Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Νίκου Φρίξου, Αρ. Υπόθεσης 2816/10, 9.2.2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2011:B32 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης 2816/10 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Νίκου Φρίξου, από τη Λεμεσό Κατηγορούμενου ------------------------------------ 9.2.2011 Για Κατηγορούσα Αρχή: κ. Αβρααμίδης Κατηγορούμενος παρών, γι' αυτόν: κ. Νεοφύτου Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της αποστολής μηνύματος δια τηλεφώνου το οποίο ήταν απειλητικού χαρακτήρα, κατά παράβαση των άρθρων 2 και 149
(6)(α) του περί Ρυθμίσεως Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και Ταχυδρομικών Υπηρεσιών Νόμου 112
(1)/
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας, του καταλογίζεται ότι στις 9 Απριλίου 2009, στη Λεμεσό απέστειλε μήνυμα δια τηλεφώνου στον αστυφύλακα 1996 Σολωμό Σολωμού από τη Λεμεσό, το οποίο ήταν απειλητικού χαρακτήρα. Η κατηγορούσα αρχή, προς απόδειξη της υπόθεσής της, παρουσίασε ως μάρτυρες, τον εξεταστή της υπόθεσης, αστυφύλακα 2793 Μ. Τηλεμάχου (Μ.Κ.1) και τον παραπονούμενο, αστυφύλακα 1996 Σολωμού, ανωτέρω, (Μ.Κ.2). Ο κατηγορούμενος αφού κλήθηκε σε απολογία και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του κατάθεσε ενόρκως. Τα ακόλουθα γεγονότα είναι παραδεχτά μεταξύ των δυο πλευρών: Στις 9.4.2009 και περί ώρα 08:00, ο αστυφύλακας 3428 Κ. Χαραλάμπους βρισκόταν στο γραφείο του στο ΟΠΕ Λεμεσού, οπότε χτύπησε το τηλέφωνο του γραφείου με αριθμό 25
- Το απάντησε και στην άλλη γραμμή ήταν κάποιος άντρας, ο οποίος ζήτησε να μιλήσει με τον παραπονούμενο. Όταν το ρώτησε ποιος το ζητά, του είπε πως λεγόταν Νίκος. Ακολούθως, ο εν λόγω αστυφύλακας, αφού ενημέρωσε τον παραπονούμενο σχετικά, του έδωσε το τηλέφωνο. Ο παραπονούμενος πήρε το ακουστικό και αφού ρώτησε ποιος ήταν, ακολούθως φαινόταν σαστισμένος, ενώ δεν κατάφερε να μιλήσει. Μετά έβαλε το ακουστικό στο τηλέφωνο. Επισημαίνεται ότι αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δυο πλευρών, ότι επρόκειτο για τον κατηγορούμενο ο άντρας που βρισκόταν στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου. Απ' εκεί και πέρα αποτελεί θέση του παραπονούμενου (βλ. τη γραπτή του κατάθεση, ημερομηνίας 9.4.2009 - τεκμήριο 5 - το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε για σκοπούς κυρίως εξέτασης) και κατ' επέκταση της κατηγορούσας αρχής, ότι ο κατηγορούμενος τον απείλησε με την εξής φράση: «Είμαι ο Νίκος, ο παπάς του Ανδρέα που εν μες την τάξη της κόρης σου Άντριας. Εν εσεί ο μάγκας που έδερε το μωρό; Γαμώ την ράτσα που σ' έφκαλε, ήρτα σήμερα στο σχολείο τζιαι επερίμενα σε, εγιώ τζιαμέ που εν να σε έβρω εν να σε τσιλλήσω με το αυτοκίνητο μου.» Με τη σειρά του, ο κατηγορούμενος αρνείται ότι απείλησε τον παραπονούμενο με την παραπάνω φράση και ισχυρίζεται ότι όταν του είπε το όνομά του και το ρώτησε να του πει γιατί χτύπησε το μωρό του, ο παραπονούμενος του έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω στο σύνολό του το περιεχόμενο της προσαχθείσας μαρτυρίας. Το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν αγορεύσεων. Ό,τι έχει λεχθεί καταγράφηκε και ασφαλώς λαμβάνεται υπόψη. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή, τόσο τον παραπονούμενο όσο και τον κατηγορούμενο, ενώ κατάθεταν ενόρκως ενώπιόν μου. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τον εξεταστή της υπόθεσης, αστυφύλακα 2793 Μ. Τηλεμάχου (Μ.Κ.1), του οποίου η μαρτυρία, ως αναντίλεκτη γίνεται αποδεκτή. Επισημαίνεται ότι ο εξεταστής, βασικά πήρε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο και τον κατηγόρησε γραπτώς (βλ. τα τεκμήρια 2 και 3 αντίστοιχα καθώς και το τεκμήριο 1 - η κατάθεση του μάρτυρα -). Για λόγους που θα παραθέσω αμέσως, έχω έντονες αμφιβολίες κατά πόσο ο παραπονούμενος έλεγε την αλήθεια, όταν ισχυριζόταν ότι ο κατηγορούμενος τον απείλησε με την επίδικη φράση. Δηλώνω ευθέως, ότι δεν μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας ο παραπονούμενος. Υπήρξε αντιφατικός, ήρθε σε σύγκρουση με τα παραδεκτά γεγονότα, σε ουσιαστικές πτυχές της υπόθεσης δεν έλεγε την αλήθεια, ενώ προέβαλε και ισχυρισμούς που στερούνταν λογικής. Όλα αυτά, σε αντίθεση με ό,τι ισχύει για τον παραπονούμενο, ο οποίος, μολονότι στον ουσιώδη χρόνο, αποδεδειγμένα είχε κίνητρο και μάλιστα ισχυρό να απειλήσει τον παραπονούμενο, το οποίο μάλιστα ανέδειξε ο ίδιος, εντούτοις, όχι μόνο ήταν σταθερός καθ' όλη τη διάρκεια που έδινε μαρτυρία, αλλά, σε ουσιώδεις πτυχές της υπόθεσης επιβεβαιώνεται για ό,τι ανάφερε και από την κατηγορούσα αρχή. Ειδικότερα: Ο παραπονούμενος, αντεξεταζόμενος επέμενε σταθερά, ότι δεν είχε την προηγούμενη - της επίδικης - μέρα, οποιοδήποτε επεισόδιο με το γιο του κατηγορούμενου στο σχολείο, όπου φοιτά μαζί με την κόρη του. Παρόλα αυτά δέχθηκε ότι εναντίον του εκκρεμούν, τόσο ποινική όσο και πειθαρχική υπόθεση, μετά από καταγγελία που έγινε από τον κατηγορούμενο και τη σύζυγό του στις 8.4.2009, σύμφωνα με την οποία, την ίδια μέρα επιτέθηκε και χτύπησε το γιο του κατηγορούμενου. Ο κύριος λόγος για τον οποίο δε δέχομαι τον ισχυρισμό του παραπονούμενου, πως δεν υπήρξε ανάμεσα στον ίδιο και το γιο του κατηγορούμενου το συγκεκριμένο επεισόδιο, στις 8.4.2009 εδράζεται στο γεγονός, ότι, ο ευπαίδευτος εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής, κατά το στάδιο αντεξέτασης του κατηγορούμενου, όχι μόνο δέχθηκε ότι υπήρξε το υπό αναφορά επεισόδιο, αλλά υπόβαλε στον κατηγορούμενο, ότι, την επόμενη μέρα, πήγε στο σχολείο και εκεί του είπαν άλλα παιδιά, ότι είναι ο παραπονούμενος που χτύπησε το παιδί του. Ωστόσο, και ως θέμα κοινής λογικής διερωτώμαι για ποιο λόγο ο κατηγορούμενος, εάν δε συνέβαινε οτιδήποτε, πριν από τις 9.4.2009, όπως ήταν η θέση του παραπονούμενου, είτε θα τον κατάγγελλε στην αστυνομία είτε θα του τηλεφωνούσε κατά τον επίδικο χρόνο είτε ακόμη θα το συναντούσε στην Αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού, σε χρόνο μετά το επίδικο επεισόδιο. Αντεξεταζόμενος και πάλιν ο παραπονούμενος επέμενε ότι, όταν στις 8.4.2009 έλαβε γνώση της εναντίον του καταγγελίας από τον κατηγορούμενο και τη σύζυγό του ζήτησε από τον Aστυνομικό Διευθυντή Λεμεσού κ. Κουσιουμή να συναντηθεί με τον κατηγορούμενο. Ωστόσο, όταν συνάντησε τον κ. Κουσιουμή, το πρωί της επομένης, δεν επέτρεψε να γίνει η σχετική συνάντηση, λέγοντάς του - όπως και το προηγούμενο βράδυ - ότι ο κατηγορούμενος είναι πολύ επιθετικός. Φυσικά, παρόλα αυτά έγινε η συνάντηση και το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος πήρε τη σχετική απόφαση, μιας και αυτή, δηλαδή, η συνάντηση είχε απαγορευθεί από τον Αστυνομικό Διευθυντή; Και κάτι ακόμη που αφορά στον κρίσιμο χρόνο, όπου σύμφωνα με τον παραπονούμενο, τον απείλησε ο κατηγορούμενος. Ενώ αποτελεί παραδεκτό γεγονός (βλ. την κατάθεση του αστυφύλακα 3428 Χαραλάμπους - τεκμήριο 4 -), ότι ο παραπονούμενος, αφού πήρε το τηλέφωνο και ρώτησε ποιος ήταν ακολούθως φαινόταν σαστισμένος, χωρίς καν να καταφέρει να μιλήσει και μετά έβαλε το ακουστικό στο τηλέφωνο, ο ίδιος προέβαλε τις εξής θέσεις επί του προκειμένου, οι οποίες συγκρούονται τόσο μεταξύ τους όσο και με το περιεχόμενο του παραπάνω παραδεκτού γεγονότος. Στη γραπτή του κατάθεση (τεκμήριο 5) το περιεχόμενο της οποίας καθώς ήδη έχει αναφερθεί υιοθέτησε για σκοπούς κυρίως εξέτασης: «Προτού προλάβω να του πω οτιδήποτε διακόπηκε η γραμμή». Αντεξεταζόμενος, στην υποβολή, ότι, «ο κατηγορούμενος δεν πρόλαβε καν να μιλήσει μαζί σου διότι είτε έκλεισε το τηλέφωνο είτε διακόπηκε η γραμμή» έδωσε την ακόλουθη απάντηση: Μετά από τις απειλές που εξέφρασε ο κατηγορούμενος ότι θα με τσιλλούσε με το αυτοκίνητο, εγώ του ανάφερα ότι κάνει λάθος και ότι δεν έχω να πω μαζί του τίποτε και έκλεισα το τηλέφωνο προσωπικά.» Δε νομίζω να χρειάζεται να επεκταθώ είτε ακόμη να προσθέσω οτιδήποτε, πέραν από το να επισημάνω την πάγια νομική αρχή, σύμφωνα με την οποία, εκεί όπου υπάρχει σύγκρουση της μαρτυρίας με τα παραδεκτά γεγονότα υπερισχύουν τα παραδεκτά γεγονότα (βλ. Γιαννίδης ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ.195) για να διαφανεί τι ισχύει επί του προκειμένου, αλλά και γιατί έχω έντονες αμφιβολίες, κατά πόσο ο κατηγορούμενος στον ουσιώδη χρόνο απείλησε τον παραπονούμενο με τη φράση που του αποδίδει. Είναι η κατάληξή μου για όλους τους παραπάνω λόγους, ότι η κατηγορούσα αρχή απότυχε να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου στη σχετική κατηγορία. Κατά συνέπεια, ο κατηγορούμενος αθωώνεται. Υπ.) ............ Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΚ Subject: General/Criminal/Final (Αναφορά: Αποστολή μηνύματος δια τηλεφώνου απειλητικού χαρακτήρα) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο