Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Kesov Nikos κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 16261/08, 26 Ιανουαρίου 2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:B12 Αρ. Υπόθεσης: 16261/08 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού - ν -
- Kesov Nikos, από την Γεωργία
- Hamid Hoseini, από το Ιράν
- Karerlitze Zourab, από την Γεωργία Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 26 Ιανουαρίου 2011 Για την αστυνομία: κα Βένη Δανιηλίδου Για κατηγορούμενο 1: κος Νικόλας Ιωάννου Για κατηγορούμενο 2: κος Μάριος Γαβριηλίδης Για κατηγορούμενο 3: κα Σύλβια Αδάμου Π Ο Ι Ν Η Οι τρεις κατηγορούμενοι βρέθηκαν ένοχοι μετά από ακροαματική διαδικασία σε δύο κατηγορίες. Η 1η αφορά το αδίκημα της τέλεσης πράξεων που σκοπεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228Α του Ποινικού Κώδικα και η 2η το αδίκημα της επίθεσης με πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα. Τα γεγονότα της υπόθεσης αναφέρονται με λεπτομέρεια στην απόφαση μου ημ. 12.1.2011 με την οποία κρίθηκαν ένοχοι οι τρεις κατηγορούμενοι. Δεν θεωρώ ως εκ τούτου σκόπιμο να τα επαναλάβω. Για σκοπούς επιβολής ποινής, σημειώνω μόνο ότι στις 25.8.08 στη Λεμεσό με σκοπό πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης στον Trad Al Hawran από την Συρία, οι τρεις κατηγορούμενοι του επιτέθηκαν και τον κτύπησαν με τέτοιο τρόπο ώστε να του προκαλέσουν βαριά σωματική βλάβη. Συγκεκριμένα τον κτύπησαν ο κατηγορούμενος 2 με γροθιές και ο κατηγορούμενος 3 με πέτρα στο κεφάλι, ο δε κατηγορούμενος 1 τον σήκωσε ψηλά στο ύψος του ώμου του και του κτύπησε με δύναμη το κεφάλι στο πεζοδρόμιο, ρίχνοντας τον στο έδαφος. Από την πιο πάνω επίθεση, ο παραπονούμενος Trad Al Hawran τραυματίστηκε σοβαρά αφού υπέστη μεταξύ άλλων κάταγμα κρανίου για το οποίο χρειάστηκε να νοσηλευθεί στο τμήμα εντατικής παρακολούθησης του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, οι κατηγορούμενοι επιτέθηκαν ταυτόχρονα και στον Mohamed Al Hawran που είναι αδελφός του 1ου παραπονουμένου Trad Al Hawran και του προξένησαν πραγματική σωματική βλάβη. Διαπιστώθηκε συγκεκριμένα από του γιατρούς που τον εξέτασαν στο γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού ότι έφερε εκδορές στο αριστερό γόνατο και στο δεξιό φρύδι. Αφορμή για το επεισόδιο ήταν η απαίτηση εκ μέρους του Mohamed Al Hawran να πληρωθεί δεδουλευμένη αμοιβή που κατά τους ισχυρισμούς του, του χρωστούσε ο κατηγορούμενος 1 ως πρώην εργοδότης του. Η δημόσια κατήγορος ανέφερε στο Δικαστήριο ότι οι κατηγορούμενοι είναι λευκού ποινικού μητρώου, τα δε έξοδα της διαδικασίας ανέρχονται σε €710,
- Ο συνήγοροι των κατηγορουμένων στις αγορεύσεις τους για μετριασμό της ποινής, υιοθέτησαν τις εκθέσεις του γραφείου ευημερίας αναφορικά με τις προσωπικές συνθήκες των πελατών τους. Σύμφωνα με την έκθεση για τον κατηγορούμενο 1, αυτός είναι 32 ετών και κατάγεται από την Γεωργία. Το 2001 τέλεσε γάμο με γυναίκα ιδίας καταγωγής με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, ηλικίας σήμερα εννιά και ενός έτους αντίστοιχα. Η σύζυγος του εργάζεται ως ταμίας σε αρτοποιείο αλλά παρουσιάζει προβλήματα υγείας και θα χρειαστεί να χειρουργηθεί. Το ζεύγος μετακινήθηκε στην Κύπρο το 2003 με σκοπό την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης τους. Στην έκθεση για τον κατηγορούμενο 2, αναφέρεται ότι είναι 24 ετών και κατάγεται από το Ιράν. Ο πατέρας του εκτίει ποινή φυλάκισης στο Ιράν και τα τελευταία οκτώ χρόνια δεν έχουν καμία επικοινωνία. Η μητέρα του είναι ηλικίας 40 ετών δεν εργάζεται και στηρίζεται οικονομικά από τις υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας. Οι δύο μικρές αδελφές του, φοιτούν κανονικά σε σχολείο. Ο ίδιος φοίτησε μέχρι την Β' τάξη του Λυκείου στην χώρα του. Αναγκάστηκε να διακόψει την φοίτηση του γιατί η οικογένεια του μετακόμισε στην Κύπρο όπου και παραμένουν μέχρι σήμερα με το καθεστώς του αναγνωρισμένου πολιτικού πρόσφυγα. Σύμφωνα με την έκθεση για τον κατηγορούμενο 3, αυτός είναι ηλικίας 23 ετών και κατάγεται από την Γεωργία. Φοίτησε σε σχολείο στην Γεωργία αλλά διέκοψε λόγω της μετακίνησης του στην Ελλάδα όπου σκοπεύει να εκτελέσει την στρατιωτική του θητεία. Μετακινήθηκε στην Κύπρο με τους γονείς του πριν από επτά χρόνια για βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους. Η μητέρα του είναι ηλικίας 42 ετών και εργάζεται ως καθαρίστρια στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Από τα εφηβικά του χρόνια, απασχολείται ως εργάτης στις οικοδομές. Το 2008 τέλεσε γάμο με γυναίκα Ρωσικής καταγωγής με την οποία απέκτησε ένα παιδί ηλικίας σήμερα τριών ετών. Η σύζυγος του είναι ηλικίας 18 ετών δεν εργάζεται και στηρίζεται οικονομικά από τον ίδιο. Ο συνήγορος του 1ου κατηγορουμένου σε σχέση με τις προσωπικές συνθήκες του πελάτη του, έδωσε έμφαση στα προβλήματα υγείας της συζύγου του, η οποία θα χρειαστεί εγχείριση. Αναφέρθηκε επίσης στο γεγονός ότι είναι πατέρας 2 ανήλικων τέκνων, τα οποία χρειάζονται την οικονομική και ψυχολογική του στήριξη. Αναφορικά με τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι η συμμετοχή του πελάτη του στην συμπλοκή ήταν περιθωριακή και ανεξάρτητη από τους υπολοίπους κατηγορουμένους. Όταν ξεκίνησε το επεισόδιο, ο κατηγορούμενος 1 κατά τον συνήγορο του, εργαζόταν στον 2ο όροφο της οικοδομής. Όταν δε κατέβηκε κάτω στον δρόμο, ο καυγάς ήταν ήδη σε εξέλιξη και υπήρχαν τραυματίες. Ήταν επιπλέον η θέση του συνηγόρου ότι ο πελάτης του δεν έδειξε ιδιαίτερη βιαιότητα και ότι οι ενέργειες του θα πρέπει να κριθούν υπό το πρίσμα ψυχολογικής φόρτισης που του δημιουργήθηκε όταν είδε να κτυπούν τον αδελφό του, κατηγορούμενο
- Ο συνήγορος του 2ου κατηγορουμένου, ισχυρίστηκε ότι κατά την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος ο πελάτης του ήταν μόλις 20 ετών. Η συμμετοχή του δε στην συμπλοκή ήταν αποτέλεσμα νεανικού λάθους από την οποία όχι μόνον δεν απεκόμισε κανένα όφελος αλλά αντίθετα στοίχησε σημαντικά τόσον στον ίδιο όσον και στην οικογένεια του. Ισχυρίστηκε επιπλέον ο συνήγορος ότι δυνάμει των ευρημάτων του Δικαστηρίου, η συμπεριφορά του κατηγορουμένου 2 διαφοροποιείται από αυτήν των υπολοίπων κατηγορουμένων. Δεν είχε ηγετικό ρόλο και η συμμετοχή του ήταν περιθωριακή. Το στοιχείο αυτό θα μπορούσε κατά τον συνήγορο να προσμετρήσει σε πιο επιεικέστερη ποινή σε σχέση με τους άλλους κατηγορουμένους που είχαν πιο σημαντικό ρόλο στο επεισόδιο. Η συνήγορος για τον 3ο κατηγορούμενο αναφέρθηκε στο κατά τους ισχυρισμούς της, μεγάλο χρονικό διάστημα που διέρρευσε από την διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα. Στο διάστημα αυτό, οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου 3 έχουν αλλάξει ριζικά. Έχει παντρευτεί και είναι πατέρας ενός ανήλικου παιδιού. Αναφορικά με τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, η συνήγορος επικαλέστηκε ως ελαφρυντικό παράγοντα, το ότι δεν υπήρξε προσχεδιασμός ούτε και οιονδήποτε όφελος του πελάτη της από το αδίκημα. Τέλος, όλοι οι συνήγοροι εισηγήθηκαν ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο προσανατολίζεται στην επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας, αυτή θα μπορούσε να ανασταλεί αν ληφθούν υπόψη οι προσωπικές συνθήκες των κατηγορουμένων. Η σοβαρότητα των αδικημάτων Τα αδικήματα που διέπραξαν οι κατηγορούμενοι είναι πολύ σοβαρά. Αυτό προκύπτει πρώτιστα στις υπό του νόμου προβλεπόμενες ποινές. Η αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίζει το αδίκημα ο νομοθέτης όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής, συνιστά ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν την σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δ/ντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α
(2002)2 ΑΑΔ 575,580). Σύμφωνα δε με την Λεβέντης ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 632, 637, το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο, είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή. Το αδίκημα της 1ης κατηγορίας για εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, τιμωρείται δυνάμει του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα με ποινή φυλάκισης δια βίου. Επιπλέον, η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, τιμωρείται δυνάμει του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα με ποινή φυλάκισης τριών χρόνων. Η φύση περαιτέρω των αδικημάτων, τα κατατάσσει στα αδικήματα που στρέφονται κατά της σωματικής ακεραιότητας του θύματος. Η σοβαρότητα των αδικημάτων αυτής της κατηγορίας είναι εμφανής κατά την νομολογία αφού εκτός από την σωματική ακεραιότητα του θύματος, πλήττουν ταυτόχρονα και την αξιοπρέπεια του. Οποιοσδήποτε θεωρεί ότι έχουν πληγεί τα δικαιώματα του, πρέπει να απευθύνεται στα θεσμοθετημένα όργανα του κράτους για να δικαιωθεί. Δεν επιτρέπεται όμως σε κανένα να παίρνει το Νόμο στα χέρια του και μάλιστα να χρησιμοποιεί ωμή βία εναντίον των συνανθρώπων του. Σε ένα κράτος δικαίου όπου επικρατεί ο Νόμος και όχι η δύναμη του ισχυρού, οι συμπεριφορές αυτές θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με την ανάλογη αυστηρότητα από τα Δικαστήρια. Σχετική είναι μεταξύ άλλων η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλου
(2001)2 ΑΑΔ 95, στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Η χρήση βίας κατά των συνανθρώπων συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας· πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπειά του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωσή της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Στην υπόθεση Τόκκαλου (ανωτέρω), το αδίκημα αφορούσε πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Ποινή προστίμου £400,00 που επιβλήθηκε πρωτόδικα, αυξήθηκε κατ' Έφεση σε άμεση φυλάκιση δύο μηνών. Λέχθηκε μάλιστα από το Εφετείο ότι η ποινή φυλάκισης ήταν μόνο δύο μήνες λόγω των προσωπικών συνθηκών του δράστη. Στην παρούσα υπόθεση, σοβαρότερη είναι βέβαια η 1η κατηγορία που αφορά το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης αφού για το αδίκημα αυτό ως προαναφέρθηκε, προβλέπεται ποινή ισόβιας φυλάκισης. Στην υπόθεση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας, που αφορούσε το ίδιο αδίκημα, ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 48 ετών με λευκό ποινικό μητρώο. Παραδέχθηκε αμέσως την κατηγορίας και λήφθηκε επίσης υπόψη, η έλλειψη προσχεδιασμού στην τέλεση του αδικήματος. Του επιβλήθηκε πρωτόδικα ποινή εξαετούς φυλάκισης, η οποία κατ Έφεση δεν κρίθηκε υπερβολική. Στην υπόθεση αυτή, το Εφετείο αφού ανέφερε ότι η εξατομίκευση της ποινής δεν συνεπάγεται την εξουδετέρωση της σοβαρότητας του εγκλήματος και του στοιχείου της αποτροπής, σημείωσε στην συνέχεια τα πιο κάτω: « Το έγκλημα, για το οποίο καταδικάστηκε ο εφεσείων, είναι από τα πλέον σοβαρά που στοιχειοθετεί, ο Ποινικός Κώδικας. Το Άρθρο 228, ΚΕΦ. 154, ποινικοποιεί σοβαρές πράξεις βίας, επαγόμενες δυσμενείς συνέπειες για το θύμα και πράξεις βίας, δυνάμενες, λόγω των επιθετικών μέσων (όπλων), που χρησιμοποιούνται, μεταξύ των οποίων και το μαχαίρι, (Άρθρο 228(β)), να επιφέρουν σοβαρά πλήγματα στη σωματική ακεραιότητα και υγεία του θύματος. Στην προκείμενη περίπτωση, χρησιμοποιήθηκε μαχαίρι, με αποτέλεσμα την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης στο θύμα. Τα αποτελέσματα της βίας και της εγκληματικής δράσης, γενικά, σχετίζονται άμεσα με τη σοβαρότητα του συγκεκριμένου εγκλήματος. Οι συνέπειες εγκλήματος βίας στο θύμα άπτονται άμεσα αυτού τούτου του εγκλήματος και συνιστούν μια από τις παραμέτρους, που προσδιορίζουν τη σοβαρότητα του. Μόνο όπου οι συνέπειες, που επιφέρει το έγκλημα στον παραπονούμενο, δεν είναι προβλεπτές, μειώνεται η σημασία τους στον προσδιορισμό της σοβαρότητας του εγκλήματος. Στην προκείμενη περίπτωση, οι συνέπειες της βίας ήταν και προβλεπτές και το άμεσο αποτέλεσμα της βίας που ασκήθηκε.» Στην παρούσα περίπτωση, ο τρόπος με τον οποίο έγινε η επίθεση, προσθέτει στην σοβαρότητα του αδικήματος και καταδεικνύει κατά την κρίση μου, την πλήρη ασέβεια των κατηγορουμένων προς την σωματική ακεραιότητα και προσωπικότητα των θυμάτων. Για μια ασήμαντη αφορμή, ήτοι την απαίτηση για τα δεδουλευμένα ενός των παραπονουμένων, οι τρεις κατηγορούμενοι κατέβηκαν από την οικοδομή όπου εργάζονταν και κτύπησαν με τέτοιο βάναυσο τρόπο τα θύματα ώστε να προκαλέσουν στον ένα πραγματική σωματική βλάβη και στον άλλον τραύματα που ισοδυναμούν με βαριά σωματική βλάβη. Ο τρόπος με τον οποίο έγινε η επίθεση, καταδεικνύει επίσης την πρόθεση των κατηγορουμένων να προξενήσουν στο θύμα Trad Al Hawran βαριά σωματική βλάβη. Υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο πιο πάνω παραπονούμενος δέχθηκε κτυπήματα στο κεφάλι και από τους τρεις κατηγορουμένους. Από τον κατηγορούμενο 2 με γροθιές, από τον κατηγορούμενο 3 με πέτρα και από τον κατηγορούμενο 1 με τον να τον σηκώσει και να του κτυπήσει με δύναμη το κεφάλι στο έδαφος. Οι συνέπειες δε αυτής της επίθεσης με κτυπήματα στο κεφάλι, ήταν ιδιαίτερα σοβαρές για την υγεία του θύματος Trad Al Hawran. Υπέστη κάταγμα κρανίου, έχασε τις αισθήσεις του και αιμορραγούσε από την μύτη το στόμα και τα αυτιά. Χρειάστηκε δε να νοσηλευτεί αρκετές μέρες στο τμήμα εντατικής παρακολούθησης του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Προκύπτει από τα ευρήματα του Δικαστηρίου ότι τα τραύματα που υπέστη ο παραπονούμενος Trad Al Hawran έθεσαν σε άμεσο κίνδυνο την ζωή του. Είναι δε ευχής έργο που αυτά αντιμετωπίστηκαν με επιτυχία από το ιατρικό προσωπικό του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, άλλως οι κατηγορούμενοι θα αντιμετώπιζαν πολύ σοβαρότερες κατηγορίες από αυτές που καταδικάστηκαν από το Δικαστήριο. Οι συνέπειες της ωμής βίας που υπέστη το πιο πάνω θύμα όφειλαν να είναι προβλεπτές από τους τρεις κατηγορούμενους. Ιδιαίτερα οι κατηγορούμενοι 1 & 3 που δεν περιορίστηκαν να τον κτυπήσουν με τα χέρια τους στο κεφάλι. Υπενθυμίζω ότι ο 1ος κατηγορούμενος τον κτύπησε με δύναμη στο έδαφος και ο 3ος χρησιμοποίησε πέτρα, πλήττοντας τον στο μέτωπο και στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Πρόκειται για χωρίς συστολή, χρήση ωμής βίας που προκαλεί απέχθεια σε κάθε πολιτισμένο άτομο. Καταδεικνύει επίσης ότι οι σοβαρές συνέπειες στο θύμα, όχι μόνο ήταν προβλεπτές από τους κατηγορουμένους, αλλά ήταν και το άμεσο αποτέλεσμα των κτυπημάτων που δέχθηκε. Επιπλέον, προκύπτει από τα ευρήματα του Δικαστηρίου ότι οι κατηγορούμενοι με τον τρόπο που του επιτέθηκαν κτυπώντας τον ο καθένας με διαφορετικούς τρόπους στο κεφάλι δεν μπορεί παρά να είχαν σκοπό να του προκαλέσουν βαριά σωματική βλάβη. Η πιο πάνω συμπεριφορά των κατηγορουμένων δεν μπορεί παρά να βρίσκει αντιμέτωπο της τον Νόμο με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Όπως δε λέχθηκε στην υπόθεση Πισκόπου (ανωτέρω), η αποτρεπτικότητα έχει δύο παραμέτρους. Την αποτροπή του ιδίου του παραβάτη αλλά και την αποτροπή τρίτων από την διάπραξη ιδίων ή παρομοίων εγκλημάτων. Ελαφρυντικοί παράγοντες Η σοβαρότητα των αδικημάτων δεν εμποδίζει το Δικαστήριο να επιλέξει και να επιβάλει εκείνο το είδος της ποινής που κατά την κρίση του, τα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση και τον αδικοπραγούντα θα δικαιολογούσαν. Αποτελεί αξίωμα πως η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει την παράλληλη ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση ώστε αυτή να αρμόζει στις συνθήκες του παραβάτη και να προσιδιάζει στην προσωπικότητα του. Όπως χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 245, ακόμα και όταν υπάρχει ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, τούτο σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι ατονεί το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής. Παράλληλα βεβαίως, η εξατομίκευση της ποινής δεν θα πρέπει ως προαναφέρθηκε να αφήνεται να οδηγεί σε εξουδετέρωση είτε της σοβαρότητας του αδικήματος είτε του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά της υπόθεσης. Ο συνήγορος του 1ου κατηγορουμένου, εισηγήθηκε ότι η ποινή για τον πελάτη του θα πρέπει να διαφοροποιηθεί αφού κατά την γνώμη του, αυτός είχε περιθωριακή συμμετοχή στην επίτευξη του κοινού σκοπού των κατηγορουμένων. Την ίδια μεταχείριση ζήτησε και ο συνήγορος του 2ου κατηγορουμένου για τον πελάτη του. Επιπλέον ο συνήγορος του κατηγορουμένου 1 εισηγήθηκε ότι ο πελάτης του δεν επέδειξε ιδιαίτερη βιαιότητα κατά το επεισόδιο. Ως προς τον τελευταίο αυτό ισχυρισμό με όλο τον σεβασμό προς τον συνήγορο, θεωρώ ότι όχι μόνο είναι ανυπόστατος αλλά αντιστρατεύεται και την κοινή λογική. Υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο 1ος κατηγορούμενος, σήκωσε από το έδαφος το θύμα Trad Al Hawran στο ύψος του ώμου του ενώ αυτός ήταν τραυματίας και το κτύπησε στο κεφάλι, ρίχνοντας τον με δύναμη στο έδαφος. Αν η συμπεριφορά αυτή να χρησιμοποιεί κάποιος ένα ανθρώπινοι σώμα ως σακί και να το κτυπά στο έδαφος δεν είναι βίαιη συμπεριφορά τότε διερωτώμαι πραγματικά τι συνιστά ιδιαίτερη βιαιότητα για την υπεράσπιση του 1ου κατηγορουμένου. Σε σχέση με την συμμετοχή των κατηγορουμένων στο επεισόδιο, είναι ορθό βέβαια να λεχθεί ότι με βάση την νομολογία, η ποινή ενός των κατηγορουμένων θα μπορούσε να είναι αυστηρότερη στην περίπτωση όπου αυτός είχε ηγετικό ρόλο στην πραγμάτωση του παράνομου σκοπού. Παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Binnington κ.ά (αρ.2)
(2008)2 Α.Α.Δ 272 όπου ο κατηγορούμενος που είχε ηγετικό ρόλο στην πραγμάτωση του παράνομου σκοπού που οδήγησε στον θάνατο του θύματος, καταδικάστηκε σε συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 15 ετών. Οι συγκατηγορούμενοι του, κρίθηκε ότι παρασύρθηκαν από αυτόν και έγιναν μέλος της ομάδας στην επίτευξη του παράνομου σκοπού λόγω του νεαρού της ηλικίας τους και της χρήσης αλκοόλ. Ως εκ τούτου καταδικάστηκαν, στις πολύ επιεικέστερες ποινές συντρέχουσας φυλάκισης τριών ετών. Το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσον στην παρούσα περίπτωση, υπήρξε περιθωριακή συμμετοχή οιουδήποτε των κατηγορουμένων στην επίτευξη του παράνομου σκοπού που να δικαιολογεί την επιεικέστερη μεταχείριση του αναφορικά με την ποινή που θα του επιβληθεί σε σχέση με τους υπολοίπους. Έχω μελετήσει με την δέουσα προσοχή τα γεγονότα της υπόθεσης όπως προκύπτουν από την απόφαση μου με την οποία βρέθηκαν ένοχοι οι τρεις κατηγορούμενοι. Από τα ευρήματα του Δικαστηρίου δεν τίθεται κατά την άποψη μου ζήτημα περιθωριακής συμμετοχής οιουδήποτε των κατηγορουμένων στην συμπλοκή. Ούτε και προκύπτει επίσης ηγετικός ρόλος οιουδήποτε στην πραγμάτωση του παράνομου σκοπού, ο οποίος να παρέσυρε με οιονδήποτε τρόπο τους υπολοίπους κατηγορουμένους όπως συνέβη στην υπόθεση Binnington (ανωτέρω). Αντιθέτως σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου και οι τρεις κατηγορούμενοι συμμετείχαν από κοινού στην πραγμάτωση του κοινού παράνομου σκοπού. Ιδιαίτερα σε σχέση με τον παραπονούμενο Trad Al Hawran και οι τρεις κατηγορούμενοι τον κτύπησαν με διαφορετικό τρόπο στο κεφάλι. Το γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι 1 & 2 δεν χρησιμοποίησαν πέτρα σε αντίθεση με τον κατηγορούμενο 3 δεν σημαίνει ότι ο τελευταίος είχε ηγετικό ρόλο στην πραγμάτωση του παράνομου σκοπού. Ούτε και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 2 κτύπησε μόνο με γροθιές στο κεφάλι το θύμα, σημαίνει ότι η συμμετοχή του στο επεισόδιο ήταν περιθωριακή ή ότι δεν όφειλε να προβλέψει ότι αυτού του είδους τα κτυπήματα θα μπορούσαν να έχουν ως αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του θύματος στην περιοχή της κεφαλής. Αντιθέτως, επαναλαμβάνω ότι οι τρεις κατηγορούμενοι συμμετείχαν στο επεισόδιο ως ομάδα και ο τρόπος με τον οποίον επιτέθηκαν στα θύματα θα μπορούσε από κοινού αλλά και ξεχωριστά να τους δημιουργήσει τις σωματικές βλάβες που έχουν υποστεί. Δεν τίθεται θέμα ως εκ τούτου διαχωρισμού της συμμετοχής οιουδήποτε των κατηγορουμένων στην επίθεση για σκοπούς επιβολής ποινής. Στην παρούσα υπόθεση θα λάβω υπόψη όλους τους υπόλοιπους παράγοντες που αναφέρθησαν από την υπεράσπιση για μετριασμό της ποινής. Ιδιαίτερα λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο τα πιο κάτω: · Το λευκό ποινικό μητρώο των κατηγορουμένων, στοιχείο που τους δίνει το δικαίωμα να ζητούν για πρώτη φορά, την επιείκεια του Δικαστηρίου. · Την έλλειψη προσχεδιασμού στην διάπραξη των αδικημάτων. · Το χρονικό διάστημα που διέρρευσε από την διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα. · Τις προσωπικές συνθήκες των κατηγορουμένων όπως αναφέρονται στην έκθεση του γραφείου ευημερίας και όπως εκτέθηκαν από τους συνηγόρους υπεράσπισης, στις αγορεύσεις τους για μετριασμό της ποινής. Πρέπει όμως να τονίσω ότι οι πιο πάνω μετριαστικοί παράγοντες δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικής ποινής λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω. Η ποινή που θα επιβληθεί θα πρέπει να είναι ποινή φυλάκισης. Οιαδήποτε άλλη ποινή κατά την κρίση μου όχι μόνο δεν θα εξυπηρετούσε τους σκοπούς του Νόμου αλλά θα έστελλε επιπλέον λανθασμένα μηνύματα σε νέους επίδοξους παραβάτες. Συμπεράσματα Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, καταδικάζω τους κατηγορουμένους στις ακόλουθες ποινές: · Στην 1η κατηγορία για το αδίκημα της τέλεσης πράξεων που σκοπεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228Α του Ποινικού Κώδικα:- Ποινή φυλάκισης 2 ετών. · Στην 2η κατηγορία για το αδίκημα της επίθεσης με πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα :- ποινή φυλάκισης 4 μηνών. Οι ποινές να συντρέχουν και να ξεκινούν από 12.1.11, ημερομηνία κατά την οποία οι κατηγορούμενοι τέθηκαν υπό κράτηση για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης. Θα εξετάσω στην συνέχεια την δυνατότητα αναστολής της ποινής που επιβλήθηκε αφού τέθηκε σχετικό αίτημα από τους συνηγόρους υπεράσπισης. Το άρθρο 3.2 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε με τον Νόμο 186
(1)/03, προνοεί τα εξής: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορούμενου». Δεν χωρεί αμφιβολία ότι με την τελευταία αυτή τροποποίηση του νόμου, δίδεται στο Δικαστήριο πλατιά διακριτική ευχέρεια όταν επιλαμβάνεται του θέματος αναστολής της εκτέλεσης ποινής φυλάκισης. Η εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται αφού λάβει υπόψη τόσον τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος όσον και τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου. Η δυνατότητα όμως αναστολής, μειώνεται κατά την κρίση μου σημαντικά όπου απαιτείται επιβολή ποινής αποτρεπτικού χαρακτήρα ή όπου φαίνεται ότι δεν εκδηλώνεται εκ μέρους του κατηγορουμένου, άμεση και έμπρακτη μεταμέλεια (Βλ. μεταξύ άλλων Χαραλάμπους Τραλαλάς ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 323). Λαμβάνοντας υπόψη όλους τους σχετικούς παράγοντες όπως πιο πάνω αναφέρονται, κρίνω ότι στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχουν τέτοια περιστατικά που να δικαιολογούν αναστολή της ποινής φυλάκισης για κανένα από τους τρεις κατηγορουμένους. Τα περιστατικά της υπόθεσης αλλά και οι προσωπικές συνθήκες των κατηγορουμένων, λήφθηκαν υπόψη στην μείωση της ποινής φυλάκισης δεν είναι όμως τέτοιας έκτασης που να δικαιολογούν την αναστολή της όπως εισηγήθηκαν οι συνήγοροι υπεράσπισης. Επομένως, οι επιβληθείσες ποινές να εκτελεστούν άμεσα. Τα €710,00 έξοδα της διαδικασίας να πληρωθούν από την Δημοκρατία αφού δεν ενδείκνυται ως θέμα αρχής, η καταβολή εξόδων στις περιπτώσεις που επιβάλλεται ποινή άμεσης φυλάκισης. Τα τεκμήρια της υπόθεσης να κατασχεθούν και καταστραφούν. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο