδιοκτήτης του επίδικου κέντρου "Dolce", στις 14.2.2010 κλείδωσε όλες τις πόρτες του κέντρου και των γραφείων, για να βρει στις 16.2.2010, όταν επέστρεψε στο κέντρο, την πόρτα του υπογείου παραβιασμένη και ανοικτή. Συγκεκριμένα, όπως διαπίστωσε ο Μ.Κ.2, που μετέβη στην σκηνή, η αλουμινένια ανοιγόμενη πόρτα του υπογείου του κέντρου παραβιάστηκε με αιχμηρό αντικείμενο. Αυτό, με βάση την πληροφόρηση του Μ.Κ.5 από τον υπάλληλο του ΣΑΛΑ , έγινε μεταξύ των ημερομηνιών 14-15.2.2010. Η συνήγορος υπεράσπισης αμφισβήτησε την κλοπή οποιωνδήποτε αντικειμένων από το κέντρο, για τον λόγο ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.5 επί τούτου ήταν εντελώς γενική και αόριστη, και ισχυριζόμενη ότι, ελλείψει προσκόμισης των απαραίτητων αποδεικτικών στοιχείων τόσο της ύπαρξης της περιουσίας όσο και της αξίας αυτής, δεν αποδείχθηκε η κλοπή. Το Δικαστήριο δεν υιοθετεί αυτή την άποψη. Η μαρτυρία του Μ.Κ.5, ως του ιδιοκτήτη του επίδικου κέντρου, ήταν καθ' όλα σαφής και ακριβής, και ο εν λόγω μάρτυρας προέβη σε αναλυτική περιγραφή της κλαπείσας περιουσίας και της αξίας της, λέγοντας μάλιστα ότι είχε τις σχετικές αποδείξεις. Η εν λόγω μαρτυρία κρίθηκε καθ' όλα αξιόπιστη και η απλή γενική αμφισβήτηση της συνηγόρου υπεράσπισης δεν είναι ικανή να θέσει αυτή τη μαρτυρία μη ικανοποιητική για να αποδείξει την κλοπή. Ως εκ τούτου, ικανοποιούμαι ότι η αναφορά του Μ.Κ.5 είναι ικανή για να στοιχειοθετήσει το αδίκημα της κλοπής της εν λόγω περιουσίας από το κέντρο. Εδώ επιθυμώ απλώς να σημειώσω ότι η αξία δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο της κλοπής, και από την στιγμή που το αντικείμενο είναι κάποιας αξίας, αυτό είναι αρκετό. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Issa and another v. The Republic
(1989)2 C.L.R. 39 και Κυριάκου v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ.
- Εδώ, βέβαια, καταλήγω ότι η αξία της κλαπείσας περιουσίας έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό. Το καίριο θέμα που έθεσε η υπεράσπιση ήταν η μη σύνδεση του κατηγορούμενου με την εν λόγω διάρρηξη και κλοπή. Αρχικά επισημαίνω ότι ο ίδιος ο κατηγορούμενος τοποθετεί τον εαυτό του εντός του εν λόγω κέντρου και μάλιστα εισήλθε σε αυτό από την πόρτα του υπογείου, χωρίς να προσδιορίζει χρονικά πότε έγινε αυτό, όμως η αναφορά του οδηγεί έμμεσα στην επίδικη ημερομηνία καθότι επιχείρησε να δικαιολογήσει τον εντοπισμό των δακτυλικών αποτυπωμάτων του. Επί τούτου το Δικαστήριο καλείται να αξιολογήσει την επιστημονική μαρτυρία που προσκομίστηκε στο Δικαστήριο από τους Μ.Κ. 4 και
- Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο αστ. 266 έλαβε τα εν λόγω τεκμήρια από την σκηνή στις 16.2.2010, τα οποία παρέδωσε στον Μ.Κ.2, ο οποίος με την σειρά του τα παρέδωσε στον αστ. 2822 για να τα παραδώσει στον Μ.Κ. 4, ο οποίος το επιβεβαίωσε στη μαρτυρία του και στην Έκθεση του. Επομένως, βρίσκω ότι τα εν λόγω τεκμήρια παρέμειναν ασφαλή και διακινήθηκαν νόμιμα χωρίς να διακοπεί η αλυσίδα διακίνησης τους μέχρι την παραλαβή αυτών από τον Μ.Κ.4 στο εργαστήριο της ΥΠΕΓΕ όπου και τέθηκαν υπό ασφαλή φύλαξη. Αυτά τα τεκμήρια είναι το Τεκμήριο
- Ο Μ.Κ.6 έλαβε από τον κατηγορούμενο τα δακτυλικά του αποτυπώματα στις Κεντρικές Φυλακές στις 15.4.2009, με τη μέθοδο που εξήγησε στο Δικαστήριο και η οποία ηλεκτρονικά καταλήγει, επίσης, υπό ασφαλή φύλαξη στο εργαστήριο της ΥΠΕΓΕ. Η μαρτυρία αυτή συμπλήρωσε τη θέση του Μ.Κ.4 για την αναγκαιότητα λήψης νέων αποτυπωμάτων από τον κατηγορούμενο, όπως άλλωστε είπε και ο ίδιος στο Δικαστήριο. Ο Μ.Κ.6 επιβεβαίωσε ότι τα δακτυλικά αποτυπώματα που έλαβε, και αποτυπώνονται στα Τεκμήρια 20 και 22, Έντ. 59 Α, ανήκουν χωρίς αμφιβολία στον κατηγορούμενο. Ακόμα, με βάση τη μαρτυρία των 2 αυτών μαρτύρων και τα Τεκμήρια 18-22, ικανοποιούμαι ότι η σύγκριση από τον Μ.Κ.4 έγινε με τα δακτυλικά αποτυπώματα του κατηγορούμενου, έτσι ώστε να μην υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία για την ταυτοποίηση αυτών με τα τεκμήρια που βρέθηκαν στην σκηνή, και συγκεκριμένα ΑΠ5 και ΑΠ
- Άλλωστε, ο Μ.Κ. 4 εξέφρασε απόλυτη βεβαιότητα ότι τα αποτυπώματα που βρέθηκαν στην σκηνή ταυτίζονται πλήρως και ανήκουν στον κατηγορούμενο, το Δικαστήριο αποδέχθηκε ανεπιφύλακτα αυτή τη μαρτυρία, και επομένως καταλήγω ότι ο κατηγορούμενος συνδέθηκε επιστημονικά με τον χώρο κατά τον επίδικο χρόνο, και μάλιστα με την παρουσία του κατηγορούμενου εντός του κέντρου και εντός γραφείου, και με μοναδικό τρόπο εισόδου του σε αυτό μέσω της παραβίασης της πόρτας του υπογείου, όπως αναφέρεται στα ευρήματα του Δικαστηρίου. Σχετικές επί της αποδοχής και αξιολόγησης τέτοιας μαρτυρίας, ως περιστατικής μαρτυρίας, παρέχουν οι υποθέσεις Fournides v. Republic
(1986)2 C.L.R. 73, Μιχαηλίδης v. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 172, Αθηνής v. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 41, Παφίτης και άλλος v. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 102 και Πέτρου v. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 331. Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην πιο πρόσφατη υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Παναγιώτη Νικολάου, Ποινική Έφεση αρ. 212/2009, ημερ. 10.11.2010, από την οποία παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα: « Έχει κατ' επανάληψη νομολογηθεί ότι η περιστατική μαρτυρία δεν είναι υποδεέστερη της άμεσης τοιαύτης, όταν δε είναι «. συμπερασματική τείνει να αφανίσει την πιθανότητα του ανθρώπινου λάθους .». (δέστε Παφίτης ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 102 σελ. 119-120 και Αντωνίου ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 746). Περιστατική μαρτυρία δε που προέρχεται από επιστημονικές εξετάσεις, όπως αυτές σε επίπεδο μοριακής γενετικής, είναι ιδιαιτέρως σημαντική ως προς τη δυναμική που αναπτύσσει λόγω της φύσης της ώστε να επαρκεί στην κατάλληλη περίπτωση να θεμελιώσει ενοχή. (R. v. Melias The Times 14.11.87, Σάββας Πλαστήρας Ιωάννου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 195 και Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας (αρ. 2)
(2001)2 Α.Α.Δ. 571). Παρά τη δυναμική της δεν έχει βεβαίως οποιοδήποτε εγγενές διαφοροποιητικό στοιχείο που να την διακρίνει από οποιαδήποτε άλλης φύσεως περιστατική μαρτυρία και κατά συνέπεια πρέπει, δίχως άλλο, να είναι δυνατή η σύνδεση της με την ενοχή του κατηγορούμενου κατά τρόπο άμεσο και ταυτόχρονα ασυμβίβαστο με άλλη λογική ερμηνεία επ' αυτής. (Fournides v. Republic
(1986)2 C.L.R. 73).» Στην εν λόγω υπόθεση το Εφετείο ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία ο εφεσίβλητος αθωώθηκε για τα αδικήματα της διάρρηξης κτιρίου και κλοπής, για τον λόγο ότι η επιστημονική μαρτυρία, και συγκεκριμένα η ταύτιση του γενετικού υλικού του εφεσίβλητου με την σκηνή, κρίθηκε από το Εφετείο ως «ικανή περιστατική μαρτυρία που διασύνδεε τον εφεσίβλητο με τα υπό κρίση αδικήματα αφού αποδείκνυαν την παρουσία του στο χώρο.» Το Εφετείο τόνισε ότι ένα Δικαστήριο δεν ασχολείται με απομακρυσμένες πιθανότητες, ούτε με σενάρια που ευφάνταστα μπορεί να προωθήσει η υπεράσπιση, όπως έγινε στην εν λόγω υπόθεση, και παρέπεμψε σε σχετική νομολογία ως προς το θέμα αντιμετώπισης και αξιολόγησης τέτοιας μαρτυρίας. Παραθέτω αυτούσιο πάλι μέρος της απόφασης: « Όπως λέχθηκε και στην Αθηνής ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 41, οι: «. διαζευκτικές πιθανότητες πρέπει να είναι τέτοιες που να εξάγονται εύλογα από την ολότητα της μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, άλλως πως τα Δικαστήρια θα καλούνται να εξετάζουν πιθανότητες ή θεωρίες, ως προς τα συμβάντα τα οποία δεν μπορούν εύλογα να εξαχθούν από το υλικό ενώπιον τους και αυτό δεν είναι το έργο του Δικαστηρίου.» Σχετική είναι και η πιο πρόσφατη απόφαση στην Ανδρέας Σταυρινού ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 706, όπου λέχθηκε ότι: «Ένα Δικαστήριο οφείλει να εξετάζει τη μαρτυρία στην ολότητα της και να την αξιολογεί με λογική προσέγγιση και στα πλαίσια της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας. Δεν είναι υποχρεωμένο να εξετάζει, πόσον μάλλον να αξιολογεί, διαζευκτικές εκδοχές, πιθανότητες ή θεωρίες που όχι μόνο δεν στοιχειοθετούνται, αλλά που ούτε καν μπορούν να αναδυθούν σε μια ενδεχόμενη κατάσταση πραγμάτων, στην απουσία μαρτυρικού υλικού, ως αναγκαίου βεβαίως υπαρκτού υπόβαθρου, πάνω στο οποίο να κτίζεται η διαφορετική αυτή συλλογιστική. Προς τούτο συνηγορούν οι υποθέσεις Αθηνής ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 41 και Φανιέρος ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 104.»» Με βάση το σύνολο της εν λόγω μαρτυρίας, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή κατάφερε να αποδείξει την πρώτη κατηγορία στον απαιτούμενο βαθμό. Αναφορικά με τη δεύτερη κατηγορία που αφορά το αδίκημα του απαγορευμένου μετανάστη, κατά παράβαση των άρθρων 2, 6
(1)(θ) και 19
(2)του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, όπως τροποποιήθηκε, η παραδοχή του ίδιου του κατηγορούμενου που περιέχεται στην κατάθεση του, Τεκμήρια 4 και 5, είναι αρκετή από μόνη της να βασίσει την καταδίκη του. Επίσης υπάρχει και η παραδεκτή μαρτυρία του αστ. 329, η οποία προέρχεται από τα στοιχεία που βρίσκονται καταχωρημένα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή της ΥΑΜ, και που αποτελεί το αρχείο της Υπηρεσίας, ότι ο κατηγορούμενος βρίσκεται στο Stop List από τις 27.5.2010, καθότι απελάθηκε στη χώρα του δυνάμει διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, που, με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 6
(1)(θ), καθιστούν τον κατηγορούμενο απαγορευμένο μετανάστη. Ως εκ τούτου, ικανοποιούμαι ότι και αυτή η κατηγορία αποδείχθηκε στον απαιτούμενο βαθμό. Η τρίτη κατηγορία αφορά το αδίκημα της κλοπής του αυτοκινήτου με αρ. εγγραφής WK 242 , κατά παράβαση των άρθρων 255 και 262 του Κεφ. 154. Τα συστατικά του αδικήματος παρατίθενται πιο πάνω. Πάλι, η παραδοχή του κατηγορούμενου για τη διάπραξη του εν λόγω αδικήματος, που περιέχεται στη θεληματική του κατάθεση, Τεκμήρια 1 και 2, είναι αρκετή από μόνη της για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Μάλιστα, η αναφορά του ίδιου στην αλλαγή του χρώματος και των πινακίδων αριθμού εγγραφής και η τοποθέτηση του στην οικία του καταδεικνύουν την ένοχη του σκέψη και πρόθεση μόνιμης αποστέρησης αυτού από τον ιδιοκτήτη του. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Costas Michael Platritis v. The Police
(1967)2 C.L.R. 174 και Zisimides v. The Republic
(1978)2 C.L.R.
- Η ημερομηνία καταγγελίας της κλοπής και η υπόλοιπη μαρτυρία για το πότε το αυτοκίνητο βρισκόταν στην κατοχή του κατηγορούμενου καταδεικνύει ότι η κλοπή αυτού έγινε από τον κατηγορούμενο μεταξύ των ημερομηνιών 17 και 18 Ιουλίου
- Η αξία αυτού αναφέρθηκε από τον παραπονούμενο, ουδόλως αμφισβητήθηκε και επομένως γίνεται αποδεκτή ως η αξία αυτού. Έχοντας καταλήξει ότι ο κατηγορούμενος έκλεψε το εν λόγω αυτοκίνητο, καταλήγω ότι έχουν επίσης αποδειχθεί η κατηγορία 4 για χρήση του οχήματος στις 5.9.2010 χωρίς ασφάλεια έναντι κινδύνου τρίτου, (αρκετή για την στοιχειοθέτηση της εν λόγω κατηγορίας είναι και από μόνη της η ομολογία του κατηγορούμενου στην κατάθεση του- Τεκμήρια 16 και 17), και η κατηγορία 9 για οδήγηση του οχήματος άνευ της συγκατάθεσης του ιδιοκτήτη. Η παραδοχή του κατηγορούμενου στη θεληματική του κατάθεση- Τεκμήρια 1 και 2, για την αλλαγή των αριθμών εγγραφής του αυτοκινήτου, και μάλιστα και η αλλαγή του χρώματος του, αποδεικνύουν στον απαιτούμενο βαθμό τις κατηγορίες 10 και 11 που αφορούν τα αδικήματα της έκθεσης διακριτικών σημείων μηχανοκίνητου οχήματος με πρόθεση την παράσταση ψευδώς της ταυτότητας του αυτοκινήτου και την αφαίρεση διακριτικών σημείων του αυτοκινήτου. Επίσης η μαρτυρία που προέρχεται από τον αστ. 18, και η οποία κατατέθηκε ως παραδεκτό γεγονός, είναι ικανή να αποδείξει τις εν λόγω 2 κατηγορίες. Τέλος, οι κατηγορίες 7 και 8 αποδεικνύονται στον απαιτούμενο βαθμό από τη μαρτυρία του αστ.18, η οποία, όπως έχει επανειλημμένα τονιστεί, είναι αποδεκτή από τις πλευρές και επομένως δεσμευτική. Αυτές αφορούν τα αδικήματα της οδήγησης του εν λόγω οχήματος χωρίς πιστοποιητικό καταλληλότητας και χωρίς άδεια κυκλοφορίας. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή κατάφερε να αποδείξει όλες τις κατηγορίες που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει στον απαιτούμενο βαθμό. Επομένως ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στις κατηγορίες 1,2,3,4,7,8,9,10 και
- (Υπ.) ................ Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Final Αναφορά: Διάρρηξη και Κλοπή - Απαγορευμένος μετανάστης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο