Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Md Billal Hossain κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 32704/10, 10 Μαρτίου 2011

(1)-

(3)του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, ο δεύτερος κατηγορούμενος, στις 29.11.2010, εργοδότησε τον πρώτο κατηγορούμενο χωρίς την απαιτούμενη από το Νόμο άδεια. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι ο πρώτος κατηγορούμενος αντιμετώπιζε τις πρώτες δύο κατηγορίες που αφορούσαν τα αδικήματα της διεξαγωγής επαγγέλματος χωρίς τη γραπτή άδεια του Διευθυντή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης και της παραμονής στην Κυπριακή Δημοκρατία μετά τη λήξη της άδειας παραμονής του, κατά παράβαση των σχετικών άρθρων του Κεφ. 105, στις οποίες δήλωσε παραδοχή και του έχει ήδη επιβληθεί ποινή. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως αυτά έχουν εκτεθεί από τον συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, είναι τα ακόλουθα. Στις 29.11.2010 και περί ώρα 09.30, κατόπιν πληροφορίας που λήφθηκε στα γραφεία της ΥΑΜ Λεμεσού ότι στην οδό Γλάδστωνος εργοδοτούνται παράνομα αλλοδαποί, ο αστ. 3964 Σ. Τσερκέζου μετέβη στο μέρος μαζί με άλλους αστυνομικούς, όπου παρατήρησε ένα αλλοδαπό, πιθανόν ασιατικής καταγωγής, να έχει στην κατοχή του ένα τραπανάκι χειρός και να ασχολείται με την εγκατάσταση θυροτηλεφώνου. Περί ώρα 09.40 οι αστυνομικοί πλησίασαν τον εν λόγω αλλοδαπό και ο αστ. 3964 του υπέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα και του ζήτησε να παρουσιάσει τα στοιχεία του στα Αγγλικά. Αυτός παρέδωσε το διαβατήριο του και από έλεγχο που ο αστ. 3964 διενήργησε μέσω της ΥΑΜ, διαπίστωσε ότι το εν λόγω πρόσωπο είναι ο πρώτος κατηγορούμενος, του οποίου το αίτημα για πολιτικό άσυλο απορρίφθηκε και από τις 14.5.2006 παραμένει στην Κυπριακή Δημοκρατία παράνομα. Τότε αυτός συνελήφθη. Παρών στο μέρος ήταν και ο εργοδότης του αλλοδαπού, ο δεύτερος κατηγορούμενος, ο οποίος ερωτηθείς αν έχει συμβόλαιο εργασίας για τον εν λόγω αλλοδαπό, αυτός απάντησε ότι ακόμα δεν του έκανε συμβόλαιο και επομένως εργαζόταν παράνομα στο μέρος. Ο αστ. 3964 τον πληροφόρησε για το αδίκημα που διέπραττε και αφού του επέστησε την προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε «Ναι, εδούλευκε δαμέ». Στην συνέχεια ο δεύτερος κατηγορούμενος συνελήφθη και αφού του επιστήθηκε η προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε «Εντάξει». Ακολούθως, οι κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν στο Τμήμα Μικροπαραβάσεων της ΑΔΕ Λεμεσού. Λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον δεύτερο κατηγορούμενο, ο οποίος παραδέχεται ότι εργοδότησε τον πρώτο κατηγορούμενο εκείνη τη μέρα. Ακολούθως ο δεύτερος κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς, και αφού του επιστήθηκε η προσοχή στο Νόμο, αυτός απάντησε «Παραδέχομαι ότι τον απασχόλησα για λίγη ώρα και απολογούμαι». Τέλος, ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Κατά την αγόρευση του για μετριασμό της ποινής, ο συνήγορος υπεράσπισης αρχικά αναφέρθηκε στις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος. Ειδικότερα, ο κ. Μεταξάς είπε ότι η εργοδότηση δεν ήταν προσχεδιασμένη, και αυτή διήρκησε μόνο 2-3 λεπτά, με πρόθεση ο πρώτος κατηγορούμενος να βοηθήσει τον δεύτερο κατηγορούμενο για να ανεβάσουν ένα σύρμα, το οποίο προσπαθούσε ο δεύτερος κατηγορούμενος να κάνει για μια ώρα. Μάλιστα ο κ. Μεταξάς εξέφρασε τον θαυμασμό και την έκπληξη του για τον τόσο γρήγορο εντοπισμό του αλλοδαπού από την αστυνομία. Ακόμα ο κ. Μεταξάς είπε ότι ο κατηγορούμενος δεν γνώριζε ότι η εργοδότηση του αλλοδαπού ήταν παράνομη, και αμέσως μετά τη διάπραξη του αδικήματος αντιλήφθηκε την σοβαρότητα της πράξης του. Ο κ. Μεταξάς τόνισε την άμεση παραδοχή και την πλήρη συνεργασία του κατηγορούμενου με την αστυνομία, την άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, το λευκό ποινικό μητρώο του, και ότι πρόκειται για ένα φιλήσυχο, νομοταγή και υπεύθυνο άτομο και οικογενειάρχη, που αισθάνεται πολλή αναστάτωση και αγωνία για την εξέλιξη της παρούσας υπόθεσης. Κάλεσε το Δικαστήριο να εξατομικεύσει την ποινή στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου υιοθέτησε το περιεχόμενο της Έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας, από την οποία διαφαίνεται ότι ο κατηγορούμενος πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, όμως κατάφερε να δημιουργήσει την επιχείρηση του και μια συγκροτημένη οικογένεια, την οποία συντηρεί εξ ολοκλήρου ο ίδιος, και μάλιστα τα 2 παιδιά του φοιτούν στο Πανεπιστήμιο και επωμίζεται τα έξοδα των σπουδών τους. Ο κ. Μεταξάς εισηγήθηκε προς το Δικαστήριο ότι αν ήθελε επιβάλει ποινή φυλάκισης, τόσο οι συνθήκες διάπραξης του αδικήματος με την ολιγόλεπτη εργοδότηση του αλλοδαπού, όσο και οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου, δικαιολογούν την αναστολή της έκτισης της ποινής. Στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 54 ετών, ηλεκτρολόγος και η σύζυγος του 46 ετών, οικοκυρά. Έχουν 2 παιδιά, ένα γιο ηλικίας 24 ετών, φοιτητή στο 4ο έτος ως ηλεκτρολόγος-μηχανικός στην Αγγλία, και μια κόρη ηλικίας 20 ετών, 2ετή φοιτήτρια στη Φυσικοπαθητική σε Ιδιωτική Σχολή στην Κύπρο. Ο κατηγορούμενος λαμβάνει μηνιαίο εισόδημα 1889 ευρώ, επίσης λαμβάνει 2500 ευρώ ετήσια φοιτητική χορηγία για τον γιο του, ενώ ο κατηγορούμενος έχει αρκετά χρέη, λόγω και δανείου για τις σπουδές των παιδιών του, και πληρώνει 1000 ευρώ φοιτητικά έξοδα τον μήνα για τον γιο του και 5000 ευρώ ετήσια δίδακτρα Κολλεγίου για την κόρη του. Ο κατηγορούμενος κατάγεται από τη Λευκωσία και προέρχεται από πολύτεκνη οικογένεια χαμηλών εισοδημάτων. Ορφάνεψε από πατέρα στην ηλικία των 5 ετών και τα έξοδα της συντήρησης της οικογένειας ανέλαβε εξ ολοκλήρου η μητέρα, η οποία εργαζόταν ως εργάτρια. Είναι απόφοιτος Δημοτικής Εκπαίδευσης, και αναγκάστηκε να διακόψει τη φοίτηση του για να εργαστεί και συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένεια του. Για αρκετά χρόνια εργάστηκε ως ηλεκτρολόγος, και από το 1994 εργάζεται ως αυτοτελώς εργαζόμενος στον ίδιο τομέα. Η σύζυγος του κατάγεται από τη Λεμεσό, οικοκυρά και ασχολείται με τη φροντίδα των μελών της οικογένειας της. Οι ενδοοικογενειακοί δεσμοί περιγράφονται άριστοι, και υπάρχει η απαραίτητη αλληλοκατανόηση ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας. Η σύζυγος του κατηγορούμενου τον περιγράφει σαν ένα άτομο δραστήριο, εργατικό και φιλήσυχο, «χαμηλών τόνων» και ευαίσθητο. Ο ίδιος αναφέρει ότι τον ελεύθερο του χρόνο ασχολείται με το διάβασμα βιβλίων. Κατά την συνεργασία του με τη Λειτουργό του Γραφείου Ευημερίας ο κατηγορούμενος ήταν ευγενικός και συνεργάσιμος. Αδικήματα της ίδιας φύσης με αυτά που αφορούν την υπό κρίση υπόθεση, παρουσιάζουν ανησυχητικά αυξητική τάση, κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Το Δικαστήριο λαμβάνει δικαστική γνώση του γεγονότος αυτού από τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό τέτοιων υποθέσεων που καταχωρούνται και παρουσιάζονται ενώπιον του, επί καθημερινής βάσης. Αυτός είναι ο λόγος που τα Δικαστήρια αντιμετωπίζουν αυτά τα αδικήματα με την ανάλογη αυστηρότητα και την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Η σχετική Νομοθεσία έχει τροποποιηθεί με αύξηση των προβλεπόμενων ποινών, ιδιαίτερα αναφορικά με τους εργοδότες για τους οποίους προνοείται μεγαλύτερη ποινή. Για το αδίκημα που παραδέχθηκε ότι διέπραξε ο κατηγορούμενος προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι 3 χρόνια ή χρηματική ποινή μέχρι £5.000 (το ισόποσο σε ευρώ) ή και τα δύο. Μια απλή θεώρηση της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου επιβεβαιώνει ακριβώς τις πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου, καθώς επίσης ότι η συνήθης ποινή που επιβάλλεται σε τέτοιας φύσης υποθέσεις είναι η ποινή φυλάκισης. Χαρακτηριστικά παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Άριστου Ευαγόρου

(2001)2 Α.Α.Δ. 283, στην οποία το Εφετείο παραμέρισε τη χρηματική ποινή που το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε στον εφεσίβλητο με ποινή άμεσης φυλάκισης: "H ανησυχητική έξαρση στη διάπραξη του αδικήματος με όλες τις σοβαρές συνέπειες τις οποίες συνεπάγεται στην αγορά εργασίας και στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου υπαγορεύει την αυστηρή αντιμετώπιση του. Προβάλλει λοιπόν επιτακτική η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών. Η μαζική παράνομη κάθοδος αλλοδαπών στην Κύπρο πρέπει να οφείλεται και στην προσδοκία εργοδότησης τους. Αυτή η προσδοκία βέβαια καλλιεργείται από εργοδότες όπως τον εφεσίβλητο. Η απροθυμία των Κυπρίων εργοδοτών να εργοδοτήσουν παράνομα αλλοδαπούς θα αποτελούσε παράγοντα ανασταλτικό της παράνομης καθόδου τους στην Κύπρο. Θα προσθέταμε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι προφανής ο οικονομικός στόχος και πρέπει όλοι να έχουν υπόψη ότι δεν είναι αρκετός ο προσπορισμός οικονομικού οφέλους δια της παρανομίας. Χρηματική ποινή όχι μόνο δεν ενεργεί ως αποτρεπτική, όχι μόνο δεν αποτελεί επαρκή τιμωρία, αλλά στέλλει και λανθασμένα μηνύματα στους επίδοξους παραβάτες.» Η ίδια ακριβώς προσέγγιση υιοθετήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Αθανασίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 311, στην οποία αφού έγινε αναφορά στην πιο πάνω υπόθεση, ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Κωνσταντινίδης, επεσήμανε το εξής: "Το μέγεθος της δημόσιας βλάβης που προκαλείται είναι τέτοιο που επιβάλλεται αυστηρή αντιμετώπιση από την οποία να εκπέμπεται το καθαρό μήνυμα πως κάθε ένας πρέπει να έχει στο μυαλό του πρώτα τον Νόμο και πως η αντίληψη ότι ενδεχομένως ένας μπορεί να δει πρώτα το συμφέρον της δουλειάς του, δεν είναι δυνατό να γίνει ανεκτή.» Επίσης παραπέμπω στην απόφαση επί του θέματος στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Γιώργου Γραμματικού

(2001)2 Α.Α.Δ. 467, και στο πιο κάτω απόσπασμα: "Η σοβαρότητα των αδικημάτων της παράνομης εργοδότησης αλλοδαπών με όλες τις σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις που επιφέρουν έχουν εξεταστεί σε αριθμό υποθέσεων. (ίδε Mohamed El Feky κ.ά. v. Aστυνομίας [1996] 2 ΑΑΔ 16, Γενικός Εισαγγελέας ν. Μονιάτη, Ποινική Έφεση 6967 της 13/11/2000 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Μιχαήλ, Ποινική Έφεση 6979 της 2/2/2001). Στην υπόθεση Μιχαήλ (πιο πάνω) τονίστηκε ότι η επιβολή ποινής φυλάκισης στον εργοδοτούμενο πρέπει κατά κανόνα να συνοδεύεται και με ανάλογη ποινή για τον εργοδότη, έχοντας υπόψη ότι η προβλεπόμενη ποινή για τον εργοδότη είναι πιο αυστηρή από εκείνη που προβλέπεται για τον εργοδοτούμενο. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Μονιάτη (που υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Μιχαήλ). «Η πρόβλεψη για την περίπτωση των εργοδοτών ποινής αισθητά αυστηρότερης σε σύγκριση με ανάλογα αδικήματα των αλλοδαπών εργοδοτουμένων, είναι εξ αρχής προσδιοριστική της εντονότερης αποδοκιμασίας της δικής τους συμμετοχής στην ανησυχητική κατάσταση που δημιουργεί η μεγάλη συχνότητα με την οποία εμφανίζονται αυτά τα κρούσματα. Δικαίως, θα λέγαμε, αν συνυπολογίσουμε πως δεν έχουμε να κάνουμε στην περίπτωση αυτή με τον κατά τεκμήριο οικονομικά αδύνατο που αναζητά πόρους για επιβίωση. Αυτό το πλήγμα, η μαζική όπως διαπιστώθηκε, παράνομη είσοδος αλλοδαπών, για την οποία κατ' επανάληψη κρίθηκε αναγκαία η επιβολή αποτρεπτικών ποινών, δεν μπορεί παρά να συνδεθεί με την προσδοκία που τέτοια στάση των εργοδοτών δικαιολογεί, για εξασφάλιση, κάτω από συνθήκες δύσκολα εξακριβώσιμες, κρυφής απασχόλησης. Χρειάζεται, λοιπόν, για πρόσθετους λόγους αποτρεπτική ποινή για αδίκημα αυτής της φύσης και πράγματι, κάτω από τέτοιες συνθήκες, δεν ήταν ορθή η πρόσδοση τόσο αποφασιστικής σημασίας στο γεγονός ότι ο εφεσίβλητος δεν βαρυνόταν με προηγούμενες καταδίκες.» Είναι πρόδηλο από τις νομικές αρχές που εκτίθενται πιο πάνω, ότι εκείνο το οποίο κατά κύριο λόγο βαρύνει στην τιμωρία τόσο στην περίπτωση του εργοδότη όσο και του αλλοδαπού είναι η ίδια η πράξη, ανεξάρτητα από τους υπόλοιπους σχετικούς παράγοντες όπως η διάρκεια της απασχόλησης, οι όροι αυτής και οι συνθήκες εργοδότησης. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Γ. Γραμματικού (ανωτέρω), Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στ. Αθανασίου (ανωτέρω) και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Μιχαήλ,

(2001)2 Α.Α.Δ. 74. Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου βέβαια ότι είναι με τη συμμετοχή και συνενοχή των εργοδοτών που οδηγήθηκε το φαινόμενο αυτό στα επίπεδα που βρίσκεται σήμερα. Αν οι εργοδότες τηρούσαν το Νόμο και τους Κανονισμούς, αυτό το φαινόμενο δεν θα είχε την έξαρση που παρουσιάζει σήμερα - βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Αθανασίου (ανωτέρω). Είναι καλά θεμελιωμένο από τη νομολογία ότι οι περιστάσεις του αδικήματος και οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Όμως, όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Νικόλα Πάγκαλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 304, η σημασία των προσωπικών περιστάσεων και του λευκού ποινικού μητρώου του κατηγορούμενου αμβλύνεται όταν διαπιστώνεται η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 245, και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ.

1. Στρεφόμενη στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, λαμβάνω υπόψη το περιορισμένο χρονικό διάστημα απασχόλησης του αλλοδαπού στην εν λόγω οικοδομή, παρόλο που δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η αστυνομία μετέβη στο μέρος εκεί για παρακολούθηση κατόπιν πληροφορίας ότι εκεί εργάζονταν παράνομα αλλοδαποί. Ακόμα λαμβάνω υπόψη ότι ο κατηγορούμενος προέβη στην εργοδότηση του αλλοδαπού χωρίς να γνωρίζει ότι απαιτείτο σχετική άδεια, χωρίς βέβαια αυτό να τον απαλλάσσει από την ποινική του ευθύνη, εξ ου και η παραδοχή του στην εν λόγω κατηγορία. Το γεγονός ότι ο πρώτος κατηγορούμενος ήταν αιτητής πολιτικού ασύλου και επομένως αρχικά βρισκόταν νόμιμα στην Κυπριακή Δημοκρατία μέχρι που κατέστη παράνομος μετά την απόρριψη της αίτησης του, δεν διαφοροποιεί την παρούσα περίπτωση από τις εργοδοτήσεις αλλοδαπών που εισέρχονται και παραμένουν εδώ παράνομα, όπως έχει αναγνωριστεί στην υπόθεση Ιωάννου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση αρ. 242/2009, ημερ. 11.5.
2. Ως ελαφρυντικούς παράγοντες για τον κατηγορούμενο λαμβάνω υπόψη την άμεση παραδοχή του και συνεργασία του με την αστυνομία, την άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, τη μεταμέλεια και απολογία του για τη διάπραξη του αδικήματος, κάτι το οποίο εξέφρασε εξ αρχής στην αστυνομία και μέσω του συνηγόρου του ενώπιον του Δικαστηρίου, και το λευκό ποινικό μητρώο του. Ακόμα λαμβάνω υπόψη τις προσωπικές του συνθήκες, όπως αυτές αναφέρονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, και εκτίθενται πιο πάνω. Ειδικότερα λαμβάνω υπόψη τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, και το γεγονός ότι από μικρός επωμίστηκε την οικονομική ενίσχυση της οικογένειας του, και έχει επίσης καταφέρει να δημιουργήσει μια καθόλα συγκροτημένη οικογένεια και είναι ο μόνος που εργάζεται και συντηρεί οικονομικά τόσο τις σπουδές των παιδιών του όσο και τις ανάγκες όλης της οικογένειας. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω δεδομένα, και με κύριο γνώμονα την σοβαρότητα του αδικήματος και έντονο το στοιχείο της αποτροπής, και χωρίς να παραγνωρίζω το καθήκον για εξατομίκευση της ποινής, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι η ποινή στερητική της ελευθερίας. Ως εκ τούτου στον δεύτερο κατηγορούμενο στην τρίτη κατηγορία επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Θα προχωρήσω να εξετάσω τώρα την εισήγηση του συνηγόρου του δεύτερου κατηγορούμενου για αναστολή της ποινής φυλάκισης που επιβλήθηκε σε αυτόν. Η ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί από την τελευταία τροποποίηση του Νόμου 95/72 με τον τροποποιητικό Νόμο 186(Ι)/03, όπου το νέο άρθρο 3

(2)προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορούμενου». Θεωρώ χρήσιμο ν' αναφερθώ αρχικά στις υποθέσεις Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ 240 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Βασιλείου

(2003)2 Α.Α.Δ. 21 , στις οποίες η ποινή φυλάκισης που είχε επιβληθεί αναστάληκε ενόψει των ιδιαιτέρων περιστάσεων των εν λόγω υποθέσεων κατά χρόνο μάλιστα που η ευχέρεια του Δικαστηρίου ήταν πολύ πιο περιορισμένη. Σε σχέση με το άρθρο 3

(2)του τροποποιητικού Νόμου 186 (Ι)/03, αντλώ καθοδήγηση αναφορικά με την εφαρμογή του από τις υποθέσεις Παπαευσταθίου ν Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ 39, Τραλαλάς ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ 323 και ειδικότερα Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 148 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Κανάρη (Αρ. 2)

(2005)2 Α.Α.Δ. 327. Χρήσιμη αναφορά γίνεται επίσης στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161, στην οποία παρέπεμψε το Δικαστήριο ο συνήγορος του κατηγορούμενου, και στο ακόλουθο απόσπασμα: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν. 41(Ι)/97 (που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing In Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.ά.

(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303)». Έχω λάβει υπόψη όλες τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης σε σχέση με τις συνθήκες διάπραξης του αδικήματος της τρίτης κατηγορίας όσο και τις προσωπικές συνθήκες του δεύτερου κατηγορούμενου και δεν έχω ικανοποιηθεί ότι αυτές είναι τέτοιες που να δικαιολογούν την αναστολή έκτισης της ποινής. (Υπ.) ................. Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Ποινή Αναφορά: Παράνομη Εργοδότηση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο