Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού ν. Nίκου Νικολάου, Aρ.Υπόθεσης: 12435/09, 14/1/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:B6 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ Aρ.Υπόθεσης: 12435/09 Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού και Nίκου Νικολάου Ημερομηνία: 14/1/2011 Εμφανίσεις: Για την κατηγορούσα αρχή: κα E. Κληρίδου Για τον κατηγορούμενο: κ. Ε. Πουργουρίδης Κατηγορούμενος παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία μόνο κατηγορία που αφορά το αδίκημα της απειλής βιαιοπραγίας, κατά παράβαση του άρθρου 91(γ) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος όπως αυτές εκτίθενται στο κατηγορητήριο, «ο κατηγορούμενος στις 23/7/2008 στη Βάσα Κοιλανίου με σκοπό την υποκίνηση της Μαρούλας Κωνσταντίνου Adams από την Βάσα Κοιλανίου να τελέσει πράξη την οποία δεν είχε νομική υποχρέωση να τελέσει, απείλησε τούτη ότι ήθελε επαγάγει βλάβη στο πρόσωπο της λέγοντας της «είσαστε τελειωμένοι τζιαί οι θκιό. Θα σε σκοτώσω εσένα τζιαί μετά τον Εγγλέζο». Μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής, ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου υπέβαλε δυνάμει του άρθρου 74
(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 όπως τροποποιήθηκε, εισήγηση, ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου έτσι ώστε αυτός να κληθεί σε απολογία. H ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούσας αρχής ανέφερε απλώς ότι το ζήτημα επαφίεται στο Δικαστήριο. Η απαλλαγή κατηγορούμενου στο στάδιο αυτό, σύμφωνα με τη νομολογία, δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει την καταδίκη του κατηγορούμενου σε αυτή. [Βλέπε Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen´s Bench Division of the High Court of England issued in 1962 -
(1962)1 All E. R. 448]. H κλήση κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως η κλήση του σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας [βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στέφανου Χριστοδούλου
(1990)2 Α.Α.Δ. 133]. Στο στάδιο που γίνεται η υποβολή το Δικαστήριο κατά κανόνα δεν προβαίνει στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962, η οποία υιοθετήθηκε στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Azinas and Another v. Police
(1981)2 C.L.R. 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται επί του θέματος. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση στο στάδιο αυτό έχει αντικειμενικό έρεισμα και πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η πρακτική του 1962, δηλαδή, ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας, στο ίδιο συμπέρασμα. Τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό αφού το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου δηλαδή, υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε βάθος θεώρηση της υπόθεσης, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου [βλ. Αzinas and another v. Police, (πιο πάνω)]. Ως προς το βαθμό απόδειξης που πρέπει να αποδειχθεί στο στάδιο αυτό, σχετική είναι η απόφαση Γενικός Εισαγγελέας v. Ευστάθιου Θεοδώρου
(2002)2 ΑΑΔ 9. Βοηθητική επίσης για το ζήτημα που εξετάζεται είναι η υπόθεση The Police v. Kallenos
(1980)1 JSC 145. Η κατηγορούσα αρχή για απόδειξη της υπόθεσης της, κάλεσε ως μάρτυρες τoν Στέφανο Adams (Μ.Κ.1), την Μαρούλα Κωνσταντίνου Adams (Μ.Κ.2) και τoν αστυφ. 3084 Γ. Μελαχριγιάννη (Μ.Κ.3). Με βάση λοιπόν την προσκομισθείσα εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής μαρτυρία, η οποία βέβαια στο στάδιο αυτό δεν θα αξιολογηθεί, θα προχωρήσω να εξετάσω την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορούμενου. Σύμφωνα με το άρθρο 91(γ) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, «Όποιος- (α)..........................................................................................(β).....................................................................(γ) με σκοπό υποκίνηση οποιουδήποτε προσώπου για να διενεργήσει πράξη την οποία αυτό δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει ή για να παραλείψει πράξη την οποία αυτό έχει νομικό δικαίωμα να διενεργήσει, απειλεί άλλον ότι δυνατόν να προξενήσει βλάβη στο πρόσωπο, την υπόληψη, ή την περιουσία του ή στο πρόσωπο ή την υπόληψη οποιουδήποτε για τον οποίο ενδιαφέρεται εναντίον του οποίου γίνονται οι απειλές, Είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων». Εισηγούμενος ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου την μη κλήση του πελάτη του σε απολογία, παρέπεμψε το Δικαστήριο στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Ντζιαν Νετζιήπ v. Αστυνομίας, 1992
(2)ΑΑΔ 1. Στην υπόθεση αυτή, ο εφεσείοντας, είχε βρεθεί ένοχος από το πρωτόδικο Δικαστήριο στο ίδιο αδίκημα το οποίο αποδίδεται και στον κατηγορούμενο στην παρούσα υπόθεση. Η καταδίκη του εφεσείοντα ακυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο ερμηνεύοντας τις πρόνοιες του άρθρου 91(γ) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, επεσήμανε ότι: «Υποδεικνύουμε μόνο ότι προκύπτει από το κείμενο του άρθρου 91(γ) ότι η απειλή πρέπει να έχει πραγματικό έρεισμα και να δημιουργεί εξ' αντικειμένου τη δυνατότητα εκφοβισμού προς το σκοπό αποτροπής εκτέλεσης καθήκοντος. Κενή απειλή, δηλαδή απειλή η οποία λόγω του εξωπραγματικού χαρακτήρα της ή των συνθηκών κάτω από τις οποίες διατυπώθηκε, δε στοιχειοθετεί πρόθεση εκφοβισμού. (βλ. μεταξύ άλλων Kallenos v. Police (1969
(2)CLR, 210)». Έτσι και στην παρούσα υπόθεση ακόμα και εάν η μαρτυρία των Μ.Κ. 1 και 2, γίνει πλήρως αποδεκτή, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ότι η απειλή που εκστομίσθηκε από τον κατηγορούμενο ήταν κενή περιεχομένου (idle threat). Και αυτό γιατί καμία μαρτυρία δεν έχει προσκομισθεί που να είναι ικανή να στοιχειοθετήσει την κατηγορία που αποδίδεται στον κατηγορούμενο. Ακόμα δηλαδή και να θεωρηθεί ότι υπήρξε δυνατότητα εκφοβισμού της Μ.Κ.2, δεν δόθηκε καμία μαρτυρία ότι ο εκφοβισμός αυτός έγινε προς τον σκοπό να διενεργήσει πράξη την οποία αυτή δεν είχε νομική υποχρέωση να διενεργήσει ή για να παραλείψει πράξη την οποία είχε νομικό δικαίωμα να διενεργήσει. Κατά συνέπεια κρίνεται ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να απαλλαγεί από το στάδιο αυτό. Συνακόλουθα ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάττεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......... Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: criminal/final Αναφορά: απειλή βιαιοπραγίας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο